The Commitments (1991)

Verrassend leuke film, die zelfs voor mensen die totaal niet van soul houden, zoals ik toch uiterst aangenaam vermaak is. Ik kan me dus goed voorstellen dat de liefhebbers van soul deze film helemaal geweldig zullen vinden. De acteurs in deze film zijn allemaal vrij onbekend, maar dat geeft de film juist een fris karakter. De typische Britse humor, de leuke uiteenlopende personages, grappige dialogen en het goede acteerwerk, zorgen ervoor dat deze film zeer aangenaam is om naar te kijken.

3,5*

De beste film die ik in maanden heb gezien. Echt zo'n overhéérlijke film vol droge humor, hilarische situaties in werkemans-Dublin (dat taaltje!) en schitterende muziek. Het verhaal mag dan misschien wat 'dertien in een dozijn' klinken, maar het scenario is schitterend uitgewerkt en de acteurs, muziek en humor maken alles af. Echt een fantastische film, een dubbel en dikke aanrader. Deze film heeft pas soul!

Geweldige film met prachtige soundtrack, afgewisseld door heerlijke humor.

Wat mij bovendien bijzonder aansprak was de hele sfeer van de film: typisch Iers.

Avond aan avond, zeven dagen in de week, vind je in Dublin in de vaak overvolle pubs solisten of kleine bandjes, die voor een enthousiast publiek (steevast gewapend met een Guinness), voor een geweldige sfeer zorgen. De film, gebaseerd op het boek van Roddy Doyle, is fictie, maar komt heel dichtbij de alledaagse werkelijkheid in Ierland. Een unieke ervaring.

Heerlijke muziekfilm over de romantiek van het vormen van een bandje en alle goede en slechte gevolgen die erbij komen kijken. De recht-voor-je-raap taal en de sfeer wordt buitengewoon goed weergegeven. Lekkere soul en een absolute aanrader!

Blijft een heerlijke film, naast Spinal Tap misschien wel mijn favoriete muziekfilm. Feitelijk doen we niet meer dan kijken naar een clubje van losers met een beetje talent dat lijdt onder het feit dat het allemaal zulke ongelooflijke amateurs zijn. En juist dat gegeven maakt deze film zoveel malen verfrissender dan het gros van de films over mensen die het willen maken (neem die dansfilmhype er maar even bij): het loopt hier gewoon helemaal niet goed af voor de band, zoals het in het echt tenminste ook gebeurt.

Goede zet om acteurs met muziekervaring neer te zetten, geeft meteen een realistisch beeld van hoe in een oefenruimte spelen er aan toe gaat. Het feit dat het ook nog Ieren zijn zorgt daarnaast ook nog voor een extra portie hilariteit vanwege de fantastische accenten en de droge humor. Dat ik verder totaal geen liefhebber van soul ben maakt eigenlijk helemaal niets uit, de manier waarop de muziek hier zo spontaan en gepassioneerd vertolkt wordt zorgt er automatisch voor dat ik er best van kan genieten. Decco mag dan wel een lul zijn als personage, hij heeft een fijne strot! Het leukste personage is echter geen muzikant. Ik bedoel dan niet Jimmy Rabitte, maar vooral zijn door Colm Meany gespeelde vader. That's fucking blasphemy, Elvis wasn't a Cajun!

The Commitments is, ondanks het feit dat de band compleet faalt gewoon een van de leukste muziekfilms die er te vinden zijn. Zelfs voor niet-soul liefhebbers uitstekend te genieten!

Droge Ierse humor in combinatie met een leuk verhaal omtrent het vormen van een band, maakte deze film in het begin zeer vermakelijk. Genoten van de scène met iedereen die langskwam voor audities. Erna kwam er voor mij toch wat meer de klad in. De optredens zijn leuk, maar ik ergerde me kapot aan de onderlinge ruzies die ontstonden binnen de band. Niks anders dan schreeuwen en schelden, misschien dat sommigen dit juist realistisch of iets dergelijks vinden, ik vond het niets toevoegen. Vond het wel een geinig dat ik er na lang nadenken eindelijk achterkwam dat de gitarist dezer dagen de zanger van the Frames is, waanzinnige band.

3*

Fijn filmpje. Prima opbouw qua feelgood; leuke personages, lekkere muziek, settings (Dublin) etc. Na verloop van tijd wordt de put wat bodemlozer voor de groep. Nergens echt ernstig, maar vond dat wel het minste van dit verhaal; de ruzies, het gezeik. Had gedacht dat ze 't wel zouden redden. Verder weinig op deze film aan te merken. Het zootje ongeregeld zorgt voor genoeg vertier. En Alan Parker maakt nog even doodleuk reclame voor zichzelf. Heb me prima vermaakt, volume vol gas, borrel erbij. Wie doet je wat.

Prettig.

Het moet me wel van het hart dat het verhaal ernstig cliche is, maar het wordt aan de andere kant heerlijk naturel en ongedwongen opgedist - waarbij dat in het begin wel wat meer indruk maakt dan zeg grofweg vanaf de helft. Met nogal wat fijne subtiele humor erdoorheen, niet van het soort waar ik nou echt buikpijn van krijg, maar wel leuk. En wellicht het sterkste punt, er wordt fijn gespeeld. Met de muziek heb ik jammer genoeg net wat minder.

The Commitments is niet een film die ik zelf ontdekte, maar wel een die me meermaals werd aanbevolen. Ik wist al dat er in Londen een grote West End musical gemaakt is gebaseerd op deze film en ik ben in de regel best geïnteresseerd in (films over) bands. Toen ik de film cadeau kreeg, was ik dan ook behoorlijk nieuwsgierig.

Ik vond 'm erg leuk. Het is interessant om te zien hoe in eerste instantie geprobeerd wordt een band überhaupt op te richten en hoe men vervolgens worstelt om aan de top te komen. Ondanks dat er grotendeels een 'feelgood' sfeertje heerst, schuwt men niet de problemen die er binnen een formatie kunnen ontstaan. In het begin lijkt dit een logisch onderdeel van het verhaal (verschillende persoonlijkheden die min of meer gedwongen worden plots samen te werken), maar na verloop van tijd, en zeker richting het einde toe, wordt het veelvuldig voorkomen hiervan wel erg vervelend. Overigens vond ik de break-up iets te snel gaan.

De film kent tevens sterk acteerwerk. De diverse bandleden zijn allemaal individuele personages geworden met hun eigen trekjes en ze komen allen voldoende tot hun recht. Ook de setting behoort tot de pluspunten. Dublin heeft iets unieks en is op de één of andere manier gewoon de ideale locatie voor deze film. De muziek zelf is toegankelijk en de band klinkt erg lekker. Het zijn geen blijvend memorabele nummers, maar het is erg vermakelijk om naar de uitvoeringen te kijken.

In filmisch opzicht is het verder geen hoogvlieger o.i.d., maar de film is bijna non-stop vermakelijk en de cultstatus die de film inmiddels wel verworven heeft, is wat mij betreft volledig terecht. Wie zoekt naar een verstand op nul film met een dosis goede, opzwepende muziek, kan ik The Commitments in ieder geval van harte aanbevelen.

3,5*

“I was happy in the haze of a drunken hour, but heaven knows I'm miserable now...”

“Yeah, I know how you feel.”

Heerlijk. The Commitments heeft op de eerste plaats geweldige muziek, en tijdens meerdere nummers kun je moeilijk stil blijven zitten. Heerlijk taaltje ook dat Iers. Strong, Ball, Doyle Kennedy en Hansard hebben een uitstekende stem, en het verhaal over een net opgezette band die door onderlinge ruzies uit elkaar valt zit sterk in elkaar. De film deed me soms een beetje denken aan Almost Famous, maar waar Crowe vooral mikte op sentiment en melancholie, zorgt Alan Parker ervoor dat er ook veel te lachen valt. En de Ierse setting zorgt ook voor een wat rauwer randje. Maar de muziek en het geruzie onderling zorgen voor de sterkste momenten.

Haha, leuk dit! Een groep Ierse working-class jongeren richten een soulbandje op in Dublin begin jaren '90. Redelijk atypisch muziekgenre voor Ierland. De verloederde buitenwijken van Dublin doen onmiddellijk denken aan bvb films van Ken Loach of Shane Meadows, maar het gaat er véél vrolijker aan toe. Geen sprake van sociale drama's, hier ziet je een zootje ongeregeld die samen muziek moeten (leren) brengen en met allerlei organisatorische problemen zitten. Hoofdfiguur is "manager" Jimmy Rabbite, een ambitieuze jongeman. De nummertjes waren fijn gebracht, al was het teveel van het goede in het laatste half uur... Ik zat nu ook niet op een optreden te wachten. . Zanger Deco deed me wat aan de Bert-figuur uit de Dirkjan strips denken, maar wat een hemelse stem en wat een zalige dude ... Goede film.

Heerlijke muzikale film met leuke Ierse humor! Jammer dat dit soort films niet wat vaker worden gemaakt, de omslag komt wel later in de film en de sfeer wordt dan wat meer "dramatischer" maar de geweldige soundtrack en de heerlijke soul en blues muziek houden het geheel toch nog luchtig.

Het is een film waar je weet wat je te wachten staat, maar wel op een fijne en goed uitgewerkte manier. De acteurs acteren daarbij ook nog eens erg naturel en dat geeft de film ook een wat meer realistische feeling mee.

4*

Op de gok bij de kringloop opgepikt en ik weet niet waarom maar ik had hier een bepaald gevoel bij, namelijk dat dit best wel eens wat kon zijn. En dat gevoel zat wel goed zo blijkt.

Men neme Dublin ergens eind jaren '70 begin '80 met de werkeloze Jimmy die het idee op vat om een band op te richten, en wat dat betreft niet zomaar een band, nee een soulband ook nog. Al snel daarna zit huize Rabbitte vol geïnteresseerden die hun kunsten komen vertonen en daarmee heeft de film zijn eerste hilarische fase al te pakken met verschijningen gelieerd aan iedere muzikale stroming en artiest die je maar bedenken en een stortvloed aan wannebe artiesten die hun hart uitkwelen waar pa Rabbitte lichtelijk verbouwereerd zijn weg doorheen zoekt. Uiteraard duurt het niet lang tot men zo'n beetje uit iedere hoek en krocht een typetje of karakter heeft getoverd wat resulteert in een aanzienlijke band. En potdikke, zit dat ook nog even goed in elkaar want die drummer kan echt wel drummen en Maria Doyle Kennedy en vooral Andrew Strong hebben een gouden strot. Nu alleen nog de doorbraak zou je zeggen...

Maar we moeten vooral het fraaie tijdsbeeld van het armoedige Dublin niet vergeten met sobere en vervuilde straten, hoge werkeloosheid en vooral hilarische en dik aangezette accenten. Want wat wordt er bij tijd en wijlen toch heerlijk op elkaar gefoeterd en gescholden. Leuk is daarna natuurlijk hoe de band langzaam vanaf de eerste repetitie als puzzel langzaam inelkaar past en iedereen zijn plaats vind, en natuurlijk mag het hilarische eerste optreden niet vergeten worden bol van de stress, overacting en pech. Maar uiteraard zou het niet een band zijn zonder ruzie en relationele besognes waar het allemaal ook nog best wel eens even tegenzit voor bepaalde leden en het zeker geen rozengeur en maneschijn betreft.

The Commitments valt dan ook op als heerlijke film met aansprekende karakters, goed acteerwerk, een goed tijdsbeeld en sfeersetting, is de muziek werkelijk heerlijk en komen de leden van The Corrs ook nog voorbij als figuranten die auditie hadden gedaan. Opmerkelijk gezien zij tot wereldfaam zijn uitgegroeid maar hier niet in aanmerking kwamen voor een grotere rol. Afijn, desondanks een meer dan prima en vermakelijk film.