Malpertuis (1971)

Bij mijn weten bestond de extended version vroeger alleen in het Nederlands. Dus zullen de op de DVD toegevoegde soundtracks voor deze versie dan nu speciaal hermixt zijn en werd de muziek door Kumel met opzet weggegelaten. Doodjammer.

Ik heb tot nog toe van de Benelux release enkel de dvd-box gezien en er stond op dat er tracks waren in het Nederlands, Frans en Engels en ondertiteling in 3 talen.

Dat blijkt dan toch niet zo te zijn, Quido.

Dat de Cannes versie niet ondertiteld is en ook niet gerestaureerd zou ik echt spijtig vinden, want ik heb die Cannes versie al twee keer gekocht in Frankrijk. Voor mij is er dan nog weinig reden voor een "upgrade".

Bijzondere film, die naarmate hij vordert steeds beter wordt. Die Kümel was lekker bezig.

***1/2 ster, met kans op meer.

Ik heb dan toch de dubbele Benelux DVD aangeschaft.

De 16x9 versie mist informatie boven en onderaan, het beeld is afgesneden. De kwaliteit van de print is heel goed.

Ik blijf bij mijn standpunt dat de Cannes versie, die Kumel verwerpte, de beste is, vooral omdat de muziek enorm goed bijdraagt tot de sfeerschepping.

5 sterren voor de Cannes versie.

Doodjammer dat Kumel in zijn Nederlandse versie de muziek grotendeels wegliet. Hij is nochtans een heel talentvolle kineast.

Interessant. Om zeker nog eens te zien...

Na 20 minuten gestopt met deze onzin

Ik begon met de Cannes versie engelstalig. Omdat Welles erin meespeelt en ik niet kon voorstellen dat hij Nederlands spreekt, dus leek dit me de juiste. Maar na een tijdje bleek dat er toch officieel Nederlands word gesproken (dacht ik althans). Dus toch maar de originele versie opgezet. Maar die was voor hoe het mogelijk is nog rampzaliger. Synchroon loopt niks, en die stemmen brr walgelijk, daar ga ik mijn oren niet aan blootstellen. Weet nog steeds niet welke taal er officieel word gesproken. Want Welles spreekt Engels maar de andere acteurs volgens mij niet. Maar die spreken ook niet allemaal Nederlands geloof ik.

Editing zag er waardeloos uit. Alleen de belichting en camerawerk leek nog niet eens zo slecht, maar ik kon er niet meer tegen, heel misschien geef ik het morgen nog een kans. Maar het begon al zo vervelend vaag, op die jaren 70tig lelijkheid manier, met mensen die steeds weglopen.

Welke versie is het minst kut?

Geen sterren.

Na enige aarzeling heb ik gekozen om de versie van Kumel zelf te bekijken. Nederlands gedubbed dus. En daar heb ik helemaal geen spijt van.

Malpertuis is een buitengewoon bijzondere film. Vooral de vormaspecten zijn geweldig goed. Cinematografie en montage bulken van de stijl en dynamiek. Neem de knokpartij in de kroeg. Kumel laat zien dat een gevecht niet indrukwekkend wordt door alles te overdrijven: te veel mensen, te veel bloed, te gruwelijke wonden. Hij werkt slechts met wervelende en opzwepende montage en creeert zodoende niet alleen spanning maar ook visuele pracht. Andere fraaie staaltjes zijn de achtervolging van Jan op Nancy (met het geklik van zijn schoenen), of de buitenscene met de pater (twijgjes en takjes bieden een even subtiele als sterke suggestie van gevangenschap).

Toch kan de film mij niet op alle onderdelen ten volle overtuigen. Het middengedeelte duurt wat lang en is zo onwerkelijk dat echte betrokkenheid bij mij een beetje ontbrak. Op verhalend gebied komt er net een wending teveel aan het eind en het slotcitaat is gewoon een misser.

Van de nasynchronisatie had ik overigens totaal geen last. De stemmen zijn allemaal geloofwaardig en het Vlaams geeft zelfs extra sfeer aan het toch al sfeervolle geheel.

Echt een stijlvolle film dus, op enkele momenten zelfs absolute topcinema. En toch heeft Malpertuis het nét niet. Dikke 3,5*.

Volgens IMDb is deze film Nederlands gesproken, maar hier lees ik dat er ook een internationale versie is ofzo. Hoe zit dit nou precies?

er zijn twee versies. Een Engelstalige en een Nederlandse. Die laatste is gemaakt door de regsisseur zelf die ontevrden was met de officiele edit.

Oke, maar nu is de Nederlandse versie dus de officiële versie, want de film staat ook zo op IMDb. Of is dit een fout op IMDb?

Welke talen worden er nou eigenlijk officieel gesproken, als er geen dub zou zijn?

De DVD-uitgave neemt Kumels eigen versie, Nederlandstalig, als de officiele film. Deze is echter later uitgekomen dan de engelstalige Cannes-versie.

Gezien het gemeleerde gezelschap aan acteurs zou het me niets verbazen als het sowieso de bedoeling was te dubben. Beetje neo-realistisch, gewoon als dialoog '12345' uitspreken.

'12345' uitspreken? Dan is het toch ongelooflijk moeilijk om te acteren?

Ik vermoed dat ze hetzelfde systeem hebben gebruikt als Visconti vaak deed: iedereen zijn eigen taal laten spreken, en dan achteraf verschillende dubs laten inspreken, indien mogelijk door de acteur zelf, maar anders door iemand anders.

”Waar geen brood is, eet je kruimels”

Een dialoogzinnetje uit de door Harry Kümel zelf gemonteerde Vlaamse versie van Malpertuis. Als metafoor gaf dit citaat mijn gevoel aardig weer tijdens het kijken naar de film. Een aantal losse kruimelige ideeën voor een film levert niet altijd een lekker en goed gebakken film op.

Alles bekeken op de dubbel-dvd behalve de Franse Cannes-versie, deze zal naast een andere taal weinig afwijken van de Engelse Cannes-versie en mijn Frans is trouwens ook niet van je dat.

De dubbel-dvd is een interessante en mooie uitgave van het Belgisch Filmarchief. Het zien van al het materiaal op de dvd’s levert een boeiende en leerzame ervaring op over de kunst van het film maken.

Lang geleden ooit de film Daughters of Darkness (’71)* van Kümel gezien. Vond dat een knap gemaakte film door o.a. de zeer gehaaide mix van verschillende filmgenres in één film.

*Let op: Daughter of Darkness (’90) met een ‘s’ verschil achter het woord ‘Daughter’ is een andere film met o.a. Anthony Perkins in de rol van een papa vampier. Ik ben daar ooit zelf eens mee ingestonken door een dvd aan te schaffen zonder de hoes goed te bekijken. De titel leek me voldoende te zeggen. Niet dus!

Over Malpertuis de nodige verhalen gehoord en dat remde de kijklust enigszins af om al te veel moeite te gaan doen om deze film te kunnen bekijken. Toen ik echter de dvd met Malpertuis in de Moviemeter Pakketservice zag staan, kon ik het niet nalaten om er toch maar eens aan te gaan geloven om de meest beruchte film aller Belgische films te gaan zien.

Wat de speelfilm betreft kreeg mijn vooraf negatief oordelende intuïtie gelijk. Ik vond de film niet echt geweldig in welke versie dan ook. De vele extra’s op de dubbel-dvd daarentegen maken het kijken naar deze twee dvd’s meer dan de moeite waard.

In de hoop dat het als een kijkhonger opwekkend filmbouillonnetje zou gaan werken, ben ik begonnen met de extra Malpertuis Archieven. Werd nieuwsgierig verrast door dit lekkere voorafje dat naar meer smaakte.

Bij het zien van deze docu maakte vooral een uitspraak van regisseur Josef von Sternberg veel indruk:

“Als je gepassioneerd bent, kun je geen passie creëren. Je moet dat met opzet doen zonder gevoel”.

Als groot bewonderaar heeft Kümel in 1969 voor de BRT een tv-portret gemaakt van Von Sternberg, de regisseur van o.a. Der Blaue Engel met Marlene Dietrich.

Het zien vooraf van deze extra heeft ook het voordeel dat je meer te weten komt over de achtergronden van de cineast Harry Kümel, over sommige productieperikelen tijdens het voorbereiden & draaien van de film Malpertuis en ook over allerlei andere aardige en interessante cinematografische wederwaardigheden.

Ook het nasynchroniseren van stemmen komt in deze extra aan bod. De titelnaam ‘Malpertuis’ bijvoorbeeld wordt in het Frans uitgesproken als Malpertwie en in het Vlaams als Malperthuis.

Om de naam naderhand zo goed mogelijk in de verschillende talen lipsynchroon te kunnen krijgen, moesten er meerdere opnamen gemaakt worden, één voor het Frans met twietende lippen en de ander voor het Vlaams met thuitende lippen.

Daarnaast zit als aardig voorbeeld van nasynchronisatie in de Malpertuis Archieven ook een leuk scènetje uit een film van Claude Chabrol waarin Kümel een klein bijrolletje speelt van een taxichauffeur. Omdat hij de trein moest halen, kon Kümel zelf de stem van het filmpersonage niet meer nasynchroniseren. Chabrol heeft deze stem zelf later gedubd.

Kümel heeft trouwens in de Vlaamse versie van Malpertuis de stemmen van zeven verschillende personages ingesproken.

Als eerste versie de Vlaamse bekeken. De film kwam vanaf het begin heel kneuterig bij me over door het kinderlijk begin en het dan steeds maar weer aanstellerig lopen in de rest van de film. Het is soms op een zeer uitzonderlijk mooie manier gevisualiseerd, maar het betovert zelden echt door armoedige acties zonder karakter met een te gemakzuchtige dikke fake.

Een prachtige fakesteen kun je met geweldige faketechnieken in een mooie spiegelgladde fakevijver gooien met soms als mogelijk gevolg voor het sprookje: er was eens geen ...

Het lukt de ene regisseur wel om met fake elementen waarachtige rimpelingen in een gefaket wateroppervlak teweeg te brengen en plots zomaar als bij toverslag een echt levend stevig wit konijn uit het zwarte hoge hart van de toeschouwer te toveren.

Een andere regisseur lukt het totaal niet om met dezelfde middelen hartveroverend te toveren. De kijker blijft bij hem en zijn kunstjes alleen maar kijken naar slechte fake en krijgt enkel uit de zwarte hoed een aan alle kanten rammelend konijnenskelet te zien zonder vlees en bloed.

De echt bezielde magie blijft achter in het gitzwart van een te hoog donker hoofddeksel en brengt totaal geen enkel ‘wel of niet aangename’ rilling teweeg in de innerlijke gevoelsvijver van de toeschouwer.

De personages in Malpertuis blijven steeds versteende allegorische personages die als achtergrondbeeld op het podium van een opera niet zouden misstaan.

Film is echter geen klinkende podiumkunst maar een vertonende wittedoekkunst. Teveel totaalshots zoals live te zien zijn in een operatheater slaan een filmvertelling totaal dood. Erg houterige overacting met karikaturaal zeer plat gestileerde handelingen helpt het verfilmde gedoe dan verder ook niet meer de amusante weg op.

Ook geheimzinnigheid oproepende beelden ontbreken veelal in de film van Kümel. Lekker gefilmde plaatjes van dichtbij met sterk uitvergroot subtiel vage en toch suggestieve reacties van een personage of object op de handelingen van een ander personage zouden de fantasie heerlijk kunnen prikkelen. Door dit bijna gebrek wordt de verbeelding van de toeschouwer tijdens het kijken nauwelijks echt gekieteld.

Wat dat aangaat wordt er eigenlijk veel te weinig overgelaten aan de eigen fantasie van de filmkijker. Er staan steeds maar weer verborgen invullingen van de regisseur in de weg die opgelegd wel heel erg zwaar symbolisch beladen zijn als een stelletje zeer valse addertjes die zich verstopt hebben in een mand vol met snotgladde palingen.

Kunst is vooral de kunst van het weglaten. Het is weglaten met wat lekker helder zinnenprikkelen zonder al te opdringerig te zijn met een soort overenthousiasme dat te dicterend werkt voor het vrije gevoel van de kijker.

Een ander zwak punt van de film is het scenario dat het veronderstelde geraas en gebral in het innerlijke doolhof te veel in de dubbelzinnige dialogen laat vertellen. Dit zonder dat de ontwikkeling van al die binnenherrie tijdens het kijken naar de film een beetje mede werkelijk tot leven wordt gebracht door getoonde filmbeelden.

Het witte hemd (de onschuld) bijvoorbeeld van het hoofdpersonage Jan blijft steeds maar erg netjes wit en stijfjes gestreken alsof het om een mooi gefotografeerde bruidsjapon gaat op een kleinburgerlijke bruiloft.

Na zijn “ontmaagding” wordt het witte hemd opeens heel braaf en flauw vervangen door een steriel rood exemplaar. Dit werkt als een ongewenst meegaand koddig gebaar in plaats van een grotesk gekoesterde tegendraadsheid.

In de door Kümel als extra ingesproken commentaartekst bij de Vlaamse versie vertelt de regisseur overigens:

meer geïnteresseerd te zijn in cinematografische middelen om gevoelens bij de toeschouwer op te wekken, dan in klassiek scenaristische middelen die toch maar oppervlakkig werken.

Het komt een beetje over als excuus voor het verhaaltechnisch totaal bloedeloos vertellen van de intrigerende pennenvrucht van Jean Ray.

Malpertuis is weliswaar verfilmd met 'geniale' vondsten op het gebied van de techniek, maar soms is het filmisch verbeelden van het verhaal misschien wel te geniaal geweest en te weinig direct gericht op een wat simpel doch ook wat ingewikkeld praktisch kijkplezier.

Zo bestaat er het verhaal dat voor een bepaald shot de camera van grote hoogte naar beneden moest sodemieteren in een vrije val. Prachtig indrukwekkend om te horen deze anekdote over de 'geniale' techniek. Als je het resultaat ziet, dan denk je bij jezelf: prachtig dat het zo gedaan is, maar het shot levert cinematografisch gezien nauwelijks meerwaarde op voor het gevoel tijdens het kijken. Het is meer een goedwerkend praatje dan een goedwerkend plaatje.

De Engelse Cannes-versie ziet er vanaf het begin in de montage een stuk gelikter uit en maakt de film ook iets aantrekkelijker om te zien. Komt mede door de prachtige muziekscore van Georges Delerue.

Kümel verwijt de film-editor van deze Cannes-versie dat hij niet tegendraads dorst te monteren. Als een personage naar links kijkt, dan zou er met een volgend shot tegen de inuïtie in naar rechts gesneden moeten worden. Dat wilde de engelse vakman dus maar niet begrijpen.

Het lijkt mij een noodzaak dat deze tegendraadsheid tijdens het opnemen al goed en consequent voorbereid moet zijn zodat er een soort stijlvaste onnatuurlijke logica ontstaat die steeds een niet te ontwijken dissonerend motief aangeeft voor het maken van de filmovergangen.

Maar helaas, het magische blijft allemaal veel te vrijblijvend magisch met nietszeggende vaagheden die nooit echt abstract durven te gaan en dat dus dan wel op een sterk aansprekende wijs.

Nergens in de film wordt de magische werkelijkheid tegen een andere niet-magische werkelijkheid aan geslagen als twee vuurstenen. Er ontstaat nooit een spetterend conflict tussen verschillende realiteiten waaruit lekkere knetterende vonken zouden kunnen overspringen naar het gevoel van de kijker.

Het ontbrekende vuur ontstaat noch in de Cannes-versie noch in de door Kümel zelf gemonteerde Vlaamse versie. Het licht in de niet echt magisch werkende film blijft eigenlijk steeds maar gedoofd o.a. dankzij of ondanks de totaal in raadselen gehulde aanwezigheid van een lampenist die figuurlijk totaal niet verhelderend wil werken als vreemde hond in het labyrint. Het is niet meer magisch vreemd, maar zeer bevreemdend op een niet-magische manier.

In het begin van de Vlaamse versie zit gelijk al een zeer opvallende verandering. In de eerste versie voor Cannes dient een schilderij van Margritte als achtergrond voor de begintitels welke eindigen met een prachtig citaat van Shakespeare: ”It is a tale told by an idiot full of sound and fury, signifying nothing”.

In de tweede versie is deze visueel spannende opening in zijn geheel vervangen door gesproken tekst en plaatjes uit Alice in Wonderland van Lewis Caroll met o.a. het citaat:

”Het is wel mooi, maar het is een beetje moeilijk te begrijpen”.

Het doet een beetje erg veel denken aan een kinderachtige rancuneuze reactie op de ontvangst in Cannes van de eerste versie van Malpertuis.

De cameraman Gerry Fisher vertelt in één van de extra’s op een diplomatieke manier zijn visie op Kümel en zijn project 'Malpertuis':

”Hij had een visie. Hij wist hoe de film moest worden, maar hij had de kennis en de ervaring nog niet. Hij kon het niet zonder de hulp van al de rest. De rest hielp hem wel, maar hij was heel ... Maar hij was verantwoordelijk voor het vreemde van de film”.

Gerry Fisher levert trouwens als grote tovenaar met het filmlicht een prachtige prestatie vol slimme en zeer geraffineerde subtiliteiten in het filmbeeld. Zijn werk is even bewonderenswaardig knap als dat van de actrice Susan Hampshire die met behulp van haar geweldige make-up man drie zeer verschillende filmrollen weet neer te zetten met elk een heel ander zeer eigen karakter.

De film Malpertuis barst eigenlijk aan alle kanten open op een geheel verkeerde manier door een te veel aan cinematografische apenliefde die veel te veel in hartstocht blijft steken. Vooral de door Von Sternberg geadviseerde 'opzettelijkheden zonder gevoel' in Kümels eerder genoemde BRT-portret lijken te ontbreken. Met een vooraf al enigszins verhelderend plan om anderen beter te kunnen overtuigen, zoals bijvoorbeeld de editor, had het allemaal misschien beter kunnen gaan werken.

De gewenste gepassioneerdheden lijken nu ergens in een zwart gat achter het witte filmdoek verdwenen te zijn door een te nadrukkelijk gewilde betovering die te opvallend in het oog aan het springen is.

Met magie is het eigenlijk hetzelfde als met gezondheid, als je er niet echt al te veel van merkt, dan is het goed.

Gelukkig komen met de extra’s op de dubbel-dvd een aantal boeiende gepassioneerdheden uit de onzichtbare duisternis in een toonbaar daglicht tevoorschijn zonder dat het griezelige vampiers blijken te zijn.

De korte extra-documentaires bevatten hele leuke en zeer leerzame wetenswaardigheden over het gebruik van locaties en decor, allerlei mogelijkheden met filmlicht & geluid, ook interessante details over make-up en natuurlijk passeren de nodige anekdotes & roddels de revue met een enkele keer wat al te lange scherpe tanden.

Life, what is it but a dream (Lewis Caroll).

Tja, hoewel ik het geen vervelende film vond kan ik achteraf niet zeggen dat de film me werkelijk heeft weten te boeien. Uiteindelijk had het verhaal me te weinig te vertellen. Geen idee waarom de film op het einde telkens weer met een nieuwe realiteit aan komt zetten en zo maar wending na wending moet geven. Dit begon me te irriteren. Vooral omdat de film wat mij betrefd nu geen enkel einde heeft.

Ik zag de NL-versie overigens. De stemmen haalden me een beetje uit de film en gaven me een gevoel alsof ik naar een kindersprookje zat te kijken. De sfeer is wel goed, maar de beelden zijn toch iets te kleurrijk. Spanning was er ook nauwelijks. Acteerprestaties leken goed, maar de stemmen verpesten het. Ik denk dat al dat geklooi met verschillende versies de film geen goed gedaan heeft. Maar ik kreeg ook de indruk dat Kümel zelf niet helemaal wist wat hij wilde.
2,5*

Ik denk dat Kümel dat juist heel goed wist ...

Heb je de extra's bekeken?

Nee, en daar ga ik ook niet aan beginnen. Daarvoor duren ze me op het moment te lang. Maar de film slaat op het einde gewoon op tilt. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er een goede reden bestaat om constant met nieuwe eindes aan te komen zetten.

Bijzonder interessante film. Malpertuis is zowel een mysterieus sprookje als een beklemmende nachtmerrie, zowel een Griekse tragedie als een barok liefdesverhaal.

Orson Welles treedt maar een tiental minuten op, maar zijn aanwezigheid is doorheen de film zeer voelbaar.
De rest van de cast doet het ook aardig goed, met name de driedubbele rol van Susan Hampshire, die zeker moet genoemd worden. Het zal wel zeer moeilijk zijn geweest om drie totaal verschillende vrouwen te vertolken, maar zij doet dat met verve.
Matthieu Carrière was minder overtuigend, loopt een beetje als een stijve hark door Malpertuis en mist de charme die zijn karakter zou moeten hebben. Als blonde, grote jongeman, waarbij zijn geaardheid moeilijk te zien is, in mijn geval toch , liet hij sterk de indruk na te laten van een Griekse god te zijn...
Over het algemeen zijn de verschillende personages zeer intrigerend, afwisselend en excentriek met iedere met zijn eigen trekjes wat de ontknoping interessanter maakt.

Wie de Cannesversie eerste zal bekijken, zal merken dat deze versie veel meer voor de sfeer en het mysterieuze aanleunt, terwijl Kümel voor de Nederlandstalige versie ervoor koos om het verhaal wat minder ingewikkelder in elkaar te breien, wel met een verschrikkelijke montage, waarbij de heerlijke ouderwetse, beangstigende sfeer van de Cannesversie deels weg. Een film restauren kan dus ook z'n nadelen hebben... En Kümel slaagt erin om het zo lelijk en fout mogelijk aan elkaar te monteren door op het verkeerde moment te knippen en shots abrupt te verstoren waarbij het beeld zelfs eventjes stilstaat .
zijn doel was voornameijk het makkelijker begrijpen van een nogal ingewikkeld plot dat volgens mij toch behoorlijk wat onlogischeden bevat, maar aangezien de film gewoon een aaneenschakeling van de meest onwaarschijnlijke ontwikkelingen,surrealistische camerastandpunten is en waar niets is wat het lijkt kunnen we hen dat moeilijk kwaad nemen. Voor zulke films zal er altijd wel een verklaring zijn

Maar de grootste sterkte van de film is dus wel de vormgeving. De kostuums zijn zorgvuldig uitgekozen, het huis is een pareltje van surrealistische decors met een labyrint van trappen en gangen, een heuse nachtmerrie.
Dit alles gecombineerd met zeer huiveringwekkende shots (sinds The Shining niet meer zo goed gezien) , waarbij ik me nogal ongemakkelijk voelde, zoals de wenteltrapscene en de muizenvalscene verantwoort het genre dat hier gemeld staat : horror in zijn puurste vorm.
Het einde bezorgde me rillingen,een nachtmerrie in een nachtmerrie zeg maar, waarbij de kijkers die daarvoor terug op adem waren gekomen er weer in worden meegesleurd... pareleinde !

Het sprookjesachtige in de film werkte ook goed met een aantal zeer mooie sfeerbeelden en de middeleeuwsachtige muziek paste er ook zeer goed bij. Wat een geweldige componist die George Delarue die met alleen maar de muziek het gewenste effect van een scene weet te geven ! Huiveren en daarna dromen...

Een paar scenes komen zelfs over als een stuk uit een Griekse tragedie met geweldig veel tragisch mimiek en gejammer. Leuk dat het in die scenes lijkt alsof de kijker werkelijk naar een toneelstuk zit te kijken wat het drama alleen nog maar vergroot en het groots onderwerp sterker maakt. Goden ontoveren, wie verzint het toch

Spijtig van het einde, met een toontje dat mijn niet zo aanstond. Er waren genoeg aanwijzingen in de film en om daarna nog eens zo'n uitleg bij te geven verpest het mysterieuze aan de film en sterft er een deel van de opgebouwde sfeer weg.

Dat België ooit zo'n film heeft gemaakt zullen niet veel mensen geloven... zonde dat Malpertuis geen voorbeeld is geworden voor latere Belgische films, anders zou het mijn favoriet land geworden zijn

Verrassend goed voor een film van Belgische bodem, maar veel meer dan "gewoon goed" zou ik Malpertuis niet durven noemen. Daarvoor is de film te wispelturig. Sublieme momenten worden al te vaak afgewisseld met vervelende, overdreven melodramatische sequenties.

Als verhaal stelt Malpertuis uiteindelijk geen moer voor. Een traditioneel spookhuisverhaaltje zoals er dertien in een dozijn zijn, maar zoals altijd gaat het om de uitvoering. In dit geval bij vlagen subliem, zoals ik al zei, en aan sfeer onbreekt het Malpertuis dan ook geen seconde. De prachtige gotische decors, het eindeloze gangencomplex dat het spookhuis rijk is, de onderlinge intriges, ... allemaal feilloos, zij het niet constant genoeg, in beeld gebracht. Een schitterend voorbeeld van de kracht van deze film is de maskerscène die je door de hallucinante cameravoering probleemloos in een schilderij van Ensor doet wanen. Een voorbeeld van het tegendeel is dan weer de lachwekkende eindscène; een complete stijlbreuk met de rest van de film en behalve de mooie visuele parallel met het waanzinnige, eindeloze gangencomplex, een afknapper van formaat.

Hoogtes en laagtes in Malpertuis met andere woorden, maar interessant genoeg om meer van deze regisseur te willen zien.

Helemaal niet mee eens. Schitterend gemonteerde versie, juist doordat de cuts zo opvallen. Het verstoort de normale filmervaring en creeert een geheel nieuwe.

Zo dus:

Ik blijf er ook bij - net zoals BASWAS in zijn analyse schrijft - dat het weglaten van de sublieme muziek van Georges Delerue in de Nederlandse versie ook een reden is waarom de Cannes versie beter was. Die muziek is heel sfeerscheppend.

Het zou verkeerd zijn de film te boordelen als je alleen de Nederlandse versie hebt gezien. De Cannes versie - in het Frans - is in mijn ogen een absolute must! (en steekt voor mij er torenhoog boven uit)

Ik denk dat ik de Belgische DVD binnenkort maar ga bestellen want dit klinkt veelbelovend!

Lees het (prachtige) boek!! Sla deze vreselijk lelijke film over!!!

Bittere ontgoocheling.

Ik had van deze film zoveel verwacht. Iets teveel, waarschijnlijk.

Omdat in het boekje bij de DVD stond dat de Cannes-versie door de meeste mensen slecht werd bevonden, probeerde ik de versie die Kümel zelf monteerde. Spijtig genoeg is deze versie in het Nederlands gedubd, wat vreselijk slecht overkomt.

De scènes in het bordeel zijn nog redelijk goed, maar vanaf dat Jan in Malpertuis aankomt gaat de film enkel nog achteruit. Aan sfeer ontbreekt het niet (de decors zijn ronduit prachtig) en de fotografie is echt knap gedaan, maar het scenario trekt op zéér weinig. Neem daar die verschrikkelijke Nederlandstalige dub bij en je krijgt dit gedrocht van een film.

Het einde is dan weer wel origineel (een beetje Shyamalan-achtig, maar dan nog absurder).

Nadien heb ik de Cannes-versie in het Engels nog eens opgezet, die kwam veel natuurlijker over, maar het verhaal blijft uiteraard hetzelfde.

Wat een grandioos meesterwerk had kunnen worden, is uitgedraaid in een enorme fiasco. Spijtig.

Ook voor zo'n 1/5e deel door Nederland(s geld) gefinancierd. Moet Nederland dan niet ook boven de synopsis staan?

Bron?

Als ik het hier zo lees, moet ik blijkbaar toch eens de Cannes-versie zien. Op 'aanraden' van Kümel zag ik de Nederlandstalige versie, wat uiteindelijk toch blijkbaar de versie is zoals de regisseur hem oorspronkelijk gewild had. Stiekem zag ik al enkele flarden van de internationale versie en ik moet zeggen dat de mooie muziek volgens mij inderdaad wel een meerwaarde kan bieden aan de film, al is het maar om puur de aandacht af te leiden van het soms wat houterige acteerwerk of minder uitgewerkte verhaal.

Malpertuis is een lastige film om te beoordelen. Zoals iedereen hier wel zegt, vind ik het ook een film die zijn sfeerschepping juist heeft. De lege straten van Gent en Brugge waardoor Jan Nancy achtervolgt (met telkens weer die jonge vrouw in het blauwe kleed die snel achter een hoek verdwijnt, heerlijk), het bordeel, de tuinen rondom Malpertuis, sommige kamers en gangen in Malpertuis zelf,...: hier voel je dat het om een kunstzinnige film gaat waar allicht wel meer had kunnen inzitten.
Want het verhaal op zich vond ik niet goed genoeg om te blijven boeien. De film slaagt er niet in surrealistisch/bevreemdend te blijven wegens enkele onnodige verduidelijkingen op het einde, die de paar intrigerende elementen in de film aan kracht laten inboeten. En de verschillende vlugge eindes voelden vooral onnodig aan. Je kijkt het eerste uur met veel plezier naar de film, in de hoop dat deze zich volop zal ontplooien tijdens het tweede uur. Maar die ontplooiing kwam er naar mijn gevoel helaas nooit, zodat Malpertuis bij momenten een mooie lege huls leek te zijn. Gezien zijn status werd dit voor mij toch een lichte teleurstelling, voorlopig een magere 3,5*¨

3,5*