A Time to Love and a Time to Die (1958)

Eindelijk op DVD verschenen, DVDreview (R-2)!

Verschijnt binnekort op het Masters of Cinema-label.

Als alles goed is, kan deze al worden besteld (pre-order) via Play.com

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/6371816/-/Product.html?searchstring=a+time+to+love+and+a+time+to+die&searchsource=0#

Ik ben er helemaal van ondersteboven, misschien wel de beste Sirk die ik tot nu toe gezien heb. De sets! John Gavin ! Liselotte Pulver! Het grimme van de oorlog en het warme haast onwerkelijke van de liefde tussen Ernst en Elisabeth (wat weer zo typisch Sirk is) dat samengaat. Prachtig!

In een bespreking in de NRC van de dvd "A Time to Love and a Time to Die" stonden kortgeleden de volgende regels: Hyperromantiek en oorlogsrealisme zouden gemakkelijk kunnen botsen, zouden dat misschien wel móéten doen, maar Sirk komt ermee weg. Alles in deze film is zowel kunstmatig en opgeblazen als diep doorvoeld en echt, theatraal én subtiel - een raadselachtige film tot het einde.

De import-dvd onmiddellijk besteld. Vandaag kwam hij binnen. Het is een dubbel dvd met optionele engelse ondertiteling. Als extra's zit er een gevisualiseerd essay over deze film bij, het is geschreven voor Les Cahiers du Cinema door Jean Luc Godard. Verder een docu van 19 min. van scenarioschrijver Wesley Strick over het geheim van Douglas Sirk. En ook nog een 49 min. durend portret van Douglas Sirk. Alsof het allemaal niet op kan, zit er ook een mooi booklet bij. En dat voor minder dan 19 euro, de verzendkosten vanuit Engeland inbegrepen. Besteld via Marketplace van amazon.co.uk.

Nu nog tijd om van al dit prachtigs te genieten.

Eerste film die ik zie van Sirk en doet mij zeker verlangen naar meer. Wat een typische stijl die je maar weinig ziet, haast on-Amerikaans, in iedergeval niet zoals Hollywood toen films maakte.

Een raadselachtige film is het inderdaad, bijna surrealistisch door de kitscherige settings en de harde realiteit.

Laat ik met het positieve beginnen: een intens dramatisch liefdesverhaal in de vorm van een overweldigend melodrama met prachtige fotografie. Daarnaast een portret van ontmoedigde Duitse soldaten en de worsteling van gewone mensen om in oorlogstijd een zo normaal mogelijk leven te leiden en wat er met hen in buitengewone omstandigheden kan gebeuren. De drie bloeiende takken staan symbool als anti oorlogsboodschap. Een nadeel is dat de Duitsers Engels (Amerikaans) praten. Ik begrijp wel dat ik het heb over een productie uit 1958. Maar toch: John Gavin is door en door Amerikaans: ik kon met de beste wil van de wereld geen Duitse soldaat van hem maken. De Duitse soldaten zijn klip en klaart Amerikanen in Duitse uniformen. Bij Liselotte Pulver onderken je onmiddellijk het verschil: zij is Zwitserse.

N.B. Ik kan me voorstellen waarom John Gavin (vurig en knap) werd gezien als de nieuwe Rock Hudson.

Maandag 23 februari Arte 13.50 - 15.55

Film waarin ik eigenlijk twee gedeelten onderscheid : het eerste, het beste, met het harde frontleven en daarna de romantiek (vond ik minder) die bombardementen en deportaties overstijgt en zelfs het hoofdpersonage van de zoektocht naar zijn ouders afleidt.

Het is goed gemaakt, laat eens onder de bevolking van het tanende Duitsland kijken en behoudt een einde voor die in de titel vervat zit...

Eigenaardig, Liselotte Pulver vond ik een beetje te veel netjes opgesmukt en bij momenten al te gelukzalig ondanks de oorlogsmiserie. Verliefd ja, maar heb Liselotte al veel subtieler zien acteren.

Douglas Sirk heeft gemeend op de hem vertrouwde wijze het moraliserende, antioorlogsverhaal van Erich Maria Remarque (speelt zelf de professor) te moeten voorzien van een Hollywood behandeling, allicht om het Amerikaanse publiek te plezieren. Het eindresultaat is een naar surrealisme neigende film, die er veel te glossy uitziet en een karikatuur is van Duitsland tijdens het laatste oorlogsjaar. De slotscène is haast een kopie van die andere Remarque-verfilming “All Quiet On The Western Front”. Hoewel er op het verhaal weinig aan te merken valt, kan ik over de film niet enthousiast worden.

Redelijke film over een Duitse soldaat met verlof die op zoek gaat naar zijn ouders. Destijds ongetwijfeld enigszins gewaagd hoe de Duitsers hier geportretteerd werden. Op zich wel een goed verhaal, maar de film is wat aan de lange kant. Het ziet er wel allemaal goed uit, vooral de buitenopnames met de gebombardeerde gebouwen.

tijd om de film nog eens op het grote scherm te bekijken in Brussel: 18.08 + 23.08 CINEMATEK - Programma - A Time to Love and a Time to Die

Als je het een beetje "Duitser"wil, dan valt de Duitse Blu-ray release aan te raden "Zeit zu leben und Zeit zu sterben" (A Time to Love and a Time to die) met Duitse dub dus.

(De Engelstalige versie staat er ook op)

Een lastige film om te beoordelen. Ik heb “Im Westen nichts neues” en “Den Weg zurück” meermalen gelezen, en ik heb bewondering voor de rauwe eerlijkheid van Remarque. Dat komt in deze film ook terug. Alleen, die rauwe eerlijkheid is zo moeilijk te herkennen door die hele zware jaren vijftig Hollywood saus -die soms best smakelijk is, daar niet van.

Het opent heel sterk met oorlogsgeweld, oorlogsmisdaden en dilemma’s, daarna de grausamkeit van het platgebombardeerde Duitsland, maar het blijft te mooi. De romantiek is echte romantiek, de bevolking is verhongerd maar ziet er niet mager uit. Zelfs de ruïnes zijn nog mooi verlicht. Veel studiowerk ook. En als geliefden elkaar in de armen vallen dan zwellen de violen aan en...

En dat terwijl mensen op zoek zijn naar hun familieleden, te maken hebben met onderdrukking, verraad, wantrouwen. Dat maakt dat ik constant in mijn hoofd het verhaalde aan het vertalen was in boekvorm (hoe zou deze scène in een Remarque boek beschreven zijn?). Ik betrapte mezelf er ook op dat ik de tekst, allemaal in het Amerikaans, vrij vaak aan het terugvertalen was naar het Duits.

Maar desondanks zeker een aanrader. Let wel: deze film is vrij kort na WO II gemaakt, in 1958. De Nürnberg-trials waren nog niet eens geweest! Dus alleen daarom al een aanrader. Ik heb het niet nagezocht, maar ik vermoed dat deze film een zekere beeld heeft gevormd bij het Amerikaanse publiek over hoe het was aan het Ostfront en in Duitsland in ‘44. Dat dit een genuanceerd beeld is, des te beter!

Maar ikzelf moet hoognodig het boek lezen.

Qua acteurs: Liselotte Pulver, mij verder niet bekend, was charmant. En leuk om Remarque zelf en Klaus Kinski in bijrollen te zien. Verder her en der typische overacting (in de schuilkelder, bijvoorbeeld).

Huh, de Nurnberg trials waren toch direct na de oorlog, begonnen al eind 45. Deze film is in 58 gemaakt toch al dertien jaar na de oorlog, dus die een na laatste alinea snap ik niet zo.

Ai. In de war met Eichmann.

- gaat in een hoekje staan.