Hamburger Hill (1987)

Het verhaal van Hill 937, de heuvel (nou ja heuvel met 937m hoogte meer een kleine berg) die het leven kosten aan 70 Amerikaanse soldaten en er 372 verwonden. Aan Viëtnameese zijde waren er zeker 630 doden te betreuren en een onbekend aantal gewonden. Verhaal wil dat er zoveel "vlees" op de heuvel te vinden was dat deze omgedoopt werd tot Hamburger Hill. De Amerikanen wisten uiteindelijk na zeer zware gevechten de heuvel in te nemen maar moesten hem, omdat ze constant bestookt werden door de NVA, deze een week later weer afstaan. Hierdoor konden de Viëtnamezen hun oude positie gewoon weer innemen. Hoe dan ook, Hamburger Hill was een strategische "Fuck Up" en zou een van de tragische gebeurtenissen worden die min of meer leidde tot het terugtrekken van de amerikanen uit dit Aziatische land.

De film die hiervan gemaakt is vind ik zeker de moeite waard hoewel hij het niet haalt bij genregenoten Platoon of Full Metal Jacket. Hamburger Hill concentreert zich vooral op de waanzin van de actie, van het keer op keer bestormen van dezelfde heuvel. Het wordt heel duidelijk wat de Amerikaanse strategie was in die tijd maar het verblijft niet tot een droge opsomming van strategieën en tactieken. Het zijn niet de belangrijke bevelhebbers die de hoofdrol hebben maar de soldaten die het vuile werk moeten opknappen. Zodoende laat deze film ook meteen de complete waanzin en chaos van de veldslag zien. In die zin deed deze aanpak me denken aan de film Back Hawk Down. Hierbij vond ik het ook wel prettig dat de film zich alleen maar concentreert op de Amerikaanse kant van het verhaal. Verdiepen in de Viëtnameese kant had de film waarschijnlijk alleen maar nodeloos complex gemaakt zonder dat het uiteindelijk een beter beeld oplevert. Voor de kijker is wel duidelijk dat het voor de andere kant ook geen wandeling in het park zal zijn geweest.

Er zitten vrij veel karakters in de film en hoewel sommige ietwat cliché zijn vind ik het toch geloofwaardig. Het eerste half uur gaat soms wat moeizaam, het is meer een podium waarop de belangrijkste karakters worden geïntroduceerd. De echte kracht zit hem toch in het uiteindelijke actie gedeelte waarin alle registers worden opengetrokken en waarvan het gedeelte in de regen en modder angstwekkend goed is.

Denk dat Hamburger Hill vooral veel te leidden heeft door zware concurrentie van al eerder genoemde genregenoten en dat is jammer want deze film heeft zeker wel wat toe te voegen aan de films die gemaakt zijn over de oorlog in Viëtnam. Het is nochtans wachten op een goede DVD release met goed geluid want de goedkope DVD die overal te vinden is vind ik maar matig van kwaliteit. Hamburger Hill krijgt van mij hoe dan ook een goede 3.5*

Aardig filmpje. De actie is behoorlijk en men acteert goed genoeg dus het is verre van slecht. Wel is het allemaal weer wat cliche achtig, wat je in veel oudere oorlogsfilms ziet. Het verhaal start wat traag maar is later meer dan de moeite waard.

3,5*

Aardig film die de waanzin laat zien van de vietnam oorlog tijdens het veroveren van een heuvel. Verhaal is goed en er wordt ook aardig in geacteerd. Er zijn uiteraard betere vietnam films gemaakt dan deze maar ook deze is aardig om te zien.

Toen ik hem vroeger rond m'n 9e keek vond ik het prachtig. Indrukwekkend, huiveringwekkend en realistisch. Ik heb de film nu samen met All quiet on the Western Front op dvd gekocht. Alleen nu was het allemaal veel minder! Vond het nu allemaal een beetje eentonig worden en het werd op sommige punten zelf bijna saai.

Jammer, maar ik kan niet een hogere stem geven.

Redelijke film die zijn doel niet overtuigend weet te brengen. De waanzin, de nutteloosheid en het hele gevoel van de soldaten wordt niet overtuigend gebracht. Ik vond het geen moment aangrijpend en voelde totaal niet met de soldaten mee. Dat is toch de insteek van deze film en zoveel vietnam films. Ligt ook een beetje aan de cast, die te afwisselend was qua acteerprestaties. De actie is overigens wel aardig, iets wat ik op voorhand niet had verwacht.

2,5*

Ik vond het geen goede oorlogsfilm. Het is op bepaalde vlakken realistisch, maar dat maakt het zo verdomd chaotisch en saai.

De jungle en heuvel zagen er wel goed uit. De actie die erin zit is voor mij eentonig en niet vermakelijk genoeg.

Acteerwerk vond ik niet zo geweldig, soms zelfs amateurisch. Zelfs komt het twee keer in voor dat een zogenaamde gestorven soldaat teken van leven gaf door rustig maar zichtbaar te ademen of met de gezicht en ogen bewegen Helaas!

Nee, zulke soort oorlogsfilms zijn niet aan mij besteed. Hamburger Hill heeft zijn plaats naast Casualties of War en Jarhead verdient, ook realistisch en onvermakelijke films in mijn ogen.

standaard oorlogje.

Het is vooral het vakmanschap wat ontbreekt bij deze rommelige Vietnamfilm. De acteurs zijn allesbehalve sterk, alsmede het verhaal. De goofs helpen ook niet mee.

Doorsnee.

Mooie Vietnam film, die het vooral moet hebben van de dialogen tussen de soldaten en niet van de gevechten en dergelijke.

Vooral de gesprekken over het nutteloze en verwarrende van de oorlog. Verwarrend omdat ze het idee krijgen dat ze voor niets aan het vechten zijn, en dat ze zelfs door de Amerikanen thuis (de hippies) gehekeld worden. Ook de aspecten van de rassenhaat komen worden sterk belicht in de dialogen, met name door de Doc.

3,5*

Hamburger Hill is een Vietnam oorlog film die een beetje ondergesneeuw is geraakt tussen het geweld van Platoon en Full Metal Jacket, die ook gewoon nog is een stuk beter zijn dan HH.

Hamburger Hill zit erg degelijk in elkaar. De omgevingen voelen allemaal authentiek aan en het geweld/actie wordt extreem mooi in beeld gebracht. Censuur wordt niet geschuwd dus je ziet soms wel de bloederigste zaken voorbij komen.

Het verplichte introotje voelt ook aan als iets wat er even tussendoor moet, beetje jammer. Maar aan de andere kant is het ook een noodzaak voor de opbouw en empathie krijgen met personages. Dat werkt wisselvallig, ondanks dat een aantal figuren eruit springen blijft het nogal een anoniem zooitje waar je de rest van de film mee moet doen. Dat is gelijk ook mijn grootste probleem, ondanks dat alles prachtig in beeld is gebracht komt het allemaal een beetje emotieloos over. Het zorgt niet voor de gewenste emoties bij mij. Zal ook wel door het repetetieve actie gedeelte komen, want ondanks dat het er vet uitziet heb ik de hele tijd het gevoel van het zal allemaal wel.

Leuk, maar geen topper.

3*

I smile at my Mamma. Great meal, Ma. Would you please pass the fucking potatoes.

Min of meer gemiste kans. De film is prima te volgen en biedt een mooi overzicht over hoe soldaten aan het eind van de oorlog werden gedemoraliseerd door alle protesten aan het thuisfront. De actie scènes op de heuvels zien er prachtig uit, vooral in de modder maar de cast is een totale misplaatsing. Geen greintje emotie wordt er in het acteren gelegd, alles komt veel te geregisseerd over. Pijnlijke mannenpraat. Film moet het hebben van het laatste uurtje, maar ik heb een zwak voor dit kleur gebruik (zo lekker echt en niet zo veel gemanipuleerd (zo voelt het tenminste niet). Prima filmpje, maar niet echt een hoogvlieger in het overbrengen naar de kijker.

Kleine 2,5 ster

De oorlog zelf is teleurstellend in beeld gebracht maar de soldaten brengen hun emoties goed naar voren. Het wordt duidelijk waar de interesses van de soldaten liggen en wat ze met elkaar gemeen hebben en er ontstaat een soort van kameraadschap. Dat is dus prima uitgebeeld, maar als er daarnaast ook nog degelijk werd gevochten kon er een wat sterkere indruk worden gecreeërd. Nu wordt er voornamelijk vanaf de rechtse kant van de heuvel gefilmd en zien we maar weinig van de Vietnamezen. Ik had soms het idee dat ze met een paintbal-feestje aan de gang waren in plaats van echt tegen de vijand te vechten. Dat is jammer, maar gelukkig weet de cast hier en daar alsnog voor wat sterke scènes te zorgen.

War on its worst. Men at their best. Helaas geldt dat niet voor de cast. Ja, Cheadle is er bij, maar die krijgt niet zoveel te doen. Dylan McDermott kan het spul niet op sleeptouw nemen en de Doc is al snel een ronduit vervelende kerel. De interactie tussen de soldaten wil nergens indruk maken, waardoor de spanningen in de groep niet overkomen en de aanloop vrij weinig weet te bewerkstelligen. Eenmaal op de heuvel wordt het er niet beter op.

Het wapengekletter en alles wat daarbij komt kijken, imponeert niet, maar wat vooral erg tegenvalt, is hoe geforceerd Irvin er daar (Vietnam) drama in verwerkt. Een gevecht wordt steevast afgewisseld met een praatsessie die duidelijk moet maken hoe de zaken er voor staan. De tape en het briefje van de vriendinnetjes, eentje die zijn situatie thuis opdreunt; het is allemaal erg doorzichtig. De muziek bij de laatste bestorming is zelfs afschuwelijk.

Aardige Vietnam film, maar zeker niet een van de betere.

Opnieuw eentje die de gekte in Vietnam duidelijk wil maken. Films als Platoon slaan daar toch beter in dan ''Hamburger Hill''. Het acteerwerk is aardig en zeker niet zo slecht als hier wordt beweerd. De characters vond ik af en toe wel een beetje heroic. De film duurt ook iets te lang. Zo zijn er veel conversaties die nergens over gaan of simpelweg saai zijn.

Eenmaal op ''de hill'' wordt het iets beter. Lekkere sfeer en een aantal goede scene's. De friendlyfire scene was bijvoorbeeld best indrukwekkend.

Aardig filmpje. 3*

Soort super slechte tegenhanger van Thin Red Line. In beide films wordt namelijk een heuvel bestormd. Waarin de Thin Red Line de personages bijzonder goed gespeeld zijn een daadwerkelijk inhoud hebben is het hierin 10x niks. Het is een grote oppervlakkige ongeïnspireerde bende. Het is allemaal zó slecht gespeeld waardoor het lachwekkend is, niveau I Love Dries, alleen is dit in een serieuze Vietnam setting niet te verdragen.

Het is een zielloos, slecht gemaakt, baggerslecht gespeeld mortierenfeest waarin elk personage zo vlak en nietszeggend is dat ik wou dat ze in de eerste minuut al waren neergeknald. Het kon me allemaal niks schelen. Het zag er ook uit alsof het uit de jaren 50 kwam.

1,5* voor wat bommen

Vond eigenlijk wel een sterke film. Oke, hij is zeker geen Platoon of Full Metal Jacket, maar ik vind deze wel authentiek aan en het geweld/actie en de omgeving. Het is goed in beeld gebracht.

Alleen de soldaten onderling blijven anoniem, ik krijg niet echt een gevoel mee tijdens de film. In die verhouding, wel een goede film, maar nogmaals er zijn betere.

Redelijke film waarin een groep soldaten tijdens de Vietnam-oorlog als missie de heuvel met als bijnaam 'Hamburger Hill' moet overnemen. Realistisch ogend en redelijk bloederig verslag van dit waargebeurde verhaal. Standaard personages en dialogen voor een film als deze. De film is te fragmentarisch van opzet waardoor het de emotionele impact mist met het een jaar eerder uitgebrachte en vergelijkbare Platoon.

Hamburger Hill bevat een realistische weergave van een historische slag uit de Vietnamoorlog. Dit maakt de film tot een ingekaderd geheel: we volgen een stel soldaten in ( de aanloop naar ) de slag op Hamburger Hill. Alhoewel de film niet verlegen zit om actiescènes, is dit niet hetgeen waarop de nadruk ligt. De filmmakers willen een boodschap meegeven aan de kijker. Door de gele film heen zit een vraag geweven: waarom? Was het echt nodig Hamburger Hill in te nemen? Al aan het begin van de film wordt duidelijk dat de Amerikanen niet sterk staan: de meesten van hen hebben geen idee van wat hun te wachten staat. Ze hebben geen militaire ervaring: ze zijn gewoon uit hun leven weggerukt om voor het vaderland te dienen. Anderen zijn gekomen als vrijwilliger, maar waarom? Wilden ze een held worden? Iets betekenen voor hun vaderland? Velen van hen waren jong, te jong om de impact van oorlog al op hun netvlies te hebben staan. De tegenstanders zijn zwaarbewapend, ervaren, ze kennen het terrein, en ze kennen hun vijand. Zij bezitten de Ashau-vallei, en zijn niet van plan deze af te staan. De soldaten in de film lijken zich van dit werkelijke gevaar niet bewust: Vietnam zal wel een veredelde werkvakantie zijn. Uiteraard dacht vast niet iedereen er zo over, maar de algemene gedachte behelste in ieder geval een snelle overwinning, gevolgd door een glorierijke terugtocht naar huis. De realiteit is echter anders. De soldaten van Bravo-compagnie belanden in een hel, die zonder opsmuk wordt weergegeven. Een groot pluspunt dat aan het conto van de filmmakers kan worden toegeschreven: het betreft hier een ongeromantiseerde film, waarbij de acties van de soldaten beperkt gepoëtiseerd zijn. Ondanks de realistische weergave van de gebeurtenissen is de inbreng van de filmmakers wel ruimer dan dat zij enkel de film geproduceerd hebben. De politieke stellingneming van Irwin en zijn kompanen is duidelijk : gedurende de film wordt meerdere malen benadrukt hoe nutteloos de gehele onderneming eigenlijk was, reeds vanaf het begin. De onwetendheid van de soldaten, de overvloed aan groentjes, maar vooral de dialogentussen de soldaten wijzen in die richting. Wanneer Doc vraagt wat Blackjack met de heuvel wil, reageert sergeant Frantz : ´Hij wil er een parkeerplaats van maken´ Een dergelijke opmerking heeft een functie: In de hitte van de strijd, waarbij velen sneuvelen, neemt de kijker kennis van het feit dat de heuvel praktisch voor niets wordt ingenomen. Het zet je aan het denken : exact datgene dat de filmmakers willen bereiken. Zo zitten in veel dialogen diepere lagen, waarvoor een en ander aan achtergrondkennis vereist is om de boodschap te ontrafelen. Doc ( fenomenaal geacteerd door Courtney B.Vance ) symboliseert het gevoel dat de zwarten hadden in deze oorlog. Ze streden zij aan zij met de blanke soldaten, maar toch werden ze niet als hun gelijke behandeld. Waarom niet? ´They don´t take nigga´s at headquarters´

Ironie is Irwin ook niet vreemd, zo getuige de passende soundtrack van de Animals, wanneer de militairen in helikopters op weg zijn naar Ashau-vallei. We´ve Gotta Get Out of This Place, de titel van dat nummer, geeft precies aan wat velen misschien dachten, maar het tegenovergestelde gebeurde: ze begaven zich juist naar een plek waar de meesten van hen nooit levend vandaan zouden komen.

Ondanks de dialogen tussen de soldaten worden de karakters niet echt uitgediept : de karakters dragen bij aan de beeldvorming, niet aan het dramagehalte. Zo voel je als kijker minder mee met de ellende die de soldaten doormaken. Minder, maar de sympathie is niet helemaal weg. Dit komt mede door het goede, geloofwaardige acteerwerk van de cast.

Hamburger Hill is rauw, eerlijk, recht voor z´n raap. Misschien wel onderschat, omdat de politieke beeldvorming het in sommige gevallen wint van de esthetische beeldvorming. In veel andere Vietnamoorlog-films bevatten de gebeurtenissen een sterk metaforisch gehalte voor de normen en waarden van een mens, en hoe deze beïnvloed kunnen worden. Zo zien we in Apocalypse Now hoe een eerbiedwaardig militair onder invloed van zijn omgeving langzaam krankzinning wordt. In Hamburger Hill is hiervan geen sprake : Hier zien we militairen die het slachtoffer worden van een georganiseerde vijand en een gedesorganiseerd opperbevel. Misschien iets wat de kijker minder aanspreekt : mijns inziens is het juist datgene dat Hamburger Hill tot een sterke oorlogsfilm maakt.

De film spreekt over 10 donkere dagen, waarin mannen zich opofferden voor een toppunt van Amerikaans militarisme, terwijl iedere vorm van strategisch inzicht ontbrak. Een knap stuk werk. 8*/10.

Herzien na zo'n 25 jaar. Viel me destijds een beetje tegen, waarschijnlijk omdat er eind jaren '80 een flinke reeks betere Vietnam-films is uitgebracht. Nu bevalt deze Hamburger Hill (geniale titel overigens) me een stuk beter. Identificatie met de hoofdpersonen is nog steeds problematisch en in het begin hadden er wel wat scenes weggeknipt kunnen worden, maar de film heeft de tand des tijds goed doorstaan. De akteurs zijn nu beter te plaatsen en de oorlogschaos wordt rauw en overtuigend in beeld gebracht.

De soldaten van de 187ste Airborne Division krijgen de opdracht om een berg in de Ashauvallei in te nemen. Een hoop van hen zijn voor het eerst in Vietnam en niet klaar voor de gruwelen die hen te wachten staan.

John Irvin's Hamburger Hill kwam kort na Platoon en Full Metal Jacket uit en werd zodoende een beetje overschaduwd als Vietnam-film. Irvin had een jaar eerder nog de over-the-top actie-film Raw Deal met Arnold Schwarzenegger gemaakt, maar richtte zich nu op een Oorlogsdrama dat zo realistisch mogelijk moest zijn. De film is opgenomen op de Filipijnen maar door middel van adviezen van veteranen is er alles aan gedaan het op Vietnam te laten lijken.

Waar veel Vietnam-films gecentreerd zijn om de soldaten die de hoofdrollen vertolken of een soort allegorie moeten voorstellen op westerse inmenging in het oosten, draait Hamburger Hill puur om het innemen van die ene berg, waarom? Om er een parkeerplaats van te maken, grapt één soldaat.

De personages van de film zijn niet bijzonder uitgediept (ik herinner me ook geen namen meer op Doc en Vincent na). Waarin de film zich vooral onderscheid is dat er in gesprekken tussen de soldaten veel gesproken wordt over de positie van zwarte amerikanen in het leger en de vredesprotesten thuis. Dat zijn dingen die ik nog niet eerder in Vietnam-films aan de orde heb gezien. Dit terwijl het toch een grote invloed op de soldaten moet hebben gehad. "Lieverd, Ik ga je geen brieven meer schrijven want vrienden op school zeggen dat het immoreel is om jullie te schrijven. Tot nooit.".

In het begin zag de film er beetje gedateerd uit (het hoerenhuis) maar naarmate de jungle in getrokken is zijn de beelden allemaal dik in orde. Prima effecten en een behoorlijk bloederig verslag van het innemen van de heuvel. De muziek van Philip Glass - een combinatie van elektronisch en orkestraal - was natuurlijk prima.

Al met al een prima Vietnam-film, die ondanks de grote concurrentie toch wat weet toe te voegen aan het beeld van de oorlog.

'I'm orphan, my brother's queer, the city of Chicago got the clap from my sister, Mom drinks, Dad coughs blood, I have ringworm, imersion foot, the incurable crud and the draft ruined my chances of being a brain surgeon. People, you are in Vietnam. You have no problems.'

Opnieuw aangeschaft en in dit geval de 20 years anniversary edition op de kop getikt met een making of en een special over hospiks als extra's. Erg leuk product op deze wijze.

Maar goed, de film. Ik heb de laatste tijd veel over Vietnam gelezen en wat me opvalt aan de film is de wijze waarop sociale, maatschappelijke en raciale problemen gebracht worden. Onderwerpen en dialogen zoals sergeant Worchester's ervaring op het vliegveld van Oakland en thuis met verlof. De minachting en beledigende toon tegen 'vet's' en gesneuvelden. Zo ook de in het begin door Motown aangezwengelde aanpassingsproblemen waarop McDaniel zegt dat hij trots in zijn laarzen en uniform over straat wil, kennelijk totaal naïeve over de opinie van de bevolking thuis en bepaalde bewegingen. Niet te vergeten de aangebrandheid en constant aangezwengelde discussie over racisme door Doc Johnson. Het lijkt geforceerd, overdreven en op het irritante af, toch ligt het allemaal behoorlijk dicht bij de waarheid.

De film op zich maakt gebruik van een paar mooie settings zoals de blubberstraat, het kampement ziet er goed uit, bepaalde details springen er echt uit en zijn mooi, de oude schoolbus bijvoorbeeld, en het gebeuren met de trailer, voor vooral Hill 937 springt erg overtuigend in het oog. Bepaalde actiescenes zien er erg goed uit, goed wrang moment zoals eigen vuur, maar ook de napalmbombardement zijn op het adembenemende af, en ik vind vooral Franz zijn preek bijzonder goed terwijl er een 'bevriende' Vietnamees geruisloos door het prikkeldraad kruipt met een raketwerper. Bepaalde shots zijn ook erg mooi zoals wanneer de drie bovenop de top zitten en door de nevel twee andere amerikanen aankomen lopen en met het vele contrast slechts aan hun silhouet te herkennen zijn. Beste shot van de film. Over de acteurs zelf gesproken, voor veel jonge acteurs een eerste grote rol en uiteindelijk alleen Don Cheadle doorgegroeid naar een A-status wat mij betreft. Vance, Boatman, McDermott en Weber zijn vooral van de bijrollen. Desondanks vind ik Courtney B. Vance de show stelen als opvliegende en opgebrande hospik. Puike prestatie in een puike rol. McDermott mag ook genoemd worden die zijn rol erg degelijk en rustig doet, maar tevens de rust en sarcasme, die bij zijn rol en opmerkingen hoort, goed brengt. Weber vind ik op het randje met zijn hillbilly geknauw, hij lijkt teveel zijn best te doen een te stoer karakter neer te willen zetten wat mij zo nu en dan best wel irriteert.

Zijn er verder dan nog minpunten? Ja, en wel de volgende. Betrapt de mannen zo nu en dan op vreselijke kleuterdialogen. Zoals 'wij zijn para's, we beginnen geen gevechten, we beëindigen ze'. Ik kan me voorstellen dat een scenarist dacht, zo die is leuk, ik vind het teen krommend slecht. Zo zijn sommige ruzies en opmerking ook net wat te gekunsteld en tevens het moment dat ik denk, daarom is dit geen Platoon of Full Metal Jacket. Zo heb ik ik op de lange duur ook wat moeite met de in beeld gebrachte strijd, het draait meerdere dagen om die heuvel dat die verovert moet worden en wat niet lukt. Toch mis ik afwisseling in dat gedeelte van de film en met wat creativiteit had Irvin daar wellicht nog wel wat meer van kunnen maken. De uitzichtloosheid, ellende en het sterven had ook vanuit andere oogpunt en subtiel in beeld gebracht kunnen worden. Zo zitten ze op een bepaald moment met Doc op de evacuatieplaats. Had daar wat meer van gemaakt, een gewonde langer gevolgd die eindeloos stroom van doden, gewonden en nieuw kanonnenvoer ziet.

Goed, de film slaagt zeker als sfeermoment en het overbrengen van de moeilijke positie van de soldaten in de door voor- en tegenstanders verscheurde situatie. Daarnaast slaagt de film ook als beklijvend beeld over de zinloosheid van oorlog en de daar gevoerde tactiek.

Bijna zou ik overigens de muziek van Phillip Glass vergeten. Een bijzonder stukje muziek is zijn bijdrage waarvan de toon eerst iets heroïsche heeft maar waar vervolgens een bepaalde lading en melancholiek in naar boven komt.

'Blackjack wants us to take this hill.'

'What's he gonna do with it?'

'Pave it and turn it in to a goddamn parking lot'

I rest my case...

Waarom beginnen we deze keer niet met het einde ? Niet dat we een spoiler willen implanteren maar de laatste scenes van deze aangrijpende film slaan de nagel op de kop. Soldaten die uitgeput, verweesd voor zich uit staren. Zwart van stof en rook zien ze eruit als lijken. Ze kijken uit naar een braakliggend, kapotgeschoten heuvel vol met lichamen. Geen tromgeroffel, geen score. Enkel het ruisen van de wind is hoorbaar. In de verte het gezoem van een helicopter, dan een stem uit de krakende commando radio die de stand van zaken wil weten : “This is Red 6 ... Over ... This is Red 6 ... Over ...” . Verlorenheid alom. Deze film slingert de waanzin en horror van een oorlog recht in je gezicht. We hebben het over Hamburger Hill. Misschien een minder bekendere film maar dat is soms het lot van een meesterwerk. Onze map kruist aan Hill 937, Vietnam. Juist, die oorlog. Die oorlog die diepe wonden geslagen heeft in de Amerikaanse samenleving. Het trauma is groot. HH geeft je het gevoel dat je in het verliezende kamp zit waarin de klappen hard – geloof me vrij – zullen aankomen. De titel refereert naar een slag in de Ashauvallei waarin de Amerikanen 10 dag lang een heuvel probeerden te bestormen maar afgeslacht werden door een taaie en strategische Vietcong. De slag werd gedoopt Hamburger Hill wegens de vele lichamen die tot hamburgervlees werden verminkt door vijandelijk afweervuur. Het scenario werd geschreven door een ex soldaat en hij zet dan ook het individu centraal. Het zijn geen actie helden maar gewone jongens die gedropt worden in een oorlogszone. Elk van hun heeft zijn redenen om te gaan vechten (geen toekomst, nobel of wraak). Het is vooral de moed van de soldaten die de film wil eren. Allen lopen gevaar en wij als kijker weten niet wie we moeten volgen. Er zijn immers geen hoofdrollen. De makers accentueren de anonimiteit van de soldaten door allemaal jonge acteurs te casten (voor sommigen was het pas hun eerste of tweede rol en zullen later uitgroeien tot groots zoals Don Cheadly of tot bekende Tv sterren zoals Dylan Mc Dermott, Courtney B Vance of Michael Boatman). Authenticiteit is belangrijk voor de regisseur, daarom is die lange aanloop noodzakelijk omdat alles geschetst wordt. De naïviteit van een groentje, de geruchten van een gevaarlijke missie, het leven op een basiskamp (droge scene waarin een pensioen plan wordt uitgelegd) tot we dan letterlijk op de tonen van The Animals we're gonna getta out this place (het anthem van de Vietnam oorlog) worden weggevlogen naar de oorlog. Eenmaal in de oorlogszone is de toestand chaotisch. Ze worden beschoten door hun eigen troepen (verpletterende scene die een tijdje aanhoudt), er zijn de talloze bestormingen die meestal tot niks leiden (soms in plenzende regenbuien zodat ze gewoon weer naar beneden glijden in de modder). Daarenboven kampen ze met rassenhaat of klassenoorlog die tijdens de rustpauzes voor conflicten binnen de groep zorgen. We zien die soldaten hun plicht doen maar we horen dat het thuisfront hun minachtend afgeschilderd als bloeddorstige, als wapenfreaks. De scene waarin een soldaat luistert naar een tape van zijn vriendin waarin de mentaliteit wordt geschetst, is hartverscheurend. Ze voelen zich in de steek gelaten, ze worden verstoten en ze begrijpen niet waarom. Ze vechten voor hun land maar hun land keert hun de rug toe. Zo raakt de film ook een maatschappelijk thema aan. De verdeeldheid van een samenleving door politieke beslissingen. De regisseur is een illustere onbekende John Irvin. Een Britse regisseur nota bene die uit tv en docu kwam. Zijn werk blijft ook onbekend en onbemind. Een paar formule films en een paar persoonlijke engageerde films valt er te lezen op zijn CV. Niets deed vermoeden dat hij dit kon en ook later heeft hij niks meer op dit niveau gemaakt. De Vietnam oorlog was een rijke inspiratiebron voor Hollywood en er passeerden dan ook een resem films de revue in de jaren 70 en 80. Deze film was tijdens het uitbrengen wat teruggedrongen in een hoekje omdat in die periode twee bekende klinkende namen alle aandacht naar zich toezogen nl Platoon van Oliver Stone en Full metal jacket van Stanley Kubrick. Nochtans mag HH met opgeheven hoofd vooraan in het rijtje staan. Voor mij is HH die het treffendst de zinloosheid van een oorlog weergeeft. Ze moeten kost wat kost die heuvel innemen maar waarom is niet duidelijk ('Building a parking lot' zegt de sergeant laconiek als ze vragen waarom). Geniet ook van creatieve momenten zoals het gebruik van die muziekscore (de bombastische heroïsche score van Philip Glass is trouwens meesterlijk). Niet alleen is het spaarzaam gebruikt maar als je het dan hoort, zet het je meteen ook op het verkeerde been. Bij de zoveelste bestorming van de heuvel zwelt plots de muziek aan zodat je denkt dat eindelijk de overwinning nabij is en dan plots : boem en stil – terug naar af; hoop is alweer verdwenen. Oorlog is geen avontuur, is niet heroïek en op het einde vragen we ons af – net als de overlevenden – waarom ?

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 71 : Hamburger hill

Geen al te beste Vietnamfilm. Ik las hier ergens het woord re-enactment, en dat vind ik ook wel. Daardoor vond ik het nogal afstandelijk. De personages blijven niet echt hangen, de dialogen zijn cliché, de situaties slepen niet mee. Terwijl Platoon en Full Metal Jacket emotioneel hard toeslaan, lukt dat hier voor geen meter. De fotografie en oorlogsscènes zijn nog deftig geschoten, maar voor mij was dat niet voldoende. Kon ik beter een documentaire over het onderwerp bekijken.

Mwa.

Hamburger Hill voelt eerder aan als een soort actiefilm. Het heeft niet veel meer diepgang dan de gemiddelde Stallone-film. Wel heeft het meer opbouw, en een Vietnamachtergrond. Dat geeft de film zeker in de eerste helft de ruimte om wat mooie setpieces op te bouwen om vervolgens lekker van start te gaan met het verhaal zelf.

Opvallend aan de film is dat er wel degelijk sprake is van goed acteerwerk. Waar ik wat meer moeite mee had was dat sommige personages volledig van karakter lijken te veranderen. Je zou denken dat leidinggevende soldaten het hoofd iets harder houden, maar al erg vroeg in het begin van de film lijkt iedereen al te veranderen qua houding en emotie. Misschien is dat echt zo gegaan, maar zo kwam het niet op me over.

Verder hangt er een goede sfeer en worden er wat interessante dialogen gevoerd. De personages zelf krijg je alleen nooit erg goed te leren kennen. Misschien dat je na de afloop van de film kan opnoemen wat ze leuk vinden om te doen, maar eenmaal de tweede, bombastische helft van start gaat verdwijnen ze allemaal zo'n beetje in de modder.

De oorlog kent wat interessante aspecten. Of het ook accuraat is weet ik niet. Wel voelde het allemaal iets te lomp aan, met schotwonden die er niet bepaald realistisch uit lijken te zien. Het klinkt als vreemde kritiek, maar ik kreeg daardoor wel het gevoel dat de film eerder bedoelt was als actiefilm in plaats van een anti-oorlogsfilm.

Nadat de kijker langzamerhand door begint te krijgen dat de tweede helft vooral lang uitgesponnen is zonder dat er veel nieuws in gebeurt, houdt het snel op. Ik heb respect voor de situatie waar het op is gebaseerd, maar ik krijg met deze film niet het gevoel dat ik dit beter heb leren kennen. Dat neemt niet weg dat het acteerwerk sterk is, de setpieces knap zijn en er op cinematografisch vlak wat mooie plaatjes worden geschoten.

Het was bijna 4 jaar geleden en onlangs kwam ik "Hamburger Hill" weer tegen op een stapeltje en omdat ik deze de vorige kijkbeurt goed vond (7) was de film vanavond op herhaling.

Weer een prima 100 minuten film achter de rug, hij blijft in zijn genre gewoon een van de betere oorlogsfilm!