Le Gendarme de Saint-Tropez (1964)

Vroeger de hele reeks gehad en gezien, vond ik altijd erg leuk. Maar bij herziening blijft dit deel het enige goede. 3,5* voor de Funès in deze film die echt de "europese" jaren '60 uitstraalt.

Eerste en beste van de hele reeks met de altijd drukke Louis De Funès. De film heeft weinig om het lijf, soms ook letterlijk en ademt een leuke sfeer uit. Zo pakken ze de nudisten op het strand een paar keer op een grappige manier aan en mislukt er vaak ook een hoop van wat de gendarmes proberen. Ook zijn er leuke scènes met een non die niet kan autorijden. Kortom een hele reeks grappen en grollen in deze Franse komedie, waarvan er een aantal heel geslaagd zijn. Ik heb de film nu enkele malen gezien, maar het blijft een aardige film. Zeg maar de Franse Police Academy, maar dan net iets anders en gelukkig net iets leuker!

3,0*

Douliou Saint-Tropez

Afgelopen zondag gaven ze deze Gendarme film op VTM. Ik heb me ooit eens gewaagd aan La Grande Vadrouille maar die viel wat tegen maar ik wou toch eens zien of het begin van de bekende reeks iets waard is. Natuurlijk was VTM weer totaal niet accuraat qua programmering waardoor ik de eerste minuten heb gemist maar dat kan de pret niet drukken.

Ik denk niet dat ik veel heb gemist in het begin. De Funès slaagt een paar mensen in de boeien en heeft een vermakelijke scène in een kerk in het zwartwit waarbij de film na de openingscredits overschakelt in kleur. Normaal gezien ben ik een fan van zwartwit. Zowel in films als in foto's vind ik het vaak ontzettend mooi maar bij deze Gendarme de St. Tropez is dat in ieder geval niet zo. Heel St. Tropez komt dan ook beter tot zijn recht in kleur. Ik had vroeger als kind wel eens wat beelden van de Gendarme reeks gezien, vraag me niet dewelke want daarvoor is het te lang geleden. Hoewel me nog wel iets bijstaat van UFO's dus dat is toch al één titel die ik zeker weet. Soit, het eerste deel nodigt in ieder geval wel uit naar de vervolgen. Het nadeel is alleen dat Le Gendarme zijn humor vooral onderverdeelt in 2 factoren. Langs de ene heb je de gendarme zelf die een ontzettend grote driftkikker is en in de meest stompzinnige situaties terecht komt maar langs de andere kant heb je ook af en toe een aantal 'taalmoppen' en die komen niet zo goed over bij mij. Ik spreek wel een aardig woordje Frans maar ik was wel genoodzaakt om de ondertiteling te volgen waardoor ik toch een aantal zaken heb gemist denk ik. Het verhaal zelf heeft niet zo bijster veel om handen maar het bouwt allemaal lekker op tot aan het einde. Het kwam allemaal nogal simpel op me over dat drie gangsters die erin slagen een Rembrandt stelen, zich laten vangen door een groepje tieners. Deed me denken aan Scooby Doo en De Vijf maar daar zit gewoon nog een heleboel nostalgische waarde aan. In ieder geval was de opbouw wel sterk en dat is toch het merendeel van de film.

ik zei het daarjuist al, La Grande Vadrouille was wat een tegenvaller waardoor ik De Funès wat ontweek. Onterecht eigenlijk want in die film deed hij het zeker niet slecht en ook hier is hij vaak wel leuk. In het begin is het nogal moeilijk om sympathie te hebben voor Cruchot, mede door het vele vals spelen, maar langzaamaan weet De Funès me toch te winnen. Geneviève Grad was een leuke toevoeging aan het driftige van De Funès. Mooie meid en ze weet vaak net op het randje van onschuldig-rebel te balanceren. Alleen jammer dat ze ineens moet uitbarsten in zingen. Op zich was het zingen zelf niet slecht maar dat idiote dansje was gewoon te belachelijk voor woorden. Film draait vooral rond deze twee personages maar de bijrollen moeten hiervoor niet onderdoen want vaak geven ze net dat extra aan een scène. De driloefening om de nudisten op te pakken had niet hetzelfde effect gehad zonder het perfecte spel van De Funès zijn mede-gendarmes. Heel de vriendenclub van Nicole is het minste aan de film. Ze komen te vaak te geforceerd over, de 'romance' in de auto tussen die gast en Nicole was het dieptepunt, maar gelukkig kent de film nog genoeg sterkere scènes zoals de non.

Vermakelijk filmpje dat je doet verlangen naar het zonnige Frankrijk. De Funès zit op zijn plaats in dit soort films en doet het bijgevolg erg leuk. Het verhaal verloopt vlot genoeg en de kortere speelduur werkt in de film zijn voordeel.

3.5*

Geinig, sfeervol en vlot filmpje met best een leuke Funès in de hoofdrol. Veel stelt het niet voor allemaal en de opzet van het verhaal + de uitwerking is zo simpel (en soms nogal stupide) als wat, maar dat maakt niet zoveel uit. De ophoping van grappen en gebeurtenissen zijn best leuk.

Eerste van de reeks Gendarme films met De Funes in de hoodrol.

Leuke is dat de proloog in een klein Frans dorpje in het zwart-wit geschoten is, maar wanneer De Funes dan overgeplaatst wordt naar St. Tropez alles in knalfelle kleuren verder geschoten is.

Verhaaltje is verder niets noemenswaardig, het gaat om De Funes die voor de nodige lachsalvo's moet zorgen.

Deze eerste is niet eens de beste, maar zet alle karakters en verhoudingen meteen overtuigend neer:

De Funes slijmt bij zijn meerdere en voetert de dieners die onder hem staan uit als een ware tiran. Leuk is ook de introductie van de non, die iedere film het verkeer onveilig maakt.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Louis de Funès stond bekend voor z'n gekke bekken en z'n woedeuitvallen. Hij werd wel eens de laatste clown genoemd. Zijn Cruchot lijdt aan een napoleoncomplex; hij probeert z'n beperkte lichaamslengte te compenseren met een rechte rug en autoritair gedrag. Deze autoriteit en z'n overdreven ijver worden regelmatig in het belachelijke getrokken, bijvoorbeeld wanneer hij een autokenteken probeert te noteren terwijl hij met een stroper aan de handboeien loopt. De gendarme blaft z'n ondergeschikten af en likt de hielen van z'n oversten. Z'n levensdoel is tot de hoogst mogelijke rang promoveren. Op het einde dagdroomt hij dat hij generaal geworden is.

Het begint in een katholiek Alpendorpje in zwart-wit. Het contrast met Saint-Tropez in kleur is groot. Ze hebben er een vrijere mentaliteit en dragen kortere kleren, of helemaal geen kleren ("Vos papiers!"). Z'n dochter (Geneviève Grad) rebelleert en wil populair zijn in de mondaine badplaats. Haar leugens brengen de intrige op gang. Eerst wordt ze "boudin" genoemd: letterlijk "worst", maar vertaald als "trut". Michel Galabru, als adjudant, zal belangrijker worden in de volgende delen. Terugkerend in elk deel is ook de gevaarlijk rijdende non Clotilde (France Rumilly), die er de nodige schwung in brengt.

De muziek van Raymond Lefebvre gebruikt een marsritme dat bij de discipline van de gendarmerie hoort, maar ook de zonnige mentaliteit van het Zuiden en de swingende jaren '60. Hij vertegenwoordigt een soort humor uit een vervlogen tijd, maar met een beetje inlevingsvermogen is het nog steeds genietbaar.

Een film die het vooral moet hebben van de sfeer.

Eenmaal de film goed op gang is kijkt het wel goed weg, en zijn de situaties bovendien oprecht grappig.

Toch geen hoge score omdat de het soms wat meer slapstick is dan ik aan kan. Bovendien is het einde nogal zwak.

2,5*

Zalige komedie. De plot in Saint-Tropez, waar de lucht zo blauw is als het water, is even ernstig te nemen als het karakter van Louis de Funès. Leukste scènes zijn degene waarin het korps de nudisten opjaagt, naast de aanwezigheid van ‘miljonair’ De Funès op het feestje van zijn rijke vriend, en de achtervolging in de Ford Mustang. Prima in beeld gebracht door regisseur Jean Girault. De enige keer dat de productie m.i. een steek laat vallen, betreft een zogenaamd nachtelijke scène (de diefstal van de Ford Mustang) die gefilmd wordt in vol daglicht. Een beetje onbegrijpelijk maar doet verder niets af van het kijkplezier. De toon van de humor is altijd licht en soms zelfs absurd. Ook een fijne vondst om de ook al leuke proloog te starten in zwartwit en naar kleur over te schakelen wanneer het verhaal pas echt van start gaat in Saint-Tropez.

Een pretentieloze film die je eventjes de wereld rond je doet vergeten. Het bubblegum popdeuntje Douliou-douliou Saint-Tropez van Raymond Lefebvre bleef nadien nog wat in mijn hoofd hangen, eentje dat de tijdsgeest heel goed weergeeft.

Gendarme van Saint Tropez was de eerste film die ik ooit gezien had met Louis de Funes maar zeker niet de laatste :-P

De Franse humor, verhaallijn alles aan deze film is gewoon lachen.

Deze lag hier nog en me er ook eens aan gewaagd. Ik ben niet zo vertrouwd met de films, maar het was wel een leuk om gezien te hebben. Ik had eigenlijk verwacht dat het veel meer slapstick ging zijn qua humor, maar dit viel nog goed mee. De film heeft nog leuke muziek.

'k had lage verwachtingen bij deze film, maar viel toch nog goed mee.

Mijn vader was net zo gek van films als ik later zou worden. Toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog als dwangarbeider naar Duitsland moest, was de bioscoop daar het enige verzetje. Daar zag hij alle films die uit de droomfabriek van Joseph Goebbels kwamen. Hij vond ze niet allemaal geweldig, zo schreef hij naar huis. 'Baron von Münchhausen' vond hij niks, maar van de film 'Damals' met Zarah Leander was hij diep onder de indruk.

Wat heeft dat te maken met deze 'Le gendarme de Saint-Tropez' zult u zich afvragen. Na de oorlog moest ik met hem mee naar de bioscoop. Dan gingen we naar de (nood)bioscoop op het Kruisplein in Rotterdam. Daar heb ik nog Jules Verne's 'Reis om de wereld in 80 Dagen' gezien. Maar niet alles was leuk. De Franse komedies waren het ergste. Zoals deze 'Le gendarme de Saint-Tropez'. Ik vond die Funes een nogal druk en vermoeiend baasje. En dan was er nog die man met dat gekke hoedje in 'Mr Hulot va en vacance'. Wat was daar nou leuk aan?

'Le gendarme de Saint-Tropez' kwam nu toevallig op m'n pad en ik dacht, toch eens kijken. En inderdaad, die Funes was een druk baasje en niet erg grappig, maar verder is deze film helemaal niet onaardig. Hij is vlot van tempo en gelukkig niet te veel slapstick. De muziek is fris en vrolijk en vormt een prima ondersteuning. Het slot is over de top, maar dat is in feite de hele film. Wat goedgemaakt wordt door de mooie auto's uit die tijd en de mooie Geneviève Grad die ook nog prima kon zingen. Ze is helaas vorige maand overleden aan kanker. Maar in deze film blijft ze eeuwig jong.