Ong-Bak (2003)

Wat een vechtersbaasje die Tony Jaa zeg . Maakte tijdens de film mooi gebruik van zn knietjes en ellebogen. Daar moet de film het ook grotendeels van hebben, aangezien het plot niet zo bijster sterk was, de muziek bij die achtervolgigen lachwekkend was en het stemmetje van da meidje echt het bloed onder je nagels haalt.

Maarja, dat zijn allemaal bijzaken aangezien deze film puur om de actie draait en die echt uitstekend was. Weinig ziek trouwens hoe die Tony Jaa die zaag met zn armen tegenhield :O. Niet normaal

3.5*

Ik noemde Ong-Bak eerder een actiefilm zoals een actiefilm hoort te zijn. Helaas moet ik daar toch enigzins op terugkomen. Bij herziening blijft er namelijk toch maar erg weinig over van deze film. De actie is nog steeds dik in orde maar maar zelfs de capriolen en rake klappen van Tony Jaa gaan al redelijk snel vervelen. Tel daarbij op de bij vlagen oerlelijke montage en tenenkrommende muziek en er blijft buiten de fenomenale Tony Jaa eigenlijk maar weinig te genieten over.

3 sterren

japanners ? dit is een film met thaise mensen,

en ik moet toegeven deze film was heel goed,

de vechtscene's waren niet gemaakt;

Tony Jaa heeft hier in een geweldigge rol gespeeld.

deze film is de beste van de drie, die ander 2 van ong bak zijn iets te gemaakt en overdreven vind ik...

Een beetje cliché. Badguys hebben iets gestolen en een held moet het oplossen.

Mooie openingsscène met die wedstrijd in de boom.

Ting had niet echt tegenstand, er zat weinig spanning onder de gevechten. De moves die hij maakt waren wel erg tof om te zien. Steeds weer die hoge sprongen en rake klappen met de ellebogen...
Wat ik niet echt snapte is dat die Mad Dog heel de tent afbrak. Hij pakte stoelen, tafels, borden, schilderijen en een koelkast. Niet echt eerlijk, en ook best zwak eigenlijk.
De achtervolgingen zijn wel aardig, en ook hier is Ting flink aan het freestylen.


Beetje standaard, maar het kijkt wel weg. De hele trilogie hoef ik niet te zien.

Na het vermakelijke BKO: Bangkok Knockout kreeg ik meteen zin om deze weer eens opnieuw te kijken. Ong-Bak is toch de grondlegger van de Thaise martial arts en zette Muay Thai op de kaart. Tony Jaa is nog altijd ongeëvenaard goed ondanks dat hij lange tijd in een klooster heeft gezeten om zijn carrière te overzien en tot rust te komen. Gelukkig gaat hij binnen bepaalde tijd aan de slag met Tom Yum Goong 2, zijn andere pareltje.

Prachya Pinkaew wilt geen diepgaand verhaal vertellen, enkel een doel geven voor Tony Jaa om helemaal los te gaan. De eerste keer dat ik dit zag zat ik met open mond te genieten. Voor het eerst waren er geen touwen om als laatste redmiddel te dienen mocht iemand verkeerd vallen. Ook sprongen en andere stunts zijn helemaal zelf gedaan. Het is ongelofelijk dat de acteurs slash stuntmannen het overleefd hebben want ze krijgen heel wat te verduren. De actie is de hardste die ik ooit in een knokfilm heb gezien, samen met de andere bekende Thaise martial arts films. In Thailand is dit de standaard, klappen die loeihard aankomen.

Aangezien dit Jaa's eerste grote film is kreeg ik meerdere malen het gevoel dat het hier om een grote show-off draaide. Zo worden verschillende stunts en moves herhaald vanuit meerdere camerahoeken en wordt er regelmatig slow-motion toegepast. De achtervolging op de markt dient ook meer om te laten zien wat nieuwkomer Jaa in zijn mars heeft en spectaculair is het zeer zeker. Op kinderlijk eenvoudige wijze schudt Jaa de ene briljante move na de andere uit zijn mouw. Bewegingen die ik nog nooit eerder had gezien. De gevechten zijn extreem goed gechoreografeerd, maar nog zo enorm snel dat het nooit lijkt op ingestudeerd werk. Verschillende memorabele vechters komen opdraven zoals Toshiro met zijn vliegensvlugge voetenwerk, Mad Dog die constant naar wapens zoekt en de geschifte, drugsverslaafde eindbaas Saming. Ook sidekicks Humlae en Muay zijn leuk en zorgen voor een humoristische afwisseling, terwijl Don een enorme loser is.

Er is ook een sterk sfeertje aanwezig, variërend van het Thaise platteland tot het underground-circuit in de stad, met de bokshal als hoogtepunt. De sterke soundtrack draagt ook zijn steentje bij en wist me een extra adrenalinekick te geven. Ong-Bak is voor mij één van de sterkste martial arts films die ik ooit heb gezien en de enige die daar verandering in kan brengen is waarschijnlijk Jaa zelf, met zijn volgende film(s).

Je hebt films die je als tienjarig jongetje met je vriendjes kijkt en dan helemaal opgefokt door de adrenaline gaat naspelen. Daarbij schaaf je wel eens een knie. In mijn tijd waren dat de American Ninja films.

Als ik als tien jarig ventje Ong-Bak had gezien, dan was het echt niet goed gekomen en hadden we elkaar waarschijnlijk allemaal een dwarslaesie geschopt. Man, wat een film!

Zeker een van de beste martial arts films ooit. Het is snel, supergoed gechoreografeerd en het komt supernatuurlijk over. Daarbij komt dat men moves laat zien die ik nooit eerder had gezien, en zelfs niet voor mogelijk had gehouden. Ge-wel-dig. Er zit ook een mooie sfeer in, zeker wat betreft de illegale ondergrondse gevechten in de grote stad.

Kritische noten zijn er ook. Sommige stukjes worden een beetje vaak herhaald, zoals de roundhouse kicks van Norris in Walker Texas Ranger. Een ander punt van kritiek - waar ze helaas weinig aan kunnen doen - is de taal. Thais moet wel de lelijkste taal op aarde zijn. Het klinkt onsympathiek, vies en schreeuwerig. Met als triest dieptepunt die chick, wat een vreselijke herrie produceert dat mormel!!!

Toch zeer mee vermaakt, 4,5 sterren!

Interessant. Na het zien van The Raid deze nog maar eens opgezet en wat blijkt: wat een hoop verhaal om doorheen te worstelen. Een manco waar ik bij dit soort films wel vaker last van heb, bij de modernere kung fu-films ook trouwens. Gestolen hoofd, eindbaas en daartussen geen gezeur en liever ook geen funny sidekicks en moraal. En al helemaal geen huilende oma'tjes. Helaas heeft Ong-bak alledrie. Die slo no's worden op den duur ook wat saai. Muay thai blijft niettemin wel één van de tofste oosterse vechtsporten om naar te kijken. Toch wel even afwaarderen.

Erg dikke Muay Thai film die je - zoals al eerder gezegd is - niet voor het verhaal kijkt, maar puur voor de actie en dat is zeker volop aanwezig in deze film.

Met name de achtervolging op de markt is me het best bijgebleven waarin Jaa zich op de meest acrobatische manieren tussen de obstakels door wurmt en zijn dorpsgenoot Humlae hem probeert na te doen, maar steeds in zijn pogingen mislukt wat weer komisch is om te zien.

Klein minpuntje vond ik soms de vele herhalingen van een stunt, dat haalde soms toch een beetje de vaart uit de film.

Dikke 3,5 sterren.

Ong-Bak of Roerbak ik heb er niets mee. Ik heb deze film diverse keren proberen te kijken (ook vandaag) maar geef het nu toch op. Op de een of andere manier vind ik films met alleen maar Aziaten (m.u.v. Bruce Lee films) weinig aan. De film zit vol met gevechten en hoe Tony Jaa het allemaal deed was natuurlijk zeer knap (daarom krijgt deze film toch nog 2 punten) maar het kon me niet echt bekoren en ook nauwelijks de aandacht trekken. Nee geef mij maar een film als "Enter the Dragon", daar kan ik pas van genieten. Roerbak 2 en 3 sla ik dan wijselijk ook helemaal over.

Ik mis even waarom deze film zo'n cultstatus heeft. Ja, de gevechten zijn geniaal. Maar daar zit dan weer een - storend - verhaal omheen. En de muziek tijdens het vechten, tenenkrommend. En de af en toe overdreven herhalingen - waarvan sommige ook best lelijk zijn.

De 'achtervolging' door de stad maakt de film wel heel erg de moeite waard. Was het geheel op dat niveau geweest, dan had ik het wel gesnapt. Nu vind ik het een beetje gemiddeld.

Het is mij werkelijk een raadsel waarom deze Ong Bak een cultstatus en zo'n hoge score heeft, want het is niks meer dan een dertien in een dozijn knokfilmpje met Aziaten. Ik kreeg er een Jackie Chan gevoel bij, die ook in zijn films steeds allerlei voorwerpen en gebouwen gebruikte tijdens het knokken. De lange achtervolgingsscène was wel erg gaaf, maar al die man tegen man knokpartijtjes deden me weinig, dat heb ik al zo vaak gezien. Ik moet wel zeggen dat het er prima uit zag hoor, knap gedaan, maar ook weer niet vernieuwend ofzo. De laatste drie kwartier leek de film maar niet voorbij te willen gaan. Verder heb ik me ook enorm gestoord aan het uitermate beroerde acteerwerk van bijna iedereen minus Tony Jaa en was de muziek in de film echt verschrikkelijk irritant. Het zou zo uit de jaren 80 kunnen komen...

En een klein beetje betere verhaallijn had de film ook wel goed gedaan trouwens.

Teleurstellend, had er veel van verwacht, maar hier werd ik niet vrolijk van.

2,5*

Een persoonlijke klassieker. Ik herinner me nog goed hoeveel hype deze film om zich heen had toen en het blijft gewoon een film die mij gelijk een Tony Jaa fan heeft gemaakt.

Gave stunts en achtervolgingen! Erg knap gemaakt en nog stijlvoller gemaakt door de slo-mo's. Verder een lekkere knokfilm, niets meer en niets minder.

Amateurisme troef op alle niveaus werkelijk. Suuuuuperbrak verhaal en dan komt die belachelijke slapstick er nog bij (dat personage George, zucht). De intro alleen al is echt huilen met de pet op, maar veel beterschap komt er niet. De vechtscenes (waar het toch om draait) vond ik niet eens knap of spannend of wat je maar wil - te eenzijdig daarvoor - en waren bovendien matig tot zwak in beeld gebracht. Die slo-mo's en herhalingen van bepaalde moves zijn ongelofelijk goedkoop en gedateerd. En dan nog slechtgekozen muziek als begeleiding erbij.

Mij een raadsel waarom deze film hier relatief goed scoort. Nog een paar troostpuntjes voor Tony Jaa, maar hij alleen kan de film ook niet redden.

Zo af en toe is zo'n martial arts-film leuk en bovendien erg grappig om te zien. Deze komt uit Thailand en dat Muay Thai is niet misselijk! Wat een flinke klappen worden er uitgedeeld!

Het verhaal er om heen is natuurlijk ook wat bedenkelijk net als sommige karakters: held Ting gaat naar de grote stad om een afgehakt Boeddha-hoofd terug te halen naar zijn dorp. Hij ontmoet daar een broer en zus (beiden nogal dwazige types) en komt via hen in het vechterscircuit terecht.

Vanaf dan wordt de film pas echt vermakelijk, vooral de gevechten met twee Amerikanen (Mad Dog en Big Bear, jaja wat een fantastische namen!) springen er bovenuit. Respect ook voor al die stunts bij o.a. de spectaculaire achtervolgingen, want die zagen er echt overtuigend uit. Gaandeweg gaan alleen die moves en al die actie minder boeien. Het lijkt uiteindelijk toch wat veel van hetzelfde, maar afijn genoeg vermaak om deze film met maar liefst 4 sterren te beoordelen.

Blijft fijn.

Ook bijna 20 jaar later heeft deze film nog best veel impact. De pijnpunten blijven wel staan en zijn er zeker ook niet minder op geworden. Acteerwerk is vaak belabberd, het verhaaltje stelt helemaal niks voor en vooral de soundrack is écht slecht. Vooral dat laatste is jammer, want daardoor missen sommige actiemomenten toch net wat extra impact.

Gelukkig wordt dat visueel goed opgevangen, en is er Jaa zelf nog natuurlijk. Als acteur weinig waard hier, maar als actieheld echt geniaal. Veel charisma, en verder geweldige, onnavolgbare moves die nog steeds geweldig indrukwekkend zijn. Leuk alterneren dus acrobatische achtervolgingen en harde vechtscenes, waarbij de laatste toch het meest indruk maken.

De actiescenes staan nog steeds als een huis, en daar is het dan ook allemaal om te doen. De rest van de film is wat karig, maar dat is gezien het beperkte budget en de beperkte ervaring van Pinkaew en Jaa niet zo heel verwonderlijk. Erg leuk om nog een keertje terug te zien.

4.0* en een uitgebreide review