Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Zo lang ze geshockeerd zijn is er niets aan de hand. Een probleem wordt het pas als ze van deze film genoten hebben. Dan zal "De Sade" ze welkom heten.

"Dan zal "De Sade" ze welkom heten"?

Die snap ik niet.

Ik wil hier eigenlijk mee zeggen dat iemand die van dit soort films geniet eerder geneigd zal zijn tot sadistische handelingen zoals in deze film getoond wordt als de gelegenheid zich voordoet dan iemand die door dit soort films geshockeerd wordt of er simpelweg van walgt.

[quote]wibro schreef:

[quote]judgepaddy schreef:

Ah,OK.

Mijn interpretatie van deze film, nadat ik mezelf door een paar boeken van De Sade heengeworsteld heb, wat geen lichte opgave was, niet door de brute (sex) scènes maar door de zweverige "filosofie" daaromheen, is dat het boek als kapstok is gebruikt voor deze film.

De wreedheid staat centraal in deze film en staat voor de macht van het fascisme, en wat is nou een beter symbool om machtmisbruik aan te tonen dan (ziekelijke) sex?

Als je dit in je achterhoofd hebt tijdens het kijken raak je niet zo snel geshockeerd. Sterker nog, als we zien waar het fascisme allemaal toe geleid heeft, zouden de scènes eigenlijk nog veel wreder moeten zijn.

Een groot verschil met de boeken van DAF de Sade en deze film is dat de Sade een staat van geestelijke vrijheid beschrijft (vandaar dat ik je opmerking niet snapte), terwijl het in deze film juist over onderdrukking gaat.

Maar goed, je hebt gelijk.

Dit is geen film om eens lekker onderuitgezakt op de bank met een zak ships en een biertje van te gaan genieten.

Maar dat hoeft ook niet altijd.

Deze film heeft mij niet geshockeerd. Ik walg evenmin van deze film.

Persoonlijk vond ik hem toch best wel goor, en dat is ook het einge waar je deze film voor hoeft te kijken de gore beelden. Verder zit er praktisch geen verhaal in.

Daar al mijn berichten over deze film gebaseerd zijn op een kijkbeurt van meer dan 10 jaar geleden kon een herziening van deze film niet uitblijven, dit vanwege het feit dat het mij interessant leek een vergelijking te maken met de film "Martyrs" van Pascal Laugier waar ook het martelen centraal stond. Het grote verschil tussen "Saló" en "Martyrs" is dat in Saló het martelen een doel op zichzelf is en in Martyrs slechts een middel is om tot een hogere waarheid (Is er leven na de dood) te komen.

Als boekverfilming denk ik dat Pasolini met Saló een redelijke film heeft gemaakt, hoewel de martelingen beschreven in het boek "De 120 dagen van Sodom" van De Sade mij tig keer erger overkomen. De filosofie van De Sade is ook zeer duidelijk; God bestaat niet, dus alles is toegestaan. En met God bedoel ik hier; liefde, gevoel, geweten, ethiek etc. Maar wat blijft er over als we God uitschakelen? Niets dan leegheid, verveling, nihilisme. Want dat die vier magistraten zich verveelden, dat moge duidelijk zijn. Verkrachtingen konden hun niet meer opwinden, dan maar het eten van uitwerpselen uitproberen, maar ook dat wond hun op den duur niet meer op en ten slotte kon ook het doodmartelen van hun slachtoffers hun geen bevrediging meer schenken. Wat er nog over bleef was leegheid. Wat mij deze film duidelijk maakt is dat een wereld zonder God uitmondt in totale anarchie en gedoemd is ten order te gaan.

Blijft de vraag over hoe ik deze film moet waarderen; de verkrachtingsscènes en de martelscènes lieten mij over het algemeen koud maar de scènes waarin de slachtoffers uitwerpselen moesten eten heb ik ervaren als het meest walgelijke wat ik tot nu toe in een film gezien heb en daar ik walging beschouw als zuiver negatief kan ik voor deze film daarom ook geen hoge waardering geven, hoewel mijn eerste waardering van 1,0* ook geen stand houd. Die waardering is tot stand gekomen omdat ik vond dat Pasolini met deze film zuivere politieke motieven had. Die laat ik bij mijn herwaardering buiten beschouwing omdat zij van mijn kant op vooroordelen waren gebaseerd en eigenlijk in deze film van ondergeschikt belang zijn. Ik neem daarom ook afstand van al mijn eerdere berichten over deze film.

Waardering; verhoogd naar 2,0*

Zo nu en dan komt er een film voorbij waar beoordelen praktisch onmogelijk lijkt. Dit geldt eens te meer voor Salò, een ontegenzeggelijk goed gemaakte film, die shockeert, uiteindelijk toch een beetje teleurstellend is, maar waarvan dat dan weer nauwelijks kwalijk te nemen valt.

Laat ik voorop stellen dat ik niet de indruk heb dat de film gigantisch diep is. Een aanklacht tegen fascisme? Ja, maar veel lijkt Pasolini er eigenlijk niet over te zeggen te hebben. Hij wist ons op het gevaar van absolute macht, maar de vier heren hebben al vanaf scène 1 de macht en doordat daar twee uur lang geen wijziging in te zien is en de slachtoffers slechts steeds verder gemarteld worden, blijft Pasolini in een punt hangen. Het gebrek aan ontwikkeling (behalve dat de martelingen van de slachtoffers steeds erger worden) lijkt echter ook weer de bedoeling. De uitzichtloze situatie en het onvermijdelijke slechte einde, plus de niet aflatende verveling van de heren werken wel krachtig om dat ene punt dat Pasolini wil maken neer te zetten. Echter is het wel weinig punt voor twee uur.

Daarbij ontbreekt er ook enige menselijkheid. Ja, ik heb gewalgd en gegruweld tijdens het kijken. Maar dat is natuurlijk geen kunst als je mensen spijkers en stront laat eten, ze de tong afsnijd, een aantal keer verkracht, hun tepels verbrand, ze scalpeert, enzovoort, enzovoort. Het ontbreekt aan enige werkelijk medeleven van de slachtoffers als personen. De enige reden waarom ik om hun gaf was omdat ik het niemand gunde wat hun overkwam. Als personages werden ze niet uitgewerkt, wat een zwaktebod is als je een aanklacht maakt tegen fascisme. Een alternatief wordt er niet geboden. Anderzijds zorgt het gebrek aan een menselijke stem wel voor de kilheid die weer bijdraagt aan het doel van de film. Erg dubbel allemaal.

Waar het eigenlijk op neerkomt voor mij is dat de film duidelijk gemaakt is door een regisseur die weet wat hij doet, dat het geheel goed in elkaar steekt en dat de film me op een bepaalde manier wist te raken. Echter zit ik achteraf met het gevoel dat het toch allemaal wel heel erg simplistisch is. Ik begrijp dat dit onderwerp Pasolini aan het hart lag. Hij verloor immers een broer aan het fascisme en die woede en frustratie uit Pasolini met een film als deze. Erg begrijpelijk, maar ik had toch liever een filmequivalent van een intelligente argumentatie gezien dan deze variant op ongecontroleerd ruiten ingooien.
3*

Waar blijft overigens de Hollywoodremake? Lijkt me echt iets voor moraalridder Edward Zwick; met Tom Cruise, Tom Hanks, Adam Sandler en Sylvester Stallone als de vier fascisten. Wordt zeker een hit.

Als personen bestonden de slachtoffers voor de beulen ook niet, ze waren slechts objecten, ontdaan van elke persoonlijkheid. De enige slachtoffers die persoonlijkheid hadden en die die voor geen enkele prijs wilden laten ontnemen, waren diegenen die zelfmoord pleegden en diegenen die de liefde bedreven en daarna vervolgens werden geliquideerd. Ik denk ook dat we deze film ook niet te veel moeten zien als een aanklacht tegen het fascisme, hoewel Pasolini er soms wel al te nadrukkelijk naar verwijst. Het gaat in deze film duidelijk om de anarchie van de macht, wat zoiets betekent als je door je natuurlijke driften laten leiden, zonder over de gevolgen ook maar enige verantwoording af te hoeven leggen. Wat dat betreft komt de filosofie van De Sade in deze film heel duidelijk naar voren. De Sade, een fanatieke atheïst, verwiep elke moraal, religie en geweten.

Klopt dit is meer een verfilming van het boek van de Sade, dan een directe aanklacht tegen het fascisme.

Ik vrees dat de film er voor mij dan niet meteen interessanter op wordt. Integendeel helaas.

Zag toevallig een Interview met Michael Haneke, regisseur van bv La Pianiste en Caché, die vertelde dat deze film de grootste indruk op hem heeft gemaakt....

Maar ik vermoed dat ik diep, diep ongelukkig ga worden van het bekijken van deze ranzigheden, zit nog in dubio

Na jaren deze film eindelijk eens gezien. Had er natuurlijk veel van gehoord. Vooral dat het een vreselijke film was en dat ze poep aten. O ja, en saai.

Vanavond dus eindelijk de zin en moed verzameld om hem in mijn dvd speler te stoppen en het viel me 100% mee. Ik vond het in de eerste plaats een hele stijlvolle film. Juist de klassieke muziek en de tableaux vivants maakte het een hoofdzakelijk prettige kijkervaring. Net als in a Clockwork Orange stonden de beelden en de mis en scene in schril contrast met hetgeen plaatsvond. Natuurlijk was dat allemaal geen pretje, maar inmiddels zijn we (ik) wel wat gewend. Had soms ook het idee dat het soms zelfs een komedie betrof; de banaliteiten en de settings waren immers zo over the top, dat het niet meer serieus te nemen was. De acteurs waren overigens erg goed op dreef. Ze leken zich echt kostelijk te vermaken. Mede daardoor wist de film me goed te boeien. Een sterk beeld van waar te veel macht tot kan leiden. Moest ook vaan aan Berlusconi (en zijn feestvilla) denken.

Zoals gezegd ben ik positief verrast. 4* voor deze bijzondere en stijlvolle film.

't Is alweer een tijdje geleden dat ik Salo heb gezien, maar: huh? Hoezo leken ze zich 'echt kostelijk te vermaken', en if so, hoezo is dat postief? Er gebeurde toch weinig vermakelijks?

Volgens de machthebbers wel.... Zij deden toch immers precies waar ze zin in hadden. Dat wij daar volgens onze moraal anders over denken is juist de point van de film.

In mijn herinnering waren er maar enkele lieden die zich vermaakten, en waren de meesten - sowieso de 'slachtoffers', maar ook enkele machtshebbers - niet bepaald vrolijk.

Nee hoor de acht machthebbers en de soldaten hadden er allemaal duidelijk plezier in.

ja een soort misselijkmakend plezier, maar die soldaten vond ik vooral ongeinteresseerd, op een enge manier. Alsof het ze niks deed en alles gewoon normaal vonden.

Klopt, maar normale mensen hebben soms/vaak ook plezier in hun werk. Zelfs de skaven die hun lot vooral leidzaam ondergingen, leken incidenteel plezier te hebben. De mens schikt zit als geen ander in zijn situatie.... Het was natuurlijk wel allemaal heel erg gestilleerd en stast mijlen ver van de realiteit, maar als 'commentaar' vond ik het zeer geslaagd.

niet opwindend maar ook niet saai, intrigerend maar misselijkmakend.

Eindelijk heb ik Salo eens helemaal gezien. Goed bedoelde boodschap, en een meer treffende metafoor kan haast niet. Onschuldige kinderen die symbool staan voor de onderwerping en mishandeling van slachtoffers in een fascistisch regime. En een tegenstelling tussen intellectueel bestaan versus respectloos, mensonterend gedrag.

Maar dan de uitwerking van die boodschap, wat een gedrocht. Het acteerwerk is echt om te janken. Alleen dat gelach al.. Camerawerk is ook niets bijzonders, eerder saai. Het lijkt haast wel of dat slechte acteren en filmen bewust is gedaan, om maar niet de indruk te wekken dat er geen essentie is.

De smerige uitspattingen zijn in boekvorm vaak extremer, maar op beeld zijn ze veel confronterender, zelfs de mildere vormen. Dat had Pasolini vast voor ogen en het zal helaas ook wel met zijn dood te maken hebben.

Een punt is dat ik niet graag kijk naar poepetende mensen, kerels die in elkaars kont neuken en ouwe zakken die met jonge gasten tongen - ja, het is toneel, ik weet het. Die ranzigheden heb ik (en haast iedereen wel denk ik) óók niet nodig om te kunnen indenken dat fascisme nare excessen heeft, en dat een combinatie van absolute macht, rijkdom, verveling en 'goddeloosheid' gevaarlijk is.

Ervan uitgaande dat dat wel de bedoeling van Pasolini is geweest, vind ik dat de film de plank misslaat en niet veel verder komt dan een plat, ranzig verhaaltje, opgeleukt met filosoferende mannetjes, wat aria's en (mooie) pianomuziek.

Jammer is ook dat er geen context rond het verhaal is geschetst, er zullen vast veel kijkers zijn geweest die teveel onder de indruk waren van de goorheid. En als dat zo is, vind ik de missie in feite mislukt.

elke uitleg over symbolen , duidelijke boodschap, of wat dan ook, zijn aan mij niet besteed. Heb de film ooit gezien in de 70, en heb me zelf moeten dwingen het vehikkel uit te kijken.Dat dat me enige moeite kosten zal U niet verbazen. Mijn vriendin, is eerder de zaal uitgegaan. Verstandig besluit eigenlijk. Walgelijke film een 0.5 voor de moeite.

Ik heb in geen enkele necrologie van deze grootmeester een mogelijk verband tussen deze controversiële film en het feit dat hij in hetzelfde jaar is vermoord gelezen. Ik ben daarom oprecht benieuwd naar nadere uitleg over jouw theorie.

Gewoon een veronderstelling, pin me er niet op vast. Er is geen duidelijkheid omtrent de moord en hij heeft nogal politiek controversiële films gemaakt (understatement) in een tijd dat Italië niet zo ruimdenkend/tolerant was op politiek gebied.

m'n moeder verbied me deze film te gaan kijken te laat wel ernstig ziek allemaal, dikke butfilm

Je moeder had dus gelijk, dikke butfilm

Grapjas

Als deze film je niet shockeerd, vind jij zaken als, om maar een voorbeeld te geven, poep eten, dus niet shockerend. Kan me niet voorstellen dat iemand hier naar kan kijken zonder ook maar 1 keer te denken hoe ranzig het allemaal wel niet is. Misschien een idee om hier eens een kijkje te nemen.

Wat een flutfilm. Ik vond het niet eng, spannend, shockerend, sexy... helemaal niets.

En wat heb ik me lopen ergeren aan die 'president' met z'n schele bakkes....

+1 voor de tietjes, -0,5 voor de oerwouden = 0,5*

voor deze ''stront''film.

Pff, als deze film je niets doet, wat dan wel?

*Kijkt naar Clubber Lang's top 10*

Rocky natuurlijk!

Deze film gezien, Gilz?