Bakha Satang (1999)

De moderne Citizen Kane.

Een film die met een episodische vertelling steeds een stap terug gaat in de tijd (helemaal niet à la Memento zoals wordt gesuggereerd), waardoor we langzaamaan leren wat het hoofdpersonage (een briljante Sol Kyung-gu) gedreven heeft tot het nemen van de tragische beslissing waarmee de film opent. We zien hoe politieke en maatschappelijke gebeurtenissen in het Korea van de laatste decennia hem vormen, en uiteindelijk tot zijn ondergang leiden. Door een uiterst beschouwende filmstijl lijkt de film aanvankelijk weinig indruk te maken, maar na verloop van tijd grijpt ie je gegarandeerd bij de strot. De regie is van een buitenaards niveau.

De film maakt een fors politiek statement, waarmee Lee Chang-dong definitief lijkt te willen afrekenen met een aantal weinig fraaie gebeurtenissen uit de recente Koreaanse geschiedenis. Doordat de film zo politiek geëngageerd is, was het niet verwonderlijk dat Lee Chang-dong een aantal jaar na het maken van deze film een post kreeg in het Koreaanse kabinet, als minister van cultuur (hij hield dit echter niet lang vol, liever ging hij weer films maken). Behoorlijk jammer dat de film zo overlooked is gebleven, en net te vroeg werd gemaakt om mee te profiteren van de bubble van Koreaanse cinema.

Deze film kun je het beste zo blanco mogelijk ingaan. Daarom heb ik bij de toevoeging zo'n nietszeggende synopsis gemaakt.

Begint veelbelovend, maar na een minuut of 40 wordt Bakha Satang steeds wat langdradiger, minder mooi en vervelender. Het is wel duidelijk waar de film op aan wil sturen zodra we te weten komen dat Yong-ho in het leger heeft gezeten. De scène waarin hij een student dood schiet was wel net even een tikkeltje overdreven en overbodig, nogal irritante huil scène.

Bij vlagen een mooie film. Jammer van het soms wat overdreven drama en de vertelstructuur is ook niet echt een pluspunt.

3.0*

Ja, dat vond ik ook wel en de film stevende voor mij op een minieme voldoende af. Maar de slotscène dèèd me emotioneel zomaar toch wat, waardoor deze film me wel zal bijblijven. Het aan het einde bij de strot grijpen gebeurde bij mij dus ook wel. De muziek vond ik ook wel passend, zeker bij de aftiteling.

Binnen het oeuvre van Chang-Dong Lee komt Secret Sunshine het dichtst bij. Een niet al te subtiele achtbaan van emoties. Maar stiekem wel een gelaagde en complexe en een die je door de vorm lang op het verkeerde been zet. Ook een film over de dictatuur die Zuid-Korea in de jaren '80 nog was. De uiteindelijke conclusie is hoe alles begon en de film blijkt dan een [spoiiler]verslag van de ondergang van Yong Ho door PTSS . Door de veelomvattendheid van de film werkt het voor mij dat het een soms wat groteske film met grote emoties is. Binnen zeer kort zijn debuut en dan heb ik ze alle zes gehad.