Il Postino (1994)

Wat een meesterwerk.

Meeslepend door een continue eenvoud, afgetopt met fantastische muziek.

Kortom, een film die niet overgeslagen mag worden!

Iemand die schrijft dat het verhaal nergens op slaat heeft de diepgang totaal gemist! Pablo Neruda is een bestaande dichter.

De dramatiek zit hem in het einde..het noodlot wat toeslaat, de dissident (Pablo Neruda) overleeft en de eenvoudige postbode van een klein achtergesteld eilandje van Italie komt om tijdens een demonstratie, hij krijgt niet eens de kans om eindelijk zijn gedicht voor te dragen...het papier dwarrelt op de grond en hij vindt de dood.

Prachtig verhaal!!!!

Dit is een meeslepende film met mooie beelden.

Goed geacteerde en geregisseerde, mooi vormgegeven film. Ietsjes minder naar 't einde toe, maar er blijft genoeg goeie shit over.

Móet ik zien van mijn buuf! Nou ja opnemen dan maar, hoewel ik hier normaal voorbij was gegaan

Gewoon kijken als je de gelegenheid hebt! Ik vond het een prachtige film!

Mooie film over Pablo Neruda en zijn postbode.

De eerste helft van de film was ronduit fantastisch. Zeker 4 sterren waard... Heel mooi hoe de schuchtere postbode steeds betere maatjes met Pablo Neruda wordt. Prachtige beelden. De tweede helft van de film vond ik duidelijk minder. Hooguit 3 sterren... het leek erop dat de film enigszins werd afgeraffeld. Misschien dat het met de steeds slechtere gezondheid van Massimo Troisi te maken had. Pablo Neruda moet in de tijd dat de film zich afspeelt ergens tussen de 48 en de 50 jaar zijn. Philippe Noiret was daarom eigenlijk net iets te oud voor die rol. Ook was zijn Italiaans te perfect voor een spaans sprekende Chileen.

Prachtprestatie van Massimo Troisi die de postbode Mario Ruoppolo neerzet. Troisi deed me een beetje denken aan Roberto Benigni, ook een komiek die erin slaagt mensen te ontroeren als een Pedrolino uit de commedia dell'arte.

Helemaal mee eens. De postbode speelde zijn rol fantastisch. Zijn voorkomen deed me wel eens aan Rowan Atkinson herinneren. Hadden meer mensen dit?

De dialogen waren prachtig. Ik ben absoluut niet een poeziëliefhebber maar dit was echt vermakelijk om te horen. Aardige film om een keer gezien te hebben. Ik had vooraf de reacties op deze film al op MM gelezen dus ik was er al van op de hoogte van dat het einde teleurstellend is. Dat heeft wel een beetje gescheeld.

Il Postino heeft als kwaliteit vooral het soort medeleven bij het hoofdpersonage: de postman. Het is een heel eerlijke en allesbehalve egoïstische man. Door dat bepaalde medeleven verveeld de film nooit, en is genot bij de kijker aanzienlijk. Toch had ik gehoopt dat de film een iets artistiekere draai had gekregen aangezien het concept - daarmee bedoel ik dus allesbehalve de uitwerking - nogal dun is. Voor wat de film uiteindelijk geworden is : 3*.

Il Postino is een film met een uitstekend eerste uur. In dit eerste uur is Mario totaal verlegen. Zijn voorzichtige verandering en het eerste contact met zowel dichter Pablo Neruda als zijn liefde Beatrice is zeer aandoenlijk en bijna schattig. Hoewel het gedrag van Mario hierbij soms iets te simpel en bijna sentimenteel is, blijf ik het wel geloofwaardig vinden.

Halverwege zakt de film helaas heel ver weg. Opeens worden er problemen gezocht die er niet zijn, en blijft de film een half uur doorgaan zonder inhoud. Hierbij viel ook op dat er totaal geen chemie is tussen Mario en zijn Beatrice. De charme van deze film in het eerste uur was dat het in feite nergens om ging en het verhaal zich beperkt tot het probleem van een simpele ziel. Het laatste half uur is de regisseur tevergeefs bezig om dit verhaal op een interessante wijze uit te breiden.

In al zijn eenvoud toont deze film de kracht van poëzie voor zowel de liefde als 'het volk'. Prima opbouw, treffend einde.

Gisteravond eindelijk deze film bekeken, een vriend had de dvd, vandaar.

Mooie film, al verloopt het verhaal nogal traag. e vertolkingen vind ik zeer goed, niet enkel die van Noiret hoor. Het liefdesverhaal vond ik nogal dunnetjes, maar dat is niet het hoofdthema, natuurlijk.

Onderhoudende film, al heb ik niet zoveel met poëzie.

Metaforen

Lange tijd geleden gaven ze deze Il Postino op Canvas. De film leek me toen wel wat en ik had hem toen opgenomen. Iets wat me wel vaker voorkomt is dat ik een film opneem, hem vergeet en hem lange tijd later terug 'ontdek'. Dit gebeurde met deze film en na het leuke Juno had ik wel zin in nog iets luchtig.

Misschien was het tijdstip wat ongelukkig gekozen. Het was al laat en misschien was het geen goed idee om dit vlak na Juno te zien omdat het zo'n 2 compleet verschillende films, misschien ligt de film me compleet niet maar misschien is het in feite eigenlijk helemaal niet zo'n goede film. Il Postino is mierzoet, zo zoet dat ik ervan verschoot dat er geen mieren door mijn open raam kropen. Normaal gezien kan ik dit wel waarderen maar nu blijkbaar dus niet. Het verhaaltje heeft ook zo bijzonder weinig om het lijf, iets wat hier al meerdere keren is aangehaald maar ik ben er het volledig mee eens. Natuurlijk is de relatie tussen Neruda en de postbode leuk om even te volgen en het is natuurlijk tof voor Mario dat hij de schoonste vrouw van het eiland weet te veroveren maar boeien deed het me niet echt. Het feit dat de simpele Mario zomaar de bloedmooie Beatrice weet te veroveren gaat me allemaal nogal simpel. Ik zal vandaag ook eens proberen om gedichten van Neruda voor te dragen. Toch kent de film ook wel zijn goede momenten. De poëzie is bij vlagen erg mooi en heel het idee van de metaforen wordt sterk uitgewerkt maar het geheel mist simpelweg iets. De film gaat in het begin te traag maar raffelt zijn einde compleet af. Als je dan toch bezig bent met een nogal trage film, hou dan dit tempo aan voor de gehele film! Het is nu niet dat de film zich naar zo'n lange speelduur was aan het slepen... Weet er trouwens iemand wat het aandeel van België was aan de film?

Il Postino zal me niet bijblijven door het verhaal maar door het noodlottige einde van de acteur Massimo Troisi. Hij had hartproblemen en heeft de operatie zolang mogelijk uitgesteld, totdat de opnames klaar waren, maar toen was het al veel te laat en stierf hij niet lang hierna. Wat een treurig einde, ik voel me bijna schuldig dat ik de film 'maar' 2.5* geef. Troisi speelt op zich wel een redelijke rol. Vooral in het begin wanneer hij nog verlegen is en voor het eerst kennis maakt met Neruda is het genieten maar langzaamaan begon ik me meer en meer aan hem te irriteren. Het leuke is er al snel af en het simpele karakter van Mario zorgt voor verveling. Dan is Philippe Noiret beter af in zijn rol van Pablo Neruda. Hij weet een geloofwaardige evolutie door te maken, in tegenstelling tot Mario, maar blijft als personage ook interessant genoeg. Toch is het allemaal niet meer dan aardig en ik begrijp de hoge waardering hier dan ook niet echt. Maria Grazia Cucinotta is een Italiaanse schoonheid en de scènes met haar waren eerlijk gezegd ook de enige scènes die me nog konden boeien. De eerste ontmoeting tussen Mario en Beatrice is dan ook het hoogtepunt van de film.

Italiaanse poëzie blijft erg mooi maar de film jammer genoeg niet. Op zich heeft het allemaal wel een interessant uitgangspunt maar nergens wordt het echt boeiend. De film gaat traag vooruit maar het einde wordt afgeraffeld, een gemiste kans.

2.5*

Wat een prachtige Italiaanse landschappen krijgen we in deze film te zien. Dat en de acteerprestatie van Massimo Troisi zorgen ervoor dat de film zeker het kijken waard is. Oh ja, en natuurlijk ook een vermelding voor de mooie muziek. Het verhaal is simpel en eenvoudig, net zoals het ingetogen personage van Troisi. Mooi om te zien hoe Mario postbode wordt en een vriendschap opbouwt met een groot dichter. Later in de film is het afscheid tussen de twee vrienden dan ook één van de beste (misschien wel de beste) scènes van de film. Ook de eerste ontmoeting met de erg knappe Beatrice Russo is zo een goede scène. En je hoopt dan ook dat hij erin slaagt om haar hart te veroveren (wat hem vrij snel en makkelijk lukt). En ondanks dat ik het hem gunde vond ik het toch een klein beetje jammer dat dit zo snel lukt. Een gedichtje voorlezen is alles wat deze visserszoon moet doen om de knapste vrouw binnen te hengelen, en voor je het weet zijn ze al getrouwd. Het middenstuk van de film is dan ook iets minder goed. Maar het ontroerende einde is erg sterk en maakt veel goed.

Erg triest om te lezen dat de uitstekend acterende Massimo Troisi met zijn gezondheid sukkelde en meteen na de laatste opnames is overleden.

In de vierde film van Michael Radfort: Il Postino, gebaseerd op de roman Ardiente paciencia, speelt Massimo Troisi de naïeve post bode Marrio Ruoppolo, geportretteerd in de jaren vijftig: de tijd van het opkomende communisme in Italië.

Wanneer de poet Pablo Neruda, een man van de wereld, die wegens politieke redenen verbannen is uit Chili, zijn toevlucht zoekt op het zelfde eiland als waar Marrio woont, ontwikkelen deze twee mannen langzamerhand een ontroerende vriendschap.

De band die tussen hen ontstaat maakt voor mij deze film waardevol, waarbij de eerlijkheid van Marrio en de wijsheid van Neruda die zich langzamerhand met elkaar verbinden. Er ontstaat een relatie van mentor en student, waarbinnen beide personen zich ontwikkelen.

Dat Marrio daarnaast zijn oog laat vallen op de mooie Beatrice is voor mij bijzaak, aangezien de chemie tussen de twee gedurende de gehele film volledig ontbreekt, het zijn de woorden your smile spreads like a butterfly van Marrio die meer zeggen dan alle beelden van de twee samen.

Deze film vraagt om vanuit het hart gekeken te worden en niet vanuit het hoofd!

Neruda verwoord dit als volgt:

When you explain poetry, it becomes banal. Better than any explanation is the experience of feelings that poetry can reveal to a nature open enough to understand it.

Prachtige film. Meerdere keren gezien en elke keer weet ie opnieuw te boeien. Klassieker.

Mooie film over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen een eenvoudige postbode en een wereldberoemde dichter. Een aandoenlijk, simpel en tegelijkertijd rijkgeschakeerd verhaal, vormgegeven met fijne dialogen, fraaie settings, prachtig camerawerk en mooie muziek.

Het is een ware tour-de-force van een meesterlijke Massimo Troisi. Naar achteraf bleek te zwaar zelfs, want enkele uren na het voltooien van de opnamen overleed hij aan een hartaanval.

Beetje zo'n La Vita e bela film, die vond ik ook al zo net-niet...

Wel een goede smartlap dit

Aardige film. Ik hou wel van de kalme vertelstijl hier en ondanks dat Canvas besloot hem uit te zenden op 1 januari bracht het een heerlijk zomers sfeertje. Het heeft ook wel iets, zo'n verhaal over een vriendschap waarbij twee totaal verschillende mannen wat praten over poëzie. Het waren dan over het algemeen ook goede dialogen en twee sterk geschreven personages. Troisi speelt ook werkelijk fantastisch, alsof je naar een werkelijke postbode in een Godsvergeten dorpje zit te kijken, iemand die nog nooit iets buiten de grens van zijn woonplaats heeft gezien.

Jammer alleen dat na een uur het verhaal ietwat ophoudt en het vooral voortkabbelt. De film wordt wat serieuzer, melancholischer vooral. Dat had prachtig kunnen zijn, maar de drijfveer lijkt verloren gegaan te zijn. Misschien had de film moeten eindigen bij het vertrek van Neruda. Dan hadden ze de extra speeltijd kunnen gebruiken om de romance tussen Mario en Beatrice wat meer inhoud te geven, want de manier waarop hij haar nu voor zich wint is bijna lachwekkend; de grootste smet op de film in feite. Alsof een paar gedichten wat helpen. Moet ik geloven dat ze het ooit lang bij elkaar volgehouden zouden hebben? Het kwam als een mismatch over. Vreemd dat daar niet wat meer verdieping is in aangebracht. Met iets meer moeite had het meer kunnen zijn dan een aardig zomers niemendalletje.
3*

"Een aardig zomers niemendalletje"

"Een goede smartlap"

Het zijn shockerende tijden op moviemeter.

Meesterwerk!

Aangename film met prachtige locaties, waarin een eenvoudige postbode valt voor de charmes van de mooie bardame met een indrukwekkend decolleté. Hij sluit vriendschap met de dichter in ballingschap Pablo Neruda, en ontdekt poezie als middel zijn geliefde te veroveren. De argeloosheid van Mario de postbode wordt wel erg dik aangezet maar Troisi komt ermee weg- een knappe acteerprestatie.

Het tweede deel- zeg maar vanaf de bruiloft-is wat minder, en het slot, waarin gesuggereerd wordt dat Mario gedood werd tijdens een communistische bijeenkomt, net voordat hij zijn eerste gedicht wil voordragen, is misschien erg melodramatisch, maar op een of andere manier wordt de juiste toon aangeslagen- en ontstijgt het het niveau van melodrama. De tragische dood van hoofdrolspeler Troisi geeft daar een extra lading aan.

Een regelrechte topper! Wat een magnifiek verhaal. Alleen te begrijpen door verdieping en het hebben van voldoende associatieve vermogens. Hierbij doel ik met name op de scenes vanaf het moment dat Neruda na jaren weer terugkeert op het eilandje, er volgt een beschrijving van oa de demonstratie waarbij het een dramatische wending krijgt.

Het laatste einde (vanaf moment dat Neruda na jaren weer terugkomt op eiland en de essentie van de film meteen uitgelegd wordt)) is juist het summum! Begrijp het onderliggende verhaal. Nerude was dissident en vlucht/verbannen uit zijn land. De eenvoudige postbode laat het leven voor iets waar Neruda voor verbannen was....op en top drama dus.

Lees andere meningen even ook goed en dan zul je begrijpen dat degene die het einde niet begrijpt de film in zijn geheel niet begrepen heeft....

Je bedoelt volgens mij eigenlijk te zeggen: "Lees MIJN mening even goed etc."

Het mediterrane buitenlicht contrasteert met de groezelige duisternis binnen; de intellectuele wereldreiziger Neruda met de eilandbewoners; de communistische dichter met het katholieke Italië.

Omdat Massimo Troisi met een hartkwaal sukkelde, moesten ze veel gebruik maken van een dubbelganger. Dat is het geval bij elk shot waarin het gezicht van de postbode niet duidelijk herkenbaar is. Voor de communistische betoging kort voor het einde hebben ze slechts tien figuranten gebruikt, met beelden van een echte betoging erdoorheen gemonteerd.

Met z'n gapende tronie, z'n gesticulaties en z'n hakkelende spreekstijl weet Troisi naïviteit uit te drukken zonder het belachelijk te maken. Philippe Noiret met z'n goedige blik lijkt verbazend op de echte Neruda. Sommige Chilenen dachten dat het documentaire beelden waren. De acteerervaring van de mooie Maria Grazia Cucinotta was beperkt tot een reclamespotje voor pizza's, maar toch doet ze het goed.

Hoe getrouw is dit beeld van Neruda? De roman speelde zich af vanaf 1969. Neruda verbleef toen op een Chileens eiland. Hij won de Nobelprijs in 1971. Hier hebben ze dat verplaatst naar de jaren vijftig op het Italiaanse eilandje Salina. In werkelijkheid verbleef Neruda toen op het grotere eiland Capri. Hij won de Lenin-Vredesprijs in 1953. Of hij toen al post kreeg van het Nobelprijscomité, valt te betwijfelen. Een cassetterecorder was toen spitstechnologie.

De poëzie zit niet enkel in de woorden van Neruda, maar ook in de locatie, de gelaatsuitdrukkingen en het muziekje van Luis Bacalov.