Il Postino (1994)

Betoverende film over de zin van poëzie en vriendschap. Il Postino raakt tot in het diepste van de ziel door zijn eenvoud en eerlijkheid. Hoofdrolspeler Massimo Troisi stierf kort nadat de opnamen voltooid waren op 41-jarige leeftijd. De film is een ode aan Troisi's moed en aan zijn enorme talent. Zeker niet te missen!!!

Eigenlijk al wachtende op 'Ladri di Biciclette' deze film bekeken en ik moet zeggen: "a pleasant surprise!"

Prima film. Mooi ingetogen verhaal. Met een zeer goed spelende Noiret en ook Troisi vind ik excelleren.

Enige minpuntje: de 'uitleg' aangaande de dood van Mario! Was voor mij onnodig.

Wat betreft deze film en dit soort films is de volgende qoute van toepassing:

Pablo Neruda: When you explain poetry, it becomes banal. Better than any explanation is the experience of feelings that poetry can reveal to a nature open enough to understand it.

Wat mij betreft kun je hetzelfde zeggen over sommige films, waaronder deze....

Heel mooie, poëtische film die me tot het einde is blijven boeien. Het gegeven is interessant en origineel en de uitwerking ervan bevat heel veel menselijke trekjes en vervalt nooit in clichés, sensatie, vulgariteiten of melodramatiek. De hoofdacteurs zijn uitstekend en de muziek is mooi. Bijwijlen ontroerende prent. Eenvoudig en intelligent.

Aardige film, met een redelijk verhaaltje dat echter wel op een mooie manier in beeld gebracht is. De acteerprestaties zijn zeker niet slecht, al deed Troisi mij door zijn soms simpele en onhandige gedrag aan Roberto Benigni denken. Gelukkig hoorde dit ook bij zijn rol en kwam hij beter op mij over, naarmate zijn personage zekerder werd van zichzelf. Ik vond de muziek van de film bij vlagen mooi. Jammer alleen dat de film soms iets inzakt en dat het verhaaltje op zich niet zoveel voorstelt. Zeker geen slechte film.

3,0

Il Postino is een film met een uitstekend eerste uur. In dit eerste uur is Mario totaal verlegen. Zijn voorzichtige verandering en het eerste contact met zowel dichter Pablo Neruda als zijn liefde Beatrice is zeer aandoenlijk en bijna schattig. Hoewel het gedrag van Mario hierbij soms iets te simpel en bijna sentimenteel is, blijf ik het wel geloofwaardig vinden.

Halverwege zakt de film helaas heel ver weg. Opeens worden er problemen gezocht die er niet zijn, en blijft de film een half uur doorgaan zonder inhoud. Hierbij viel ook op dat er totaal geen chemie is tussen Mario en zijn Beatrice. De charme van deze film in het eerste uur was dat het in feite nergens om ging en het verhaal zich beperkt tot het probleem van een simpele ziel. Het laatste half uur is de regisseur tevergeefs bezig om dit verhaal op een interessante wijze uit te breiden.

Metaforen

Lange tijd geleden gaven ze deze Il Postino op Canvas. De film leek me toen wel wat en ik had hem toen opgenomen. Iets wat me wel vaker voorkomt is dat ik een film opneem, hem vergeet en hem lange tijd later terug 'ontdek'. Dit gebeurde met deze film en na het leuke Juno had ik wel zin in nog iets luchtig.

Misschien was het tijdstip wat ongelukkig gekozen. Het was al laat en misschien was het geen goed idee om dit vlak na Juno te zien omdat het zo'n 2 compleet verschillende films, misschien ligt de film me compleet niet maar misschien is het in feite eigenlijk helemaal niet zo'n goede film. Il Postino is mierzoet, zo zoet dat ik ervan verschoot dat er geen mieren door mijn open raam kropen. Normaal gezien kan ik dit wel waarderen maar nu blijkbaar dus niet. Het verhaaltje heeft ook zo bijzonder weinig om het lijf, iets wat hier al meerdere keren is aangehaald maar ik ben er het volledig mee eens. Natuurlijk is de relatie tussen Neruda en de postbode leuk om even te volgen en het is natuurlijk tof voor Mario dat hij de schoonste vrouw van het eiland weet te veroveren maar boeien deed het me niet echt. Het feit dat de simpele Mario zomaar de bloedmooie Beatrice weet te veroveren gaat me allemaal nogal simpel. Ik zal vandaag ook eens proberen om gedichten van Neruda voor te dragen. Toch kent de film ook wel zijn goede momenten. De poëzie is bij vlagen erg mooi en heel het idee van de metaforen wordt sterk uitgewerkt maar het geheel mist simpelweg iets. De film gaat in het begin te traag maar raffelt zijn einde compleet af. Als je dan toch bezig bent met een nogal trage film, hou dan dit tempo aan voor de gehele film! Het is nu niet dat de film zich naar zo'n lange speelduur was aan het slepen... Weet er trouwens iemand wat het aandeel van België was aan de film?

Il Postino zal me niet bijblijven door het verhaal maar door het noodlottige einde van de acteur Massimo Troisi. Hij had hartproblemen en heeft de operatie zolang mogelijk uitgesteld, totdat de opnames klaar waren, maar toen was het al veel te laat en stierf hij niet lang hierna. Wat een treurig einde, ik voel me bijna schuldig dat ik de film 'maar' 2.5* geef. Troisi speelt op zich wel een redelijke rol. Vooral in het begin wanneer hij nog verlegen is en voor het eerst kennis maakt met Neruda is het genieten maar langzaamaan begon ik me meer en meer aan hem te irriteren. Het leuke is er al snel af en het simpele karakter van Mario zorgt voor verveling. Dan is Philippe Noiret beter af in zijn rol van Pablo Neruda. Hij weet een geloofwaardige evolutie door te maken, in tegenstelling tot Mario, maar blijft als personage ook interessant genoeg. Toch is het allemaal niet meer dan aardig en ik begrijp de hoge waardering hier dan ook niet echt. Maria Grazia Cucinotta is een Italiaanse schoonheid en de scènes met haar waren eerlijk gezegd ook de enige scènes die me nog konden boeien. De eerste ontmoeting tussen Mario en Beatrice is dan ook het hoogtepunt van de film.

Italiaanse poëzie blijft erg mooi maar de film jammer genoeg niet. Op zich heeft het allemaal wel een interessant uitgangspunt maar nergens wordt het echt boeiend. De film gaat traag vooruit maar het einde wordt afgeraffeld, een gemiste kans.

2.5*

In de vierde film van Michael Radfort: Il Postino, gebaseerd op de roman Ardiente paciencia, speelt Massimo Troisi de naïeve post bode Marrio Ruoppolo, geportretteerd in de jaren vijftig: de tijd van het opkomende communisme in Italië.

Wanneer de poet Pablo Neruda, een man van de wereld, die wegens politieke redenen verbannen is uit Chili, zijn toevlucht zoekt op het zelfde eiland als waar Marrio woont, ontwikkelen deze twee mannen langzamerhand een ontroerende vriendschap.

De band die tussen hen ontstaat maakt voor mij deze film waardevol, waarbij de eerlijkheid van Marrio en de wijsheid van Neruda die zich langzamerhand met elkaar verbinden. Er ontstaat een relatie van mentor en student, waarbinnen beide personen zich ontwikkelen.

Dat Marrio daarnaast zijn oog laat vallen op de mooie Beatrice is voor mij bijzaak, aangezien de chemie tussen de twee gedurende de gehele film volledig ontbreekt, het zijn de woorden your smile spreads like a butterfly van Marrio die meer zeggen dan alle beelden van de twee samen.

Deze film vraagt om vanuit het hart gekeken te worden en niet vanuit het hoofd!

Neruda verwoord dit als volgt:

When you explain poetry, it becomes banal. Better than any explanation is the experience of feelings that poetry can reveal to a nature open enough to understand it.

Mooie film over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen een eenvoudige postbode en een wereldberoemde dichter. Een aandoenlijk, simpel en tegelijkertijd rijkgeschakeerd verhaal, vormgegeven met fijne dialogen, fraaie settings, prachtig camerawerk en mooie muziek.

Het is een ware tour-de-force van een meesterlijke Massimo Troisi. Naar achteraf bleek te zwaar zelfs, want enkele uren na het voltooien van de opnamen overleed hij aan een hartaanval.

Aardige film. Ik hou wel van de kalme vertelstijl hier en ondanks dat Canvas besloot hem uit te zenden op 1 januari bracht het een heerlijk zomers sfeertje. Het heeft ook wel iets, zo'n verhaal over een vriendschap waarbij twee totaal verschillende mannen wat praten over poëzie. Het waren dan over het algemeen ook goede dialogen en twee sterk geschreven personages. Troisi speelt ook werkelijk fantastisch, alsof je naar een werkelijke postbode in een Godsvergeten dorpje zit te kijken, iemand die nog nooit iets buiten de grens van zijn woonplaats heeft gezien.

Jammer alleen dat na een uur het verhaal ietwat ophoudt en het vooral voortkabbelt. De film wordt wat serieuzer, melancholischer vooral. Dat had prachtig kunnen zijn, maar de drijfveer lijkt verloren gegaan te zijn. Misschien had de film moeten eindigen bij het vertrek van Neruda. Dan hadden ze de extra speeltijd kunnen gebruiken om de romance tussen Mario en Beatrice wat meer inhoud te geven, want de manier waarop hij haar nu voor zich wint is bijna lachwekkend; de grootste smet op de film in feite. Alsof een paar gedichten wat helpen. Moet ik geloven dat ze het ooit lang bij elkaar volgehouden zouden hebben? Het kwam als een mismatch over. Vreemd dat daar niet wat meer verdieping is in aangebracht. Met iets meer moeite had het meer kunnen zijn dan een aardig zomers niemendalletje.
3*

Meesterwerk!

Aangename film met prachtige locaties, waarin een eenvoudige postbode valt voor de charmes van de mooie bardame met een indrukwekkend decolleté. Hij sluit vriendschap met de dichter in ballingschap Pablo Neruda, en ontdekt poezie als middel zijn geliefde te veroveren. De argeloosheid van Mario de postbode wordt wel erg dik aangezet maar Troisi komt ermee weg- een knappe acteerprestatie.

Het tweede deel- zeg maar vanaf de bruiloft-is wat minder, en het slot, waarin gesuggereerd wordt dat Mario gedood werd tijdens een communistische bijeenkomt, net voordat hij zijn eerste gedicht wil voordragen, is misschien erg melodramatisch, maar op een of andere manier wordt de juiste toon aangeslagen- en ontstijgt het het niveau van melodrama. De tragische dood van hoofdrolspeler Troisi geeft daar een extra lading aan.

Lees andere meningen even ook goed en dan zul je begrijpen dat degene die het einde niet begrijpt de film in zijn geheel niet begrepen heeft....

Het mediterrane buitenlicht contrasteert met de groezelige duisternis binnen; de intellectuele wereldreiziger Neruda met de eilandbewoners; de communistische dichter met het katholieke Italië.

Omdat Massimo Troisi met een hartkwaal sukkelde, moesten ze veel gebruik maken van een dubbelganger. Dat is het geval bij elk shot waarin het gezicht van de postbode niet duidelijk herkenbaar is. Voor de communistische betoging kort voor het einde hebben ze slechts tien figuranten gebruikt, met beelden van een echte betoging erdoorheen gemonteerd.

Met z'n gapende tronie, z'n gesticulaties en z'n hakkelende spreekstijl weet Troisi naïviteit uit te drukken zonder het belachelijk te maken. Philippe Noiret met z'n goedige blik lijkt verbazend op de echte Neruda. Sommige Chilenen dachten dat het documentaire beelden waren. De acteerervaring van de mooie Maria Grazia Cucinotta was beperkt tot een reclamespotje voor pizza's, maar toch doet ze het goed.

Hoe getrouw is dit beeld van Neruda? De roman speelde zich af vanaf 1969. Neruda verbleef toen op een Chileens eiland. Hij won de Nobelprijs in 1971. Hier hebben ze dat verplaatst naar de jaren vijftig op het Italiaanse eilandje Salina. In werkelijkheid verbleef Neruda toen op het grotere eiland Capri. Hij won de Lenin-Vredesprijs in 1953. Of hij toen al post kreeg van het Nobelprijscomité, valt te betwijfelen. Een cassetterecorder was toen spitstechnologie.

De poëzie zit niet enkel in de woorden van Neruda, maar ook in de locatie, de gelaatsuitdrukkingen en het muziekje van Luis Bacalov.

Reclame voor poëzie deze film met een lief verhaal die rustig voortkabbelt.

Over adoratie, vriendschap, romantiek, verwachtingen en teleurstellingen.

De melancholische soundtrack past er perfect bij en de mooie beelden van het Italiaanse zeelandschap brengt je echt in vakantiestemming.

Geen slechte film, maar echt mooifilmerij is het nu ook weer niet. Het zijn telkens dezelfde vier of vijf decors die je te zien krijgt : de villa van Neruda, het dorpscafeetje, enkele kiezelstranden, het postkantoor... Niet dat de film daardoor niet mooi is, maar smachten naar Italië zat er voor mij niet in. Typisch Italiaanse film over poëzie, "amore" en een bevreemdende vriendschap tussen een doodeenvoudige visserszoon (er lijkt mentaal iets aan te schorten) en de verbande Chileense intellectueel, dichter en politicus Pablo Neruda. Het contrast kan niet groter, en toch ontwikkelt zich een gemeende vriendschap waarbij deze twee uitersten elkaar vinden in hun liefde voor de eenvoud van het leven. De film krijgt ook een politieke dimensie (zoals vaak in Italiaanse films) met de opkomst van het communisme en een tragische wending. Zeker te genieten maar een Italiaanse topper vond ik dit niet.

Mooie film met een aandoenlijke hoofdpersoon. De schoonheid zit in verscheidene zaken. De simpele manier van leven, het prachtige taalgebruik, het lome verteltempo.

Het einde is wat al te dramatisch als je het mij vraagt.

De eerste helft is prachtig, met een subtiele Troisi, een knap onderkoelde Noiret, en een plot dat zich afwikkelt als een soort sprookje, met de kleine man die zijn dichterlijke gaven ontwikkelt en het mooie meisje dat voor hem valt. Maar halverwege verandert de film van tempo, en dan wordt het contrast opeens schril: de plot zwalkt met zevenmijlslaarzen vooruit, van een zoen tussen Mario en Beatrice springen we ineens naar de ondertrouw, aan de bezwaren van de vinnige tante wordt geen aandacht meer geschonken, de manier waarop Mario aan zijn einde komt komt nogal uit de lucht vallen en slaat voor mij als een tang op een varken, en ik weet niet of ik de laatste scène met Neruda op het strand betekenisvol kan noemen (is die bedoeld om aan te geven dat hij pas dank zij de geluidsopnamen van Mario beseft hoe gelukkig hij op dit eiland was?). Ook rare plotelementjes: ik kan me niet voorstellen dat er geen tientallen geile mannen om Beatrice heen zwermen, en tante vindt het niet goed dat haar nichtje met een aspirant-dichter praat maar wèl dat ze rondloopt met een décolleté waar je u tegen zegt. Het zijn dit soort momenten die me uit de film halen en die de ontroering ondermijnen.

Kan me grotendeels vinden in bovenstaande mening. Een zeer degelijke film waar ik graag naar gekeken heb. Maar voor mij heeft hij niet de status van klassieker die hij hier en daar wel verworven heeft. In dat opzicht lagen de verwachtingen vrij hoog en viel hij dus een beetje tegen.

Pablo Neruda heeft een wat mythische status bij de bewoners wanneer hij neerstrijkt op het Italiaanse eiland nadat hij verbannen is uit Chili. De locaties op de eilanden Salina en Procida zijn idyllisch en haast even poëtisch als de gedichten van Neruda zelf. Ook de vriendschap met de postbode Mario is innemend.

Het plotverloop daarentegen verloopt met horten en stoten. De verliefdheid op de lokale schone Béatrice neemt wat bokkensprongen en wordt weinig uitgediept. Soms wat slordig en rommelig al maakten de contacten tussen Maria en Neruda veel goed. De sfeer van Zuid-Italië komt mede door de muziek goed tot uiting. En met een dichter en aspirant-dichter zit je natuurlijk goed met enkele goede dialogen of quotes. Erg fijn om eens gezien te hebben, maar niet het meesterwerk dat ik dacht te aanschouwen.

"Il Postino" is een poëtische film over de onverwachte vriendschap tussen postbode Mario (Massimo Troisi) en dichter Pablo Neruda (Philippe Noiret) op een Italiaans eiland. Het rustige tempo, sfeervolle cinematografie en subtiele humor vallen op. De film draait om Neruda die Mario helpt zijn gevoelens te uiten en zijn geliefde Beatrice te veroveren.

Troisi’s en Noiret's acteerprestaties zijn overtuigend met een bijzondere nadruk op Troisi’s kwetsbaarheid en authenticiteit. Tragisch genoeg stierf Troisi kort na de opnames. De film viert poëzie, liefde en het alledaagse leven en heeft een melancholische ondertoon.

Regisseur Michael Radford hanteert een tijdloze vertelstijl met veel aandacht voor personages en het landschap, ondersteund door muziek die een Oscar won. "Il Postino" raakt thema’s als liefde, vriendschap en verlies op een subtiele manier en is een aanrader voor liefhebbers van poëtisch drama’s.