Die Unendliche Geschichte (1984)

Absoluut gedateerd. Vooral omdat:

-dit nivo van vertelling sindsdien niet meer gehaald is in de fantasy (ik waardeer persoonlijk de diepgang van dit verhaal meer dan die van Lord of the RIngs, die toch wat minder een boodschap te vertellen heeft en vooral een grote wereld neerzet);

-je zulke prachtige sets eigenlijk ook niet meer ziet, zeker met zo'n omvang (OK behalve in The Dark Crystal: The Age of Resistance, een heel mooie serie);

-praktische effecten teveel vervangen zijn door zielloze cgi, waarbij je minder het gevoel hebt dat je naar iets fysieks zit te kijken;

-er een oorspronkelijke en echt pakkende soundtrack te horen is, in plaats van een kopie van een cliche.

Het is naar mijn idee een meesterlijk verfilmde adaptatie van het eerste deel van Michael Ende's gelijknamige boek. Ende was zeer ontevreden met het filmpje maar helaas ook 1 van de vele mensen die niet snappen dat een film andere wetten kent dan een boek. Mogelijk had een tv-serie hem meer bekoord, hoewel het waarschijnlijk nooit goed was geweest. Ach ja, Philip K Dick vond Blade Runner ook maar niks. Schoenmaker, blijf bij je leest.

Ik heb de versie gezien die niet begint en eindigt met het (ook leuke) popliedje van Limahl, maar met de klassieke score (en het boek en het briefje van Bastian in het Duits tonen). De verschillen zijn vrij miniem verder. De soundtrack is nog steeds geweldig, een samenwerking tussen Klaus Doldinger (die Das Boot scoorde, ook van regisseur Petersen) en Georgio Moroder, met klassieke instrumenten en een vleugje synth.

Wat de effecten betreft: natuurlijk kun je tegenwoordig te duidelijk blue screen gebruik zien maar dat was een jaar eerder met Return of the Jedi ook al zo. Dit is nu eenmaal verfijnd met de jaren.

Dan de mechanische poppen. Stuk voor stuk briljant, het werk mag zich meten met wat de creature shop van Jim Henson maakte. De mooiste vind ik de wolf Gmork, met die lichtgevende groene ogen.

De hoofdrolspeler (hij lijkt Indiaans bloed te hebben) is een vondst geweest. Noah Hathaway (nee, geen familie van Anne) was toen 13 en zal vele jonge meisjesharten sneller hebben doen kloppen, eerlijk gezegd was ik wel wat jaloers op zijn looks toen ik de film als 7-jarige knul zag. Mijn eerste bios ervaring, die mij compleet wegblies. Nu heb ik de film sindsdien wel een aantal keer gezien. Maar ik was nu, nog steeds erg onder de indruk omdat ik hem voor het eerst zag in High Definition op een grotere TV. Wat dat betreft wordt het tijd om binnenkort Return To Oz en Labyrinth ook weer eens te bekijken.

Ik was het meest verwonderd over de pracht van de sets, de details, de kleuren, de belichting. Wolfgang Peterson heeft het allemaal prachtig in beeld gebracht. Eigenlijk heeft zelfs RIdley Scott het een jaar later met Legend niet kunnen overtreffen, hoewel die ook heel mooi gefilmd was.

En dan het verhaal. Deze heeft echt iets te melden over het belang van verbeelding. Ende's boodschap was dat het in dit opzicht niet zo best ging met onze wereld. En hij daarbij niet enkel naar de Oosterburen keek (wie kijkt naar oude, grauwe betongebouwen uit de DDR-tijd ziet toch wel het resultaat van het Grote Niets) maar ook naar West Duitsland, getuige zijn verhaal over Momo en de Tijddieven, die enkel efficiency nastreven.

Helaas is het tweede deel van Ende's boek nooit echt verfilmd, hoewel er nog 2 halfbakken en amper geinspireerde vervolgen uitkwamen. Hoewel ik niet door het boek kwam op latere leeftijd vond ik het interessant te lezen over hoe het uiteindelijk gaat om de balans tussen fantasie hebben en met beide benen op de grond blijven (iets wat Bastian in deze film al bang is te verliezen als hij een naam voor de Keizerin moet bedenken). In het tweede deel van het boek verliest Bastian zich teveel in zijn fantasieen en raakt hij met elke wens die hij doet een herinnering in de echte wereld kwijt.

Wie terugkijkt op de nalatenschappen van de beschavingen, of het nu de theorieen van de oude Griekse filosofen of die van Einstein zijn, moet toch beseffen dat verbeelding belangrijker is geweest dan we beseffen. En je ziet op jongere leeftijd toch al kinderen waarbij het totaal niet gecultiveerd is, mede door de "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg" ouders die al wit wegtrekken bij een simpel idee als een piratenpartijtje voor kinderen. En de tv aan, kind uit mentaliteit. Tsja, zet dan maar deze film op. En laat ze verder flink lezen of anderszins hun fantasie gebruiken.

Leuk.

Nog een prent uit de iets vroegere filmcollectie van Petersen. Heel goed als regisseur ken ik hem nog niet, maar The Neverending Story is wel tot nu toe mijn favoriet van hem. Ik denk ook niet dat deze door hem nog overtroffen wordt. Tevens zorgde deze film ervoor dat er van Willow een halfje werd afgetrokken.

Deze film voelt inderdaad magisch aan en dat doet het hem ook. Ik zag de film nooit in mijn jeugd, maar dit was denk ik ook niet geschikt voor mij geweest. Vroeger vond ik alles eng, en deze film is duidelijk een iets meer duistere kinderfilm. Niet echt snel geschikt voor de allerkleinste, maar wel een film die zich uiteindelijk duidelijk op kinderen richt.

Visueel vond ik de film erg mooi, op de beelden na waar het kotertje op de vliegende draak zit. Die beelden zijn er zo duidelijk ingeknipt, en het ziet er niet uit, tijdsperiode daarbuiten gelaten. Als je het er niet mooi inkrijgt, laat het dan ook gewoon zitten. Verder ziet de film er wel gaaf uit, vooral dat donkere sprookjesbos is erg geslaagd.

Personages zijn verder best leuk. Dat een kind de wereld moet gaan redden is natuurlijk iets wat bij dit soort films hoort, maar ik vond de personages er leuk genoeg uitzien. Ook de settings zijn fantasierijk en origineel. Ik ben blij dat het budget hier goed benut is. Je ziet duidelijk dat er moeite in de film is gestopt.

Acteerwerk is niet erg bijzonder maar de kids doen het leuk. Van de stemmencast was ik iets minder fan maar ook dat voldoet. De karakters zien er leuk uit zoals eerder gezegd, vooral die draak steekt er bovenuit. Iconische verschijning ook. "The Nothing" vond ik verder ook erg leuk vormgegeven.

Hier en daar is het ontzettend dik aangezet en het einde wat mij betreft niet helemaal bevredigend, maar toegegeven, dat het boek en het verhaal uiteindelijk volledig in elkaar overlopen was leuk gevonden. Jammer dat de plotomschrijving van MM het eigenlijk al weggeeft.

Duistere film, maar wel op kinderen gericht uiteindelijk. Een aantal nare scenes waarmee je moet oppassen maar uiteindelijk toch wel een magische film. Ik weet niet of de kinderen van de huidige periode nog naar dit soort 80's films gaan kijken, maar ik vind het op mijn leeftijd in ieder geval nog erg goed werken.

Having a luck dragon with you is the only way to go on a quest

Ik heb indertijd The NeverEnding Story II: The Next Chapter eens uit pure nieuwsgierigheid aangeschaft omdat ik vroeger wel fan was van het eerste deel. Het was echter een mes dat aan beide kanten snijdt, want juist daardoor had ik altijd wat schrik om aan de sequel te beginnen maar gisteren dan toch eens de DVD in de Blu-Ray speler gestoken. Juist op het moment dat ik wou gaan kijken bedacht ik me echter en besloot ik om eerst nog maar eens de eerste film te zien. Het tweede deel zal één van de komende dagen nog wel eens passeren.

Ik verbaasde me dat ik dit indertijd (mijn stem op MovieMeter dateert uit 2007 maar is één van mijn "aah ja, die heb ik ook ooit gezien" stemmen toen ik me registreerde) maar met 3.5* heb gewaardeerd maar eigenlijk sta ik vandaag de dag nog altijd achter die score. The NeverEnding Story is een film met een mooi thema maar het hangt allemaal wel nogal met haken en ogen aan elkaar. Ik heb het boek van Michael Ende (die absoluut niet tevreden was met de verfilming aangezien deze maar de helft van het boek verteld en hij staat naar het schijnt ook niet te springen tot een nieuwe poging om het boek te verfilmen) nooit gelezen maar er zitten gewoon teveel vreemde acties in. Zo mist niemand blijkbaar Bastian terwijl die een ganse dag zit te lezen in de zolder van de school? Het einde voelt bovendien ook vrij onaf aan - wat achteraf gezien dan misschien logisch is als maar de helft van het boek verfilmd wordt - en ik hoop dat het in het tweede deel terug wordt opgepikt. Het zal echter niet met dezelfde cast zijn doordat er teveel tijd tussen beide films zat waardoor de hoofdrollen te oud waren geworden.

Tami Stronach die de Childlike Empress speelt stopte zelfs jarenlang met acteren tot ze 2017 terugkeerde voor - vreemd genoeg - één of andere Tsjechische fantasyfilm. De hoofdrol is weggelegd voor de jonge Barret Oliver die de rol van Bastian op zich neemt. Een schoolvoorbeeld van "kinderen zijn niet altijd goede acteurs" maar gelukkig moet hij eigenlijk niet zo heel veel doen. Neen, dan is Noah Hathaway als Atreyu toch een belangrijker spilfiguur. Hathaway doet het degelijk maar als we helemaal eerlijk zijn: niemand van de cast komt ook maar in de buurt van de visuele pracht die Wolfgang Petersen in zijn eerste Engelstalige film (weliswaar gebaseerd op een Duits sprookje en vandaar dus ook de Duitstalige titel, al bestaat er blijkbaar ook wel een Duitse versie met een aantal minieme verschillen) tentoon stelt. Falcor zag er in mijn herinnering weliswaar heel wat indrukwekkender uit maar figuren zoals Rockbiter zijn toch wel erg indrukwekkend gemaakt.

Grappig ook dat ik nooit de link heb gelegd tussen de soundtrack van Giorgio Moroder en deze film. Het titelnummer dat door Limahl wordt gezongen is een nummer waar ik flarden tekst van ken en hoewel het duidelijk hint naar deze film, was me dat eigenlijk nooit opgevallen.. Soit, ze zeggen dat je nostalgie nooit terug mag opzoeken en toegegeven, ik heb er ook al wisselende successen mee gehad. The NeverEnding Story is een film in die categorie. Eentje waar best wel wat aan schort maar die visuele stijl maakt erg, erg veel goed.

3.5*

Nog even verder op de fantasy toer na Merlin en Game of Thrones en zo kwam deze The Neverending Story met een maar al te bekende titel, soundtrack en vreemd vliegend dier op het menu en dat keek al knagende aan een pizza best lekker weg.

Zien deed ik de film nooit dus was het wel even zoeken aangezien ik verwachtte dat het jochie meteen in het verhaal, in de fantasiewereld, zou geraken maar het grootste deel blijft hij als lezer aan de zijlijn. Leuk ventje trouwens die het niet helemaal mee zit rond zijn moeder, pestkoppen, te laat komen op school en zelfs brood smeren blijkt een uitdaging getuige de opening met het brood en de jampot. Toch heeft de film daar best al een lekkere vibe met het jochie als interessant middelpunt.

Die wordt prima doorgezet eenmaal in de fantasiewereld met buitenissige karakters en dieren en ik vind het er buitengewoon mooi, gelet het tijdsbeeld en de mogelijkheden, uitzien qua poppen, creaties en decors, met een bijzonder verhaal rond een erg speciaal boek waarin een erg fraaie fantasiewereld gecreëerd wordt. Goed, het vliegende gevaarte heeft zo zijn slechte momenten visueel gezien, maar dat neem ik voor lief in een film die ook de nodige humor heeft en met zijn maar al te bekende en passende soundtrack. De cast is me verder redelijk onbekend maar doet wat het doen moet.

En zo blijkt The Neverending Story een prima verhaal in een mooi jasje te zijn en misschien wel heel stiekem, of niet stiekem, een aanklacht tegen ouder worden, en dat een mens altijd een beetje kind moet blijven en vooral mag durven dromen. Daarom een leuke film wat mij betreft en daarmee één die zich prima schaart tussen Willow en Legend. En ik maar denken dat fantasy niet mijn ding is