Die Unendliche Geschichte (1984)

Absoluut jeugdsentiment inderdaad. Maar om daar nu 4* of meer aan te geven is mij wat veel.

Vandaag herzien en zo fantastisch was het allemaal niet meer. Wel een hoop geinige personages (Falkor en die berg vooral), leuke decors, lekker snel plot, maar verder kan ik er niet zoveel meer mee.

Veel minder als muziek blijven films vers vind ik. 2.5* verdient deze nog wel, als kinderfilm zeer geslaagd, maar meer ook niet.

Waarom zou een geslaagde kinderfilm dan niet zo goed kunnen zijn dat hij 4* of meer verdiend?

Heb deze film zojuist weer eens bekeken nadat ik hem digitaal geremasterd in 16:9 beeldformaat en met DTS geluid voor E2,99 bij de Blokker had gekocht (tis maar een tip). Vind het ook nog steeds een sterke film die zowel volwassenen als kinderen kan aanspreken. Een goed uitgewerkt klassiek sprookje met leuke fantasievolle karakters. 4* zeker waard.

Wat een ontzettende lieve film!

Ik heb deze vroeger nooit gezien, maar door mijn vriend ben ik toch gaan kijken, en vond hem geweldig.

Echt zo schattig al die fantasie 'monsters', muziek is ook leuk, en het is gewoon een film met hoog knuffelgehalte. Effecten zijn misschien wel oud, maar ik ergerde me er totaal niet aan.

4,5*

Dit was echt een topper in m'n jeugd, eigenlijk jammer dat ik hem laatst nog eens heb herkeken want dan stoort het fragmentarische horten stoten verhaal een beetje. Desondanks een prima jeugdfilm!

3*.

Best wel mooi film , had er minder van verwacht.

Het is grappige , leuke jaren 80 stijl.

4***

Bij vlagen erg mooie film, die ondanks dat de film reeds uit 1984 komt qua effecten best goed is. Ik vond het in mijn jeugd echt een topper. Herziening viel niet tegen. Vooral de sfeer in de sprookjeswereld is erg goed neergezet. Soms wat kinderachtig, maar ook voor volwassenen zeer zeker behoorlijk genietbaar zo blijkt.

3,5*

Ik word al zo vrolijk van de openingstune alleen al!

Alleen op de zolder van je school, jezelf verliezen in een geweldig avontuur... dit sprak me zó sterk aan als kind.

Dè feature van dit verhaal vind ik ook nu nog, 20 jaar na eerste ziening, ongelooflijk leuk. Wanneer Bastian het uitgilt van angst en ontzetting wordt die schreeuw gehoord in 'Fantasia'. In mijn tienerjaren heb ik het boek gelezen, deels geschreven in rode, deels in blauwe tekst. Het boek is werkelijk mind boggling, je wordt er in mee gesleept. Je wordt er zo in mee gesleept dat het gewoon eng is.
Een deel van deze kracht is overgenomen in de film door Bastian heel overtuigend te betrekken bij het verhaal dat hij leest. Nog steeds erg spannend!

Verder,
- vond ik de dood van Artax hartverscheurend,
- is Morla, the Ancient One waanzinnig goed (voor een kinderfilm dan toch), hi- la- risch,
- was de wolf inderdaad nachtmerrie-materiaal, de sterkste indruk die de film op mij gemaakt heeft, het beeld van het jagende onbeest is nog jaren in een van de voorste gedeelten van mijn geheugen blijven hangen
- en is zijn pesters terugpakken natuurlijk de natte droom van ieder kind.

Na 22 jaar meer dan ooit,
een absolute topper in zijn genre!

Goh, waar kan ik beginnen. De laatste keer dat ik The NeverEnding Story zag was wss 10 jaar geleden. In mijn jonge jaren had ik de film (op een good ol', zelf opgenomen VHS cassette) tientallen keren bekeken. Dusja, eigenlijk is de film een gigantische nostalgietrip voor mij. Puur technisch gezien is de film ook een beetje verouderd en heeft zijn flaws, maar puur op ervaring is dit voor mij een dikke 10/10.

Zoveel memorabele personages (Falcor, de Stone Biter, ...) en gebeurtenissen (ik sterf elke keer een klein beetje bij het verhaal van de Stone Biter en de scène met Artex in het moeras wekt elke keer opnieuw tranen op), dit blijft gewoon één van de mooiste films ooit gemaakt. Het avontuur, de uiteindelijke clue (beetje dubbel op, maar kom), gewoon alles aan deze film is zo mooi. Ik heb de film al zo vaak gezien en ik kan en zal hem nog veel vaker zien, ik zal altijd van deze film blijven houden.

Goed maar niet bijzonder.

Fantasy is dan ook niet echt mijn ding. Toen ik een kind was had ik ook niet meteen een rijke fantasie maar ik zag het liever realistisch in.

De film begint sterk, het eerste halfuur vond ik dan ook meteen het beste uit heel de film, de film word niet saai maar blinkt ook nergens uit. De leuke personages moeten daar dan ook mede voor zorgen, soms hebben die ook een grappige tint meegekregen. Al kon die ‘gevaarlijke’ tocht me ook niet direct boeien. Het blijft jammer genoeg een beetje oppervlakkig.

Eindelijk heb ik nog eens de kans gekregen om deze film te zien, de laatste keer dat ik de film zag was ik nog te klein om het verhaal helemaal te begrijpen, dus wist ik nog maar vaag waarover de film ging, al kon ik me nog wel een aantal scènes goed herrineren, waaronder die van Falkor.

De wereld die Wolfgang Petersen crëert spreekt tot de verbeelding, al voelt de fantasiewereld Fantasia soms wat 'decor'-achtig aan, toch is het allemaal knap in beeld gebracht voor een tijd waarin er nog niet echt gebruik gemaakt werd van cgi. Het verhaal is gewoon zeer mooi en het principe van een krijger die op een queste gaat is al eeuwenoud. Als kind zal het verhaal natuurlijk wel spannender en enger overkomen dan als een volwassen mens die al redelijk wat films gezien heeft, en toch blijft het één van de beste fantasiefilms. De film had overigens van mij ook een beetje langer mogen duren, anderhalf uur is nogal kort voor een verhaal als dit. Verder vond ik de soundtrack (dat vrolijk openingslied) ook leuk klinken en opvallend goed bij de film passen, toch weer eens een heel andere soundtrack dan bij de meeste andere films binnen het genre. Als laatste vond ik dat dat jongetje Sebastian zijn rol goed speelde. Dik 4 sterren..

4.0 sterren

The Never-Ending Story behoort tot de beste jeugdfilms ooit gemaakt. Een goed verhaal ondersteunt door fantastische effecten. 25 jaar na dato heeft de film nog wel dezelfde uitwerking, maar is het ietwat minder gesteld met de effecten (Falkor en de Rockbiter bewegen te houterig).

Toch blijft dit deel heerlijk om te zien en zie ik een remake best wel zitten (alleen al omdat dan de effecten soepeler in beeld komen).

3,5*

Falkor . Wel een grappige fantasie-kinderfilm met van die typische jaren '80-synthesizermuziek. Beetje middelmatig is dit. De kindacteurs zijn niet bepaald top, maar de fantasierijke wereld wordt toch mooi door Wolfgang Petersen overgebracht, ook al zijn de special effects en het verhaal niet super.

Niet mijn soort avontuur/fantasy.

Hiermee was ik niet opgegroeid, zoals sommige hier wel. Ik heb dus helemaal geen verleden of herinneringen hieraan.

Enige wat ik goed vond was de effects (wat goed uitzagen voor zijn jaar) en 't verhaal vond ik een beetje grappig. Voor de rest niet veel bijzonders voor mij.

Helaas heeft het mij op 't gebied van fantasy en avontuur niet weten mee te leven in hun wereld.

Ps. wat raar dat het voor alle leeftijden geschikt is, want met Gmork, de monsterhond, ben je ook niet blij als je kind dat ziet. Maarja, je moest een slechterik hebben die wel kwade uitstraling heeft.

Voor het laatst gezien toen ik een jaar of acht was, denk ik. Kon me er buiten de openingsscène en de vliegende hond niet veel meer van herinneren, laat staan dat de symboliek achter het verhaal me überhaupt duidelijk was.

Leuk om eens op groot scherm te zien (op Cinekid), maar echt indruk maken deed ie helaas niet (meer).

Vroeger toen ik klein was keek ik altijd naar de tekenfilmserie van The NeverEnding Story en die vond ik erg leuk. De filmversie heb ik nooit gezien, maar nu is het er dan toch van gekomen. Een leuke jeugfilm moet ik zeggen. Het is flink gedateerd, maar het komt allemaal heel magisch en fantasievol over. Die Atreyu, wat speelde die slecht zeg.

3,0*

Bijzonder vermakelijk film voor de jeugd met een fantasievolle vertelling en een boodschap dat in een fraaie verpakking zit en bijzonder goed kan vallen bij de jonge kids. Dat komt name door de vele leuke wezens in Fantasia en het vlotte verhaal.

Ik zou hem wel aan mn kids laten zien later!

3,5*

The NeverEnding Story vond kon ik vroeger best waarderen. Maar nu ? Mwah .

Neverending Story had ik sowieso niet als jong kind gekeken. Behoorlijk laat vergeleken met anderen denk ik. Persoonlijk vond ik dat jochie Bastian echt helemaal niks. Vooral in het begin dat zielig doen daar kreeg ik jeuk van.. Het hele verhaal van deze film had wat mij betreft ook veel leuker uitgewerkt gemogen. Nou is het niet het grootste drama. Als we in de wereld zijn van de fantasie, ziet het er wel wat creatiever uit. Vooral dankzij de leuke fantasie wezens/personages. Ondanks dit is The NeverEnding Story gewoon geen topper. 2,5.

In de categorie jeugdfilms vind ik deze film vrijwel het hoogst haalbare. Het verhaal betreft een fantasie in de vorm van een sprookje over een dappere jonge krijger, parallel lopend met het als niet zo florissant beleefd leven van een jongetje. Het is een verhaal over ontdekken van eigen kracht en het ontluiken van eigen mogelijkheden.

Er zit veel symboliek in, bv het (witte) paard, het rijdier vol levenskracht, dat verdrinkt in het moeras van droefenis, maar er staat een beter rijdier klaar waarmee je kunt vliegen, de kleine keizerin in de Ivoren Toren, het alles opslokkend Niets, door je eigen spiegelbeeld heen stappen....
En zo zit de film vol met prachtige en bijzondere dingen.

De uitvoering vind ik ook heel mooi gedaan, goed geacteerd door de kinderen, fraaie decors en wezens, prima sound, etc. Een verhaal vol bemoediging en wijze raad. En diepgang.
De uiterlijke krijger en het innerlijk kind.... heb ik ook in andere films gezien. Een universeel thema.

Atreyu zegt: "I can't find the bounderies of Fantasia!!"
Gmork (the Servant of the Power behind the Nothing) antwoordt: "Hehehe, Fantasia has no bounderies."

Ehm, need I say more?

Deze had 'k nog nooit gezien en omdat ze hem eens op tv toonden, eens bekeken. 'k vond het een leuke, fantasievolle jeugdfilm. De beelden zijn wel een beetje gedateerd, maar al bij is is het toch wel knap gemaakt. De film bevat veel fantasierijke en originele personages. Ook het verhaal was wel goed gevonden. Het einde is natuurlijk wel een beetje cliché, maar dit heb je natuurlijk wel meer in jeugdfilms.

Toch wel een opmerking bij de vertaling op tv, daar noemden ze de draak constant "Fuchoer"

'k vond de film toch de moeite om eens gezien te hebben. 'k denk dat de film wel een grotere nadruk nalaat bij jongere kinderen.

Geweldige film! het enige slechte wat erover te zeggen valt is dat ik me irriteer aan de Engelse nasynchronisatie en dat sommige karakters een beetje vaag zijn. Verder is The Neverending Story echt geweldig. Prachtige Muziek, Heel heel heel erg goede effecten voor een Duiste film uit 1984, mooi verhaal. doet me een beetje denken aan The Dark Crystal. Echt een topper!

Hier had ik niks mee. Lelijk en goedkoop uitziende film met veel saaie stukken en een heel kinderlijk en soms kinderachtig karakter. Gelukkig was de film wel eindig. 1,0*.

Ik snap de hoge waardering voor deze film nog steeds niet. Waarschijnlijk ligt het er aan dat ik als kind dol op het boek was, maar voor mij is dit het symbool voor het gebrek aan fantasie dat men had in de jaren '80.

Het idee van een kind dat een boek leest dat nooit kan eindigen, waar je geen onplezante dingen kan overslaan en dat geen 2 keer hetzelfde zal zijn als je het opnieuw wil lezen, vind ik erg origineel en verfrissend. Het is als een film die als je deze wilt herbekijken plots helemaal een andere richting uitgaat. Het idee blijft het beste, maar de uitwerking ervan had best toch wat leuker gemogen. Ik vond het gewoon vreselijk saai en de karakters konden me weinig bekoren. De jaren '80 had heel wat leuke fantasy zoals the Dark Crystal en Labyrinth die nu nog steeds tot mijn favorieten horen. Neverending Story heeft wat mij betreft de tand des tijds niet goed doorstaan.

Vroeger als klein kind was dit één van mijn favoriete films. Een hernieuwde kijkbeurt op volwassen leeftijd heeft mijn waardering voor de film echter wat doen afzwakken.

Deze film is waarschijnlijk dan ook meer genietbaar voor kinderen, dan voor volwassenen. Tegenwoordig is de film behoorlijk gedateerd. De trucages waren voor die tijd misschien indrukwekkend, maar ze hebben niet allemaal de tand des tijds doorstaan. Die pratende bergreus of de reuzenschildpad zien er nog steeds prachtig uit, maar de draak Falkor lijkt tegenwoordig op een goedkope attractie uit een pretpark.

Het verhaal komt behoorlijk langzaam op gang en is alweer afgelopen op het moment dat de film echt aan vaart begint te winnen.

Al met al is The Never Ending Story voor mij niets meer dan een leuke jeugdherinnering.

De ultieme kinderfilm uit mijn tijd. Ik laat de 4,5 ook staan naar het oog van toen. Geweldige muziek, met een lach en een traan.. geweldige belevenis. En dat zonder computer animatie, geweldige film voor die tijd.

Een jeugdfilm met een wat theatergehalte, maar toch ook vrij duister. Passende poppen die doen denken aan de studio van Jim Henson (maar niet zijn) en enkele legendarische figuren en scènes. Een simpel verhaal eigenlijk dat vooral op een jong publiek mikt. Waar zeker niets mis mee is. Het niveau is wel wisselend en soms is de film wat verouderd. Het grote nadeel van een fantasiewereld (wat je ook een beetje hebt met bvb Wizard of Oz, Alice in Wonderland of Narnia, is dat de fantasie een stuk verdwijnt als je alles in beeld brengt. Maar Neverending story is best wel leuk. Hier en daar wel te veel op kinderen gemikt, waar ik nu als volwassene toch minder aan heb.

Dit zou ideaal zijn voor een remake, maar de auteur van het originele boek is daar niet zo happig op had ik begrepen.

Ook voor mij jeugdsentiment, ik weet niet hoe lang geleden ik de film voor het laatst gezien had. Destijds maakten vooral de poorten van het orakel nogal veel indruk. Nog steeds een interessante scène, al is het maar door het besef dat de blote borsten van de sphinxen tegenwoordig niet meer zouden kunnen in een kinderfilm.

Bij de herziening valt toch op hoe verouderd de film is. De jaren 80 klank van de muziek (met name in het drumgeluid), de rubberen creaturen en de blue screen shots. Maar goed, ondanks de ouderdom heeft dat z'n charme niet volledig verloren, de structuur van het verhaal (een raamvertelling waarin verhaal en kader samensmelten) is niet alledaags en de film is erg vlot. 2,5*.

Die Unendliche Geschichte is een Duits-Amerikaanse fantasyfilm uit 1984, gebaseerd op het gelijknamige boek van Michael Ende. De film werd geregisseerd door Wolfgang Petersen, en anders dan de titel doet vermoeden is de film geheel Engels gesproken; er komt zelfs geen woord Duits in voor.

De hoofdpersoon van de film is de 11-jarige Bastian, een jongen die op school wordt gepest. Wanneer hij weer eens achterna gezeten wordt door zijn pestkoppen vlucht hij een boekwinkeltje binnen. Daar vindt hij een boek, getiteld 'Het oneindige verhaal'. Ondanks de waarschuwingen van de boekhandelaar neemt hij het boek mee en begint het op zolder van zijn school te lezen. Het blijkt echter een bijzonder boek; zonder het door te hebben heeft Bastian invloed op het verloop van het verhaal, om er uiteindelijk zelfs aan deel te nemen.

Hoewel het duidelijk een jeugdfilm betreft, is de film ook uiterst vermakelijk voor volwassenen die eigenlijk nooit hadden willen opgroeien, zoals ik. Er zitten meer dan genoeg geslaagde personages in de film, en de film heeft voldoende dubbele bodems om ook voor oudere kijkers interessant te blijven. Aangezien het hier echter om een film van meer dan dertig jaar oud gaat, hebben helaas niet alle special effects de tand des tijds doorstaan. De pratende bergreus of de reuzenschildpad zien er nog steeds prachtig uit, maar de geluksdraak Falkor deed mij meer denken aan een grote lieve hond dan aan een echte draak. Het einde vond ik ook lichtelijk tegenvallen, maar al met al heb ik me eigenlijk prima vermaakt met de visuele pracht van dit fijne jongensboek. 4*

Mja, in mijn jeugd wel een aantal keren gezien en dus in dat opzicht wat jeugdsentiment. Gisteren samen met de dochter van 7 de film aangevat. Zij vond het best leuk, ook wat grappig met de slak en de 'vliegende hond', maar ook wat eng met onder meer die die weerwolf.

Ikzelf toch licht ontgoocheld. Visueel ziet het er echt niet uit, oubollig en gedateerd. Als je daardoor heen probeert te kijken toch een redelijk plot ontwaard. Sowieso is het voor kinderen erg fantasievol als je zelf invloed kunt hebben op het verhaal. Het liedje van de Nederending Story is erg catchy en komt ook aan bod in de serie Stranger things (3).

Mooier dan sommige andere fantasy films uit die periode en een metafoor voor de menselijke verbeeldingskracht blijkt wat later in de film. Het verhaal op zich is niet zo speciaal en volgt braafjes de gekende Tolkien template, maar de vormgeving mag er wel wezen, en dit met niet-digitale middelen. Uiteraard kun je het met gemak als gedateerd bestempelen : met wat slechte wil kun je alles wat ouder is dan 20 jaar gedateerd noemen, maar dat zou de creatieve visie uit die tijd onrecht aandoen. Het is iig makkelijk uit te zitten en is geschikt vermaak voor kinderen. Vooral de draak is erg koddig. PS / ik vind het een vreselijke poster die hier staat