Dazed and Confused (1993)

“That's what I love about these high school girls, man. I get older, they stay the same age.”

Schitterende film. Je kijkt eigenlijk de hele tijd alleen maar naar een dag in het leven van een stel (op het eerste gezicht niet bijzondere) tieners, maar dit wordt door Linklater wel op een fantastische manier getoond. Want Dazed and Confused heeft een heerlijk relaxt sfeertje, fantastische muziek en leuke personages. En acteurs die perfect gecast zijn.

Veel blowen, voor het eerst verliefd worden, de macho uithangen, meisjes versieren, 'ontgroend' worden, de druk om bepaalde toekomstkeuzes te maken etc. Het is allemaal al eens vaker gedaan, maar in de handen van Linklater en acteurs als London, Cochrane, Wiggins, Jovovich, Affleck en McConaughey (all right, all right, all right) wordt het al snel iets speciaals. En de muziek maakt het helemaal af.

Fijne highschool-film van Richard Linklater, de man die ons al heel wat fraaie titels bracht. Meestal zijn dat titels waarin je mensen, of dat nou jongeren of ouderen zijn, ziet groeien in hun bestaan. Op zich is deze Dazed and Confused wel in dat lijstje te stoppen, al blijft het wel een redelijk luchtige highschool-film met de verwachte dramatiek en puberale ongein die bij dit subgenre dat ik graag zie past. Er hangt een prettige sfeer en de ondersteuning van toffe muziek en een prima spelende cast versterkt dit allemaal extra. Sowieso vind ik die Amerikaanse highschool-sfeer altijd wel boeiend, lekker over de top en wel erg gericht op sociale status en klaargestoomd worden voor de toekomst. Ik ben ook net iedereen een scholier geweest, maar dat hele gevoel is hier altijd veel minder aanwezig. En gelukkig maar, want het voelt allemaal wel wat leeg aan. Uitstekende film.

3,5*

Linklater heeft me nooit heel erg overtuigd, maar behalve Boyhood valt hij ook nooit echt door de mand. En dit is misschien wel mijn favoriete LInklater tot nu toe gebleken. Een fijn, luchtig meanderend portret van een laatste schooldag op een Amerikaanse high school in de jaren '70. Nou ja, het is weliswaar in de film een schooldag, maar het lijkt alsof de hoogtepunten van een half jaar erin gecondenseerd zitten. Maar dat maakt verder niet uit. De film volgt de avonturen van een brede groep tieners, waarin we alle cliche-groepen terug zien komen - de stoners, de nerds, de arrogante bitches, de jocks, maar allemaal worden ze wel zodanig in grijstinten neergezet dat ze wel echt menselijk overkomen. In tegenstelling tot vele andere high-school-films. En dat authentieke sfeertje is toch ook wel de voornaamste trekker. Weliswaar is Dazed and Confused heel erg jaren '70 en vooral ook heel erg Amerikaans, met on-Nederlandse taferelen als het eeuwige doelloos rondrijden en pistolentrekkende locals, maar ondanks dat voelde het af en toe toch wel nostalgisch aan. Leuke film.

De laatste dag highschool, het startsein voor de zomer. In Dazed and Confused is er geen groots verhaal, geen majestueuze drie-actstructuur. In plaats daarvan worden grenzen opgezocht, overschreden. Vlugge zomerliefdes ontstaan en vervliegen weer. De film is een nacht van vallende avond naar ochtendgloren. Er wordt geblowd, gepraat – nergens over gepraat – en rockmuziek klinkt uit de autospeakers. En ohja, wie herkent in vredesnaam de jonge punkversie van Matthew McConaughey?

All right, all right, all right

Toch vreemd hoe sommige films je lang kunnen bijblijven zonder dat je ze überhaupt hebt gezien. Ik had indertijd een leerkracht die erg grote fan was van Dazed and Confused en het was een titel die altijd wel bleef hangen. Misschien voor een groot stuk ook wel dankzij het geweldige Led Zeppelin nummer (dat jammer genoeg niet in de film voorkomt, al is er wel een leuke knipoog naar de befaamde drumsolo's van John Bonham) maar een tijdje geleden niet getwijfeld toen ik dit op een rommelmarkt vond. Wel met een spuuglelijke cover maar wat blijkt?

Het is zowaar de originele (alleen zonder de credits) poster en dan was het maar hopen dat de film voor de rest wat meer kwaliteit ging uitstralen. Gelukkig is dat wel zo, maar het is niet die echt geweldige film waar ik op hoopte. Ik ben nochtans wel fan van dit soort highschool films, maar zoiets als Ferris Bueller's Day Off of The Breakfast Club liggen me toch net iets meer. Dat neemt echter niet weg dat ik me hier wel mee heb geamuseerd. In de laatste dag van het schooljaar wordt werkelijk alles gepropt wat bij eenieder ander op een heel jaar voorkomt (ik heb in ieder geval in mijn schoolcarrière nooit zo'n veelbewogen laatste dag beleefd) en hoewel het daardoor een beetje chaotisch aanvoelt, is het tegelijkertijd toch wel herkenbaar. Eerste liefdes, peer pressure, het rebelleren tegen leerkrachten, ... Toffe personages ook wel met onder andere Pink en Mike. Beetje jammer wel van het wel heel erge stereotiepe stonerpersonage. Het aantal keer dat Slater 'man' zegt, het begon me op den duur serieus te irriteren.

Wel een fijne cast trouwens. Een mix van onbekende en (ondertussen) bekende koppen en een paar onverwachte bijrollen. Zo blijkt dit het debuut van Matthew McConaughey te zijn (wiens iconische catchphrase 'all right, all right, all right' zowaar de eerste woorden zijn die hij ooit op het scherm uitsprak) maar ook een nog aantal kilo's zwaardere Ben Affleck en een bijna onherkenbare Milla Jovovich zijn in kleine rollen te zien. Op zich springt niemand er echt tussenuit, hoewel Jason London als Pink nog het meest indruk maakt, maar het is juist de combinatie die Dazed and Confused interessant maakt. Zo'n voor de hand liggende scène als een vechtpartij op het feestje wordt net door Adam Goldberg (de praatgrage Mike) perfect gebracht.

Beetje lastig te beoordelen. Gisteravond zat ik nog met het gedacht in mijn hoofd dat een 3.5* ruimschoots genoeg zou zijn, maar het knaagt om toch misschien net dat beetje extra te geven. Het is zo'n film waar je een 'gevoel' aan overhoudt en die zijn redelijk zeldzaam. Misschien binnenkort eens herzien, wie weet valt het kwartje dan wel helemaal. Voor nu houden we het toch maar op die 3.5*

3.5*

Wauw zelfs na 5x gezien te hebben is dit een film waar ik keer op keer weer van kan genieten en waar ik ook iedere keer weer met een brede grijns naar mijn scherm staar.

Niet voor niks is Dazed and Confused een top 10 film voor mij, alles lijkt te kloppen hier! De soundtrack is heerlijk en kent geen zwakke nummers en daarbovenop zijn de gemonteerde beelden en acteerprestaties zo goed dat je het gevoel hebt er zelf bij te zijn. De personages zijn bovendien ook nog eens levensecht.

Deze film geeft mij het zelfde feel-good gevoel als de Woodstock film uit 1970, een tijd die ik super graag had willen meemaken en deze film is daarom ook de ultieme droom.

Heerlijk, blijft een meesterwerkje van Linklater en blijft zonder enige twijfel in mijn top 10 staan.

Toch een apart fenomeen die High School films. Het is soms een boeiende setting. Denk aan Grease, Carrie, Fame, Glee, Mean Girls of The Breakfast Club. Maar als het enkel draait om het losgaan met het eindejaarfeest zoals American Pie, Animal House of deze Dazed and Confused, verlies ik toch wel wat interesse. Alsof het een hele andere wereld is, vol met clichés.

De soundtrack is wel leuk als je er van houdt, maar meer dan goeie muziek is het ook niet. Hier en daar leuke personages, maar echt boeien doet het nooit. De film komt uit 1993 maar voelt een pak ouder. En dan heb ik het niet over de setting. Het is niet slecht, maar goed wordt het ook nooit.

Dit is een typische high school movie die wel als voorbeeld kan gesteld worden. Los van de setting van 1976 geeft deze film een vrij oubollige indruk. 1992 is nu ook nog niet zo lang geleden. Los hiervan een vrij entertainende film waar veel en niets gebeurt. Een afgelijnd plot of verhaal is er niet echt. Wat je ziet zijn studenten die genieten van hun graduate en niets liever willen dan feesten en drinken.

In high school movies heb je vaak nogal wat naakt of vrijscène. Dit is hier helemaal niet het geval. Dat hoeft ook niet, want de film is boeiend genoeg met zijn vlotte verloop. Hier en daar wel enkele fijn personages en gebeurtenissen. De studentenstop, de billenkletsers, de afgelaste homeparty, ...

Joanna, ook de soundtracks mochten er zijn, lekker sfeervol en goed passend bij het geheel.

Erg fijne film alweer van Linklater en misschien wel één van de leukere coming of age films die ik al gezien heb. Dat deze voor Amerikanen een belangrijke film is, wordt al meteen in het begin duidelijk. De nostalgie spat als het ware van het scherm af en Linklater weet dit voor de volledige speelduur vast te houden. De film heeft niet veel meer nodig dan dat, want het verhaal is flinterdun. We krijgen een groep scholieren te zien die de laatste dag van het schooljaar vieren door wat in hun auto's rond te rijden en links en rechts wat jongere scholieren een pak slaag verkopen. En het typische feest ergens midden in een bos mag uiteraard ook niet ontbreken.

Eigenlijk heeft deze film niet meer nodig dan dat en gelukkig probeert Linklater er ook niet meer van te maken dan dat. ook altijd fijn om een paar bekende gezichten tegen te komen op hun jonge leeftijd zoals Matthew McConaughey, Ben Affleck en Milla Jovovich.

3.5*