Dazed and Confused (1993)

Ook deze is weer erg leuk. Ben nog geen Linklater tegengekomen die me tegenviel. 4*

Geen hoogvlieger, maar een film zonder pretenties.

Veel spontaniteit. Leuke cast. Aardige soundtrack.

Verdient niet de originaliteitsprijs, maar het ontstijgt wel het niveau van de doorsnee coming of age / tienerfilm vanwege de regie van Linklater. Het is geen Last Picture Show, toch prima vermaak.

Wel maffe rol van babyface Wiley Wiggins. Heeft de motoriek van een meisje.

Na zoveel jaar eindelijk herzien. Pretentieloze film die er meesterlijk in slaagt een sfeervol tijdsbeeld te scheppen met tal van herkenbare situaties en personages. Het leukste is nog de ongedwongenheid van de film; alles speelt zich af in één dag waarbij enkele gebeurtenissen fragmentarisch worden weergegeven en op weemoedige wijze naar een open einde kabbelen. Pure nostalgie en jeugdsentiment.

De high-schoolfilm. Het zal voor mij altijd wel een genre blijven dat mij niet geheel weet te pakken. Zeker niet de ietwat nostalgischere variant, zoals deze. Ten eerste voel ik me in dit soort films altijd als kijker een buitenstaander. Slaat niet echt ergens op, want in principe ben je bij iedere film een buitenstaander. Alleen bij highschoolfilms heb ik regelmatig het gevoel naar een vriendengroepje te kijken waar je zelf niet bijhoort en je vooral ziet hoe zij zichzelf vermaken. Ten tweede heb ik ook de indruk dat je op dezelfde tijd als dat de film zich afspeelt op een Amerikaanse highschool gezeten moet hebben om volledig de lol er van in te zien. Het zal allemaal wel persoonlijk zijn, maar zo ervaar ik dergelijke films altijd en daarom spreken ze me niet geweldig aan.

Echter kan ik nog best begrijpen waarom Dazed and Confused tot een van de populairdere films in het genre behoort. Linklater is een regisseur die een bepaalde naturaliteit weet te halen uit zijn acteurs waardoor zijn personages geloofwaardig worden. De bekende typetjes zijn weer present, maar ze zijn menselijker dan gewoonlijk. Alleen de vrouwen zijn zoals gewoonlijk weer de zak. Geen een is er ook maar een beetje lelijk, maar ze lijken verder ook geen recht te hebben tot karakteruitwerking. Vreemd fenomeen.

Ik vond het best een lekker filmpje, maar nooit groots of meeslepend. Ik denk dat als een mindere regisseur als Linklater er achter gezeten had het toch al snel weer een flauwe bedoeling was geworden. Overigens ben ik het er vreemd genoeg niet mee eens dat de film nergens over zou gaan. Het is geen diep filosofische film natuurlijk, maar er zitten soms wat kleine stukjes in die toch iets meer lagen onthullen.

3*

Wat een héérlijke, zomerse, nostalgische prent. 'k Vind het echt zalig om mee te gaan in de onbezonnen sfeer die Linklater hier op het doek tovert.

De uitgelatenheid die gepaard gaat met de laatste schooldag wordt in Dazed And Confused bijna tastbaar: je zit met je hoofd al lang niet meer bij school maar wel bij de aankomende feestjes en 't onbezonnen rondbanjeren. Dat gelukzalige gevoel weet deze film op magistrale wijze te grijpen, de jongeren voelen zich hemels, maar dat zullen ze pas achteraf ten volle beseffen.

Daarnaast is er ook plaats voor een serieuze portie humor, die vooral voortkomt uit de halfgare personages. Toch zijn het geen karikaturale idioten zoals we die vaak aantreffen in andere tienerkomedies: ze hebben wel degelijk een kloppend hart. Mijn favoriet hier is Jason London als Randy, die als sympathieke knul nu ook niet als heilig boontje wordt afgeschilderd. De manier waarop London een allemansvriend neerzet is bijzonder overtuigend.

Visueel is Dazed And Confused verre van een pareltje en ook de muziek is normaal gezien niet helemaal mijn kopje thee, maar de rest van de film is zodanig charmant en de soundtrack eigenlijk best passend (bij Hurricane van Bob Dylan voelde ik de rillingen doorheen m'n lichaam razen).

Echt geweldig genoten van deze seventies slackerprent en ie staat dan ook aan te leunen tegen mijn top-10. Dikke 4,5*

12 uur uit het leven van enkele jongeren op hun laatste schooldag in 1976.

Sommigen van hen moeten nu naar de unief, voor anderen is het pas het begin van nog enkele jaren school.

Ik denk dat deze rituele overgang naar het volwassen leven vooral herkenbaar is voor Amerikanen. Inderdaad met personages die een hart hebben. Dat Mitch na zijn billeklets-sessie opgenomen wordt in die groep oudere jongens vond ik positief. En toch kreeg de film me niet warm : feestjes maken, op grieten geilen, dom doen, joint-geklets, vechtpartijtjes en die irritante Slate met zijn this man, that man ... met veel onzin wordt de film vooral gevuld, en voor mij is dat onvoldoende.

Ik weet het : het gaat om het uitbeelden van onvergetelijke momenten uit ieders jeugd, momenten van dronkenschap, van euforie, van gelukzaligheid, van verliefdheid, die we allemaal hebben meegemaakt. Maar dit is hoe het eraan toegaat in de USA en het deed me niet zoveel. Iets te extreem allemaal.

"That's what I love about these High School girls, man. I get older, they stay the same age. Yes they do. Yes they do."

Prachtige quote van Matthew McConaughey. Geweldige film dit. Een film die alleen maar een stel rondhangende jongeren volgt en voor de rest geen pretenties heeft. De jongeren, samen met wat drugs, wat drank, een serie verschillende gebeurtenissen en uiteindelijk een heerlijk feest met de nodige herkenbare dingen.

De ene fantastische scéne na de andere komt voorbij vliegen. De gehele cast doet het uitstekend, leuke rollen voor Affleck en McConaughey, maar Rory Cochrane is toch ook wel hilarisch. Steeds knetterstoned en de meest onnozele dingen weet ie te zeggen. Vooral zijn ''serieuze'' preek op het feest is geweldig. De film kent sowieso genoeg geweldige quotes. De bovenstaande van McConaughey is daarvan de beste.

Voor de rest een erg fijne soundtrack en een heerlijk tijdsbeeld. Ik blijf toch een enorm zwak houden voor films uit deze periode. Uiteindelijk totaal geen drukte, maar gewoon lekker achterover hangen en genieten van een stel jongeren en hun gebeurtenissen uit één dag. Prachtig hoe Linklater dit allemaal zo leuk heeft weten te brengen.

Ben altijd fan geweest van dit soort high school komedies die zich in een andere setting afspelen en ook Dazed and confused is weer een lekker vrolijk, zomers en blij niemandalletje die je best wel is opnieuw kan bekijken.

Het verhaal stelt natuurlijk bar weinig voor, het gaat puur om de personages en de lol/dingen die ze meemaken. Die zijn niet altijd even bijzonder, maar het zijn juist die heel normale zaken die de personages een realistische uitstraling en sympathie meegeven.

Helaas duurde het moontower feest ietsje te lang , maar het eindigde wel in de typische, vrolijke stijl die dit soort films vaak hebben.

3,5*

Belachelijk dat ik deze nu pas zie.

Heerlijke film met een rits aan jonge acteurs aan het begin van hun carriere. Gelukkig maakt Linklater nergens de fout er op een gegeven moment geforceerd een plot er in te verwerken, maar gewoon de boel de boel laat. Prachtige sfeertekening levert het op. Personages zijn heerlijk, tempo is ideaal. Soundtrack maakt het ook helemaal af.

Dit is geen feel-good film, dit is een feel great! film

4,5*. Just Keep Living

Een film die vooral op een erg leuke manier een beeld schetst van 1976. Geen verhaal met een spanningsboog, maar gewoon een kijk op een bijzondere nacht voor een stel protagonisten, die in een fase van het leven zitten waar alles nog mogelijk is. Het raakte bij mij een nostalgisch snaartje en in combinatie met een setting die veel fantastische muziek met zich meebrengt is de volledige speelduur snel opgebrand. Heb me erg goed vermaakt. Er zouden meer van zulke pretentieloze films mogen zijn die als doel hebben een beeld te schetsen van een periode die voor velen onbekend is. Heeft iemand idee van een soortgelijke film die zich afspeelt in de jaren '80? Ik hoor het graag!

3,5*

Het gaat natuurlijk wel ergens over, al vind je dat niet zozeer terug in de plot. Linklater focust zich meer op zijn karakters en de plaats die zij innemen (en eventueel in gaan nemen) in de samenleving. Levert een los en speels drama op dat een beetje teert op het switchen tussen vrij veel personages. Het houdt de film op koers, al is er niet echt eentje die boven het maaiveld uitkomt. Adam Goldberg's rol als wijsneus is zelfs een beetje te geschreven, alhoewel zijn vervolg er wel mag zijn.

Verder eerlijk en spontaan gebracht met ook weer de nodige herkenbare elementen. En twee wapens. Dikke soundtrack ook, die de seventies nog eens onderstrepen. Een periode die misschien wat lastiger te vatten is (voor mij althans), maar gedurende de film wint het aan terrein. Het feestje is zelfs een regelrechte trip naar Memory Lane. En zo heeft Linklater toch maar mooi iets in elkaar gezet dat lekker doet namijmeren. Dat zal de inspiratie ook wel zijn geweest. Geslaagde film.

Erg leuke 'stoner' movie

4 sterretjes, niet omdat het zo'n sterke film is, maar daar kijk je m niet voor. heerlijke laidback sfeer, die goed ondersteund word door de lekker jaren 70 nummers van oa. Lynyrd Skynyrd, Black Sabbath, Foghat & Ted Nugent

Nooit echt fan geweest van dit soort praat-films die het meer moeten hebben van sfeer dan van een lekker lopend verhaal. Dazed and Confused interesseerde me dus maar weinig en ik vrees dat ik over 2 maanden alles vergeten ben. De soundtrack daarentegen was wel oke.

Deze film staat bij mij op Nr.1

En zoals Bongsau al aan gaf is het op zich geen sterke film, maar het is gewoon een totaal andere film dat je gewoon bent, omdat er totaal geen patroon in zit. De bijpassende muziek uit de jaren 80 is gewoonweg FANTAS... wait for it ...TISCH!!

Het acteerwerk vind ik ook prachtig, gewoon omdat het allemaal zo realistisch lijkt. Je leeft totaal mee met de verschillende jongeren. Het grappige is dat ik me wel deels kan herkennen in die bende. Mensen die houden van een echte ''chill-film" dan is dit zeker een aanrader!!!

Indien je houdt van een sterke film, met een sterk verhaal moet je gewoonweg niet naar deze film kijken want je gaat er toch niets aan vinden.^^

Ik heb het al gezegd, bij mij staat deze film op nr.1

Indien je deze film hebt gezien, en je wilt meer van dit, dan raad ik ook de volgende films aan:

* the wild life

* fast times at ridgemont high

* American graffiti

5/5

Heerlijke film waarin een aantal scholieren wordt gevolgd tijdens hun laatste schooldag voor de zomervakantie. Deze film transporteert je terug naar de zomer van 1976, en je zou willen dat je erbij was geweest. Het ziet er allemaal authentiek uit met de haardracht, kleding en taalgbebruik. Ook de uitstekende soundtrack helpt hier aan mee. Ondanks de grote groep personages blijft het geheel overzichtelijk en verveeld op geen enkel moment. Goed geschreven dialogen, kleurrijke personages en een erg fijne cast. Genoeg humor, maar de film blijft oprecht.

Heb deze film al behoorlijk vaak gezien, en hij blijft gewoon goed en leuk. Derhalve maar een half puntje erbij.

Vorige week deze film gekeken met een paar vrienden. Het is een erg leuke film en na afloop van deze film baalde ik dat ik deze tijd niet heb meegemaakt. Een van de leukste films die ik de laatste weken gezien heb.

3,5*, met optie tot verhoging.

Pink, één van de vele sympathieke personages waar Dazed and confused rijk aan is, zegt op een gegeven moment het volgende: “If I ever start referring to these as the best years of my life - remind me to kill myself.” Dat citaat, maar dan net wat anders, is ook op mezelf van toepassing. Wat ik, jaren geleden toen ik Dazed and confused voor het eerst zag, namelijk had kunnen roepen is dit: If I ever start referring tot his as one of the best movies I ever saw – remind me to stop watching movies. Ik had nooit durven dromen dat Dazed and confused me op 15 februari 2013 de misschien wel mooiste filmervaring van mijn leven zou bezorgen. Want wat heb ik ongekend zitten genieten toen ik gisteravond de film herzag. Van toon, tempo en tijdsbeeld (perfectie benaderend), van het heerlijke sfeertje (het gevoel dat jongeren hebben op de laatste dag van het schooljaar is zowat tastbaar) en van de bijna ononderbroken reeks aan muziek. Hurricane, School’s out en Sweet emotion lijken speciaal voor deze film te zijn gemaakt, zo perfect op hun plaats zijn ze. Van zichzelf al geen verkeerde nummers, maar hier nog zoveel beter. Ik heb volgens mij van de eerste tot de laatste seconde met een grote glimlach gekeken. Ik was blij toen ik op een gegeven moment zag dat de film nog bijna een uur duurde. En ik realiseerde me dat ik voortaan voor elk feestje in de stemming ben. Ik kijk van te voren gewoon Dazed and confused. Ja, feelgoodfilm heeft voor mij een nieuwe betekenis gekregen.

Linklater weet als geen ander met precisie een zeitgeist neer te zetten en in een tijdsbeeld te duiken die ver verwijderd is van de periode dat de film gemaakt werd. Ook hier weer een uitmuntend seventies tijdsbeeld, fuckedup hairdo's, strakke broeken en UFO-achtige auto's. Ook fijn dat Linklater heeft gekozen om vooral een sfeerschets te maken en de boel niet teniet te doen met een overbodige narratieve spanningsboog.

Eerste helft van de film is heerlijk maar de schoen gaat toch stevig wringen in de tweede helft. De heerlijke seventies sfeer verdwijnt langzaam naar de achtergrond, net als de luchtige onzin. Normaal ben ik wel te porren voor high school avondjes maar overdag was het toch beduidend vermakelijker. Dan vind ik The Beautiful Ordinary toch stukken geslaagder. Ook ode voor de Criterion Blu-ray, hele mooie transfer.

Jammer, niet geworden wat ik er van gehoopt had, al blijven dergelijke sfeervolle voelbare films toch wel cinema om te koesteren, ik hou ervan. Wel van meerdere kanten gehoord dat herzieningen wonderen kunnen doen. Laten we het hopen.

Amusant.

Tijdens het kijken had ik een beetje een Fast Times At Ridgemont High-gevoel. Ook deze film gaat over een heleboel schoolgangers die hun tijd spenderen aan allerlei loze dingetjes.

Het te grote aantal personages daargelaten levert die aanpak een geslaagde stonerkomedie op, al heb ik nooit het gevoel gehad dat ik naar een echt goede film aan het kijken was.

Een groot aantal personages kan voor een groot aantal leuke vertolkingen zorgen, maar daar blijf ik wat op m'n honger zitten. Matthew McConaughey zet een tof personage neer, maar dan heb je het al gehad. Ben Affleck (en zijn vriendjes) en de freshmen-acteurs zijn vrij irritant.

Maar om eerlijk te zijn boeit dat allemaal niet zo. Dazed And Confused is een erg sfeervolle bedoening. Voor zover ik als kind van de jaren 90 kan oordelen over de tijdsgeest van de seventies lijkt me dat wel in orde, maar vooral de loosheid van dronken en stonede studentenavonden zorgt voor een gezapige vibe die ik wel kan smaken.

3

Onderhoudende high school film die goed de jaren zeventig weet te vangen in muziek, kleding, auto's, ja in alles eigenlijk. Ook geinig om Matthew Mcconaughey te zien die niet erg afwijkt van zijn andere werk alleen deze keer zijn shirt aanhoudt.

Toch vind ik het een niet erg sprankelende film, tikkeltje gezapig zelfs. Fast Times at Ridgemont High heeft meer indruk op me gemaakt, grappiger en met sterkere en meer aansprekende personages.

That's what I love about these high school girls, man. I get older, they stay the same age.

Bovenstaande geldt ook voor dit soort High School films, alleen denk ik wel dat hoe ouder je wordt, hoe meer nostalgische gevoelens die films opwekken (en met een American Pie gaat dat dus precies omgekeerd).

Het duurde overigens een dik kwartier voor ik in de film zat. Het begin is nu eenmaal een opzetje en voelde weinig authentiek aan. Bovendien was de fotografie gewoon graflelijk goedkoop ogend. Maar eens men school verlaat (letterlijk vanaf Alice Cooper) wordt alles beter. De zon gaat onder waardoor kekke kleurtje en behoorlijke belichting het over nemen, en de personages en situaties voelen veel echter aan waardoor de film gewoon heel prettig wegkijkt. En natuurlijk, het is een idylle waarin men leeft, maar wel een fijne waar ook ik, al heb ik die tijd niet meegemaakt, naar zou willen teruggaan. Verder is de soundtrack erg lekker, net als het blik bloedmooie meisjes dat is opengetrokken. Er zit werkelijk geen lelijk exemplaar tussen. Is dat geloofwaardig? Nee. Is dat prettig om naar te kijken? Bijzonder! Linklater kiest er gelukkig ook voor een sfeerschets geven en zo eenieder de ruimte te geven in al hun goede en onhebbelijkheden, zonder narratieve boog die dan op het eind nog even moet worden afgerond. Niet dat er niks gebeurt, integendeel, maar dat is juist als opvulling van de schets en werkt zo ook mooier.

Behoudens het eerste kwartier en de net iets te lange finale is dit gewoon een heel erg fijn filmpje om te zien. 4,0*.

Prachtige film naar mijn mening!

Het knappe aan deze film is dat er zonder een echte verhaal lijn, plot, clou, filosofie,... toch een deftig script is ontstaan dat vele gebeurtenissen aan elkaar rijgt. Het doet me een beetje denken aan "Anyway the wind blows".

Het fantastische komt dan ook meteen tot uiting na het kijken van de film: op het einde moet er niets afgerond worden. Iets wat mij bij vele films toch sterk kan tegensteken (bv bij office space).

Zonder verhaal moet de film dus door andere elementen omhooggehouden worden. En die zijn er in overvloed aanwezig! Prachtige beelden (en dames!), puike inkleding (omgeving, kledij, details,...) toffe scènes, rustige en sterke dialogen, juist toegepaste muziek (zelf zo dat het lijkt alsof de nummers voor deze film geschreven zijn),... en niet te vergeten: zalige karakters die stuk voor stuk nog eens goed gecast én gespeeld zijn ook!

(ja, ik heb mijn doos met superlatieven moeten opentrekken)

Ondanks zijn aanleg er voor is niet je typische highschool film waarbij de romances en stoerdoenerij van het scherm druipen. Evenmin is het een stoner film met allerlei drugs gerelateerde platte moppen.

Nee, de film voelt aan als een prachtige avond die je zelf ooit meegemaakt hebt en nu gewoon nog eens herbekijkt op je tv. Het kan misschien niet de beste of meest memorabele avond geweest zijn, maar je hebt godverdomme van genoten. En daar is het hem waar deze film voor mij helemaal om draait.

Dazed and Confused is zo'n typische film, die het niet van het dunne verhaaltje moet hebben, want dat stelt niet zoveel voor. Richard Linklater probeert het geheel vooral van veel sfeer te voorzien en dat lukt hem voortreffelijk.

Vooral de soundtrack is echt geweldig. Het ene nummer is nog beter dan het andere.In combinatie met het heerlijke zomerse weertje, geeft dat echt een geweldig lekkere sfeer. De gebeurtenissen die voorbijkomen zijn aangenaam om te zien, ondanks dat er lang niet altijd wat bijzonders gebeurt. De dialogen zijn vermakelijk en de personages zijn soms leuk en soms niet.

Het wordt op het einde ietwat te lang doorgetrokken, maar dat doet gelukkig niet heel veel af aan de kracht. Je waant je op sommige momenten echt in de jaren zeventig. het hele highschool gebeuren ben ik al lang ontgroeit, maar Dazed en Confused doet je weer terug verlangen naar je jeugd.

Het gaf me een lekker ontspannen gevoel en het feelgood gehalte is enorm hoog, maar voelt echt heel lekker hier. Fijn om dit nu ook eindelijk eens gezien te hebben.

4,0*

Linklater heeft iets met tijd. Soms heel lang (Boyhood, Before-trilogie) of heel kort (Slacker, Tape, deze). Hier komt alles samen op een dag. Eigenlijk het hele leven als tiener. Dat doet hij door langs verschillende personages te blijven lopen. Dat gaat iets conventioneler als in Slacker, maar daar is het ook de film naar.

Linklater is ook een optimist. En pakt hier ongeveer het moment dat je het leven gaat ontdekken en alles nog openligt. Je ouders, leraren en je eigen angsten houden je steeds minder tegen. Problemen zijn er om opgelost te worden. En Aerosmith-kaartjes zijn het doel van de zomer. Ik moest er even inkomen maar vond de film hoe langer hoe leuker worden eigenlijk en het einde helemaal niet te lang.

Dikke 3.5*

Dazed and Confused is op een of andere manier lang onder de radar gebleven- dat geldt eigenlijk voor Linklater in het algemeen, wiens Before-films ik bv ook nog moet zien.

Ik ging er dus vrij blanco in, en dat leverde een aangename kijk-ervaring op. Het is een film die het vooral van sfeer moet hebben. Nou heb ik die tijd niet (bewust) meegemaakt maar waarschijnlijk zit er voor de meeste mensen wel wat herkenbaars in.

Op veel punten is de film ook wel erg Amerikaans: denk alleen al aan het doelloos rondrijden wat in vrijwel elke tienerfilm uit de VS zit, of het ontgroeningsproces dat ze kennelijk doen als je naar senior high gaat.

Geen groot fan van jaren 70 rock paste de muziek toch wel erg bij de film, ik veerde wel even op bij "Hurricane" als ze de kroeg inlopen (en met de close-up van het tafelvoetballen- met midden scoren mocht trouwens bij ons niet). Verder is het gewoon aangenaam, er gebeurt niet veel maar de vage gesprekken, het rondhangen en op zoek naar vertier leveren genoeg leuke scenes op.

Een film die me meerdere keren is aangeraden. Toch was ik bang dat ook deze Linklater zou uitlopen op een teleurstelling. Ben nu bepaald een fan van hem. Gelukkig is dat het niet geworden. Ik vond het een heerlijke film.

Een film vol met leuke personages, die eigenlijk de hele film niets anders doen dan een beetje rondhangen, praten over belangrijke en minder belangrijke dingen. Maar vooral genieten van het jong zijn. Linklater geeft het tijdsbeeld van de film enorm goed weer. Design van de film en de fantastische soundtrack transporteren je terug naar '76, met hits als "Slow Ride", "Fox on the Run", "Tuesday's Gone" en "Rock 'n Roll All Night". Ja, echt een heerlijke soundtrack.

Ook goed is de heerlijke relaxte sfeer die de film over brengt. Zorgt voor een erg fijne kijkervaring. Je gaat heel erg mee in de film. Ook zijn bepaalde elementen natuurlijk erg herkenbaar voor iedereen. Acteerwerk is heel fijn. Leuk om een hoop bekende gezichten tegen te komen.

Leuke film met een erg goede sfeer en heerlijke muziek. Een film die ik vaker ga opzetten.

Deze film heeft zo zijn momenten. Soms zaten er wel zalige lines in. Het eerste halfuur vond ik er weinig aan, maar ben toch verder blijven kijken en moest er uiteindelijk wel een aantal keer om lachen. Het ziet er zeker Amerikaans uit, er zijn nog wel een aantal dingen die bekend voorkomen zoals het shotgunnen van een pils. Ook fijn om een aantal nu zeer bekende acteurs te zien in hun wilde jaren, zoals McConaughey, Affleck (die ik overigens niet herkend had) en Milla Jovovich.

Hit & miss.

En ditmaal weer een miss voor Linklater. Kon niet zoveel met deze film en dat ligt vooral aan de personages. Dat er niet echt sprake is van een plot is geen probleem, Linklater is sowieso beter wanneer hij karakter- en/of tijdsschetsen maakt, maar dan heb je wel wat fijne personages nodig om de tijd mee door te brengen.

Dazed & Confused is een verzameling Americano clichés. Meelopertjes, jocks, de dopey kids. Veel nuance heb ik niet kunnen ontdekken, veel aangename personages ook niet. Weinig persoonlijkheden, veel eikeltjes en irritante gastjes.

De film volgt verschillende groepjes die de hele speelduur van samenstelling veranderen en elkaar steeds weer kruisen. Aangevuld met een soundtrack die een hoop bekend werk uit de 70s afhaspelt. En dat is het dan wel zo'n beetje. Qua herkenbaarheid zal het denk ik de gemiddelde Amerikaanse highschooler veel meer zeggen, ik ken deze clichés vooral vanwege een teveel aan Amerikaanse highschool films en series.

Niet het soort personages waar ik graag 90 minuten mee doorbreng. Ook niet een setting waar ik enorme melancholische gevoelens voor koester. En dan heeft deze film bitter weinig te bieden, buiten een zekere natural waarmee iedereen doorheen het dorpje zoeft.

1.5*

Een sfeervolle film die qua plot niet veel om het lijf heeft, maar wel een aardig beeld geeft van een laatste schooldag in de VS in de jaren '70. Enkele bekende gezichten komen hier op jonge leeftijd voorbij, met name Milla Jovovich, Ben Affleck en Matthew McConaughey. McConaughey heeft eigenlijk wel de leukste rol in deze film. Verder een prima soundtrack en hoewel het niet veel om het lijf heeft, kijkt het best aardig weg.

Herzien. Heerlijke film over de laatste dag van het jaar op een high school in 1976. Regisseur Linklater weet precies de juiste toon te treffen; de film balanceert kunstig tussen komedie en melancholisch coming of age drama. Veel inmiddels bekende gezichten in de toen grotendeels onbekende cast en veel geweldige muziek. Maakt een fraaie double bill met American Graffiti, waar de film duidelijk door geïnspireerd is.