Lost in Translation (2003)

Omdat het omgekeerde gaat. Alleen maar met betrekking tot de casting van Scarlett.

Ik vindt dit een beetje een doelloze discussie. .__.

De vraag is vast al behandeld, maar ik heb hem zo snel niet terug kunnen vinden in de 48 bladzijden commentaren:

Wat zegt Bob aan het eind van de film tegen Charlotte, wanneer ze elkaar op straat omhelzen? Is het een definitief afscheid, een liefdesverklaring, een hart onder de riem, een belofte om haar in de VS weer op te zoeken....? Wie heeft voor mij het antwoord?

@ Mikey:
Nee... (in haar meeste films niet, maar in deze film wel) Als je in het echt met Johansson om zou gaan, zou bijna iedere man zich sexueel aangetrokken voelen door deze schoonheid. In deze film zit er helemaal geen sexuele spanning tussen de twee. Slechts vriendschap, platonische liefde met een mooi woord. Vandaar dat die vriendschap tussen de 2 zo naar voren komt, staat als een huis.

@ Slapstick:
Aaah, de vraag van de film! Supermooi einde niet?
Er zijn heel veel variaties op de laatste zin. Deze op youtube klinkt toch wel heel geloofwaardig als je goed luistert: YouTube - Lost In Translation Ending Whisper

Ik had ook nog een andere gelezen, vond ik ook wel mooi, ging ongeveer zo: "I'll have to be leaving now, but that won't be the end of us, ok?"

Roel Bogers: bedankt voor je reactie!

Ik ben het helemaal met je eens: het eind is prachtig! Omdat het niet 100% duidelijk is wat er gezegd wordt, blijft het me achtervolgen. Deze laatste zinnen bepalen in mijn ogen namelijk hoe je alles wat eraan voorafging moet zien en/of interpreteren. Voor mijn beleving van de film is het einde essentieel. Dat er ruimte is voor interpretatie, maakt alles des te mooier!

Persoonlijk voel ik wel wat voor de interpretatie op YouTube of de andere optie die je aandraagt. Dat er tussen Bob en Charlotte een prachtige band onstaat gebaseerd op vriendschap, wederzijds begrip en de gemeenschappelijke worsteling met de zin van het bestaan, maakt de film voor mij zeer aansprekend. Zijn we daar uiteindelijk immers niet allemaal naar op zoek?

Ik kijk voor amusement, dat kan komen door een filosofische onderlaag of scherpe dialoog, maar dit raakt me totaal niet, de filmomschrijving hier vertelt het hele verhaal.

halve ster voor het acteren, film als geheel dodelijk saai.

Het einde is inderdaad geniaal te noemen. Zelf vind ik nog een mooie bijkomstigheid dat hij, heel hollywood-cliché, een taxi neemt om haar enkele tellen later doodleuk te spotten in een overvolle winkelstraat in een stad met miljoenen inwoners. Het feit dat daarna in het midden wordt gelaten wat hij daadwerkelijk zegt is juist het tegenovergestelde van datzelfde zoetsappige cliché. Het lijkt wel of we als kijker deze 2 lotgenoten even niet mogen storen tijdens hun moment. Je zou gewoon helemaal vergeten dat dit een film is, en die 2 personen...slechts acteurs...

Haha, ja inderdaad. Als je in het echt met die twee op zou trekken zou je op dat moment knikken, even afstand nemen, en ze lekker alleen laten. Misschien wilde Sofia dat gevoel ook terug laten komen in de film, echt vet gedaan.

Ik moet trouwens ook zeggen dat na de mysterieuze woorden en de mooie kus de muziek 'just like honey' perfect getimed wordt ingezet. Maar dan ook écht perfect getimed, precies als Murray besluit aan te lopen, wanneer de film echt ten einde loopt.

Bij deze benoem ik Roel Bogers tot de Nederlandse vaandeldrager van LIT. Het blijft dan ook een genot om naar te kijken

Absoluut.

Dat dacht ik.

Yes! Achievement unlocked!

Ik neem die titel met genoegen aan, wat een eer

De dvd wordt vandaag geleend aan een arme, zieke vriend van me. Het ultieme geneesmiddel.

mooie bespiegeling

LOST IN TRANSLATION

Rode draad:

De vertelwijze verloopt chronologisch. Er gebeurd ook veel beeldend. Hierbij komt dus kijken dat er weinig dialogen te vinden zijn. De dialogen die plaats vinden zijn daardoor des te sterk. Het enige moment dat er serieus gepraat wordt is in de bed scene. Naar mijn mening is dit juist daarom ook de geweldigste scene van de film.

Een spanningsboog daarin tegen is niet echt te ontdekken in deze film. Er gebeurd praktisch weinig. Toch is het vreemd hoe deze film toch interessant blijft. Hoogstwaarschijnlijk heeft dit te maken met het proces dat de karakters doormaken in de film.

PUNT 7,5/10

Karakter opbouw:

De karakter opbouw is heel minimaal zichtbaar maar het is er wel degelijk. Zodra Bob en Charlotte elkaar echt hebben gesproken groeien ze in rap tempo naar elkaar toe. Dit ontwikkeld het karakter van Charlotte doormiddel van haar enthousiasme en haar vraag naar aandacht, als ik dat zo mag noemen tenminste. Bij Bob wil dit zeggen dat hij van lichtelijk brommerige arrogante acteur naar vrolijke en opbloeiende humorist gaat. Hij rolt als het ware letterlijk in die midlifecrises waar Charlotte het over heeft.

PUNT 5/10

Plot:

Het plot is heel ontroerend. Het is lastig om een film die in principe niet echt een grote spanningsboog heeft toch een boeiend plot te geven. Dat gebeurd hier wel. Het einde is verrassend en mysterieus. Dit is een plot wat ik vaker zou willen zien in een film.

PUNT 10/10

Sfeer:

De sfeer is heel netjes neergezet. De muziek bepaald een groot deel van de sfeer in deze film. Samen met de vele shots van de drukke menigte smelt het tot een mooi geheel. Als deze combinatie er niet was dan was het denk ik een langdradige film geworden. De sfeer van deze film is heel belangrijk. Wie in deze sfeer mee kan gaan overleeft de film met gemak.

PUNT 10/10

Filmtechnisch:

Lost in Translation maakt veel gebruik van de focus. Door vaak te spelen met deze focusverleggingen voelt de film heel zacht aan. Op vreemd gekozen momenten wordt een shot af en toe onscherp, bijvoorbeeld tijdens de karaoke. Dit dient niet ter focusverlegging of overgang maar enkel om de vibe van de film levendig te houden. Zoals ik al eerder melde geeft mij dit een soort zacht gevoel. Denk aan de scenes in kyoto bij bijvoorbeeld de wensboom.

Naast het feit over de focus is deze film handheld geschoten. De bijdrage hiervan is dat Tokyo veel rommeliger en vreemder lijkt. Het creëert misschien wel een onderliggende chaos. Chaos in de zin van vervreemding en het onbekende. Denk maar eens in wat er zou gebeuren als je Charlotte zag lopen over de zebrapaden met een strak shot vanaf statief geschoten. De weinige shots die van het statief geschoten zijn vinden plaats in het hotel. Deze hebben als doel de eenzaamheid en stilte.

PUNT 7,5/10

Conclusie:

Met een goeie sfeer en een verrassend plot krijgt deze film van mij 40 van de 50 punten. De film is zeker een aanrader. Vier welverdiende sterren.

STARS 4/5

Mooie, en heel rustig gefilmde dramafilm met een dun verhaal. Dit verhaal komt echter wel goed over. De stiltes in confrontaties tussen de twee hoofdrolspelers zijn heel grappig "natural/comfortabel". Naar mijn mening geen topper, maar al met al een leuke film !!

Alles is zo ongelofelijk subtiel, dat ik eigenlijk een beetje verliefd ben geworden op deze film.

Vanaf nu bewaar ik de dvdhoes onder m'n kussen.

Oke, deze heb ik jaren geleden gezien en ik vond het maar een saaie bedoeling. Maar op de een of andere manier bleef deze film me trekken en schreeuwde het om een herkansing. Na een tweede kijkbeurt vanavond dan uiteindelijk het fantastische van deze film ontdekt. Prachtige sfeer, geweldige acteerprestaties, de setting ziet er schitterend uit en ik heb gewoon genoten van de band tussen de twee hoofdrolspelers in de film die mekaar 'vinden' in de menigte.

Het verhaal bevalt me trouwens wel. Is dit een echte Feelgood movie?

Zeker geen typische feelgood movie. Ik kan er de vinger niet echt op leggen, het is vrij uniek in ieder geval. Het is een soort dromerige melancholie, maar daar kom je wel achter als je 'm kijkt...

Chemie misschien?

Slynkin gebruikt terecht het woord subtiel. Dat spreekt me ook juist zo aan, hele kleine dingetjes zoals een blik of een aanraking zeggen heel veel in deze film.

Dit is gewoon een lekkere easy-watching movie. Het is sfeervol, subtiel en lichtvoetig. En juist dat het zo'n pure vriendschap is, zonder seksuele spanning, maakt de film zo mooi.

Vier sterren.

Wat een ongelooflijk mooie film dit.

Je zou denken dat Bill Murray + Scarlett Johansson een belachelijke combinatie is maar hier werkt het perfect. Meer chemie is bijna onmogelijk.

Scarlett en Bill vertolken hun rollen zo goed dat ik naarmate de film vorderde van hun karakters ben gaan houden. Uitstekende karakterontwikkelingen, elke dialoog tovert een glimlach op mijn gezicht.

Visueel is Lost in Translation, met de prachtige sfeerbeelden (en de lippen van mevrouw Johansson) natuurlijk een waar meesterwerk geworden.

Humor, levenslessen en ontroering in het waanzinnige Tokyo zijn 4 van de factoren die Lost in Translation zo goed maken.

* * * * *

echt serieus mag ik 2 uur van mijn leven terug?

Ik ben nog nooit zo blij geweest met de aftiteling.

In deze film gebeurt gewoon werkelijk waar geen ene fluit ik kan er dan ook niet met mijn volle verstand bij dat deze film 3.75 sterren krijgt. De hele film wacht je tot er wat gebeurt maar er gebeurt niks. De enige shock in deze film was toen de aftiteling kwam en dat ik dacht WTF!? heb ik hier zojuist 2 uur nagekeken.

Volgende film op mijn verlanglijstje Doomsday 2012 het kan namelijk alleen maar beter worden.

Bijna grappig, het bovenstaande geschreven tekstje...

Heb deze film vannacht gekeken, heerlijke film die het is wat anders aanpakt dan de gemiddelde romcom.
Waar het in deze film om draait is wat meer diepgaander dan de simpele relaties die je vaak in films ziet.
De film wacht ook heel erg lang tot de allereerste(en gelijk de laatste?) kus van Murray en de absolute schoonheid Johansson.
De band die in de film tussen de 2 hoofdrolspelers gecreëerd wordt is meer 1 gebasseerd op vriendschap.

Ondanks dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de 2 elkaar aantrekken is de setting waarin de film zich afspeelt ideaal om deze vriendschap te laten bloeien.
Murray en Johansson lopen allebei een beetje futloos rond en ontmoeten elkaar in de bar van het hotel. Wat begint met een knullig 1e gesprek zoals we ze allemaal wel is hebben gehad, evolueert tot een band vol chemie tussen de 2 die lekker de hele film voortkrabbelt.

Johansson uiteraard een natural beauty die ook nog het nodige acteertalent heeft, Murray heeft ook een geweldige rol, hij had echt grappige momenten in de film. Zoals het moment dat hij zichzelf Japans sprekend op de tv ziet, of die fotoshoot met die Japanner, de vele foute uitspraken vd Japanners of dat gesprek met die rare man met die lachende vrouwen op de achtergrond in de wachtkamer.

Dit soort momentjes zorgen ervoor dat de film lekker luchtig blijft! Het einde is ook niet alledaags, maar om de 1 of andere reden blijf ik met een tevreden gevoel achter.

4*

Ach ja je hebt nog steeds van die mensen die alleen maar van actie-momenten houden.

Maakt die Ruben nou serieus een account aan om alleen even LiT door de grond te boren? 1 stem en 1 bericht. Bleh, ik was eigenlijk wel benieuwd naar zijn top 10.

Beetje jammer.

Hoort bij een kwaadaardig kerstcomplot om LiT weer uit de top250 te werken.