Diarios de Motocicleta (2004)

zit ook in de competitie op cannes, ik ben benieuwd

Heeft heel goeie kritieken gekregen op Cannes. de buzz blijft groeien.

Heeft 3 prijzen gewonnen op het festival van Cannes en heeft op dit moment, oké het zijn nog maar 351 stemmen, een 8,8 op imdb. Dit maakt mij nog meer nieuwsgieriger dan ik al was Er is trouwens toch wel een filmposter van deze film, of niet?

Deze staat ook bij mij hoog in m'n must meepik lijstje. Bovendien ben ik lately zo onder de indruk van Gael García Bernal z'n acteerprestaties dat ik geen enkele film wil missen.

helemaal mee eens.

Ben er ook erg nieuwsgierig naar.

Is er al een trailer te vinden?

Trailer: Motorcycle Diaries, The

Officiële website: http://www.motorcyclediaries.net/

een betere link naar de Spaanse trailer:

The Motorcycle Diaries - ComingSoon.net Movie Database

Ik ging met hoge verwachtingen naar deze film en deze zijn meer dan ingelost.

Ik ben erg geïnterreseerd in de ideologie van Che en in deze film wordt goed weergegeven waar hij zijn inspiratie haalt. Tijdens zijn reis door prachtige landschappen ontmoet hij vele mensen die erg prachtig weergegeven zijn. Samen met de knappe muziek gaf dit toch wel enkele momenten waarbij de rillingen over mijn rug liepen.

De film gaat niet erg snel vooruit maar dat stoorde mij totaal niet, ik genoot intens van elk moment.

Gael Garcia bewijst nog maar eens een erg goede acteur te zijn en Rodrigo De la Serna deed het ook zeker niet slecht.

Over de reis zelf zal ik nog niets vertellen enkel dat Zuid Amerika en zijn inwoners erg sfeervol in beeld gebracht worden. Vooral de portretten op het einde van de film waren adembenemend vond ik.

Ik was aan het twijfelen tussen 4 en 4.5* maar het is toch het laatste geworden omdat de film zo'n diepe indruk op mij gemaakt heeft. Meer van dit!

Is te zien op 12 September bij Film By The Sea...ben benieuwd

The Motorcycle Diaries is idd een uitstekende film, die *driewerf hoera* een beetje cultureel vertier brengt in tijden van 'I Robot', 'The Chronicles' en ander fijns! Als absoluut klassieke roadmovie gaat ie soms een beetje traag en dialogen zijn beperkt tot een absoluut minimum, maar... so what? De beelden zijn prachtig verzorgd, de vertolkingen fijnbesnaard en Bernal maakt zich op voor de grote sprong naar de absolute wereldtop! (Kan ook niet anders wanneer je na elkaar 'amores perros', 'y tu mama tambien' en 'la mala education' op je palmares mag bijschrijven). Toch even een minpuntje: gedurende 15minuten laat regisseur Walter Salles zich verleiden weer even de 'docu'-toer op te gaan. Bernal die naast mensen staat als een doodordinaire reporter en 5 à 10 keer na elkaar te horen krijgt hoe arm men wel niet is. Beetje zwakke manier om Ché's socialisme te verklaren. Gelukkig maar pakt Salles dan uit met een wondermooie finale, die de critici wel de mond moét snoeren! Ook positieve vermelding voor de muziek. The Motorcycle Diaries neemt een plaats in na 'Amores Perros' en het (nog steeds buiten categorie) 'Cidade de Deus', als we even de lijst van Latijns-Amerikaanse films van de laatste jaren doornemen.

Vanaf 8 september draait hij bij ons in de zalen.

Ik ben er enorm benieuwd naar

Yep, ik ook.

Film by the sea draait 'ie ook

M'n mening volgt wegens tijdgebrek later nog wel, maar, mijn god, wat heb ik genoten.

Diarios de Motocicleta ****, één van de betere dit jaar!

De film was zeker niet slecht maar toch ontbrak er iets volgens mij. De overgang van oude ché naar de ché die we allemaal kennen leek mij iets te plots te komen. Van beelden zelf vond ik de film echt subliem het brengt echt de schoonheid van zuid-amerika naar voor. Nu wil ik zelf zeker eens naar zuid-amerika gaan. Dus teruggekeken : als het over het relaas gaat van de schakel in ché zelf vond ik hem niet zo geslaagd maar als film over en reis die twee vrienden met elkaar maken vond ik hem wel zeer goed. Steekt zeker en vast boven de alledaagse film uit.

dat is wat ik ook wilde zeggen.

en o ja, alle franse zakenlui die in cinemazalen zeer luid beginnen te telefoneren met hun secretaresse en er niet mee willen ophouden, moeten uitgemoord worden... en snel

ja ik heb hem gisteren ook gezien... fantastisch ik heb erg genoten... indrukwekkende film, meer valt er eigenlijk niet over te zeggen, behalve dat iedereen hem moet gaan zien... ****1/2

Knappe roadmovie door Zuid-Amerika, en niet alleen een ontdekking van het landschap. De muziek van Santolalla vond ik magistraal. Ik wil hem zeker nog eens een keertje zien. Een 3,5-sterrenfilm.

Erg mooie film met een fascinerend hoofdpersonage (ik zie deze film wel liever los van het feit dat hij echt bestaan heeft, want ik ben er nog niet uit of Guevara nu echt die held is die veel mensen erin zien. Los van dat feit is de Ernesto uit deze film natuurlijk een prachtig persoon) De beelden zijn natuurlijk magistraal, net als de muziek, de film is charmant-grappig, onderhoudend en ontroerend. En schitterend geacteerd. Kortom een van de beter van dit jaar, die dan ook 4 sterren verdient (met de nadruk op 4,5 maar daar wacht ik nog even mee)

Helemaal eens met Freud, ik geef 4*

Gave website.

Aardig detail is dat Rodrigo De la Serna eenmaal gecast een achterneef van Che Guevara bleek te zijn.

Is deze pas op 25 november in Nederland te zien? Bij ons loopt deze al meer dan een maand.

Prima Road-movie, genoten, mooi om ook eens een heel ander land op het doek "te zien".

Geweldige film. Geweldige film. En om in herhaling te vallen: Geweldige ... precies

Luister ook eens naar de muziek van Gustavo Santaolalla, die man heeft ook de muziek verzorgd van 21 Grams en van Amores Perros. En als je dan aan het luisteren bent: zet dan het volgende nummer op: De usuahia a la guiaca... en sluit je ogen.

Geweldige film.

Liever niet. Wat een verschrikkelijk werk levert hij vooral in 21 Grams.

Geweldige film.... vooral voor iedereen die ooit Zuid Amerika heeft bezocht

Ook zonder deze film wil ik daar graag nog eens naar toe gaan.

Toen de aftiteling over het scherm rolde zat ik in’t bioscoopzeteltje met een overheersend gevoel van tevredenheid. ‘Ik heb hier écht van genoten!’ En wat valt er op zo’n moment nog meer over te zeggen? Geen twijfel meer, Gael Garcia Bernal behoort tot de meest getalenteerde acteurs van zijn generatie. De Mexicaan verbaasde me onlangs nog toen al z’n voorgaande fraaie vertolkingen zonder moeite werden overtroffen in ‘La Mala Educacion’. Ook nu weer een uitmuntende prestatie, bijgestaan door een minstens even sterke Rodrigo De la Serna die op zijn beurt absoluut niet mag vergeten worden. Op geen enkel ogenblik voelde ik me verplicht van Ché te gaan houden en zo werd het enige minpuntje waar ik voor vreesde teniet gedaan. Deze fabulastisch mooi ogende ‘on the road’ (knappe fotografie én soundtrack) is een interessante, meeslepende (zonder te vervallen in meligheid) en haast onvergetelijke kijkervaring. Een aanrader van formaat.

Diarios de Motocicletta ****

Je vraagt je echt af waarom het zo lang heeft geduurd dat zo'n prachtig verhaal verfilmd werd. Een student die zijn alledaagse leven voor eventjes achter zich laat om zijn jongensdroom te verwezenlijken, waarna hij in aanraking komt met het echte Amerika, het echte volk... Zuid-Amerikaanse regisseurs zouden zich moeten schamen.

Bij het zien van deze film realiseerde ik me dat het eigenlijk de jonge 'Fuser' is zoals ik me Ernesto Guevara zou willen voorstellen: een jongeman die doet wat eigenlijk élke jongeman wel zou willen doen (zoals al eerder gezegd): het dagelijkse leven, de dagelijkse verantwoordelijkheden achterlaten en een avontuurlijke reis en daarmee een heel nieuw leven beginnen en onderweg wat nobele daden verrichten, zieken genezen, luisteren naar de verhalen van de lokale bevolking, meiden versieren (al had Guevara niet bepaald een goede smaak) etc. 'Fuser' is de onschuld, de goedheid zelve die eigenlijk door niemand gehaat kán worden.

'Ché' echter, is diegene die gaat moorden en uiteindelijk zelfs zélf vermoord wordt. Weg Fuser, weg jeugd, weg onschuld...

Maar ja: zonder Ché geen Fuser natuurlijk (en andersom).

Een prachtige film, met af en toe prachtige fotografie, begeleid door de prachtige, tokkelende snaren van een gitaar.

Al wordt er inderdaad soms wat geforceerd om het socialisme van Guevara te verklaren, toch denk ik er serieus over na deze film het maximum te geven.

Ja, waarom niet eigenlijk als je je totaal niet verveelt hebt? Dan kunnen wat 'moedervlekjes' best door de vingers worden gezien...

5*