Diarios de Motocicleta (2004)

Erg mooie film met een fascinerend hoofdpersonage (ik zie deze film wel liever los van het feit dat hij echt bestaan heeft, want ik ben er nog niet uit of Guevara nu echt die held is die veel mensen erin zien. Los van dat feit is de Ernesto uit deze film natuurlijk een prachtig persoon) De beelden zijn natuurlijk magistraal, net als de muziek, de film is charmant-grappig, onderhoudend en ontroerend. En schitterend geacteerd. Kortom een van de beter van dit jaar, die dan ook 4 sterren verdient (met de nadruk op 4,5 maar daar wacht ik nog even mee)

Ik ben het helemaal eens met poko hierboven. Gewoon een prettig uitziende en vermakelijke roadmovie. Dat het om Che Guevera gaat is verder niet echt belangrijk, het had net zo goed iemand anders kunnen zijn.

Dat dit eigenlijk niet de bedoeling is lijkt de regisseur zich ook te beseffen en hij besluit er wat ideologische inspiratie van Guevara in te verwerken die er af en toe wel met de haren bijgesleept lijkt. Nogal simplistisch, maar als je daar niet op let en de film niet al te serieus neemt valt er genoeg te genieten.

Ook ik heb niet zoveel met Ché Guevera in die zin dat hij geen persoonlijke held is of dat ik mij laat leiden door zijn ideaalen of filosofieën. Dat was voor mij ook niet de reden om deze film te gaan bekijken. Wat dan wel? Ben deze zomer samen met een vriend 3 weken door Spanje getrokken en die begon tijdens het reizen nogal regelmatig scenes uit deze film aan te halen. Na de vakantie ben ik deze film dus maar meteen bij de videotheek gaan halen.

Na de film gezien te hebben schaar ik me hierbij dan ook in het kamp van diegene die hier vooral een geweldige roadmovie in zien.

En als roadmovie vond ik hem zeer geslaagd. De prachtige landschappen, de geweldige nieuwe ervaringen die je opdoet, kleurrijke mensen onderweg, de vriendschap maar ook de soms flinke tegenslagen. Dat maakt reizen tot een schitterend avontuur. Maar wat ik vooral erg goed vond is dat deze film laat zien dat een mens door te reizen, door andere ervaringen op te doen, echt kan veranderen. Dat de persoon aan het begin van de reis niet meer dezelfde persoon is als aan het eind van de reis. En dat vind ik de echte essentie van reizen en dus ook van een roadmovie.

De film heeft ook wel wat kleine minpuntjes. Zo vond ik, zoals wel eerder is opgemerkt, dat het sociaal bewust worden van Ché zo nu en dan er wel erg dik boven opligt. De film komt mij vooral in het begin een beetje te gehaast over en af en toe zitten er wat slordige overgangen in.

Maar ik zie het allemaal door de vingers want het belangrijkste is wel dat ik een prettig gevoel had na het zien van de film. 4* krijgt deze dan ook van mij.

O, ja de muziek is trouwens ook super. Die brengt het geheel echt precies op de juiste zuidamerikaanse smaak.

Vooraf had ik me veel voorgesteld van deze film, het begon allemaal erg goed, vooral toen ze net vertrokken en al bijna strandden. Onderweg verdween het tempo uit de film en betrapte ik mijzelf er op dat ik hem beter op een ander tijdstip verder kon gaan kijken.

De volgende dag begon ik bij scene 5, ik vond hem nou wat boeiender overkomen. De mooie landschappen in de outback en de aanblik van steden als Valparaiso en Machu Pichu vielen nu veel beter te verteren. Geinig ook als hij zijn visie op iemands schrijfkunsten geeft! Het hoogtepunt in de film was voor mij het stuk met de mijnwerkers en natuurlijk het bezoek aan het lepra kamp in San Pablo. De eigenzinnigheid van Chè kwam hier goed tot zijn recht. Mooie scènes, ze gaven blijk van zijn opvattingen m.b.t. gelijkheid tussen mensen en zijn toenadering tot het communisme.

Tel daarbij op, het prachtige acteerwerk van Gael García Bernal. Ik ben benieuwd naar zijn volgende ( hopelijk )Spaanstalige film. Voorlopig 3,5*

Mooie sympathieke film, die af en toe wat kort door de bocht gaat. Dat het hoofdpersonage eigenlijk 'Che' is, is bijzaak. 4 sterren, weer een goede Zuid-Amerikaanse film, moet nodig meer films gaan zien uit dit continent.

Heb me nooit verdiept of enorm aangetrokken gevoeld tot het symbool Che Guevara. Kende em vooral van de Rage Against the Machine t-shirts. Een vriend van mij was behoorlijk stellig dat Che toch echt de zanger van RATM was, iets wat hij nog steeds moet aanhoren .

Diarios is een hele mooie roadmovie. Prachtige beelden (landschappen) en een fantastische soundtrack vormen de kern van de film. Daaromheen is een leuk avontuur geschreven met als belangrijkste ingredient de vriendschap van Mial en Fuser. Beide heren verschillen qua persoonlijkheid enorm van elkaar wat zorgt voor een aantal erg grappige en ontroerende scènes. Dat de film ook, of eigenlijk, een beeld probeert te schetsen van hoe de rebel Che Guevara aan zijn ideeën komt is voor mij niet heel boeiend. Ik weet niet of film wel het geschikte medium is om zoiets ingrijpends weer te geven. Hier had ik bijvoorbeeld bij het 'documentaire' stukje het gevoel dat dit nogal bij de haren erbij was gesleept om iets duidelijk te maken.

Maar los van de persoon Che Guevara is het een hele fijne roadmovie.

4*

Fijne biopic, maar over het algemeen mist het nogal wat impact om langer bij te blijven.

Om te beginnen volgt het vrij strikt de regels van de roadmovie, vooral wanneer het de typische vertelstijl met de voice-over gaat gebruiken (om de leegte die de al te gewone dialogen achterlaat, te vullen). Een voice-over die de gedachtes, emoties, opmerkingen en indrukken van één personage, namelijk Ché Guevara, onder woorden brengt. En zo zorgt de film er zelf voor dat er weinig andere mogelijkheden overblijven om het verhaal creatiever en dynamischer aan te man te brengen.

Bovendien vind ik niet we zoveel in guevara's karakter kunnen kijken en dat de transformatie van naïve, fragiele dokter naar vastberaden idealist niet latijd even duidelijk is.

Dit alles neemt niet weg dat Gael García Bernal en Rodrigo De la Serna zeer mooie en ingetogen acteerprestaties leveren en het is vooral aan hen te danken dat deze pseudo-documentaire zo onderhouden blijft. Ook de cinematografie is voor de film een grote meerwaarde: prachtige beelden van de Zuid-Amerikaanse landschappen en de montage geeft, met de soms nogal bruuske overgang van shots, de film dat kleine kenmerkje dat zo eigen is aan documentaires, in dit geval niet een échte docu. Tegelijkertijd wordt ook het dagboekgegeven nog eens extra (visueel) duidelijk.

Onderhoudende biografie met uitstekende acteurs en een cinematografie dat soms naar het poëtische neigt, zo kan ik Diaros de Motocicleta het best omschrijven. Niet meer, niet minder. Vind ik ook niet echt top materiaal...

Kleine 3,5*

Aardige roadmovie, die mij vooral het eerste gedeelte van de film bij vlagen erg wist te boeien. Ben het met onderstaande post eens, dat de film daarna toch wel enigszins inzakt.

Tuurlijk zijn de beelden en plaatjes op de motor erg mooi en laat de regisseur ons zien dat Zuid-Amerika ook een fantastisch mooi werelddeel is. Ze komen een hoop mensen tegen op hun reis, maar juist daar ontbreekt een beetje de diepgang, die een films als The Straight Story bijvoorbeeld wel heeft en die van deze film een echte topper had kunnen maken.

Nu vind ik het een aardige film met mooie beelden, een paar aardige acteurs en dat was het dan wel.

Of Che Guevara nu goed of fout is geweest doet bij een film als deze volgens mij trouwens niet echt ter sprake. De film is immers objectief tegenover Guevara, net wat Knisper hieronder ook al zegt.

3,0*

Mooie film over een minder gekend aspect van Che Guevara's leven : zijn jeugd. De jonge Che was een intelligente jongen, die geen directe aanleiding had om de 10.000 km te ondernemen met zijn vriend Alberto, behalve dan om zijn makker te plezieren voor zijn 30e verjaardag. Zonder dat hij het wist, veranderde het avontuur zijn leven en leidde hem recht naar zijn lot. Dankzij de film, begrijpen we ook hoe sociaal geëngageerd hij was, en hoe hij een man van het gewone volk was, ondanks zijn eigen goede afkomst.

Heel symbolisch wat dat betreft, was de scène op het einde waar hij de rivier al zwemmend overstak . De acteerprestaties waren erg spontaan, vooral van Garcia Bernal, en de film overweldigde me met mooie shots van Zuid-Amerika.
Er is voor ieder wat wils. Wie politieke interesse in de Che heeft zal aan zijn trekken komen, en wie een goede roadmovie wil zal ook aan zijn trekken komen. Die bekijk ik nogmaals, zeker weten !

Uitstekende film, vooral op visueel vlak. Beelden van prachtige landschappen zoals in deze film kan ik altijd erg waarderen en daar ligt ook dé grote kracht van de film. Maar, ook zeker de reis van de twee mannen is meer dan geslaagd. Geweldig, dat gedoe met die motor steeds. Die eerste keer dat ze in de sloot rijden Maar ook de keren erna, erg leuk. Daarnaast gewoon mooi wat ze allemaal beleven. De verschillende mensen die ze op hun pad tegenkomen, de voor- en tegenslagen, alle ervaringen die ze opdoen, maar ook vooral de nodige humor die de twee op de been blijven houden.

Ik ben niet echt bekend met Ché Guevera eigenlijk. Ik heb de film 'Che' gezien, met Benico del Toro, maar dat is heel andere koek. Dit is een vermakelijke, avontuurlijke schets uit de jeugdjaren van de revolutionair. Een film waarbij je niet in je achterhoofd hoeft te houden, dat het hier om Ché Guevara gaat, maar gewoon een avontuur van iemand, die iedereen had kunnen zijn. Althans, zo heb ik de film gezien. Naas Che zelf, is er natuurlijk ook Alberto. Een persoon die ik eigenlijk niet minder interessant vond. Soms vond ik bepaalde dingen van Che's karakter ietwat geforceerd overkomen, terwijl Alberto's handelingen meer in mijn straatje liggen.

Het eerste uur vond ik het mooist, terwijl de film in het tweede uur wat inzakt op sommige momenten. De muziek is erg goed en biedt een paar scénes echt perfecte ondersteuning. De sfeer was ook geweldig en eigenlijk vloog de tijd gewoon voorbij. Prachtige acteerprestaties van Bernal en De la Serna. Dikke voldoende.

Heerlijke film.

Misschien geen meesterwerk maar wel perfect in wat het moet doen. Vooral de combinatie sfeer&tempo werkt hier erg goed. Lekker slow-paced met veel mooie landschapsbeelden en een mooie soundtrack. Gelukkig probeert de film nergens te serieus te worden en blijft het geheel lekker luchtig en relaxed.

Vond het verhaaltje om de reis ook best boeiend maar als karakterstudie toch niet diepgaand genoeg. Al was de tegenstelling tussen de 2 hoofdpersonages wel goed voelbaar, wat ook de eigenzinnigheid van Che benadrukte. Acteerwerk was verder prima waarbij Rodrigo De la Serna (zijn vriend) zeker niet onder hoefde te doen voor Gael García Bernal (Che).

In de zomer zal er vast nog wel een herziening komen. Nu 4*

Recent voor de 2e maal gewaagd aan Diarios de Motocicleta .
In mijn bezit gekomen i.c.m. mijn filmvalley en 'La Grande Bouffe'.

O wat vond ik het een teleurstelling en helemaal niets de eerste x. Langzaam, langdradig, weinig ontwikkeling, om niet te zeggen saai.

En wat een revelatie deze herziening. Ik heb echt genoten.

Van de kameraadschap, de stille opmerkzaamheid van Ernesto, hoe een persoon reeds jong zo krachtdadig en meevoelend kan zijn.
Het prachtige kleine spel van Gael Garcia. Een fantastisch jong acteur.

Zeldzaam mooie roadtrip.

Ik meen een zeer ondergewaardeerd pareltje. (Niet in het minst door mijzelf in eerste instantie.)

Toch wel heel jammer dat de f zo ongenadig in elkaar stort bij het bereiken van het lepra-kamp !

Before he changed the world the world changed him

Ik heb deze Diarios de Motocicleta al een tijdje liggen maar om de een of andere reden ben ik er nooit tot aan gekomen om deze op te zetten. Spijtig eigenlijk want wat volgde was een mooie road movie.

Van heel het Che Guevara ken ik eigenlijk bitter weinig. Ik weet dat het die kerel is op de T-shirts en dat hij de leider was van de Cubaanse revolutie dus leek dit me ook wel bijzonder interessant. Alleen krijg je soms het gevoel dat het even goed iemand anders had kunnen zijn i.p.v. Guevara die trouwens wel prachtig wordt neergezet door Bernal. Voor de rest zitten er ook nog een paar humoristische stukken in, vooral sommige conversaties tussen Che en Alberto. Wat dan wel jammer is, is dat het einde in het lepra kamp iets te lang duurt. Op zich is het wel een mooi einde. Was dat trouwens de echte Alberto Granada helemaal op het einde?

Als road movie is Diarios goed geslaagd door de mooie beelden en de leuke muziek maar vooral de acteerprestaties doen dit pareltje naar een hoger niveau stijgen.

4*

Ik vond het een geweldig goeie film over het jonge leven van deze Argentijn, die later bekend zal worden als de revolutionair "Che Guevara".

Het is schitterend in beeld gebracht, met veel gevoel voor avontuur en drama.

Ik geef hem 8/10,

een "MUST SEE"

Filmsite : http://www.motorcyclediarie...

Alleraardigste film, waarbij je als kijker kennis met het Zuid-Amerikaanse continent aan de hand van Che Guevara en een kameraad van hem. Ik wist maar weinig van hem, behalve dat ie een al dan niet misplaatst fashion-icoon was. Tijdens zijn lange trip doet hij ook verschillende ideeën op die hem later blijkbaar gevormd hebben. De film zeurt niet door onnodig sympathie voor hem en zijn ideeën te vragen en dat vond ik dan weer sympathiek.

Prettige film om naar te kijken, vooral de vrolijkheidsfactor ligt erg hoor. Prachtige landschappen, weersomstandigheden en momenten worden door de regisseur voorgeschoteld. Ook de muziek is erg aanstekelijk en vooral dit liedje heb ik al de hele dag in mijn hoofd: chipi chipi.

De film pakte me echter niet helemaal, het ging soms van de hak op de tak en skipten ze zo even 600 kilometer in het verhaal(om maar wat te noemen). Hierdoor kreeg ik niet altijd het gevoel dat ze al een jaar onderweg waren en dat ze duizenden kilometers aflegden. Misschien dat zelfs een langere speelduur hier niet had misstaan, dan kom ik altijd meer in een episch avontuur gevoel terecht. Wat ik hier helaas niet helemaa had.

Wel een extreem vrolijk gevoel overgehouden, ondanks de zware boodschap die de film nog vergeefs tracht mee te brengen.

'Chipi chipi eeeh eeehh'

3,5*

Fijne film om te kijken op een luie woensdagmiddag.

De film begon vermakelijk, kakte enigszins in in het midden maar kwam erg goed terug op het einde.

Ondanks mijn gebrek aan sympathie voor de echte Che Guevarra stoorde ik mij totaal niet aan het verhaal, de idealen worden niet opdringerig opgelegd aan de kijker.

Vanwege de prachtige soundtrack verhoog ik het cijfer tot 4*

Ik ben het er volkomen mee eens dat de zwemscene overdreven was, toch blijft de film verder in zijn verhaal zeer sterk (wat wil je met zo'n dagboek) doch genuanceerd. Zeer mooi vormgegeven en verfilmd. Naar het einde toe echter wel wat langdradig. Geen parel, maar gewoon goed.

Lekkere film. Bernal begint zo langzamerhand mijn favoriete acteur te worden. Wat is die knul goed en een innemende persoonlijkheid. Je gelooft hem gewoon in alles wat ie doet.

Zit genoeg humor in de film om eea wat luchtig te maken. Vooral de vele ongelukken met de motor waren van een hoog slapstick-gehalte. Verder ook wat overdreven scenes, zo is daar de affaire met de vrouw in het begin, wat mij wat uit de film haalde (en ging ook als een nachtkaars weer uit) en bepaalde scenes leken wel een eigen interpretatie van het dagboek, niet geheel in overeenstemming met werkelijke gebeurtenissen (bijvoorbeeld de zwemscene inderdaad).

Ook had het gehele road-trip wel wat meer kleur mogen krijgen. Zoals de problemen in de sneeuw, waar ze binnen 1 minuut weer uit waren. Sowieso de regie was niet echt uitzonderlijk goed, beetje gemiste kansen om dit prachtige continent op de gevoelige plaat vast te leggen.

Maar let wel, dit zijn slechts kleine minpunten. Het verhaal had een zekere mate van charme en de verschillende personages geven het geheel kleur. Een film die je niet snel vergeet. Evenals de prachtige muziek. Ja, ik heb genoten.

Heerlijke road-movie met prachtige beelden en top acteurs. Goede dialecten. Ook prima humor. Vooral het eerste uur vond ik prachtig. Later in lepra zorg centrum vond ik iets minder. Iets te saai.

Kortom, heeft alle ingrediënten van een heerlijke road-movie, alleen ging het laatste half uur een klein beetje mis. Anders had deze film een 4 of misschien zelfs een 4.5 gekregen.

Magnifieke mix van roadmovie, sociale geschiedenis en biografie rond een inmiddels cult-figuur. Ik hoorde Ebert zeggen dat hij zich stoort aan de 'verering' van Guevara, maar hier is hij simpelweg een jonge idealist die met zijn vriend Granado een vaag wereldverbeterend idee heeft. Tussen het dansen en versieren door, welteverstaan!

Een geweldige wisselwerking tussen de twee ontstaat, in hun reis door de zuidelijke Americas die waarlijk fantastische beelden oplevert. Machu Picchu stond al in mijn top 3 plekken ooit nog te bezoeken, anders had ik het er subiet ingezet. De hooglanden, meren, rivieren maar bovenal de mensen van een toch nog altijd relatief onderbelicht gebied spelen een hoofdrol terwijl de 2 kameraden bevriend raken met een arme mijnwerker, een boer, een stel lepra's.

Hoe het verdere leven van Guevara ook is verlopen, en wat je daarvan dan ook vindt; Diarios de Motocicleta is een emotioneel en oprecht verslag van een reis die inspireert en ontroert, en ook nog eens ontstellend grappige dialogen in zich bergt. Hier moet gewoon de volle mep aan gegeven worden.

Dit is echt een schitterende film.

Behoorlijk vlakke impressie van een van 's werelds grootste moderne idealisten. Het roadmovie gedeelte is veruit het beste omdat het je laat kennismaken met de couleur locale en de prachtige landschappen van verschillende Zuid-Amerikaanse landen. Helaas boet de film in op het portret van Che Guevara die gedurende deze twee uur nergens de enigmatische en charismatische indruk nalaat zoals hij dat in het echte leven waarschijnlijk wel deed. Op het einde heeft hij het over hoe hij innerlijk veranderd is, maar los van een zwemtocht door de Amazone merk je daar bitter weinig van.

Blijkbaar hebben veel kijkers de film bekeken met de verkeerde intensies. Dit gaat niet echt over de verzetstrijder die Che Guevara was, maar wel over z'n jongeren jaren toen hij nog als ambitieuze dokter door Latijns-Amerika trok. Het resultaat is een boeiende roadmovie over 2 jonge mannen die kennis maken met de wereld buiten hun dorp.

Je kan wel opperen dat het niet per se Guevara moest zijn en dat hij inwisselbaar is. Kan goed zijn, maar dat maakt het personage niet minder boeiend. De meeste mensen kennen Che tegenwoordig enkel als T-shirt logo. Wat we hier te zien krijgen is net een kant van Che die ik persoonlijk niet kende, en voor mij dus wel interessant was.

Niet zo lang geleden heb ik een andere bekende roadmovie gezien: Easy Rider. Maar deze Diarios de Motocicleta is tig keer boeiender. De personages hebben hier een doel en rijden niet vol filosofische gedachten om zichzelf te leren kennen.

Mooi epos over de jonge jaren van Ernesto Guevara voordat hij de bekende naam Che Guevara verkreeg.

De film is eigelijk een proloog die laat zien hoe hij aan zijn denkbeelden en idealisme is gekomen.

Dit is in de film ook al mooi te zien doordat hij de amazone overzwemt en 2 werelden die gescheiden zijn van elkaar met mekaar probeert te verbinden.

Twee uur topvermaak met een mooie aantal zwart/wit scenes op het eind, die je diep ontroerd achterlaten.

Een beauty over de man die de wereld blijvend zou veranderen.

Heerlijke road movie en ook ietwat een historisch verhaal over Che Guevara - maar zonder dat de politiek me stoort, ondanks dat er wel degelijk een revolutionair sausje meegegeven wordt. Maar dat blijft subtiel genoeg - sterker nog, ik word gaandeweg helemaal in de film meegenomen en begin iets te snappen van hoe de revolutie ontstaan is...

Nou geloof ik wel dat het verhaal ietsje geidealiseerd is - al is het maar door Guevara en Granado zelf toen ze hun dagboeken aan het schrijven waren. Het blijft wel allemaal wat erg braaf tenslotte. Toch is het een prettig en helder-geloofwaardig verhaal - de makkers blijven sympathiek.

Maar da's niet alles - want de beelden van Zuid-Amerika zijn prachtig, en Gael García Bernal is heel geloofwaardig en prettig aan het spelen - net als de misschien net iets minder opvallende Rodrigo de la Serna. En dat ze beiden niet heel erg op de 'echte' Guevara en Granado lijken, ach, zoals al gezegd, de meeste mensen kennen Guevara en zijn kop alleen van de t-shirts - dus daar kan ik wel overheen stappen. En de eindscene maakt dat hoe dan ook toch al helemaal goed - volstrekt cliche, maar toch ook echt prachtig.

Dan nog een aardig passende soundtrack - ik kan er eigenlijk allemaal geen speld tussen krijgen. Echt een fijne film, met heel veel plezier naar gekeken.

Sterke roadmovie over de roots en achtergrond van Che Guevara. De film is absoluut onderhoudend en heeft met Gael García Bernal een topacteur in de hoofdrol. Rodrigo de la Serna is een heerlijke sidekick die voor de nodige humor zorgt. Een echte kwaliteitsfilm met een goed script en dito dialogen. Dit alles wordt ondersteund door de prachtige beelden van Zuid-Amerika.

Deze film eens bekeken en het was nog een leuke film. 'k kreeg er direct een Peking Express-gevoel bij

Ook weer wat bijgeleerd over Ché, al ken 'k hem alleen van z'n foto. Zo wist 'k helemaal niet dat die dokter was. Het waren precies wel niet de handigste motorrijders, want hoeveel keer zijn ze niet gevallen.

Diarios de Motocicleta bevat mooie plaatjes, goede vertolkingen en een paar sterke scènes, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een aaneenschakeling van scènes. En dat begon me op den duur toch wat tegen te werken. Best wel gek hoe een roadmovie, met twee karakters met een duidelijk doel, voor mijn gevoel eigenlijk zelf nergens naar toe werkte. Het schotelt ons genoeg sterke momenten voor; uit elke fase van de reis van Ernesto en Alberto kwam wel iets moois; soms ontroerend, soms komisch, meestal erg interessant. Maar door de fragmentarische vertelling en de niet erg boeiende hoofdkarakters deed het geheel als film me dan jammer genoeg weer wat minder.

3,5 sterren.

Mooie biopic over de jonge Che Guevara. De film doet snakken naar reizen over het ruige Zuid-Amerikaanse landschap, achterop de oude motor. Wat ik vooral fijn vindt aan deze film is dat de communistische inslag heel subtiel wordt gebracht. Ernesto heeft geen eureka moment maar de verzameling ervaringen die hij opdoet veranderen hem langzaam als mens. Daarnaast is Garcia Bernal weer sterk zoals altijd. Echt een geweldig acteur. De film is technisch gezien niet heel bijzonder, maar ademt genoeg sfeer om de hele lengte te blijven boeien.

Het rustige tempo, de mooie beelden en fijne muziek maken dit bovenal een aangename kijkfilm.

Uitwerking van de biografische- en roadmovie elementen zijn verder tamelijk doorsnee. Karakterontwikkeling worden goed uitgewerkt, maar weten nergens echt te raken of te inspireren. Ook de hele spanning rond het persoon Guevara - de meedogenloze guerrillastrijder en/of de sociale intellectueel - blijft links liggen. De film lijkt hierover vooral geen standpunt in te willen nemen, maar wellicht heeft het er ook mee te maken dat de regisseur zeer dicht bij de inhoud van de dagboeken is gebleven.