Diarios de Motocicleta (2004)

Het is reeds de derde maal dat ik de film nu bekijk (eerst gehuurd, dan aangekocht (maakte deel uit van de Boek + Film serie uit HUMO) en dan nu opnieuw bekeken), maar hoe meer ik hem bekijk des te slechter ik hem vind.

Totaal niets voor mij, de locaties blijven mooi, maar de film is op zich zo saai dat ik mijn score alsnog verlaag.

Fraaie roadmovie. Ik ging er blanco in, wist ook niet dat het over 'El Che' ging, en dat hoeft ook niet en is voor de film verder nauwelijks relevant te noemen. Het begin was even wennen aan de stijl, die het voor de kijker niet makkelijk maakt. Op ingetogen en documentaireachtige wijze kijken we mee met de reis die de twee hoofdpersonen door Zuid-Amerika maken. De film oogt realistisch en intiem, misschien ook omdat hier heel duidelijk het typische hollywood-sentiment wordt weggelaten, er is weinig theatraals aan deze film. Zo zie je bijvoorbeeld wanneer zijn vriendin het uitmaakt geen emotionele uitbarstingen e.d. maar een stille en gelaten Gevara die haar afscheidsbrief leest, en zonder er verder aandacht aan te besteden gaat de film weer verder. Eenmaal in het leprakamp aangekomen vond ik wel dat die stijl behoorlijk abrupt werd losgelaten.

Dat deze reis Gevara heeft gevormd dat geloof ik wel, het vele klein (en niet zo klein) leed wat hij op zijn pad tegenkomt heeft hem duidelijk aan het denken gezet. Hoe hij daarna in een gerillaleider is veranderd lijkt me wel een ander verhaal, dat kunnen we uit deze film niet opmaken. De Gevara aan het einde van deze film is een sociaal meelevend persoon die graag iets wil doen en geen schietgrage gerillastrijder.

Met zulke mooie landschappen is de film cinematografisch snel geslaagd, en de muziek die te horen is schijnt steeds van de regio af te komen waar ze zich dan bevinden.

Een geslaagde, ingetogen en rustige roadmovie, ruim 3,5*.

Best een goede film. Ik houd van roadmovies en ik vind Che Guevara en Alberto leuke personages. Het sleepte mij echter niet helemaal mee. Daarvoor vond ik het niet indrukwekkend genoeg. Het was vermakelijk om naar te kijken, maar niet veel meer dan dat. 3,5*

Hier had ik toch iets meer van verwacht. Redelijk roadmovie in die zin over een jongere Che Guevara die door deze reis zijn eerste geestelijke stappen doet richting zijn politieke inslag. Helaas, op wat koddige momenten na dat je je afvraagt hoe die twee stuntpiloten zo ver op dat oude ding zijn gekomen, raakt of beklijft de film me echter nergens.

De film moet het vooral hebben van zijn prachtige natuurbeelden en de beelden van de oude cultuur, Machu Pichu, en alle verschillende stammen die vaak erg slecht behandelt worden. Schrijnend zijn de gevallen zoals de uitbuiting bij de mijn en het verhaal dat de traditioneel geklede vrouwen in Lima vertellen. Dan toch in het leprakamp verwacht ik vuurwerk te gaan zien maar het blijft hoewel een lichte aanklacht tegen het systeem, de maatschappij en de slechte behandeling van de armen nog steeds erg braaf. Alberto en Che zijn verder twee aardige jongens maar echt 'feeling' krijg ik ook niet met de twee personages.

Aardig een keer gezien te hebben maar behalve dat toch een redelijke tegenvaller.

Een behoorlijk matige roadmovie. In dit genre zijn er genoeg leukere en boeiendere films te zien. Ik vond hier weinig aan. Twee niet al te boeiende hoofdpersonages, die ook weinig interessants meemaken onderweg. De ontmoetingen blijven veelal in oppervlakkigheid hangen. Over Che Guevara, van wie ik eigenlijk niet zo veel weet, komt je in deze film niet echt veel te weten. Het plot is dan kennelijk wel op zijn dagboeken gebaseerd, maar had net zo goed over iemand anders kunnen gaan. Wel hier en daar fraaie beelden van Zuid-Amerika, maar al met al een behoorlijk saaie film.

Een beetje gemakkelijk is het wel om deze periode van Guevara te nemen als de zaadjes voor zijn sociale betrokkenheid gezaaid worden maar je nog niet zo genuanceerd hoeft te zijn en zowel zijn goede als slechte kanten hoeft te tonen. En ook niet de nog veel smeriger ongelijkheid hoeft te tonen die hij later zag (de staatsgreep die de CIA in Guatamala op touw zette in opdracht van de voorloper van Chiquita bijvoorbeeld). Echt diep graaft de film ook niet maar het is wel een heel makkelijk wegkijkende en erg toegankelijke film over een adolescentenvriendschap als je nog geen al te grote verantwoordelijkheden hebt en tegelijk een (te) milde politieke aanklacht. Kan soms niet te verleiding weerstaan om Che een beetje te idealiseren (waar zijn vriend een gladde prater is, is Guevara vooral heel erg eerlijk en idealistisch, ook als het pijn doet) , maar niet zo erg dat het hem ontmenselijkt. Maar het blijft vooral oppervlakkig.

Guevara heeft tegenwoordig vooral last van idealisering en demonisering, afhankelijk van je bron. Maar het was niet de bijna goddelijke idealist en ook niet de verschrikkelijke boeman die er vaak van gemaakt wordt. De waarheid ligt zoals zo vaak flink wat genuanceerder.

Een film over een stukje uit het leven van de mythische Ernesto 'Che' Guevara toen hij nog niet zo politiek actief was en hij nog student was. Samen met zijn vriend trok hij door Zuid-Amerika met een aftandse motor waarmee ze meer dan eens letterlijk in het zand beten.

Avontuurlijke roadmovie met fraaie landschappen en hier en daar een tikkeltje humor. Idealistisch figuur, toen al of toen nog, hoe je het ook wil omschrijven. Voor de één mythisch, voor de ander een misdadiger. De waarheid ligt wellicht ergens in het midden, want een Ghandi, ML King, Tutu of Mandela is hij zeker niet. Toch ontzettend eigenaardig toch hoe een speling van het lot ervoor zorgt hoe immense status hij tot vandaag de dag verworven heeft.

Hier en daar interessante culturele passages maken het onderhoudend. Niet de topfilm die ik verwachtte te zien, maar zeker meer dan degelijk. Het vriendenverhaal dat er samen op uit trekt beklijft, maar ook niet meer dan dat.