Diarios de Motocicleta (2004)

Ten tijde van mijn post had Willy de film nog geen cijfer gegeven.

Dat had je kunnen zien door even op de naam (Willy) te klikken, dan had je gezien dat hij zijn stem had uitgebracht op: vandaag 15:46 uur.

Na mijn post dus.

Pardon? Ik lees hier niks anders dan lovende reacties over deze film, reden genoeg om eens wat tegengas te geven. Maar blijkbaar mag je van jou alleen als je links bent je mening geven, want de meeste reacties zijn minstens zo politiek.

Schattig. Een subtiele Godwin. Ik heb die film niet gezien, maar ik kan me wel de hysterische reacties van sommige filmcritici herinneren. Maar je begrijpt blijkbaar het hele punt niet, dus ik ga hier niet verder op in.

Ok, mijn excuses...

Aanvaard

Voor jou een verheerlijking van een massamoordenaar.

Voor mij een film over een gedeelte van iemand zijn leven.

Vragen:

In hoeverre mag een "massamoordenaar" als Che positief in een film voorkomen?

Hoe zie jij het leven van een mens die moorden heeft gepleegd voor je?

Deze vragen zijn voor mij van belang om te weten hoe jij het zelf ziet. Dat voorkomt verlengde discussie. Eerst begrijpen dan afzeiken. (zeg ik altijd maar)

Deze film sprak me totaal niet aan.

Hoewel dit is gebaseerd op ware feiten is het verhaal zeer saai, maar dat is natuurlijk niet op de rug van de regisseur te schrijven, een bestaand saai verhaal kan je al moeilijk boeiend gaan maken zonder de waarheid oneer aan te doen.

Wat ik wel mooi vond aan deze prent zijn de locaties, die bijzonder mooi in beeld zijn gebracht, vandaar toch nog 2,5 sterren.

Ik ageer niet in het bijzonder tegen deze film, maar tegen de persoonsverheerlijking van Ché in het algemeen. Ik merk dat veel mensen deze film hoog waarderen, omdat ze Ché zien als een soort Jezus-figuur. Als dat misverstand de wereld uit geholpen kan worden, zal de waardering voor deze film drastisch zakken.

Niettemin staat het iedereen vrij wat voor soort film dan ook te maken, dus ook het positief afbeelden van een moordenaar. Wat me wel tegenstaat is de stuitende hypocrisie van voornamelijk linkse lieden, zie ook weer de recente reacties tegen de Iraanse kunstenares Sooreh Hera of tegen de filmplannen van 'satan' Wilders.

Het doden van mensen kan bezien worden in verschillende context. De soldaat die een tegenstander dood of de rechter die een moordenaar de doodstraf oplegt verschillen fundamenteel van de seriemoordenaar die weerloze vrouwen de keel doorsnijdt of de kampbeul die mensen doodslaat. Ché valt in die tweede categorie: hij liet weerloze gevangenen zonder enige vorm van proces executeren en genoot er zelfs van om af en toe zelf een nekschot uit te delen. In die context is zo'n persoon voor mij een duivelse sadist, zonder enig menselijk gevoel.

Absoluut, en persoonsverheerlijking van Che ? Ik ken die hele gast niet eens, maar vind het wel een coole film.

De ironie is wel dat Che Guevera tegen het kapitalisme streed en nou zelf als rebelicoon uitgebuit wordt op t-shirts, posters enz. De strijd heeft gefaald

Mijn god hoe absurd is dit niet??

Ché ging in zijn strijd tegen het kapitalisme idd mensen executeren, waarmee ik ( als pro-comm.) ook niet akkoord ben.

Maar er is een verschil tussen de judeocide van Hitler, die als doel had zijn eigen superieure duitse volk te zuiveren van mensen die volgens hem minderwaardig zijn.

Ik ga wat het communisme over heel de wereld zeker niet goed keuren, maar de ideologie die erachter schuilt maakt voor mij toch een groot verschil!!

Vreemde politieke onjuiste beschouwingen hier, die niet bij de film horen. Daar gaat de film helemaal niet over. Vindt het vrij bizar dat juist dat soort discussies hier continue opduiken.

Ik ben even iemand's commentaar gaan opzoeken, waarin ik me kan vinden, en met deze commentaar kan ik het enkel geheel volmondig mee eens zijn.

Topfilm en je hebt achteraf een good feel gevoel, toch ?

****1/2

Bizar he dat bij een film over een beroemd politiek figuur, politieke discussies worden gevoerd.

Om Ché met Hilter te verglijken gaat inderdaad wat ver maar dat deze knaap zo als een held word gezien is wel ernstig.

Prachtige muziek trouwens van Gustavo Santaolalla.

Laat ik dan stellen dat ik dit dus GEEN beroemd politiek figuur vind.

Gewoon iemand die wat zin had om zich tegen amorele regeringen te verzetten. Maar dat blijkt nog niet 100% uit deze film. Hier wordt alleen duidelijk gemaakt waarom je zin krijgt om je te verzetten.

Welke definitie van 'politiek figuur' houdt jij er dan op na?

Regeringsleiders en volksvertegenwoordigers. (zoiets)

Dat eerste was Che zonder twijfel, dat tweede vond hij zelf waarschijnlijk ook. Dus hij past in jouw definitie van politiek figuur.

Dat ben ik dus niet met je eens. Ik vind hem dus geen regeringsleider. Van welk land dan ?

Regeringsleider was hij niet, maar lijkt me moeilijk te ontkennen dat hij een 'politiek figuur' was.

Een guerilla-figuur als politiek leider ? Nee, zo zie ik dat niet. Dat ben je in mijn ogen als je staatsman bent geweest.

Qua marketing is Che Guevarra natuurlijk door de jaren 60-70 beweging op een bijna onfatsoenlijke manier overgewaardeerd. En dat werkt nog steeds door. Niks meer of minder dan een rebel is hij nooit geweest. En dan trek ik graag een vergelijking met Nelson Mandela.

Natuurlijk balanceer ik met deze discussie op eierschaaltjes, maar ik wil alleen een punt maken dat hij in deze film een gewoon individu is, en geen rebellenleider.

Ze hebben hier effectief een punt wanneer ze verwijzen naar de vreselijke dingen die Ché op zijn geweten heeft. Niet meer dan begrijpelijk dat iemand daar over valt.

En toch. Allemaal goed en wel, denk ik dan, maar daar gaat het nu even niet om. "Diarios de Motocicleta" is een pracht van een roadmovie gebaseerd op de schrijfsels van de jonge Ché. Het enige wat we hier op het einde krijgen te zien, is het begin van zijn politieke bewustwording, door zijn ogen. Geen twijfel dat die op dat moment volledig oprecht was en alleen maar met uiterst goede bedoelingen. Dat het later allemaal is misgelopen, komt hier helemaal niet bij kijken en doet ook weinig terzake. Afgeschilderd als een held? Het was een jonge man die tijdens de indrukwekkende tocht volwassen werd en zijn kijk op het leven werd voorgoed veranderd.

prachtige film

5*

Inderdaad een prachtige road movie

Ik had alleen soms het gevoel dat ik naar een documentaire zat te kijken en dat vond ik eigenlijk niet zo geslaagd.

Discussies over dat Che een politieke held zou zijn of niet vind ik nou hier niet van belang. Che is inderdaad gewoon een individu in deze film.

Mooie en ontroerende film met sterke acteurs en prachtig camerawerk. Gael Garcia Bernal laat weer maar eens zien dat hij een klasse acteur is.

prachtige film met enorm goeie acteurs en heel mooie beelden. een echte topfilm. k heb hem ook op 1 gezet in mijn top 10

Fijne biopic, maar over het algemeen mist het nogal wat impact om langer bij te blijven.

Om te beginnen volgt het vrij strikt de regels van de roadmovie, vooral wanneer het de typische vertelstijl met de voice-over gaat gebruiken (om de leegte die de al te gewone dialogen achterlaat, te vullen). Een voice-over die de gedachtes, emoties, opmerkingen en indrukken van één personage, namelijk Ché Guevara, onder woorden brengt. En zo zorgt de film er zelf voor dat er weinig andere mogelijkheden overblijven om het verhaal creatiever en dynamischer aan te man te brengen.

Bovendien vind ik niet we zoveel in guevara's karakter kunnen kijken en dat de transformatie van naïve, fragiele dokter naar vastberaden idealist niet latijd even duidelijk is.

Dit alles neemt niet weg dat Gael García Bernal en Rodrigo De la Serna zeer mooie en ingetogen acteerprestaties leveren en het is vooral aan hen te danken dat deze pseudo-documentaire zo onderhouden blijft. Ook de cinematografie is voor de film een grote meerwaarde: prachtige beelden van de Zuid-Amerikaanse landschappen en de montage geeft, met de soms nogal bruuske overgang van shots, de film dat kleine kenmerkje dat zo eigen is aan documentaires, in dit geval niet een échte docu. Tegelijkertijd wordt ook het dagboekgegeven nog eens extra (visueel) duidelijk.

Onderhoudende biografie met uitstekende acteurs en een cinematografie dat soms naar het poëtische neigt, zo kan ik Diaros de Motocicleta het best omschrijven. Niet meer, niet minder. Vind ik ook niet echt top materiaal...

Kleine 3,5*

Ik heb hem nu - ik denk - drie keer gezien, en nog blijft deze film boeien van begin tot eind, schitterend gewoon; de acteurs, het verhaal, de landschappen, gewoon alles!

Walter Salles begint zich bij mij wel op te werken tot mijn favoriete regisseurs. Niet alleen weet hij de sowieso al prachtige Zuid-Amerikaanse landschappen prachtig in beeld te brengen, maar hij weet ook nog heel goed de sfeer te grijpen. Eigenlijk gaat deze film niet zozeer om de reis, alswel om de aankomst. Salles krijgt het voor elkaar om je deelgenoot te maken aan de ervaringen, zodat je eigenlijk precies dezelfde reis maakt als Ernesto en Alberto. Typisch zo'n film die de hele tijd een beetje doorkabbelt, maar het laatste kwartier een verpletterende indruk weet te maken. Bernal en de la Serna zijn geweldig en de muziek is ook sterk. 4*

nou ja, het is best wel een mooi verhaal enzo, mooie beelden, met vlagen grappig. maar het is zoooo traaaaaaag