Diarios de Motocicleta (2004)

net klaar met kijken... ben zeer ontroerd door dit verhaal.. Ik ken Ché alleen door de vele afdrukken op shirts (wie kent ze niet) en de verhaal erachter dat hij opkwam voor de mensen.. verder wist ik niet zoveel over deze man...daarom vind ik het mooi dat er zulke films worden gemaakt. De film neemt je helemaal mee in de reis die deze 2 vrienden maken. Heb ook enorm moeten lachen door de stommiteiten en uitspraken van de vrienden. De eeuwige 15 dollar die maar uitgeven moest worden en uiteindelijk ...........;)

top film die zeker in de toplijst thuishoort.

Dan heb je nog niet de complete versie: voor zijn politieke tegenstanders was hij medogenloos en hij genoot ervan ze persoonlijk te executeren. Toen hij op een gegeven moment ook het partijkader wilde zuiveren, heeft Castro hem 'op pad gestuurd om het communisme te verspreiden'. De waarheid was echter dat zelfs Castro van deze massamoordenaar, de Eichmann van Cuba, afwilde. Jammer alleen dat dit zwijn nu aanbeden wordt in linkse kringen. En dan mag je dus met shirtjes van zo'n misdadiger lopen, terwijl 88 op je mouwen al strafbaar is.

Ach ja, niet dat de onderdrukking door de 1 procent elite zoveel beter was. .

Wat verpakt is als een genuanceerde blik in de totstandkoming van Guevara's denkwijze, blijkt uiteindelijk slap, eenzijdig en voornamelijk niet pakkend.

Adolf Hitler en Che Guevara zijn inderdaad goed te vergelijken. Vooral de reden waarom ze vandaag de dag gebruikt worden is bijna hetzelfde...

Daar gaat het dus niet om, je begrijpt het hele punt niet. Verheerlijking van een massamoordenaar is gewoon verkeerd. Het gaat er niet om hoeveel mensen iemand heeft vermoord. Men had i.p.v. Der Untergang, ook een heroïsche film kunnen maken over Adolf aan het front en zijn idealen in de kunstenaarswereld. Toch is zoiets niet echt gepast, aangezien zijn minder plezierige kanten zijn goede kanten hebben overschaduwd. Verheerlijking van Adolf als oorlogsheld en schilder weegt dus niet op tegen Adolf als dictator. Verheerlijking van Ché als backpacker en idealist weegt ook niet op tegen Ché als koele moordenaar. Daarom is deze film gewoon fout. Je kan aan elke dictator /moordenaar wel een positieve draai geven, maar je verandert niets aan de feiten, hoogstens schets je mensen een verkeerd beeld voor.

Deze film gaat ook niet over de periode van 'Che als massamoordenaar'.... Che verkrijgt hier wel zijn sociale denkbeelden, die hij pas veel later "verkeerd gebruikt en inzet".

Stel dat ik over 20 jaar ook maar eens besluit mensen te vermoorden op een systematische manier, dan is de verfilming van mijn leven tot nu toe 'een verheerlijking van een moordenaar'?

Mug, ik had je hoger ingeschat. Ché is al lang dood, en deze film is gemaakt nadat hij zijn misdaden heeft begaan, niet ervoor. De filmmakers wisten hiervan, of konden dit weten, maar hebben toch een geweldig positief beeld willen schetsen. Het is dus wel degelijk verheerlijking van een moordenaar, net zoals het dragen van t-shirts met zijn afbeelding.

Het is een verfilming van Che's dagboek-memoires... (en die zijn geschreven voor zijn dood, zelfs voor zijn Cuba-tijd)

Het dragen van t-shirts met zijn afbeelding zie ik toch echt meer als commercie dan wat anders.

Je kan van Stalin's dagboekmemoires ook vast een tearjerker eerste klas maken. Nogmaals: je kan aan elke dictator wel een positieve draai geven, maar dat wist hun minder aangename kanten niet uit. Waarom maken ze anders van Adolf's tijd als schilder in Wenen niet een mooie romantische film? Of van Mussolini's tijd als leraar? Waarom is Ché een heilige geworden, terwijl andere soortgelijke figuren als duivels worden afgeschilderd. Kan iemand die vraag beantwoorden?

Of die smerige Churchill en Truman die al die Duitsers vermoord hebben. Wat een massamoordenaars. Dat die nu nog positief in het nieuws komen zeg...

Commercie ja, een mode-trent (net als het voormalige USSR een paar jaar geleden). Leuke anekdote dan maar. Een paar jaar geleden was ik voor een conferentie in Zuid-Afrika. In het hotel waar de conferentie plaats zou vinden, was de dag daarvoor een bijeenkomst van de Zuid-Afrikaanse Communistische Partij, de SACP. Echt iedereen liep rond in Che Guevara shirts en embleempjes en petten. Ik vond het nogal verbazingwekkend en ben een gesprek aangegaan met een aantal lui. De discussie kwam natuurlijk los omtrent Che + mode. Dat Che-kleding nu meer een mode-uiting is in het westen dan een 'ik-behoor-tot-deze-stroming'-uiting leidde tot verhitte reacties.

Oorlog voeren is iets anders dan systematisch mensen uitroeien/executeren. Of ga je straks ook Churchill vergelijken met Hitler, omdat ze beide mensen de dood injoegen? Overigens hoor ik nooit iemand zich positief uitlaten over Bush, laat staan dat er een mooie film over hem in de maak is. En ik ben inderdaad iemand van het eerste uur op Geenstijl, al plaats ik zelden reacties.

Beetje rare vergelijking. Volgens mij lijd je aan chronische Amerika haat.

Zoals jij ook lijdt aan chronische haatgevoelens, nietwaar?

Ik zie geen probleem in verfilmingen van memoires van andere grote dubieuze leiders. De vraag is alleen of zij ook een dagboek hebben bijgehouden?

Verder vind ik Diarios de Motocicleta wel een verheerlijking van socialistische idealen. Niet een verheerlijking van communistische ideeen en 'killing for the good cause', zeg maar de extremistische kant van het geheel.

Socialisme=links=communisme=langharig krakerstuig=Stalin verheerlijkers.

Typische Geenstijl logica, om je dood te lachen.

Nu ga je wel erg off-topic, maar ook dit klopt natuurlijk niet. Jij wil dingen als de Holocaust of The Killing Fields in Cambodja vergelijken met de oorlog in Irak. Dat slaat wat mij betreft als een tang op een varken. Oké, er is in al die gevallen sprake van een oorlog, maar hoe kom je erbij dat Amerikanen systematisch Irakezen oppakken en naar vernietigingskampen brengen. Er is sprake van oorlog waar burgerslachtoffers bij vallen, maar er wordt zeker geen genocide gepleegd.

Ik kan me anders herinneren gelezen te hebben dat Churchill een grote vinger in de pap had wat betreft het Dresden-bombardement.

(Of doet het aantal doden er iets toe?

Om maar niet te spreken van de bombardementen op Japanse steden door de heilige Amerikaanse bondgenoten.

Kan de discussie zich niet beperken tot Che en zijn beeld die gevormd wordt (in deze film of 't gevaarlijke 'in het algemeen')? Dank u.

De verwijzingingen naar zijn latere ideeën over de Revolutie zijn in deze film zeldzaam en nog immatuur (dan heb ik het bijvoorbeeld over zijn vluchtige opmerking richting Alberto over de noodzakelijkheid van wapens in de Revolutie; of de toespraak op zijn verjaardag waarin hij het heeft over de mestizo-cultuur die heel Latijns-Amerika zou moeten verbinden): opmerkelijk hierbij zijn de reacties van zijn toehoorders. Je ziet Alberto bijvoorbeeld duidelijk zijn bedenkingen hebben over de wijze waarop zijn vriend verandert, wat deze film ook zo aantrekkelijk voor mij maakt. Om mijzelf nog maar eens te citeren:

Ver offtopic / politieke discussie verwijderd. Nu weer over de film svp.

Ik wist op het moment dat ik deze film hier op ging zoeken dat er wel iemand was die de mooie film zou aangrijpen om zijn politieke voorkeur hier te tentoonstellen, jammer. Maar om Lord Flashheart te helpen aan een film welke misschien meer bij zijn denkbeelden ligt: Max. Adolf Hitler als mens neergezet. Ga daar je commentaar maar spuien. En er zijn vast wel films waarin het gooien van een atoombom op Hiroshima verheerlijkt wordt, misschien dat je daar wel vrolijk van wordt, want dat werd ik wel van deze film.

Want de film is gewoonweg prachtig. Ik had toch een zwaardere film verwacht waarin er veel meer gesprekken zouden zitten over het socialisme, niet dat er dan geen goede film in zou zitten, maar om deze reden heb ik de film al een aantal keer uitgesteld vanwege het ontbreken bij de juiste gesteldheid bij mij om deze film te bekijken.

Maar achteraf blijkt het gewoon een prachtig verhaal met ook wel enige humor.

Jammer dat je de film dan niet beloond met een mooi cijfer

Is 4* geen prachtig cijfer, dan?