Traffic (2000)

Sterke film waarin verschillende verhaallijnen door elkaar lopen over de oorlog tegen de drugs. Door verschillend kleurgebruik bij ieder segment worden de verschillende verhaallijnen uit elkaar gehouden. Hierbij komen vele facetten gerelateerd aan de drugsproblematiek voorbij, zowel op micro als op macro niveau. En dit maakt de film zeker boeiend. Ook de cast weet indruk te maken.

Aangename zit.

Door de verschillende verhaallijnen onderhoudt Traffic - ondanks een toch wel stevige speelduur - een gezwind tempo. Het drugsprobleem wordt vanuit verschillende ooghoeken bekeken en dat levert meestal wel interessante passages op. Toch voelen enkele personages en/of verhaallijnen onderbelicht aan.
Zo is het Ayala-plot overhaast ineen geknutseld - de vrouw verandert in een wip en een zucht van brave huisvrouw naar drugsbarones, met als enige motief haar man van wie ze niet wist dat hij een misdadiger is vrijkrijgen.
Ook andere passages werken lang niet altijd even goed - ik denk dan aan de speech van Wakefield -, maar nog anderen dan weer wel - het Mexico-plot -, waardoor de eindafrekening positief is.

De uitgebreide sterrencast staat vrij goed te acteren. Benicio Del Toro, Catherine Zeta-Jones (met Brits accent - eindelijk!) en Don Cheadle maken indruk, Michael Douglas teert op ervaring.

Steven Soderbergh levert wederom een staaltje dynamische regie af. De kleurenfilters zijn lang niet altijd even mooi (Mexico zou in principe beklemmend genoeg moeten zijn als decor), maar storen nergens. De scène-overgangen zijn vlot en zorgen ervoor dat het tempo geen moment ineenzakt, maar af en toe had een verhaallijn wat langer mogen duren vooraleer het afgekapt werd.

3,5

Uitstekend misdaad/drama/thriller film...

Zeker sterke film...

Prima verhaal...

Drugs is niets...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteurs Michael Douglas en Russell G. Jones...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Tegenvaller.

Kon mijn concentratie er moeilijk bij houden wat een gepraat en er gebeurde weinig. Vond de regie van Soderbergh ook niet mooi. Met de blauwe en gele beelden. Nee het verhaal pakte me niet.

Geweldig mooie film , helaas duurt hij iets te lang waardoor je het waarschijnlijk niet afkijkt als je ongeduldig van aard bent

Het duurt een tijd - en eigenlijk is het nooit 100% duidelijk - wie wie is in deze drugsoorlog. Dit komt natuurlijk omdat de strijd op diverse niveaus, familiale inbegrepen, wordt gevoerd en het blijkt dat de overheid niet alleen corrupt is maar zelfs compromissen sluit met de drugsmaffia.

Een goede film maar een echte ziel heb ik er niet ingevonden. In het begin van de film is er zelfs een idiote en totaal overbodige schietpartij en bovendien zijn ook alle acteurs niet altijd "in".

Sterke misdaad drama met verschillende verhaallijnen die allen drugs gerelateerd zijn. Iets wat indrukwekkend is en vooral goed werkt zijn de verschillende kleuren die per verhaal gebruikt zijn. Ieder verhaal wordt vanuit een eigen perspectief uitgebeeld en laat zien waar de VS op drugsgebied mee te kampen heeft. Bepaalde aspecten uit de film zijn gebaseerd op echte mensen en gebeurtennissen. Dit is tevens iets wat samen met sterk acteerwerk de film zeer geloofwaardig maakt.

Beetje middle of the road.

Weer een film waarin meerdere verhaallijnen gevolgd worden en uiteindelijk samenkomen. Op papier een idee dat me eigenlijk wel aanspreekt, alleen jammer dat er weinig écht indrukwekkends wordt gedaan met het potentieel dat dit soort mozaïekfilms te bieden hebben.

Traffic is hierop geen uitzondering naar mijn beleving. Nou niet echt wat je een slechte film noemt, maar opzienbarend was het allemaal niet. Komt onder andere doordat ik niet zoveel met het onderwerp heb, en de clichématige personages me ook niet zo aanspraken. Het kabbelt de hele film lang wat voort als een soort soap-achtig vertelsel, zonder echt te intrigeren. Perfecte film om zo nu en dan even bij weg te sukkelen, niet zozeer omdat het nou echt saai is of zo, maar wel omdat het meestal gewoon wat doordeweeks aanvoelt.

Toegegeven, cinematografisch is er wel zeer weinig op aan te merken. Visueel ziet er consequent gelikt uit, waarbij de scenes met kleurenfilters voor nog wat extra's zorgen. Soundtrack is ook oké, hoewel wel wat (net zoals de rest van de film) identiteitsloos. Pakweg één of twee verschillende ambient riedeltjes, die zo om het kwartier even ingezet werden. Tja.

Pas mijn tweede Soderbergh, al kan ik nou niet zeggen dat het oeuvre van de beste man me echt aanspreekt. Hier namelijk een beetje hetzelfde probleem als bij The Limey voor mij. Wel vermakelijk, visueel meer dan oké, maar te weinig smoelwerk. 2,5*.

Trage, lange, niet al te interessante film.

Ik had redelijk hoge verwachtingen voor deze film. Hoge rating; goede acteurs, fijne setting; interessant verhaal; en bovendien hou ik wel van mozaïekfilms. Maar het kon me helaas gewoon niet boeien. De verschillende verhaallijnen deden me te weinig. Eigenlijk alleen de verhaallijn met Wakefields dochter kon me interesseren.

Bij een mozaïekfilm kan het natuurlijk gebeuren dat je wat moeilijk in de film komt met het constant switchende perspectief, maar toen ik na een uur nog steeds weinig geïnteresseerd zat te kijken, wist ik dat dit 'm niet echt ging worden. En toen ik na 80 minuten zag dat ik nog een uur moest, ging ik eigenlijk met tegenzin geforceerd verder kijken.

Gelukkig redt het uitstekende acteerwerk en de fijne soundtrack de film nog.

Waar ik me ten slotte gedurende de hele film aan ergerde was de beeldkwaliteit en de filters/nabewerking. Ik snap dat ze voor de verschillende verhaallijnen verschillende filters wilden gebruiken, maar naar mijn mening waren de verschillen te groot. Daarnaast waren de beelden in Mexico gewoon ronduit lelijk. Misschien dat ze daar in 2000 nog mee weg konden komen, maar anno 2016 n.m.m. niet meer. Een ruige look hadden ze ook wel zonder die lelijke nabewerking kunnen creëren.

“They talk like they're conspiring to conspire.”

Vakkundig gemaakte film van Soderbergh. Veel verhaallijnen, veel personages en veel verschillende locaties, maar Soderbergh houdt het allemaal strak in de hand. De meer persoonlijke verhaallijnen (van Del Toro en Christensen) zijn duidelijk het interessants, maar ook rond Cheadle en Zeta-Jones valt er genoeg te genieten. De drugshandel komt in al zijn facetten langs, van de bestrijding ervan tot het inhaleren van je zoveelste shot. Dat je er vooral zeer cynisch van wordt is niets nieuws, en Soderbergh probeert er gelukkig geen 'happy end' aan te breien. Deze keiharde wereld kent alleen maar verliezers.

Mooie film, maar duurt wel erg lang.

Met name visueel tovert Soderbergh veel moois op het scherm. Mooie locaties, mooie tinten. Acteerwerk is sterk. Maar het verhaal is niet altijd even interessant. Sommige verhaallijnen hadden rustig radicaal geschrapt mogen worden. Kleine 2,5 uur is dan toch flink overdreven, al valt er gelukkig altijd wel wat te genieten.

Drugs maakt meer kapot dan je lief is.

Intrigerende film. Door te hoppen langs de diverse personages en persoonlijke verhaallijnen worden de diverse aspecten van drugs, zoals handel, gebruik, opsporen en de ellende die er uit voortkomt, duidelijk bellicht.

Het was prima te volgen mede door de afbakening van scènes middels kleurgebruik en al dan niet schokkerige cameravoering.

De lange speelduur is me niet eens opgevallen dus dat betekent dat de film mij prima heeft weten te boeien.

Traffic is een boeiende inkijk geworden over the war on drugs aan de hand van een mozaïekfilm waarbij het vier personages centraal centraal. De situaties van deze individuen wordt - indien het nog niet duidelijk genoeg is - van elkaar onderscheiden via kleurschakeringen. Zo heb je enerzijds de koele blauwe kleuren voor het ene verhaal en de gewone kleuren versus de geelbruine tinten. Niet verwonderlijk dus dat Soderbergh onder meer met deze techniek op de Oscars destijds hoge ogen gooide en vier begeerde beeldjes naar huis mocht nemen.

Technisch zit de film goed in elkaar. Goede cast met uitstekende acteerprestaties ook. Er wordt mooi afgewisseld tussen de verschillende verhalen zodat het boeiend blijft. Het verhaal van de dochter intrigeerde me het meest. Sentimenteel werd het nooit. En er zijn inderdaad meer expliciete films over drugs zoals Trainspotting of Requiem for a dream om maar die twee te noemen. In traffic wordt ook de aandacht gevestigd op de uitzichtloze en meedogenloze strijd tegen drugs en de verwoestende impact die het kan hebben op de maatschappij (corruptie, criminaliteit, moordpartijen, individuele verrijking en verdoemenis, ...). Dikke 3,5* tot dicht tegen de 4,0*aanleunend.

Degelijke film waarin diverse verhalen over drugs aan bod komen. Vooral de moeite waard door de gedegen cast. Het acteerwerk is zeer behoorlijk, zonder echte uitschieters overigens. De kleurenfilters zijn apart en geven de film iets extra's. Het plot is onderhoudend genoeg, maar over de gehele linie weinig bijzonders.

Boeiende film, dat zeker. Maar waar ik me erg aan stoorde is de eenzijdige benadering van de drugsproblematiek. Er zijn zoveel verschillende roesmiddelen dat het totaal onzinnig is om alles op een grote hoop te gooien. Soderbergh laat de 15-jarige dochter van de baas van de Narcoticabestrijding in een paar scenes overstappen van joints, naar coke, naar heroïne. Wat haar daarna overkomt is het schrikbeeld van iedere ouder, maar kom op zeg, iets meer nuancering had de film geen kwaad gedaan.

Een heel goede film die heel veel aspecten van de ‘war on drugs’ belicht en daarmee een compleet maar ook realistisch beeld geeft. Niet alle scenes zijn even sterk maar de meeste zijn dat wel hetgeen een spannende, beklemmende en indringende film oplevert.

Soderbergh's beste wat mij betreft, uitgebreid en groots verhaal die op alle lagen de strijd tegen drugs laat zien en de 'vuile' en tegenstrijdige wereld die dit behelst.

Een zeer uitgebreid en geprezen verhaal wordt gebracht met mensen in verschillende lagen die soms mijlenver van elkaar liggen. Toch zijn de scheidslijnen ultradun en lijkt de wereld van de drugs een ware modderpoel waar je onmogelijk schoon bij blijft. De grootste drugsbestrijder van het land blijkt te worstelen met zijn dochter en daarna met zichzelf over wat nu belangrijker is, zijn carrière of zijn privéleven en vooral in het begin is hij roomser dan de paus, Jones weet niet eens wat haar man doet maar uit nood en uit angst het leventje te verliezen schroomt ze er niet voor de zaken over te nemen, Del Toro blijkt een uitmuntende en slimme smeris die uiteindelijk te ver gaat en voor de verkeerde blijkt te werken. Toch komen ze allemaal ergens, op Cheadle na die als enige zich aan de regels lijkt te houden en er het minste aan over lijkt te houden. De jager wordt de gejaagde...de scheidslijn tussen goed en kwaad blijkt ultradun en het zogenaamde recht lijkt voor machtswellustelingen weggelegd. Zoals gezegd, een beerput waar weinigen schoon uitkomen.

Daarnaast heeft Soderbergh een bijzonder stijl gekozen. Het ene moment zijn de kleuren grauw en kil, dan weer fel en broeierig, maar de meeste beelden hebben ondanks de kleurensetting een overeenkomst, een bewust gekozen korreligheid waar alles lelijk bij oogt en ieder oneffenheid en imperfectie nog meer naar voren komt. De nadruk op de lelijke wereld en milieu kon niet groter. De muziek is sfeervol en komt sfeer en spanningsverhogend over, soms ook dromerig, om als laatste een paar woorden over de cast te zeggen. Ik meende dat de cast een oeuvre prijs had gekregen of iets dergelijks, in ieder geval een benoeming dat de hele cast als geheel uitstekend had gepresteerd. Zo is Christensen wel het noemen waard, altijd in de veronderstelling geweest dat dit Julia Stiles was, Douglas prima en ik vooral vind Del Toro heerlijk in deze film. Vooral die lichaamstaal tijdens die arrestaties vind ik bijzonder.

Goede film, niet helemaal top, maar zeer zeker noemenswaardig en terechte winnaar van prijzen.

Ook opnieuw bekeken en heb verder niets toe te voegen aan mijn eerste commentaar, hij duurt inderdaad wat lang om goed te zijn.

Te lang vond ik hem niet, wel wat simplistisch. Sommige personages maakten wel erg drastische ontwikkelingen door, met name Zeta-Jones die van keurige hogere middenklasse dame die geen weet had van de criminele activiteiten van haar man transformeert tot de Godmother die een huurmoordenaar beveelt iemand door z'n kop te schieten. Ook die rijkeluisdochter ging wel erg snel bergafwaarts. Dat die rich kids zelf de achterbuurten ingaan om te scoren leek me niet echt geloofwaardig, elke middelbare school heeft toch wel z'n eigen dealertjes?

De verhaallijn in Mexico vond ik dan wat beter uitgebalanceerd, Del Toro is ook echt perfect voor dit soort rollen. De onderonsjes tussen Guzman en Cheadle waren vermakelijk. Geen topper maar degelijke Hollywoodproductie met mozaiekstructuur in de lijn van Crash, Magnolia en Babel, maar afgekeken van Altman.

Soderbergh.

Het is altijd een wat halve regisseur voor me geweest. Zijn wat minder gewaardeerde projecten blijven me altijd meer bij dan de films die zijn carrière echt tekenen. Traffic werd me aangeraden door een kennis. Klaarblijkelijk een sterke film vanuit Soderbergh, maar ik kreeg eerder het gevoel dat hij Iñárritu na wilde bootsen.

Traffic kent een vol verhaal dat springt van personage naar personage. Zoals wel vaker met dat soort films worden er risico's meegedragen die ook hier aan de orde komen. Die risico's zijn dat enkele personages uitstekend weten te boeien terwijl andere personages dat totaal niet kunnen. Deze film heeft daar ook regelmatig last van, en hier zijn het zelfs de wat meer aanwezige rollen die zich samen tot de mindere personages vormen.

Verder een wat verwarrende stilering. Ik zie een hoop geprijs voor de regie, maar ik zette vooral vraagtekens bij het gebruik van de extreem felle filters. De kleur blauw ziet er echt belachelijk uit over deze film, het komt vooral over als een kapot televisiescherm. Andere filters, zoals de felle weerkaatsingen die een hete atmosfeer mogelijk maken, werken gelukkig wat beter.

Uiteindelijk steekt de film redelijk in elkaar, maar Soderbergh is op experimenteren uitgegaan. Opzicht geen probleem uiteraard als regisseur. Ik zie het zelfs liever dan het veilige pad bewandelen, maar de hoeveelheid aan stileringen binnen deze film is redelijk druk. De stijlen worden constant omgegooid van erg op visuele pracht gericht naar heel rauw en direct. Waarschijnlijk om van stijl te wisselen zodra de film van personages wisselt, maar ik vond het onnodig, vervelend en vooral ontzettend lelijk met enige regelmaat.

Nee, dit is niet zijn beste film wat mij betreft, maar hij heeft ze ook nog minder afgeleverd. Dit is geen film die ik direct van Soderbergh had verwacht, maar iedere regisseur wil weleens wat anders en die keuze kan ik best respecteren. Het wordt echter problematisch wanneer het zoals deze film uitpakt, al klink ik erg negatief. Het verhaal zit goed in elkaar, het acteerwerk is naar behoren en de film kent zeker wat hoogtepunten. Omdat het inhoudelijk als een huis staat zal ik het geen al te laag cijfer toekennen.

Heel lang geleden eens een keer gezien volgens mij, maar er stond me niks meer van bij. Soderbergh heeft een fantastische sterrencast weten op te trommelen en ze spelen hun personages naar behoren. Met name Don Cheadle vind ik altijd een prettige acteur, maar ook Del Toro, Zeta-Jones en Erika Christensen vallen op. Op zijn tijd houd ik best van de mozaïekstructuur, maar bij Traffic werkt het vooral erg druk. Dat laatste heeft overigens ook met de montage te maken, waar ik niet zo over te spreken ben. Dat filtergebruik had van mij niet gehoeven. Bovendien zijn niet alle verhaallijnen even boeiend, waardoor ik als kijker af en toe inzakte en even later weer opveerde. Wat resteert is een onderhoudende film over drugsproblematiek, maar ik vond het verre van indrukwekkend.

3*