Magnolia (1999)

Inderdaad, want op deze manier is je filmliefhebbende periode een kort leven beschoren. It doesn't get any better than this

Ik zal onthouden 'm ooit nog eens te moeten zien dan. Ooit.

Ik vond deze film ook saaier dan ie lang was. Mocht iemand mij nou willen vleien door te zeggen dat ik te jong ben om deze film te begrijpen oid dan hoor ik dat graag!

Je bent te jong om de film te begrijpen......

Ik vind het wel grappig om te zien dat je Short Cuts op één hebt staan in je top-10, maar Magnolia schijnbaar tien keer niks vond.

Ik zie ook een groot kwaliteitsverschil.

Ikke niet....

Oef.. maar als je zo oud bent als ik, mag je Magnolia dan toch nog overgewaardeerd vinden?

Dat mag! Renske gaf de voorzet, ik scoorde slechts het onvermijdelijke doelpunt. Hoge leeftijd is geen vereiste bij het beoordelen van een film, maar een bepaalde mate van opgedane levenservaring helpt je wel het volle uit een film te halen, omdat gevoelens en situaties die je voorheen niet kende nu JUIST wel herkenbaar zijn. Een film als Bleu van Kieslowski zal eerder aanslaan bij een publiek dat nadenkt over Dood, of een aanvaring heeft gehad met dood/overlijden van een dierbare.....is dat dan zo'n rare stelling?

Volledig mee eens, alleen zegt leeftijd daar vrij weinig over.. En dat bedoel ik echt zoals het er staat: ik ken menig 18-jarige die veel 'verder' is op sommige fronten (zoniet een overweldigende hoeveelheid) dan heel wat lui wellicht in hun hele leven zullen komen. Zeker op gebied van geestelijke pijn gun je zoiets niemand, maar het helpt je wel kunst enórm veel meer te beleven & waarderen ja.

Grappig, ik was achttien toen ik voor het eerst Magnolia zag. Na afloop voelde ik me alsof mijn hoofd een meloen was die door een baseballbat zwaar was geraakt. Ik weet niet of ik verder stond dan een ander op die leeftijd (hoewel, ik ben zeker van niet). 't Heeft waarschijnlijk te maken met mijn referentiekader, denk ik. Niet dat je er het onmiddellijk aan toetst, maar het plakt toch ergens in je achterhoofd.

Een voorbeeld van mezelf: tot mijn tiende vond ik Duran Duran de beste muziek, toen kocht ik een CD van R.E.M. en Duran Duran kon me gestolen worden. 't Hangt er ook van af op welk moment iets binnenwandelt in je leven, vermoed ik.

Toen ik Magnolia bekeek had ik net een reeks actiefilms bekeken (al de Steven Seagal-films!) onder lichte dwang van een vriend die me perse wou omkatten tot een Seagal-fan. Wel, dat werkte dus niet. Na zo'n week bij die kerel thuis doorgebracht te hebben, ging ik m'n eentje naar de bioscoop om te gaan kijken naar die film "die gebaseerd was op die liekes van Aimee Mann". Ik was precies thuisgekomen na een lange reis...

Ik heb niet zo lang geleden Short Cuts herzien en waardeer 'm wat minder dan destijds maar ik had problemen met het actualiseren van mijn top tien en het daarna een beetje uitgesteld omdat ik niet zo goed kan kiezen welke nu op 1 moet.

En denken jullie nu maar niet dat een nummer 1 gaan aandragen zal helpen want daar trek ik mij geen donder van aan.

Overigens, ik maakte natuurlijk een grapje over dat te jong zijn om een film te snappen, maar om eerlijk te zijn vínd ik het nogal wat van sommige mensen om over zichzelf te gaan zitten zeggen dat ze deze film waarderen vanwege meer levenservaring. Wat een ding om over jezelf te zeggen, jemig. Ik zou echt nooit over mezelf zeggen dat ik bijv. 'minder oppervlakkig' ben dan sommigen anderen, zoals de teneur een beetje lijkt te zijn van sommige stukjes. Over stukjes gesproken, eerlijk gezegd krijg ik daar een beetje kotsneigingen van.

Wie ben ik en wie ben jij om te bepalen wat meer levenservaring is? Wat diepgang is? Wat oppervlakkig is?

Dat kun je natuurlijk pas beoordelen als je e.e.a. over 'de ander' weet, maar even los van Magnolia, durf ik best te zeggen dat de films van Tsai Ming-Liang, Verboden te Zuchten, Driller Killer, mij vooral bevallen (ik SNAP ze, jaja) omdat ik erg veel ervaring heb met depressie en aanverwante zaken. Dat ik nog meer dan vroeger op zoek ben naar rustige films, omdat het leven me kalmer heeft gemaakt. Ik denk dat dit soort opmerkingen over het algemeen te snel wordt gezien als waarde-oordeel. Maar dat is ook wel begrijpelijk, want het wordt inderdaad regelmatig gebracht op een toontje van 'jij hebt nog veel te leren zeg, tjongejonge'. Ieder zijn eigen ontwikkeling.. Ik sluit niet uit dat ik over een paar jaar ofzo, als ik weer nieuwe dingen in mijn eigen leven heb meegemaakt, Magnolia ook meer ga waarderen dan ik nu doe .

Precies Menni, het gaat mij inderdaad om dat toontje. Maar met bepaalde thema's en onderwerpen heeft eenieder zijn of haar historie. Zoals ik bijv. The Emerald Forsest waarschijnlijk hoog waardeer omdat ik zelf lang in het tropisch regenwoud ben geweest en Jésus de Montreal en Priest omdat ik die worsteling van die karakters met de RK-kerk meen te herkennen.

Ik had hier eigenlijk als een post geplaatst, maar ik gebruik de edit-knop nu omdat het een beetje erg off-topic begon te geraken.

Renske, natuurlijk heb je het recht om termen als 'oppervlakkig', 'levenservaring' en 'diepgang' te gebruiken en te definieren!

Ikzelf koppel levenservaring aan pijnlijke gebeurtenissen in je verleden, de tijd die je gestoken hebt in nadenken over jezelf en maatschappij en de hoeveelheid 'leerstof' die je daardoor rijker bent geworden. Vaak is leeftijd ook een factor maar dat hoeft natuurlijk niet altijd zo te zijn. Natuurlijk kan ik niet in ieders verleden kijken en niet weten wat er in elk hoofdje omgaat, maar mijn directe omgeving heeft me getoond dat weinig mensen nog bezig zijn met een leerproces mbt zichzelf en maatschappij. Ik ben van mening dat ik zoveel nagedacht heb dat ik termen als oppervlakkig en levenservaring mag gebruiken. Ik heb over mezelf geoordeeld en ik mag ook over anderen oordelen....en ik mag zeggen dat de situaties in Magnolia uit mijn leven gegrepen zijn, dat levenservaring je helpt om een groot deel van Magnolia te vatten. En dus ook dat er mensen zijn die het niet vatten, omdat ze bepaalde levenservaring misschien nog niet hebben opgedaan.

hehe,geweldige reply trouwens ik had het egt nie beter kunnen verwoorden. maar ik zie op bepaalde fronten toch wel een sterke vergelijking tussen magnolia en hapiness. laat ik voorop stellen dat ik hapiness een alleraardigste film vond om te kijken, maar deze kan bij lange na niet tippen aan p.t.a's magnolia. maar ook in hapiness komt het aspect van 'toeval'naar voren. ik zet toeval tussen aanhalingstekens omdat het volgens p.t. anderson geen toeval is dat 'vreemden'elkaar op een bepaalde manier treffen en dat ze via andere mensen weer met elkaar in verbinding staan.

maar qua boodschap zijn et wel 2 hele verschillende films natuurlijk (hapiness is cynisch en de situaties zijn grappig maar eigenlijk op een soort van droevige manier en magnolia gaat over lots bestemming en menselijke sterke menselijke emoties en is eigenlijk een hele 'bijbelse'film)

maar toch zijn er overeenkomsten tussen de 2 films vind ik...;-)

hehe enne..ow ja ik wilde ook nog even kwijt dat ik dit egt de film vind van de hele jaren 90 maar dat ik het eigenlijk niet eens ben met wat er op het begin en het eind verteld wordt: "...it is the humble opinion of the narrator that this can't be coincidence..." en ik geloof zelf juist wewl in toeval.en ook de spanningsbogen in deze film egt top..

nu benk weer even klaar later misschien meer...

Uh, dit lijkt me op de eerste plaats een menselijke film - ik denk (neen: ik weet bijna (ik zeg bijna dus 100 % zeker ben ik nu ook niet) zeker) dat vele mensen dit een fantastische film vinden - mocht hij destijds beter gepromoot zijn. Ik weet niet hoe het in Nederland zat, maar hier in België heb ik destijds zwaar moeten zoeken om deze film te kunnen zien. Kijk maar naar "A Clockwork Orange" - niet vergelijkbaar als film, maar kom - de filmmaatschappij was bang dat dat spul niet ging verkopen. Kubrick nam de manier van promotie zelf in handen en voilà!

Ik zat al met spanning uit te kijken hoe al deze losse verhalen tot een samenhang zouden komen, en hoopte echt op vuurwerk tijdens het slot : een einde waarin alles verklaard zou worden, of een duidelijke boodschap zou vrijkomen, of nog, gewoon een superspannende plot ! Wat was mijn ontgoocheling dan ook groot toen die eerste kikker uit de lucht kwam vallen. Daar moest ik het dan mee doen. Nee, films met een dergelijke symboliek zijn niet aan mij besteed. Symboliek kan wel, vind ik, maar hier vond ik het te ver gezocht en te onrealistisch.
Om maar eens de vergelijking te maken : bij Mulholland Drive stak er ook symboliek, maar mede door de spannende thriller waardoor ik meegesleept werd, ging ik na de film meteen alle naslagwerken opzoeken, en ik bleef geboeid tot ik de puzzel volledig in elkaar kreeg.

Aha, dus een typisch geval van een kop-staart-filmkijker. Heeft ALLES wat zich tussen het begin en het einde van Magnolia afspeelde dan geen enkele waarde?

But it did happen!

Misschien wel, maar het boeide me niet.

Zeg dat dan.....je gooide het alleen op de eindscene.

Ik verbeter mezelf : het boeide me wél, in zekere mate, tot aan de kikkerscène.

Maar bij een dergelijke plotwending is de ontgoocheling te groot, en heb ik geen zin meer om waarde, symboliek of boodschap uit de film te halen.

Kom op zeg. Zonder de symboliek zijn het toch ook nog prachtige, uit het leven gegrepen verhalen? Ik zie de symboliek als the finishing touch....het drama staat toch als een dijk?

.......als een huis, een kasteel, een meloen, een koelkast, een bijzettafeltje....je weet toch wat ik bedoel, mag ik hopen.

de film staat idd als een dijk. maar ik vond juist dat de kikkerscene er perfect in past. ik weet dat die shit uit de bijbel komt (1 vd 10 plagen ofzo?mozes?egypte? ik weet et niet precies). maar ik vind ook dat...iig voor mij heeft die kikkerregen ook iets van met de toeval/lotsbestemming te maken. ik bedoel, als er 1 kikker uit de lucht komt gevallen... tot daar aan toe. maar bij een regenbui van miljoenen kikkers, wordt toeval uitgesloten. maar die kikkerregen wordt ook een soort van verademing, zodat de men herinnert worden om het goede te doen. na die kikkerdouche hadden alle personages echt zoiets van....what the hell??!! dat ze zo perplex stonden en dat ze door hadden dat er meer in het leven is dan dat kleine wereldje van hebzucht. maarja...je weet ze zeggen: beter 1 kikker in de hand dan 10 in de lucht

inderdaad!