Magnolia (1999)

Ik niet. Ik was zeer onder de indruk, ook van de eindscene. Sterker nog, het maakte de film nog indrukwekkender voor mij.

Maar het einde van magnolia blijft een eeuwige discussie.

Brilliante opzet van een film. Het eerste half uur denk je bij jezelf, waar kijk ik toch naar. Het lijkt allemaal als los zand aan elkaar te hangen. Maar steeds wordt duidelijker en duidelijker wat de samenhang van het geheel is. de aftiteling van de gameshow voor kinderen bijvoorbeeld . Zo komt de film tot een climax waar ik nog even over moet nadenken. Inderdaad zal dit einde altijd een discussie blijven (zoals hierboven ook staat). Ik waardeer de film met 4 sterren vanwege de subtiele manier van aangeven waar de verhaallijnen bij elkaar komen. Het einde kost voor mij een halve ster.

Niet zo angstig Droopy.

De eenzaamheid die je voelt druipt van deze film af. Wellicht zijn de mensen die dit laag waarderen niet eenzaam. Wie zal het zeggen.

Voor mij is deze film een echte steun. Zo van, ik ben niet alleen in mijn eenzaamheid. Er zijn meerderen die er last van hebben.

En daar draait het om bij films. Steun zoeken bij films die je dierbaar zijn.

Wel mooi gezegd Fisherking. Wat ik vooral zo mooi vind dat is zijn de verrassende karakters die achter hun sociale masker een steen van eenzaamheid in hun hart dragen.

Het nummer 'One' (van Aimee Mann)waarmee de film opent zet meteen de toon voor de film. Niet te theatraal en bombastisch maar een eenvoudig beetje triest, beetje grappig nummer. Ik ga mijn top 10 weer aanpassen denk ik.

De tweede keer dat ik deze film zag, viel me vooral de muziek, die de gehele film bijna door speelt op. En dat liedje dat ze samen zingen is erg mooi gedaan.

Deze film is net als 'Short Cuts' een apart genre.

Nog steeds de volle 5*.

Iedereen is van binnen een bioscoop. Je zit er alleen altijd in je eentje te kijken. Je hebt de illusie dat er plaats is voor meer personen. Maar dat is spijtig genoeg niet zo.

En dat is net het mooie aan deze film vind ik (hij staat niet voor niets op 2 in m'n top 10) - je krijgt hier echt een blik in de ziel van de personages (vind ik toch, er kunnen MM-leden vinden dat ik hier sta te meieren - is waarschijnlijk zo!).

"One" is trouwens oorspronkelijk van Harry Nilsson! Die soundtrack is trouwens een lavement voor de ziel Zoals Redlop reeds zei: "grappig & triest". Dat andere werk van Aimee Mann is trouwens ook de moeite!

O ja - Fisherking - mooi bericht!

ik hem gisteren maar bij Mediamarkt Zwolle gekocht,aangezien de bijde videolands die Zwolle rijk is hem niet meer hebben en ook niet opnieuw willen bestellen (schande).Normaal koop ik nooit films zonder ze al eerder gezien te hebben,maar de menigen over de film zijn hier erg positief dus heb ik de gok maar gewaagt.Ga 'm straks kijken(denk ik) ,ben benieuwd.....

ik heb hem net gekeken en ik ben blij dat ik hem (blind) gekocht heb. Ik heb me de hele film vermaakt en het einde vond ik niet vervelend,ik vond het zelfs erg mooi.

Kan weinig aan de berichten van de andere MM-collega's toevoegen, behalve dan dat ik het echt een prachtige film vind, echt geweldig!

Ik weet niet goed wat ik van deze film moet denken. Volgens mij bgreep ik er niet zoveel van...


Dat die tv show is geproduceerd door Earl Partidge is geen toeval? We tunen in op een paar levens die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, maar later in de film wordt ons verteld dat het wel zo is. Dit is ook het geval bij Donnie Smith. (oké alleen bij hen dan) Wat wordt hier nou precies de grote clue genoemd? Wat is nu het grote geval van toeval in de film? Dat Jim langsrijd en Donnie ziet klimmen, ex deelnemer van een tv show die gepresenteerd wordt door de vader van zijn nieuwe vriendin? Het zwarte jongetje die eerder Jim heeft ontmoet en Linda halfdood in haar auto vindt? De kikkers Zo'n duidelijk geval van toeval zoals in het proloog vond ik dit alles namelijk niet.


Zou iemand mij misschien willen uitleggen wat ik heb gemist?

Zoveel lijnen die bij elkaar komen... Wat heb ik eraan als de akelige somberheid van de film me bijna misselijk maakt... Een film die ik met de grootste moeite kon uitzitten. Het overmatige gebruik van the f*** word irriteerde me al na een paar minuten. Tsja, dan wordt het lastig... Jammer van de moeite van alle acteurs om er iets van te maken.

Wat had je dan verwacht? Genre = drama, geen komedie.....

Wordt dat woord dan gebruikt in de proloog?

Nu nog een paar echte argumenten kees!

Die akelige somberheid valt wel mee dacht ik. Meer een verborgen eenzaamheid die alle personages met zich meedragen en die uiteindelijk aan de oppervlakte komt op een (in mijn ogen) prachtige manier.

RamonK, wat rechtlijnig toch weer.

Alsof een film met het predikaat 'drama' ook niet een beetje lucht/licht/lach mag hebben.

En alsof alles wat dus wél ook om te lachen is, dan gelijk een komedie is.

Nu nog een paar echte argumenten RamonK!

(Oude discussie maar het blijft het ageren waard.)

Somberheid? Deze film geeft me juist hoop. Meer dan welke film dan ook zelfs.

meer nog dan Amelie?

dan moet ik hem zeker binnenkort eens kijken

Precies, Magnolia is een hoop en steun.

Ach Renske toch......Tuurlijk hoeft een genre niet afgebakend te worden.

Magnolia is juist meer voor mij dan slechts drama en somberheid. De film draagt ook hoop en een lach met zich mee.

Maar wanneer ik een film ga kijken die als genreduiding 'splatter/horror' heeft..........dan zal ik de film achteraf niet snel afrekenen op rondvliegende ledenmaten........daar zit toch enigzins een waarheid in, niet dan Renske?

Dat is iets anders, RamonK. Ik reageerde niet op het feit dat jij Magnolia meer vindt dan slechts drama en somberheid. Dat weet je best. Ik reageerde op hoe jij schreef 'genre = drama, geen komedie'.

Persoonlijk vind ik dat appels met peren vergelijken. Drama is een bijzonder breed genre (met dus plaats voor een lach en een traan ) waarbij 'splatter' wel een heel concreet iets is.

Mocht je nou 'splatter' met 'tragedie' willen vergelijken (een genre waarmee gek genoeg geen film mee wordt aangeduid), dan zou ik het een betere vergelijking vinden. Want bij tragedie weet je al: okee, dat wordt janken. (Of lachen natuurlijk, als je 't een slechte film vindt...)

Tijdens het kijken naar de film was ik me er enorm van bewust dat de ellende van de hoofdpersonen uit het leven gegrepen is, dat die situaties dus ook in het echt vaak voorkomen. Ik vraag me af waar dat gevoel precies door veroorzaakt werd en ik weet ook niet of dat één van de thema's van de film is (ik lees er in de voorgaande pagina's maar weinig over) maar kleine dingen in de film (zoals de woorden But it did happen) zetten me tijdens het kijken aan het denken. Of dit nou de bedoeling van de regisseur was of niet, het maakte Magnolia één van de meest aangrijpende en ontroerende films die ik tot nu toe heb gezien. 5*

Ik ben het met je eens, Ghola.

Toevallig maakten die acteurs wel (een van) de beste films aller tijden....

Magnolia vind ik zwaar overgewardeerd. De film heeft zijn leuke momenten, maar dat is ook alles. De regisseur/schrijver werd er op gewezen dat de kikkerregen 1 van de 10 plagen was uit het bijbelverhaal van Mozes. Door deze ''vondst'' vond hij het nodig om gebruik te maken van wat symboliek. De film is doorspekt met de getallen 8 en 2 dat heeft weer betrekking op de bijbelvers over Mozes. Noem je dit nou symboliek. Het heeft trouwens totaal geen functie, behalve dat sommige mensen hierdoor de film intelligent gemaakt vinden.
3 sterren

De bijbelverwijzing vernam de regisseur geloof ik pas NA het uitkomen van de film.

De getallen en verwijzingen waar je het over hebt zijn van ondergeschikt belang in de film. Jij maakt het nu belangrijker dan het is. En het is de vraag of het allemaal bewust in de film zit.

Uiteindelijk draait de film om eenzaamheid.

Ik ken alleen de spronkhanen plaag. En mijn scholing is goed genoeg. Ik denk dat maar weinig mensen de plagen kennen, of meer dan een/twee