Notorious (1946)

Ik had al een tijdje geen Hitchcock meer gezien, maar deze - voor mij elfde - Notorious is meer dan een warm weerzien!

Persoonlijk vind ik dit een van de mans beste films die ik tot nu toe zag. Het verhaal is spannend, bevat een groot aantal briljant opgezette suspencescenes, kent geweldige acteerprestaties en ga zo maar door. Het einde is bovendien ook geniaal. Het segment waarin Bergman doorheeft dat ze vergiftigt wordt, vervolgens duizelig wordt en alles begint te draaien is een visueel hoogtepunt.

http://ecx.images-amazon.com/images/I/519G3vY-dXL._SS500_.jpg

Deze poster kwam ik tegen op Amazon. Mooier dan de poster die nu op MM staat .

Ja idd!

Voeg jij hem toe?

Dat is een Franse poster, Moviemeter hanteert altijd de originele poster.

Excuses, ik had zelf niet gezien dat het er in het Frans stond.

Een enorme draak.

Al vanaf het begin was ik het bitse, onaangename personage van Bergman beu. Het begin van de film deed me zelfs denken aan Who's Afraid of Virginia Woolf?, ook zo'n film met een hoop compleet ongezellige, van slecht-cynische dialogen voorsziene personages.

Het autoritje van Bergman en Grant is nog pure kolder (vooral als die mini-agent op z'n brommertje komt aangereden), maar wat daarna volgt is echt té dodelijk saai. Ellenlange gesprekken opgefleurd door levenloos camerawerk en er overdreven bijgeflanste muziek. Het eerste half uur is echt een zooitje, met als dieptepunt de cameo van Hitch zelf (meestal zijn die nog het leukst). Vage en losse cut die op amateuristische wijze in de film ingevoegd is.

De hele liefdesaffaire tussen beide personages deed me uiteraard niks, vooral het eeuwige gedweep rond elkaar's lippen werd al snel vermoeiend. Ze lopen daar enorm passioneel te doen, maar de hele tijd draaien ze gewoon rondjes rond elkanders gezicht. Nog nooit 2 paar lippen zo vaak elkaar net niet zien raken in een film. Daarbij mist er chemie tussen Grant en Bergman, al is dat ook niet verwonderlijk gezien de karikaturale show die ze opvoeren.

Ook het spionageplot is goedkoop. Het gedoe met het sleuteltje is echt te doorzichtig (Hitchcock's camerawerk is nog meer in your face dan dat je een voice-over alles zou laten uitleggen), maar ook de laatste scene is te stompzinnig voor woorden. Hitchcokc heeft soms de vreemde gewoonte om dialogen los van de rest van een kamer op te voeren. Hij lijkt soms te denken dat als personages niet in z'n cameraframe staan, ze ook geen dialogen kunnen opvangen. Net voor Grant met z'n drie gezellen onderaan te trap komt, zegt hij aardig niet-fluisterend tegen Alex iets in de aard van "Should I start shooting or what?". Terwijl het groepje nazis op een 4-tal metertjes nog altijd wat verward de situatie gadeslaat en het drietal gewoon de deur laat uitlopen. Het zal best wel aan mij liggen, maar zulke scenes slaan er bij mij niet in ook maar de indruk van spanning op te wekken. Ik vind ze irreëel en compleet geforceerd.

Notorious is 100 minuten lang saaiheid troef. Het is een simpel verhaaltje, erg simplistisch uitgewerkt, met veel theatraal geweld, karikaturale personages en vooral een nijpend gebrek aan zowel spanning als romantiek. Verder blijf ik Hitchcock ook gewoon audiovisueel erg slordig vinden, want de eindafrekening redelijk eenvoudig maakt.

0.5*

Ik vraag me af waarom je eigenlijk nog moeite doet voor dit soort prentjes, Onderhond? Als ik jou was had ik dit al opgegeven. (Doorgaans kijk ik niet naar films waarvan ik weet dat ze weinig gaan scoren)/

Zelf ik vond deze film al te simpel (om het met jouw woorden te zeggen).

Moet toch een zekere vorm van zelfkastijding zijn?

Gisteren herzien. Blijft een geweldige film, waarin de master van suspense zich van zijn beste kant laat zien. Je kunt natuurlijk alles wel flauw vinden als je het je ding niet is, maar scenes als in die wijnkelder, met het vergiftigen, op de racetrack of tegen het eind zijn voor mij perfect voorbeelden waarbij ik aan het beeld gekluisterd blijf. Het gaat mij er niet zozeer om of ze zich uit een bepaalde situatie redden, maar hoe. En hoe het het allemaal in elkaar zit. Dat is dus enerzijds het verhaal, maar vooral hoe Hitch het vertelt. Daar zit de spanning hem in voor mij. Maar goed als je al besloten hebt dat het en hoop duf gedoe is, met duffe acteurs van een duffe filmmaker voordat je amper begonnen bent met kijken, is het vrij kansloos allemaal natuurlijk.

Ik snap ook niet wat er nu precies zo levensloos of slordig (vooral dat laatste, ik zou zeggen leg uit) is aan het camerwerk/audiovisuele.

Ja, kan het sinds zijn recensie over New Kids ook niet meer serieus nemen. Helaas.

Daar gaat het niet om. Onderhond is een van de meest respectabele leden op dit forum, en zijn meningen zijn steeds beargumenteerd.

Wat ik niet snap is dat je uit een vatje blijft tappen waarvan je op voorhand weet dat het niets zal worden.

Ik respecteer hem ook wel, maar soms is het echt te gek. Soms ben ik het er ook wel mee eens. Klopt inderdaad dat hij altijd beargumenteerd, maar daar hoef ik het toch niet mee eens te zijn?

Klopt, ik ben het ook eerder niet eens met hem, dan wel eens. Maar ik respecteer hem er niet minder voor.

De Blu-ray verschijnt op 24 kan. 2012.

Wie brengt de BD's uit Dogie?

Ik denk dat ik dit één van de minste Hitchcock's vind! Afgelopen zondag avond in alle rust bekeken vanuit mijn bedje, maar bleef de film grotendeels langdradig en saai vinden.

Vond het verhaal rondom de zogenaamde nazi-vrienden van vader Huberman maar een beetje uit de hoogte. Er werd ook helemaal niet ingegaan op de affaire rondom het uraniumpoeder. Waar was het uiteindelijk voor nodig, waar kwam het vandaan en wie waren er bij betrokken?

Nee Notorious is mij niet zo heel goed bevallen. Ingrid Bergman is gelukkig wel heel mooi, en Grant speelt weer vol overtuiging. Helaas is het verhaal gewoon te mager en totaal niet spannend.

Nooit gehoord van een MacGuffin? Het uranium is totaal niet belangrijk.

Echt nog nooit van gehoord, maar de definitie op internet gevonden, en inderdaad ... die MacGuffin stoorde mij blijkbaar!

Degelijke film van Hitchcock, vooral door het goede acteerwerk van Ingrid Bergman. Toch heb ik genoeg betere films van hem gezien. Het verhaal vond ik namelijk minder boeiend, mede doordat het erg langzaam op gang komt en op punten wat uitgebreider uitgewerkt had mogen worden. Zo wordt eigenlijk vrij weinig aandacht besteed aan de uiteindelijke plannen van die Nazi-groepering of de eventuele ontmanteling daarvan. Het einde kwam ook enigzins abrupt, al kan men wel raden wat vervolgens met mr. Sebastian zal gebeuren.Hitchcock slaagt er wel weer in enkele mooie en spannende scenes neer te zetten, vooral de scenes in de wijnkelder en de eindscene waren de moeite.

Sfeervolle thriller die misschien wat simpel van opzet is maar er wel erg stijlvol uitziet.De wisselwerking tussen Grant en Bergman is sterk en Claude Rains is zoals altijd uitstekend op dreef.Niet de allerbeste Hitchcock maar voor minder dan 4 sterren doe ik het niet.

De film komt wat traag op gang en doet dan wat saai aan. Op het moment dat er aan de missie begonnen wordt dan slaat het om en word het een spannende film. Een goede sfeer en fijne personages.

Hitch aan de liefde. Grant krijgt een fijn intro en zo zijn er nog wel een aantal opvallende visuele aspecten, maar hoe hij zijn paartjes bij elkaar brengt, stelt weinig voor. Eenmaal als feit geaccepteerd biedt het wel een interessant vertrekpunt voor deze spionage thriller. Blijkbaar een tijd waarin je alleen op omslachtige wijze enige passie in een zoen kunt realiseren, terwijl je ondertussen voor volk en vaderland doodleuk een vrouw als seksueel lokkertje kunt inzetten.

Het melodrama blijft tot in het slot doorzeuren, maar met een aantal bitse en bittere opmerkingen zet het de verhoudingen tussen Grant en Bergman op scherp. Misschien wel het sterkste onderdeel dat zo ook wat extra olie op het vuur gooit van de eigenlijke suspense. Niet iets waar je het zweet van in de handen krijgt, maar het laatste shot is wel de moeite waard. Jammer dat Hitchcock zo verknocht was aan de studio terwijl z'n film zich afspeelt in zonnig Rio.

Een van Hitchcock’s betere films met een geslaagde mix van romantiek en suspense. Een redelijk voorspelbaar verhaal, dat zo kort na de Tweede Wereldoorlog helemaal paste in de toenmalige gedachtewereld over samenzweringen en spionage. Niettemin best boeiend. Ingrid Bergman speelt een van haar beste rollen.

Heerlijke film waarbij te merken is dat de meester van de regisseurs hier bij betrokken is geweest. Bijna iedere film van Hitchcock is een belevenis, zo ook deze. De hele film weet je dat het goed zal komen maar Hitchcock weet de spanning er goed in te houden en ik vind het persoonlijk erg knap als je met dit verhaal dat meer dan anderhalf uur vol houdt zonder dat de aandacht van de kijker zal verslappen! Jammer dat er op dit niveau geen vervanger is gekomen, althans dat ik het weet.

Het enige wat tegen de film kan pleiten is dat hij in zwart-wit is opgenomen maar tijdens het kijken raakt dat minpuntje langzaam uit beeld en al snel realiseer je dat niet meer.

In mijn ogen, een TOPFILM!!!

Een simpele, vervlochten en emotionele film noir, met een gecompliceerde driehoeksverhouding en een dominante moederrol, over liefde en plicht, die vandaag de dag nog altijd weet te boeien. Het verhaal kent de perfecte opbouw en herbergt een combinatie van spanning en romantiek, met een pracht van een liefdesscène. Hitchcock was een meester in het visueel werken met schaduw en donkerte en de cast speelde perfect.

Niet heel bijzonder of extreem boeiend vond ik deze Hitchcock, maar hij is eigenlijk de hele speelduur vermakelijk om te volgen. Cary Grant als Graziano Pelle avant-la-lettre is eigenlijk nog het sterkste aspect van de film. 3*

Prima film, die gedragen wordt door de geweldige rol van Ingrid Bergman. Ze overklast de rest van de cast, met name Grant, volledig. Verder is Notorious ontegenzeggelijk vakwerk maar toch niet op zo'n memorabele of iconische wijze als dat bij sommige Hitchcocks het geval is. Ruime drie.

De meeste films van Hitchcock staan bekend om hun stijl, de spanning die de regisseur opbouwt. Notorious is als het ware een missing link tussen zijn gekende stijl die subtiel maar duidelijk aanwezig is, en de warme ietwat theatrale Hollywoodfilms. De film kent een mix van spionage, film-noir, romantiek en drama. En dat levert een wat tragere film op die de vaste Hitchcock-fan misschien niet altijd kan appreciëren.

In de hoofdrollen zien we 3 topacteurs met Cary Grant, Ingrid Bergman en Claude Rains. Een trio dat het vooral goed doet als ze met drie in beeld zijn. Dan komt de spanning boven. Rains die de rivaliteit voelt van Grant, Grant die informatie wil van Bergman maar door zijn liefde voor haar bijna haar dekmantel verraad en Bergman die niet goed weet hoe ze zich het best kan gedragen tussen haar rolletje bij Rains en haar liefde voor Grant. Tussen Grant en Bergman zelf mis ik soms wel de nodige chemie. Nochtans is dit vooral voor Grant toch een genre dat hem past.

De film is vakwerk en Hitchcock's regie dient de film. Waar dat bij veel van zijn latere films soms wel andersom is. Het is soms wat zoeken tussen spanning en romantiek, maar uiteindelijk betrap ik me erop dat het allemaal veel boeiender is dan het op het eerste zicht lijkt. Misschien geen memorabele film, maar wel vakwerk met een goed verhaal en hier en daar de nodige mooie shots.

Men spreekt wel eens denigrerend over Hollywood-vermaak als iets wat inferieur is, mijzelf inclusief, maar elke keer als ik een Hitchcock zie denk ik hetzelfde: popcornvermaak.

Zo ook deze Notorious. Op momenten wordt het spannend, maar een echte thriller is het niet. En ook op psychodramatisch vlak schiet deze film duidelijk te kort - de film is met 100 minuten te kort om de driehoeksverhouding Grant-Bergman-Rains uit te werken en dat wreekt zich wel omdat het zo een net iets te lichte prent wordt. Maar als geheel is het wel een bijzonder vermakelijke prent die nooit verveelt, zeer onderhoudend is en vooral fantastisch camerawerk kent. Om met dat laatste te beginnen zou het een opsomming worden van shots, maar wat vooral opvalt zijn de kleine nuances. Het is niet enkel dat shot door de hele salon richting het sleuteltje in de hand van Bergman, of Cary Grant op de kop bezien vanuit Bergman, maar even zo vaak subtiele bewegingen met de camera. Ik denk aan een scène aan tafel met Grant op de achtergrond die staat en Bergman op de voorgrond die zit. Zij staat op, wordt net iets te groot voor het beeld waardoor Hitch de camera iets naar achteren brengt om haar volledig in beeld te krijgen, maar direct loopt ze weg van de camera waardoor er weer ruimte is en de camera glijdt met haar mee naar voren. Ik weet niet, maar ik vind dat echt heerlijk camerawerk. En zo gaat dat de hele film door. En vooral ook wat Hitch wil zeggen met zijn camera. Als hij dat ding ergens op richt dan weet je: hier is iets mee. Zonder veel tekst (al zijn de teksten prima) kan Hitch zijn verhaal vertellen. Verder is ook het acteerwerk sterk, zonder die overdreven melodramatiek (op momentjes na) die gebruikelijk was in die tijd, maar ingetogen emoties zonder grootse gebaren. Heel fijn.

Maar goed, zoals gezegd, is de film niet perfect. De relatie tussen Grant en Bergman wordt in het begin nogal afgeraffeld waardoor dit nooit gaat leven. En aangezien dat nu net van belang is voor de rest van de film mis je eigenlijk dat hele punt doorheen de hele prent. Daar kan de aimabele Rains niets aan veranderen. Eigenlijk is dit wel een fout van regie en scenario, en als je slechts 100 minuten film hebt die voorbij vliegen, dan had je er makkelijk een halfuur bij kunnen plakken zonder tempo te verliezen (Hitch weet echt wel hoe lang een scène mag duren) met extra materiaal om de personages en hun relaties uit te werken. Dan had je een meesterwerk gehad (ik denk al snel aan iets als La Notte), nu heb je uitstekend vermaak. 4,0*.

Na heel wat goede films nu een wat "mindere" Hitchcock.

Hoewel nog steeds goed goed geschoten en af en toe erg vermakelijk. Het is een film die wel erg traag op gang komt en er erg lang over doet om met iets boeiends en spannends te komen. De rest is een inwisselbaar liefdesverhaal waar totaal geen vonken vanaf spatten. Bergman is een prachtig verschijning en een erg goede actrice maar lijkt het hier op de automatische piloot te doen. Grant komt nogal houterig over. Rains doet het wel erg leuk.

Als totaalplaatje verre van boeiend, toch weet Hitch het wel vermakelijk te houden.