Notorious (1946)

Had van deze film meer verwacht, maar Hitchcock weet wel weer spanning te creëren zonder enige vorm van actie.

Het begint wat rustig, maar langzaam begint de film op gang te komen, maar zonder echt een uitschieter.

Maar de film blijft wel boeien van begint tot eind.

Goede scene's zijn als Ingrid Bergman de sleutel in haar hand heeft. En natuurlijk wanneer het feest plaatsvind.

Je krijgt erg weinig te zien in deze film, er wordt veel gesuggereerd, maar er wordt veel aan de verbeelding overgelaten.

Had misschien te veel van deze film verwacht waardoor hij een beetje tegenviel. Maar toch zeker 3.5*

Op de een of andere manier lukt de herziening nooit. Toch maar bij Play besteld, vrij goedkoop aldaar.

Dit blijft een ontzettend stoere film! Gewoon een tof script, een top-cast en een meer dan uitstekende regie van Hitchcock. Vooral Cary Grant speelt weer de sterren van de hemel en tovert weer enkele zeer geslaagde grappen uit zijn mouw. Heel geslaagd camera werk ook, naar mijn mening absoluut een van Hitchcock’s beste films!

Ben ik ook benieuwd naar =]

Zie hier in de stad alleen maar posters van Scarface, LOTR en The Matrix.........

Wow !

Inderdaad zijn meesterwerk. Ben er helemaal van ondersteboven. Qua techniek ook. Die full Camera Appearance. Fantastisch gedaan. En de cast, ja die is smullen. Een Cary Grant die door Hitch met zijn sex-identiteit wordt onthuld. (hij was bi-homo) Ontzettend Fantastische rol van Ingrid Bergman. Dat is acteren ! Geen wonder dat Ingmar haar helemaal uitputte voor zijn film. (zoek ik morgen eens uit)

5*

Wat een genot om te aanschouwen. Ingrid Bergman heeft zoveel klasse en schoonheid, ze spettert van het doek, zo briljant. Er zijn maar weinig actrices die haar evenaren, denk ik. Cary Grant in een uiterst ingetogen rol is eveneens erg boeiend om te zien. Wat een droomcombinatie, heerlijk.

Tezamen met alle kwaliteiten die ik inmiddels van Hitchcock gewend ben en verwacht, is dit een dikke 4,5* waard.

Prima Hitchcock met geweldige rollen van Grant en Bergman en een aantal briljante scènes. Met name het moment waarop Alicia ziek begint te worden en later flauwvalt bij de trap is erg mooi geschoten. Ook de laatste scène van de film is simpelweg briljant.

De film begon helaas wat moeizaam en dat maakte voor mij het eerste gedeelte een beetje moeilijk om goed in te komen. Maar in het tweede gedeelte werd dit allemaal ruimschoots goedgemaakt en werd het allemaal indrukwekkend en spannend. Desondanks zeker niet de beste van Hitchcock.

4 sterren.

De achtste die ik heb gezien van Hitchcock.

Vond hem behoorlijk goed, vooral het laatste deel.

Ingrid Bergman speelt een hele goede rol, Cary Grant vond ik iets minder.

Mooi camerawerk ook bij enkele scenes.

3,5*

Helemaal mee eens, idd een van zijn betere films!

Erg goede film van Hitchcock, maar een meesterwerk wil ik het niet noemen. Ik vind wel dat Notorious tot de betere films van Hitchcock behoren, vooral door de chemie tussen Cary Grant en Ingrid Bergman. Inderdaad een bijzondere vrouw, zo stijlvol en mooi!

Echt spannend is de film niet, maar het heeft wel een mysterieus karakter. Een goede film noir!

Een 4.0*

Strangers on a train uit die periode vond ik persoonlijk nog een tikkeltje beter.

Mijn top 5 lijst en de films die ik al bekeken heb van Hitchcock kun je vinden in het discussieforum van de regisseur Hitchcock.

Proost! Eén van de mooiste love-stories uit de geschiedenis: gedragen door 2 perfecte stijlvolle acteurs omringt door een geweldige cast met een regisseur.......die bijna de perfectie heeft bereikt. Toch is er een "min puntje" voor mij: de undercover operatie is een beetje te doorzichtig om geloofwaardig te zijn......maar..... het is de "bottleneck" van dit verhaal: volgens mij was Hitchcock zich daar wel van bewust: Devlin geeft dan ook aan dat
"Ingrid" niet helemaal gechikt was voor undercover ze was te onervaren......en vergeet de fles. Hitchcock moet de ironie van "Ingrids" rol gezien hebben, niets voor niets heet de film 'Notorious". Ingrids gezicht is één van de mooiste die ik ken. Ze heeft oppervlakkig gezien een koele uitstraling, maar op haar gelaat valt voortdurend een hele reeks van emoties af te lezen...Hitchcock maakt daar perfect gebruik van. En toch speelt zij de geheimagente....wat natuurlijk een onderdeel van de suspence is...! Liefde maakt zoon blind....maar moeder niet. De meest Hitchcockiaanse scéne is dan ook als de zoon bij moeder om de sleutels moet vragen en de wantrouwige moeder ruzie maakt..... een andere typische scéne is natuurlijk als "zoonlief" bij moeder moet bekennen dat hij met een Amerikaanse agente getrouwd is en moeder met superieur lachje een sigaret opsteekt en zich ontpopt als een mastermind.....in bed.....prachtig! ( zo'n dominante moederrol zie je o.a. ook in "The Skin Game" (1931) terug). Nog iets leuk ironisch....drankprobleem is een issue tussen de geliefden (Grant speelt een prachtige onderkoelde rol: zijn innerlijk gevecht tussen plicht, verantwoordelijkheidsgevoel, lust......) en het (oorlogs) geheim, waar alles omdraait bevindt zich in de.....wijnkelder! .......En zij weet pas op het eind dat Devlin echt van haar houdt....en wat zijn de belangrijkste belangen van de baas van de undercover-operatie niet het lot van de agente....liefdes dominante dubbele dubbelspel.......
Ik snap trouwens niet waarom "men" het begin zo saai vindt..."de dronkenvrouwsrit" is toch heerlijk...(doet denken aan de film Van Hitchcock "To catch a thief" 1955) met Grant en de nuchtere Grace Kelly)......de dialogen zijn weer echt fantastisch! Er zit zoveel suggestiefs in de eerste scénes...En de laatste spannende scénes waar geen pistool aan te pas komt....omdat ieder zo z'n eigen geheime belangen heeft....machtsspel op een prachtig subtiel niveau!.......En de cameo van Hitchcock is ook zeer geslaagd: hij pakt ook een drankje! Ik heb deze film eerst een 4,5 gegeven....maar al schrijvend en dus nadenkend geef ik "notoriously" een 5!

Ben het best wel eens met veel dingen uit de post hiervoor. Typisch goede Hitchcock weer. Heerlijk gespeeld, opgebouwd en gefilmd.

Weer een meesterwerk van de meester.

Dit was de 2de film die ik zag met Carry Grand in een hoofdrol en net zoals in North By Nortwest, doet hij het hier ook weer uitstekend, net zoals Hitchcock zelf.

Dit weet te boeien door zijn Typische elementen en trucjes te gebruiken, gecombineerd met een prachtige cameravoering.

Het is verhaal is uitstekend.

Een spionage thriller zoals hij er vele gemaakt heeft, maar toch springt deze er enigsinds uit. De spionage word hier geheel anders weergegeven dan in zijn andere films. Bij momenten doet hij zelfs denken aan een goeie Bond-film met Sean Connery.

De film lijkt trouwens uit vele cliché's te bestaan. Maar hij was eerst, voor al zijn opvolgers en dat laat toch wel merken dat Hitchcock toch een blijvende inspiratie is voor andere filmmakers.

Ik moest bij deze film eigenlijk vrij vaak denken aan 'Mission Impossible 2' Die dus veel mostert bij deze film gehaald heeft.

'Notorious' zit vol prachtige scenes, met prachtig acteerwerk, prachtige muziek, prachtige gefilmd, en spanning, wat toch wel een vereiste is voor een Hitchcock film, en ook hier slaagt hij daar weer in.

Maar net zoals in vele van zijn films word er ook hier weer erg gefocust op de romantiek. En dat vind ik eerlijk gezegt erg leuk. Het word nergens melig, maar des te mooier.

Ook vile me op dat Hitch in deze film elementen gebruikt die hij later in andere van zijn meesterwerken zou gebruiken, zoals 'Psycho' en ' North By Northwest'.

Dit was weer een erg goede hitchcock en daarom dus een zeer goede film.

4 sterren.

Notorious is Hitchcock op zijn best. Het eerste half uur is misschien niet helemaal fantastisch, dat wordt compleet goedgemaakt door de rest van de film.

Het feest is fantastisch. De vergiftiging beklemmend. De eindscène op de trap is bloedstollend spannend en hoort thuis tussen de beste scènes die Hitchcock ooit gemaakt heeft. Ik zat echt op het puntje van mijn stoel hier. Ook mooi dat het zo abrupt eindigt.

Ingrid Bergman laat duidelijk weer zien dat zij een van de beste actrices uit de filmgeschiedenis is. Grant speelt hier even geen charmeur en lijkt daardoor minder indruk te maken, maar hij speelt gewoon overtuigend. Maar voor mij is dit vooral de film van Claude Rains, die hier gek genoeg door niemand genoemd wordt. Het is denk ik ook vooral dankzij Rains dat de eindscène zo goed werkt. Rains maakt van zijn Nazi-rol niet meteen een grote schurk. Hij speelt een naar mens, maar toch echt een mens. In de laatste scène vrezen we dan ook haast meer voor Rains dan voor Bergman en Grant, ook al ziet het er voor hen ook niet goed uit. Daarnaast vond ik ook de scène erg sterk als Rains aan zijn moeder (weer een van de vele gestoorde moeders in een Hitchockfilm) bekend dat hij getrouwd is met een spion. Aan de ene kant geeft de scène het gevoel dat Rains terecht gestrafd wordt, maar tegelijkertijd is er medelijden met de man. Weinig acteurs doen hem dit na. In feite is de lijn tussen goed en kwaad hier erg dun. Grant lijkt de goede, maar komt op mij op het einde nauwelijks meer als een held over dan Rains. Twee foute mannen dus. Volgens mij heeft Hitchcock dit bewust gedaan.

Dit lijkt me trouwens ook echt een film voor herziening. Mensen die hem de eerste keer niks vonden, moeten hem misschien naast als thriller ook als romantisch drama bekijken. Dan komt hij dubbel tot zijn recht. Best vreemd voor een Hitchcock maar wel lekker.
4,5*

Een film die er erg lang over doet om tot zijn punt te komen.

De film focust zich teveel op de climax van de film. Daarvoor zijn er nauwelijks noemenswaardige scènes te noemen. Sommige elementen in de film zijn zelfs redelijk vervelend te noemen: met name de geforceerde belangstelling van Bergman `s kant voor Grant. De romantiek tussen beiden werkt niet, de apathische houding van Grant is daar zeker debet aan.

De goede acteerprestaties van Ingrid Bergman, die met veel bravoure een ondeugende en zelfverzekerde vrouw neerzet en de bijbehorende vraag aan welke kant staat zij? maken dat de film niet saai is. Verder vond ik de moeder van de schurk ook wel een interessant personage, jammer genoeg was de schurk zelf nogal kleurloos omdat hij zich nooit bezighield met slechte dingen en tijdens zijn gesprekken meer leek op een omhooggevallen watje, nooit had hij het hoogste woord en als hij praatte dan kwamen er nooit gehaaide opmerkingen voor de dag. Verder toonde hij ook slappe knieën toen hij Bergman en Grant samen betrapte tijdens zijn huwelijksfeest . Je vraagt je af hoe zo iemand zo `n toppositie kan verwerven. Daarnaast ging er gewoon geen dreiging van hem uit, waardoor de suspense logischerwijs afnam omdat hij nauwelijks angst inboezemde.

De laatste 20/25 minuten kwam er pas wat venijn in de film geslopen. Het werd pas echt spannend toen Bergman vergiftigd werd . De plotselinge romantische bui van Grant vond ik wat overdreven. Het werd er allemaal te dik bovenop gelegd. Deze film is zeker leuk om eens te kijken, maar ik pas de komende 10 jaar voor een volgende keer. Krappe 3,5*

Wat een geweldig begin met Ingrid Bergman in een beschonken rol. Ook tijdens de daarop volgende kater komen Bergman en Hitchcock ijzersterk uit de filmhoek. Deze scènes vormen een prachtig voorspel dat zonder enige tuttigheid een krachtig liefdesverhaal inleidt.

De thrillerelementen op de achtergrond in de rest van de film vormen spannende illustraties van allerlei verschillende onzekerheden tijdens het baltsspel waarmee een romantisch liefdeskoppel te maken kan krijgen.

In deze geraffineerde film, met een schijnbaar wat afstandelijke rol van Gary Grant, is Hitchcock weer heer en meester op het gebied van het elegant aantrekken en afstoten zonder sentimenteel te worden (That's your headache).

Dat einde .

Inderdaad. De eindscène van deze film is misschien wel de beste scène die Hitchcock ooit gemaakt heeft

In mijn herinnering vond ik dat destijds een minpunt, maar in mijn hoofd blijft het groeien. Gauw eens herzien.

Toen ik hier op MM bij de beschrijving van de film las dat dit een film-noir was, vreesde ik voor het ergste. (Rebecca viel nl. zwaar tegen)
Maar nu ik de film heb bekeken, merk ik op dat die beschrijving niet volledig is: de woorden "film-noir, spionage, romantiek en -uiteraard- thriller" zijn vollediger.

De drie personage's in de film zijn zeer boeiend: je hebt de jaloerse Cary Grant, die zich opvallend goed serieus weet te houden; een hemels spelende Bergman en uitmuntend gecaste badguy-bijrol van Claude Rains.

Eventjes vreesde ik zoals ik hierboven reeds zei, dat het stijf totaal niet spannend drama ging worden. Maar gelukkig kwam hij na enkele tientallen minuten op dreef en was de spanning (bvb. die gehele champagne-scène) te snijden.
En wat ik het beste en tevens het verbazendste vond aan de film was het einde waarin Alex zowaar z'n dood aanvaard en ze tegemoet stapt. Heel erg mooi.
3.5*

Zou deze film nooit als film noir omschrijven.

Geweldige rol opnieuw van Claude Rains, die wat mij betreft de ster van de film is. Hoe meer films ik met die man zie, hoe meer ik hem ga waarderen. Hij is eigenlijk altijd goed.

Mee eens, een van de beste acteurs ooit. Jammer dat hij zo relatief onbekend is.

Donderdag herzag ik deze film en hij maakt bij herziening nog meer indruk dan bij de eerste kijkbeurt. En dan te bedenken dat ik bij de eerste kijkbeurt al onder de indruk was. Het grootste minpunt von dik toen het trage en ietwat onduidelijke begin. Waarschijnlijk omdat ik toen niet begreep wat Hitchock met de eerste scènes wilde zeggen en welke kant het verhaal in wou gaan. Ik verwachte gewoon een spannende spionagethriller en meer niet. Intussen weet ik wel beter: Notorious is niet alleen een spionagethriller, maar vooral een romantisch drama. Een romantisch drama in Hithcockstijl natuurlijk!

De film draait dan ook om twee mannen (Cary Grant en Claude Rains) die allebei verliefd zijn op dezelfde vrouw, gespeeld door de geweldige Ingrid Bergman. Maar Hitchcock zou Hitchcock niet zijn als hij er geen suspencevolle twist aan zou geven. De twee mannen vertegenwoordigen namelijk beiden een tegenovergestelde organisatie. Grant is van de geheime dienst en Rains is een nazi. De goede organisatie versus de slechte organisatie.

Maar hier wordt het pas echt interessant. De lijn tussen goed en slecht is niet zo zwart-wit als we mogen denken. Nee, Hitchcock neemt niet de stelling in dat de geheimde dienst slecht is en de nazi's goed. Tijdens het kijken van de film zijn we ontegenzeggelijk voor de geheime dienst en tegen de gemene nazi's. Maar Hitchock is het niet te doen om dit soort politiek. Hij zoekt de grens tussen goed en slecht op bij de twee vertegenwoordigers van beide partijen. De twee mannen winnen onze sympathie niet door de kant waar ze aan staan, maar juist op de manier waarop ze Bergman behandelen. Bergman is het hoofdfiguur in deze film en is degene met wie mij meeleven. En ze zit diep in de problemen. Niet alleen moet ze de nazi's in het hol van de leeuw bespioneren, ze moet ook nog met een man van wie ze niet houdt (Rains) trouwen, terwijl de man waarvan ze houdt (Grant) haar negeert. En erger, hij misbruikt haar bijna. Want het is immers hij die ervoor zorgt dat Bergman met Rains het bed moet delen. Grant's personage houd van Bergman, maar door schaamte over haar verleden (de dochter van een landverrader die ook nog eens bekend staat als feestbeest en dronkelap) en waarschijnlijk bindingsangst of vrouwenangst (thema's die Hitchock wel meer gebruikte) durft hij haar niet de behoeden van het kwaad en stuurt hij haar recht in de diepst mogelijke ellende in. Het personage van Grant zit complexer in elkaar dan ik de eerste keer in de gaten had. Ik kende Grant vooral van komische, charmante rollen en ik vond deze rol aanvankelijk niet zo geschikt voor Grant. Nu pas zie ik hoe perfect en ook against-type de rol van Grant is. Hij speelt ijzersterk. Zijn personage wordt vooral opgebouwd in de eerste scènes, die door velen als saai worden omschreven, maar eigenlijk essentieel zijn voor het gevoel voor deze film.

We hebben ook nog de 'andere man' in Bergman's leven. De nazi, de schurk die we moeten haten. Maar toch weet hij wel enige sympathie op te roepen, want zijn liefde voor Bergman is oprecht. Als hij ontdekt dat Bergman een spion is voelen we toch ook een soort medelijden met Rains, omdat het zo'n oprecht (daarmee wil ik niet zeggen goedaardig) figuur is. Zijn dominante moeder, de echte schurk van de film, weet de pijn alleen maar erger te maken. Hij verliest onze sympathie weer grotendeels zodra hij Bergman gaat vergiftigen. Maar ook dat blijft een begrijpelijkere actie dan de keuze van Grant om Bergman's leven zo op het spel te zetten. Het valt bijna te stellen dat het Grant was die Bergman vergiftigd. Uiteindelijk maakt Grant het op het laatste moment nog goed door Bergman te redden, maar hij voelt zelfs dan niet als de echte held. Op het einde hebben we niet echt meer respect voor hem dan voor Rains. Beide mannen falen voor de kijker om Bergman waard te zijn, al is ze ongetwijfeld beter af bij Grant, die nu waarschijnlijk zijn houding tegenover haar verbeterd.

Ik hou wel van verhalen waarin 'goed' en 'slecht' op een andere manier benadert worden en Notorious is de beste film in zijn soort. Het is moeilijk om te zeggen wie we écht goed en wie écht slecht is. Behalve Bergman natuurlijk. Grant vecht voor de goede zaak, maar is wreed tegen Bergman. Rains vecht voor de slechte zaak, maar behandelt Bergman veel menselijker, maar moet dit bekopen met verraad van haar kant, waardoor hij haar noodgedwongen moet vergiftigen, wat mislukt en uiteindelijk tot zijn einde leidt. Beide mannen zijn dus zowel goed als slecht en de sympathie voor beide mannen verschuift tijdens de film en we kunnen alleen maar hopen dat het goed eindigt met Bergman. Een pijnlijk moment vind ik die waarop Bergman tegen Grant zegt dat hij nog één man aan haar lijst met 'playmates' kan toevoegen, vlak nadat ze voor het eerst een nacht bij Rains heeft doorgebracht.

De film zit zo vol met onderhuidse gevoelens en spanningen. Dit tilt Notorious op emotioneel vlak dan ook uit boven andere Hithcockfilms. Ik waardeer zijn werk altijd omdat het uitstekend vermaak biedt met flink wat spanning en een prima laagje zwarte humor. Notorious biedt dit alles (de film bevat de spannendste scènes uit Hitchock's carriére en weet te vermaken), maar vervangt de humor door drama. Daarnaast is het wellicht ook wel de meest sfeervolle en best geschoten film van Hitch. Alleen Vertigo komt hierbij in de buurt. Ook belangrijk om dit drama en de thema's te laten werken zijn de acteurs. Daarop valt niks aan te merken. Grant is briljant against type, Bergman wekt hier sterk de indruk de beste actrice ooit te zijn en Rains laat zien waarom hij naar mijn mening de beste bijrolacteur is.

Nog een ander interessant gegeven aan deze film is dat hij uit 1946 komt. Één jaar na de oorlog dus. De manier waarop Rains een nazi uitbeeld lijkt me voor zijn tijd zeer gedurft. Als is naar film kijk die in de tweede wereldoorlog gemaakt zijn (bijvoorbeeld Casablanca, Sahara en Mrs. Miniver) dan krijgen we een zeer stereotype beeld te zien. Nazi's zijn daar steevast onmenselijke figuren die allemaal, tot op de kleinste burger na, het liefst moorden en veroveren. Van nuance is totaal geen sprake, want ik heb nooit een greintje menselijkheid bespeurt in de nazi's in die films. Begrijpelijk gezien die tijd overigens. Maar Hitchock en Rains durven het een jaar na de oorlog al aan om een nazi menselijke trekjes te geven. Lijkt me vrij gedurft. De typische nazipraktijken blijven in de film niet goed te praten, maar de mensen hoeven niet langer als stereotype slecht afgebeeld te worden.

Het is jammer dat Hitchcock weer weinig buiten filmde en de buitenscènes dus weer eens duidelijk studio-opnames zijn. Maar buiten dat om heb ik hier niets op aan te merken. De film is opvallend goed in balans en geen shot voelt overbodig. Ik twijfel al lang tussen een groep Hitchcockfilms welke mijn favoriet is, maar het lijkt erop dat Notorious met de eer gaat strijken. Ik verhoog uiteraard naar 5 sterren en vervang North by Northwest in mijn top 10 met deze film. Notorious verdient wat mij betrefd wel wat meer waardering. Hij is schitterend geschoten, zeer spannend en vermakelijk, biedt wat diepgang voor de geïnteresseerden, heeft een aantal van de beste scènes uit de filmgeschiedenis en is perfect geacteerd. Wat wil je nog meer?

Jouw commentaar een beetje laat ondekt, maar erg leuk om te lezen The One Ring!.......Bergman is één van de aantrekkelijkste vrouwen op het filmdoek..... als psychiater in "Spellbound" is ze ook al geweldig!

(Ik wordt de laatste tijd helemaal verwend met Zweedse actrices door Ingmar Bergman........de dames zijn zowel qua vorm als inhoud een genot!)

Ik begin Hitchcock's zwak voor blondines steeds beter te begrijpen.

Grote teleurstelling. Een over-acting, maar zeer aantrekkelijke (zelfs veel meer dan in Casablanca), Ingrid Bergman, en Cary Grant... erg houterig, te layed-back en onder zijn niveau. Veel dialogen, weinig actie. Mager verhaal. Jammer van de zeer vele studio-opnames. Bergman draagt de film. Kortom 2.5*.

Waar overacteerd Bergman hier? Ze heeft op het begin wat scènes waarin ze dronken is, maar ze speelt opvallend naturel.

Voor mij werd deze film beter bij herziening. Claude Rains speelt ook fantastisch trouwens.

Ik verheug me op morgen, opnieuw een Hitchcock film op BBC. Ik vraag me af of ik hem ooit gezien heb.