D'Ardennen (2015)

Een goed drama film...

Goed en minder spannend verhaal...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Ik vond hem wel goed, maar de beste ooit vind ik het niet. Daarvoor gebeurt er veel te weinig. De helaasheid der dingen en The Broken Circle Breakdown vind ik nog een klasse beter dan. En Ex-drummer natuurlijk haha ;p. Mja ieder zijn ding.

Eerste uur zit redelijk vol met clichés vond ik, buiten het gevecht in de carwash dan. Het einde is bijna meesterlijk te noemen met een aardige twist die ik net ervoor had zien aankomen. De soundtrack is natuurlijk wel heerlijk Belgisch, ook tijdens de aftiteling met oa Flesh & Bones - Rigor Mortis. Ik miste wel humor, met films uit mijn eigen land lach ik meestal nog het meeste maar oke dat was hier dus niet het geval. Jammer ook van de kleine rol voor Peter van den Begyn, is toch altijd wel grappig. Sfeer was grimmig met een aantal typische noir elementen.

Leuk om is gezien te hebben maar D'Ardennen is misschien lichtjes overschat.

Dit is inderdaad een Belgische Drama / Thriller film met twee gezichten. Zo is de eerste helft (eerste 50 minuten) van het verhaal zeer clichématig en flauw (toen wilde ik eigenlijk gaan stoppen met verder kijken) en de tweede helft (laatste 40 minuten) juist zeer verrassend en sterk.

Het verhaal (draait om de broers Dave en Kenneth, waarbij de laatste net is vrijgekomen uit de gevangenis en per ongeluk, althans volgens hem, iemand vermoord) is eerlijk gezegd wat dertien in een dozijn-achtig, maar weet door de tweede helft en de ontknoping in het verhaal op het einde, gelukkig nog te boeien en te vermaken. Vanaf dan is het verhaal ook best sfeervol en dat komt mede omdat het verhaal zich dan afspeelt in de besneeuwde Ardennen. Ook komen er vanaf dan een aantal leuke en gestoorde personages in het verhaal voor, zoals Stef (geweldig gespeeld door Jan Bijvoet) die de gevangenisvriend was van Kenneth (oftewel Kenny) en Joyce (gespeeld door Sam Louwyck) de travestiet, die nu de vriend is van Stef. Met name het verhaal van Stef over kraanvogels (wat een mannetje doet als zijn vrouwtje sterft en wat een vrouwtje doet als haar mannetje sterft) was geweldig.

De tweede helft van het verhaal bevat ook een aantal geweldige scenes (o.a. de aankomst van Dave en Kenneth bij Stef in de Ardennen) en dialogen en is ook geregeld hard (o.a. het vermoorden van boswachter Gérard, waarbij zijn hond iets ruikt in de kofferbak van de auto van Kenneth en Dave en natuurlijk het wegwerken van het lijk van de boswachter, dat deed me zelfs een beetje denken aan de beruchte scene uit de Misdaad / Komedie film "Fargo (1996)"). Het laatste gedeelte van het verhaal is sterk en bevat ook nog een zeer verrassende wending (m.b.t. het lijk in de kofferbak) op het einde, die ik eerlijk gezegd niet zag aankomen.

Visueel gezien werd eigenlijk alles best fraai in beeld gebracht en ook de muziek mocht er best wezen en die zorgde mede voor sfeer. Ook de cast draagt zijn steentje bij aan het verhaal en ik heb met name genoten van Jeroen Perceval (in de rol van broer Dave), Kevin Janssens (in de rol van broer Kenneth, die net vrij is gekomen uit de gevangenis) en natuurlijk ook Jan Bijvoet (in de rol van Stef), die weliswaar geen grote rol heeft in het verhaal, maar daarbij wel imponeert.

Dankzij de sterke tweede helft van het verhaal en het verrassende einde, krijgt deze Belgische Drama / Thriller film van mij ook gewoon een voldoende. Deze had echter hoger kunnen uitvallen als de eerste helft van het verhaal niet zo dertien in dozijn-achtig was geweest.

Die Robin Pront was 28 jaar toen hij D'Ardennen maakte

D'ardennen kwam bij mij binnen als een mokerslag, en aangezien ik flink wat eelt op mijn filmziel heb zitten is dat een groot compliment voor de makers. Het is een harde, sombere en deprimerende film waarbij het al vlug duidelijk word dat er geen happy end inzit. Eerste gedeelte van de film worden de verschillende karakters uitgetekend en de broeierige sfeer neergezet, wat in de laatste drie kwartier resulteert in een onvergetelijke, adembenemende (anti)climax. Sterk verteld verhaal met idem dito acteerwerk van allen. Ondanks dat geen van de personages deugt leeft je toch met hen mee, vooral het karakter neergezet door Perceval gun je gaandeweg de film een beter einde. Een moderne film noir op zijn Belgisch zullen we maar zeggen, en zeer geslaagd.

Film bekoorde van in het begin, uit oogpunt story, montage, acteerwerk... tot naar het slot toe, het plots wat onwaarschijnlijk leek te zullen uitvallen, maar dan kwam de verrassende ontknoping die het intrige eigenlijk weer op zijn poten zette.

Zeer goede Vlaamse film, minstens een "Rundskop" waard, met eenvoudige dialogen, uit het hart, zou ik zeggen, stevige settings in het algemeen, boeiend, dat wel, en uiteindelijk toch weer een overtuigende act van de drie hoofdrolspelers en voeg daar maar Jan Bijvoet bij. Ook soundtrack OK.

Goede film met een griezelig goede Janssens, als onvoorspelbaar (of net wél voorspelbaar?) crapuul. Vond ook Peter Van den Begin weer goddelijk in dat marginaal kotje van de carwash. Maar ondanks de slimme twist, vond ik het allemaal wat rechtlijnig, net te eenvoudig en te close gefilmd. Waardoor het me niet echt raakte. Drie heel strenge, maar wel vette sterren.

Onder de streep toch een vrij clichématige film die zich netjes aan de stijleisen houdt in vrijwel alle opzichten. De soundtrack en het einde is wellicht 'verrassend', maar dat laatste staat ook bol van irreële wendingen. Verder complimenten voor het donkere camerawerk, zonder was er weinig van deze film over.

Erg sterke film!

Ik kreeg hem getipt want verder had ik nog niet van deze film gehoord. Komt voornamelijk dat ik me niet zo richt op films van de lage landen. En waarom eigenlijk niet? Er zijn genoeg sterke films!

Maar goed, D'Ardennen is een sombere, rauwe film. Goed acteerwerk van zowel hoofdrolspelers als bijrollen (Jan Bijvoet en Peter van den Begin). Camerawerk is donker en draagt daarmee goed bij aan de setting. De ontknoping was geweldig en onverwachts. Heerlijke soundtrack ook!

4,0*

Wederom erg sterke film van onze zuiderburen. Heerlijk duister. De intro is niet heel erg boeiend, maar de tweede helft is echt heel goed, rauw en realistisch.

Dikke 4!

Een mooie spannende Belgische film

IJzersterke thriller hoewel het daar aanvankelijk niet naar uitzag. Ik had gedacht met een doorsnee Belgisch drama te doen te krijgen waarbij het Vlaamse dialect - dat was af en toe best wel lachen geblazen - vooral opviel. Het laatste half uur daarentegen dat zich in de Ardennen afspeelde was van zeer hoog niveau met een toch wel zeer verrassend einde dat ik absoluut niet zag aankomen. Hilarisch was het moment toen Stef, uitstekend gespeeld door Jan Bijvoet, een verhaal begon op te hangen over kraanvogels . En wat zien we; de twee broers Kenneth en Dave die later worden geconfronteerd met echte kraanvogels . Tja, hoe verzin je het. Hoewel er doorgaans prima geacteerd werd in deze verrassend sterke film van onze zuiderburen gaat de hoofdprijs voor mij toch uit naar Jan Bijvoet, die ook al een geweldige rol neerzette in de film Borgman van Van Warmerdam. En dit ondanks dat we hem toch niet vaak in beeld zagen.

4.5*

super film,

1 van de beste belgische films!

4*

Zeer goede film. Erg deprimerende sfeer, donker, angstig, vijandig, koud, kil, etc. De leuke Belgische 'dance' muziek uit de jaren 90 zijn een goede toevoeging. Het verhaal wordt goed vertolkt door de acteurs. Zeer knap gedaan. Geen prettige film, maar dat is juist de bedoeling.

Vertrekkend van een mislukte klus gaan de wegen van Kenny, broer Dave en Sylvie uit elkaar. De één bezint in de gevangenis terwijl de andere twee een relatie aanknopen, nota bene het voormalige lief van zijn broer. Dat dit niet goed kan aflopen, dat weet het kleinste kind. Het is dan ook een hele poos wachten vooraleer dit “geheim” kenbaar wordt gemaakt aan de licht (?) ontvlambare Kenny. Beetje een clichéverhaaltje, maar de uitwerking ervan is best OK.

De grauwheid van het milieu van de personages kwam sterk naar voor. Er hing ook steeds een benauwd sfeertje van wantrouwen en spanning, alsof het op elk moment kon ontploffen. De uitzichtloosheid om via afstompende jobs het leven op de juiste rails en het rechte pad te krijgen, was sterk aanwezig. Het gabberduo lijkt aanvankelijk nauw verbonden te zijn met elkaar, maar verschilt enorm. Kenny, de impulsieve manipulatieve macho tegenover de ietwat meegaande goedbedoelende tamme broer die zelden voor zichzelf kan opkomen. Het wordt er dan nog beter op wanneer Dave medeplichtig wordt en opnieuw meegetrokken wordt naar zijn verleden en ermee wordt gechanteerd door zijn broer. Daarnaast is er aandacht voor de breuk die Sylvie en Dave aangegaan zijn met hun verleden: afkicken, saai leventje, … Kenny daarentegen wil alles bij het oude en kan dit amper appreciëren.

Het einde is inderdaad verrassend en geeft een extra meerwaarde aan de film. Ik zal het niet aankomen, maar was er eigenlijk ook niet mee bezig. Die struisvogels waren misschien wat overbodig, maar de hakmachine levert een fijne flashback op naar Fargo. Verder vielen me de goede acteerprestaties op van Janssens, Perceval, Veerle Baetens, Bijvoet en Van den Begin. Degelijke Vlaamse film, geen topper, maar gewoon OK.

Aparte film in een inderdaad deprimerende setting zoals ik hier las.

Herkenbare karakters, de volgzame broer die er het beste van maakt en uiteindelijk altijd zijn broer zal helpen.

De moeder die er nog wat van probeert te maken terwijl ze weet dat haar jongens totale mislukt zijn.

En dan de andere broer.

Natuurlijk, hij heeft zijn broer niet verklikt en zijn vriendin ook niet.

Verder is het een man die zijn omgeving en zijn naasten leegzuigt.

Dat zie je aan alles en dat is mooi uitgebeeld.

De laatste twist zag ik niet aankomen maar was zeker geloofwaardig.

Weer een sterke film van onze zuiderburen. Dat de Belgen rauwe films kunnen maken staat bij mij al vast.

Overval, de ene broer ontsnapt, de andere belandt in de gevangenis, komt vervolgens weer vrij, twee tegenpolen... Dat klinkt al bekend.

De uitwerking is toch wel weer verrassend, en voornamelijk de grauwe kille sfeer helpt daarbij. De complexe Kenneth komt vrij na een mislukte overval die hij samen met zijn broer Dave heeft gepleegd. Dave probeert het te vergeten maar Kenneth daarentegen lijkt nog veel in zijn planning te hebben en wordt het langzaam maar zeker duidelijk dat zijn opsluiting niet veel heeft opgeleverd. Vooral wanneer hij op een dag met een lijk op de proppen komt. Ja, een laatste klus zeggen we zomaar, maar dan wel met een beetje nostalgie op de achtergrond: De Ardennen... Dat herinneringen aan hun kindertijd zou moeten losmaken.

En zo weet de film de kijker continu op het verkeerde spoor te brengen en focussen we voornamelijk op het feit hoe Kenneth, en naderhand ook Dave, tot het uiterste gaan. Ook de subtiele verwijzingen naar Kenneths jeugd zijn erg sterk en misschien ergens wel een beetje herkenbaar. De twist zag ik niet aankomen en herinnerde mij aan Se7en.

Daarnaast zijn vele andere elementen ook niet misplaatst: Dat de broers overduidelijk lonken naar de gabberscene, die scene in de nachtclub, of die absurde kluizenaars in het bos... die horror-momenten daarbij opgeteld... Wat mij betreft is dit gewoon weer zo'n film waar, alweer, de Nederlanders een puntje aan kunnen zuigen met hun vele gebotoxeerde tetterwijven, automatische piloten en historiebibliotheken aan dramafilms.

4,5*

rauw hard en het eind hakt er ook behoorlijk in .

Zeker! sinterklaas en Fisico hierboven beschrijven naar mijn idee deze film prima.

Ik begin echt gek op Belgische films te worden...

De rauwe, harde stijl spreekt me erg aan.

Rundskop (2011) bijv. Maar ook een film als De Helaasheid der Dingen (2009) kan ook zo in mijn top 10 als ik er 1 had.

Waarom maken wij Hollanders niet zulke films?

Vond juist het eerste uur matig, vooral erg voor de hand liggend allemaal, zowel narratief als stilistisch. Dat kringgesprek is bijvoorbeeld laaghangend fruit van niet al te verse kwaliteit. Die hoofdpersoon interesseert me ook hoegenaamd niet. Een lamlul die alles in z'n omgeving kapot maakt, wat je vanaf minuut drie ziet aankomen, dat kennen we nu wel toch? Het laatste half uur gaf nog wat schwung aan de film. Dit had misschien kunnen werken als één van de deeltjes in een film als Relatos Salvajes, maar voor een volledige speelfilm is deze prent van Pront eerder pover.

Een betere Vlaamse film

[quote]wibro schreef:
een verhaal begon op te hangen over kraanvogels . En wat zien we; de twee broers Kenneth en Dave die later worden geconfronteerd met echte kraanvogels . Tja, hoe verzin je het. [quote]
Ik herinner mij een verhaal over kraanvogels, maar een confrontatie met echte struisvogels?

vond hem niets

Dat zag ik al aan je stem.

Het tekstgedeelte is dan om aan te geven waarom niet.......

Waar is ons Joyce?

Soms is het toch moeilijk om bij te blijven met de laatste nieuwe films. d'Ardennen was zo'n film die al lange tijd op mijn planning stond, maar het kwam er maar steeds niet van en ondertussen waren we alweer 3 jaar verder. Een nieuwe film voor Robin Pront lijkt nog niet in de startblokken te staan en dan dus eindelijk eens aan zijn debuut begonnen. In ieder geval een leuke wederkennismaking met Jeroen Perceval en Veerle Baetens die ook al uitstekend waren in Tabula Rasa.

Moet wel zeggen dat het op een andere film is uitgedraaid dan ik in eerste instantie had verwacht. Dacht dat dit meer een misdaadfilm ging zijn en dat beide broertjes opnieuw hun gangsterpraktijken gingen oppakken na een verblijf in de gevangenis, maar Pront maakt er eerder een (nogal cliché) aanklacht tegen de re-integratie van gevangenen. Wat volgt is een ietwat voorspelbare film waar we het wel en wee volgen van ietwat disfunctioneel gezin. Dit alles gecombineerd met een vlotte boenk boenk soundtrack (hoewel die pas eigenlijk echt op het einde echt goed binnenkomt met Rigor Mortis van Flesh & Bones) en een fijne visuele stijl. Was oorspronkelijk ook van plan om hier een halfje minder voor te geven, maar het einde geeft toch net dat beetje extra. Zag het in ieder geval niet aankomen en dan komt dit uiteraard nog eens dubbel zo hard binnen.

Ben eigenlijk wel benieuwd in hoeverre dit nog een Michael R. Roskam film is en in hoeverre echt van Pront. Roskam was oorspronkelijk de regisseur, maar fungeerde uiteindelijk enkel als producent. Oorspronkelijk was dit dan ook opnieuw een samenwerking tussen Roskam en Matthias Schoenaerts, maar dat is dus anders uitgedraaid. De rol van Schoenaerts is naar Kevin Janssens gegaan en die doet het in ieder geval uitstekend. Ben nooit zo'n fan geweest van de man, maar dit ligt perfect in zijn straatje. De tandem Perceval / Baetens staat ook netjes overeind en de bijrollen van onder andere Viviane de Muynck als de moeder van de twee broertjes zijn degelijk. Het is echter pas wanneer de film halverwege is dat de echt interessante rollen komen opdraven. Zo vormen Jan Bijvoet en Sam Louwyck een wel erg leuk duo en zorgen ze voor een kanteling die de film nodig had.

Tof debuut, maar je voelt dat er meer in zit. Ben benieuwd in ieder geval wat de toekomstige carrière van Pront ons nog gaat geven. Vreemd dat hij (nog) niet met een nieuw project bezig is, maar liever een regisseur die zijn tijd neemt dan eentje die snel snel op een vorig succes casht. Ach, we zullen wel zien in ieder geval.

3.5*

Sterke Belgische film ??

deze moest wel echt op gang komen, van traag, naar sneller, snelst. Film weet in het begin nog net genoeg te boeien om niet af te haken, maar dan .... Met beperkt budget erg goed gedaan. Bijzonder verhaal, zeker kijken!

Magertjes (op het einde na dan)
5/10

Nét niet

Hoewel Dárdennen door critici behoorlijk hoog aangeschreven wordt, begrijp ik niet zo goed waar al deze lof vandaan komt. Een twist aan het einde die ik - toegegeven- zelf ook niet aan zag komen, staat niet garant voor een sterke film in zijn geheel. Hiervoor was het verloop van het verdere verhaal te voorspelbaar. Ook bevatte de film typetjes die door een aantal acteurs te dik werden aangezet. Ik doel dan met name op het personage van Peter Van den Begin en dat van Sam Louwyck.

Dat er veel tijd en liefde in deze productie zit werd mij al snel duidelijk. Het camerawerk is solide, er komen een aantal mooie shots voorbij en met name Kevin Janssens komt zeer geloofwaardig over in zijn rol. Het grootste probleem wat hier speelt is dat je vanaf minuut 1 al weet waar dit ongeveer heen zal gaan en in grote lijnen komt die verwachting ook uit. Een dieptepunt vond ik de aanwezigheid van de boswachter die overduidelijk alleen maar even opdook om het verhaal verder op stoom te brengen. Door hem al snel om te brengen door middel van inmiddels een van de grootste clichés uit de filmgeschiedenis zorgde dit niet bepaald voor een stevigere landing van de rest van de verhaallijn. Dan kun je als regisseur vervolgens nog wel origineel proberen te doen door een groep struisvogels even kortstondig oproer te komen laten maken, dit neemt niet alle andere voorspelbaarheid van de rest van het verhaal weg.

Ondanks een enkele creatieve toevoeging en een verrassende ontknoping voelt Dárdennen in zijn geheel niet onderscheidend genoeg aan om echt te landen en een blijvende indruk achter te laten.

2,5*