D'Ardennen (2015)

De laatste paar jaartjes heb ik de Nederlandse of Belgische acteurs niet bijgehouden. Dat komt ook door het feit dat ik lange tijd geen Nederlandse/Belgische film heb gekeken.

En dan kijk ik 2 films achter elkaar, kom ik dezelfde 2 acteurs tegen; Jan Bijvoet en Jeroen Perceval. Leuke toeval. Voortaan zal ik ze wel snel herkennen, alhoewel ik Jan Bijvoet wel direct herkende in deze film.

Over de film;

Zoals bij Pusher films kom je hier ook personages tegen die eigenlijk een beetje de weg kwijt zijn. Denk je dat het erger kan, komen ze nog meer in de problemen. Hoe dan ook heb ik toch altijd zwak voor dit soort personages. Ergens hoop ik dat het wel met ze goed zal komen.Of dat ook echt gebeurt? Dan moet je de film maar kijken:P

Heb er wel van genoten. Sfeervol gefilmd, nodige humor en een sterke hoofdmuziek. Klein beetje meer tempo had het wat beter gemaakt

Aardig rauw filmpje, al verliep de eerste helft nogal rommelig en chaotisch, om vervolgens in allerlei clichés te belanden met een paar hilarische momenten tegen het einde.

Zo indrukwekkend vond ik het allemaal niet, maar die fijne soundtrack brengt me toch naar een hogere score. Voor mij heel herkenbaar, net als die toffe bakken uit die tijd.

Fijn rauw en grimmig misdaaddrama, met weer zo'n rake schimmige sfeertekening waar de belgen wel patent op lijken te hebben. Prima vertolkt en in beeld gebracht, met een langzaam escalerend script dat steeds beter wordt naarmate de film vordert. Vooral de tweede helft is de moeite waard, wanneer de aktie zich verplaatst naar de Ardennen uit de titel. Daar mondt één en ander uit in een bizarre maar erg spannende climax en heeft de film nog een bijzonder onaangename verrassing voor de kijker in petto.

Rauwe film waar je van moet houden. Het was voor mij persoonlijk allemaal veel te traag. Broers, vriendinnetje, disco, moord,bos...

Sluit me aan bij bovenstaand. Iets meer van verwacht .. Laatste half uur wist me wel te boeien!

Hoe maak je je los van je verleden?

Je gaat in een carwash werken – van een zichzelf reinigende metafoor gesproken! Je lijmt een ander leven aan elkaar met de brokstukken die van je verleden overblijven. Je hebt alles kapot gemaakt, je hebt bijna niemand meer. Dus doe je verder met wie is blijven haperen. Je begint opnieuw, met oude bekenden.

En…het lijkt te lukken. Je wordt verliefd, je durft zelfs voorzichtig te dromen. Dromen van saaiheid. Van een 9 to 5, van de potten op het vuur, van ’s avonds gewoon voor de tv zitten, in afwachting van een dag die in alles op de vorige lijkt. Dromen van geen zorgen aan je kop. Dromen van rondkomen. Dromen van het soort milieu waarvoor kansarme hooguit een woord is uit het journaal.

Dat alles is je echter niet gegund. Een schim uit je verleden achtervolgt je. Uit noodzaak deel je met die schim tafel en auto en familie en…alles. Die schim manipuleert je, stelt je voor oneigenlijke dilemma’s, maakt aanspraak op onvoorwaardelijk broederschap, op een eed van stilzwijgen waarvan je nooit hebt gevraagd dat hij die zou afleggen. Je wordt klem gereden, op alle mogelijke manieren. Je leven houdt op – elke stap waarmee je een toekomst ontgon die de herinnering aan het verleden wegvaagde, is voor niets geweest.

Je hebt te weinig kansen gekregen, de oude zotheid begint terug van voren af aan. Met de ultieme gelofte van “hierna nooit meer” laat je je voor het laatst chanteren. Het is je fatale vergissing. Geen toekomst meer. Je hebt alles verloren dat je te verliezen had. Ergens in een spookachtig landschap dat D’Ardennen wordt genoemd. Het zouden de Ardennen kunnen zijn, maar eigenlijk gaat het om een mentale plek. Een apocalyptisch weg-van-de-wereld, als ideale setting voor de vereffening met het immer aanwezige vroeger.

Nee, dit soort donkerheid, dit soort beklemming, dit soort mokerslag verwacht je niet van een debutant. Regisseur Robin Pront heeft zich echter meteen goed laten omringen. Met een uitstekende cast, vrij van kapsones. Met een cameraman die weet wat intensiteit is. Met een muzikant die het geluid kent dat gekooide dieren door de oren raast. Met een perfecte ploeg eigenlijk, een team dat de Belgische standaarden veruit overstijgt. Wat ‘Rundskop’ niet was, is ‘D'Ardennen’ wel: authentieke, verbijsterend krachtige cinema met een eigenzinnige signatuur. Misschien is de film iets te plotgedreven, maar dat heb je met thrillers. Kortom, vergeet dit snuifje kritiek. Voor Pront ligt de weg naar een internationale carrière open – punt andere lijn.

En ondertussen, terwijl deze gedachten zich voltrekken, op de aftiteling…: “I love you…boenk boenk boenk…until you’re dead.”
Ja, lap.

3,5*

Vond het wel een goede film, maar een bioscoopfilm haalde ik er niet uit.

Het kwam mij over op een lange versie van de tv serie " VAN GOD LOS"

Al dan niet word er goed geacteerd, en word de film pas echt spannend op het eind in de Ardennen.

( moest er lang op wachten waar de titel vandaan kwam, op hun leuke vakanties van vroeger na)

Ook zat er wel een voor mij onverwachte twist in, en wist je niet welke kant de film op zou gaan met de personages van het sloopbedrijf.

Laat me meteen met de deur in huis vallen. Robin Pront is een regisseur met ballen, eindelijk ééntje in België zou ik zelfs durven zeggen! Met deze D'Ardennen brengt hij een eigenzinnig debuut met bovenal een eigen smoel. Veerle Baetens en Jeroen Perceval zijn méér dan keurig in hun rollen, maar dat hadden we ook wel verwacht. Dé grote verrassing is niemand minder dan Kevin Janssens. Hij haalt het onderste uit de kan bij zijn personage, iets wat makkelijk mis had kunnen lopen. Mijn volledige recensie kan je terugvinden op mijn website via deze link: Recensie: D’Ardennen – Popcorn Tales - popcorntales.com

Een mooi debuut van deze regisseur en dat smaakt zeker naar meer.

Veerle Baetens speelde zoals ik had verwacht, gewoon goed, en de rest voor mij nog onbekende waren ook allemaal top.

Mooie rauwe film en zeker en vast een aanrader!!

Net geen 4 sterren.

Zit m nu te kijken. Die sigaret uit de mond trap-scene .. tranen! hahahahahah.

Ok, de tweede helft was toch een stuk minder dan de eerste maar nog steeds als geheel een hele fijne film. Met name qua sfeertje.

Sterker nog, ik dacht even dat er een onvoorstelbare fout in de film zat: hij belde haar toch toen ze in de Ardennen waren en kreeg toen een smsje 'ik zit op cursus' terug? terwijl zij al in de achterbak lag? Dat heeft die Kevin dan dus gestuurd. Hm.. beetje apart allemaal, maar soit

Verrassend goed. Prima vertolkingen en een rauw, agressief, donker sfeertje zorgen voor een meerwaarde. De onverwachte twist zag ik ook niet aankomen. Opvallende goede keuze van muziek die je doet terug denken aan vervlogen tijden en swung/ dynamiek in de film geeft. 7,5/10

Hey, een debuut.

Om meteen zulke acteurs mee te krijgen, is een echte meevaller. Pront probeert dan ook het maximum uit zijn acteurs te halen, wat hem grotendeels lukt. Hij weet tevens een apart sfeertje en zelfs een eigen klein universum te creëren. De personages lijken in een soort fictiewereld rond te lopen in plaats van in een bestaande omgeving. De donkere kleuren zorgen voor die extra bevreemdende atmosfeer waarin je niet wil terechtkomen.

Het (ongeloofwaardig) einde hoefde voor mij niet, maar ik begrijp dat de regisseur gedenkwaardig wil afsluiten, dat nemen we dan voor lief. Het verhaal daarentegen kent een trage opbouw en lijkt nergens op af te stevenen. Daarbij komen de broers en Sylvie niet goed uit de verf en krijg je moeilijk binding met ze. De humor afkomstig van Louwyck en Bijvoet wil D’ARDENNEN een luchtigere touch meegeven, maar is er eerder met de haren bij getrokken. Ik mis een degelijke samenhang, nu is het meer een samenraapsel van gebeurtenissen.

Overall geen slechte poging van de regisseur, maar hoop wel op een betere opvolger die kan steunen op een goed geolied scenario.

Meesterwerk van een debuut!

Yess yess, had veel verwachtingen van dit meesterlijk misdaad drama en gelukkig heeft d'ardennen al mijn goede verwachtingen goed vervuld.

Jeroen perceval voor de eerste keer heel duidelijk qua volume en dialect (niet als die rare kwiet in zone stad, of Code 37) en ook voelde ik sympathie met zijn personage (eigenlijk geldt dit voor al de personages)

Ook Kevin Janssens in een heel andere rol als krapuul die er goed marginaal uitziet en overkomt wat hij heel goed heeft gespeeld.

Verder hebben we baetens, en Van Den Begin die alle twee dit soort rollen met hun ogen dicht spelen.

De muziek die Pront heeft gebruikt in dezeprent past letterlijk helemaal bij al de personages in de film. We hebben klasiekers in het retro house genre als: the first rebirth, rigor mortis, house of house, don't touch that stereo, en ik kan blijven zeggen. Eigenlijk muziek waar ik vroeger zelf goed op ben kunnen gaan!

Het verhaal is prachtig uitgewerkt en kwam zeer geloofwaardig over door heel de cast en crew, en dat is knap gedaan als je dit kunt dus ik wil meteen ook zo snel mogelijk meer te zien krijgen van Pront.

De film heeft ook geweldige zwarte humor die ik meer dan goed kon waarderen, wat zeker niet kon ontbreken!

Het camerawerk is stijlvol en met liefde gefilmt wat ik zeer prachtig vond, en met respect zal blijven benaderen.

1 van de betere vlaamse films? Jawel zeker wel maar je moet er wel voor zijn.

4,0 sterren.

IJzersterk.

Hoedje af voor deze regisseur. Deze mag zich direct gaan aansluiten bij de beste Belgische films ooit gemaakt van mijn part. Mooie soundtrack, heerlijke lekker grauwe sfeer, realistisch ogend, goed camerawerk en best goede acteerprestaties. Zo heb ik ze wel graag. Zeker die cinematografie vond ik met momenten erg mooi. Apart en er wordt goed gebruik gemaakt van de locaties om een zo ruw, grijs, somber mogelijk sfeer te creëren. En Kevin Janssens zie ik wel graag bezig in zo een rol. Ook Louwyck, Perceval, Van Den Begin en Veerle Baetens doen het niet slecht. Ik werd op het einde ook wel verrast door die "kleine twist" waar ik blijkbaar geen rekening mee hield.

Zo mogen ze meer gemaakt worden.

Herzien. IJzersterk. Hier zat Kevin Toma toch goed naast.

I agree. Zal het hem even inpeperen als ik hem weer zie. This aggression wil not stand, man..!

John Milton

Toma schrijft naar mijn idee met een publiek in gedachte. Een wat ouder arthouse publiek, dat niet zit te wachten op geweld en of horror. De twee genre's die Toma meestal onderwaardeert. Zie bv ook zijn recensie van "What we do in the shadows".

Misschien, maar tot op zekere hoogte. Under The Skin vond hij wel erg goed, en hij post op facebook regelmatig horrordingen. Maar hij heeft natuurlijk ook een bepaalde smaak, net als wij

True, maar **/***** is toch wel een miscalculatie.

Aardig debuut, al blijft het eerlijk gezegd steken op een gemiddeld niveau. De film is lang niet vlekkeloos. Het begint behoorlijk sterk en intrigerend maar al snel volgt een wisselvallig en stuurloze eerste uur waar er geen vloeiend verloop ontstaat. De opbouw richting het thrillermoment gaat niet geleidelijk. Er is geen balans tussen de aanvankelijk rustige stijl (en ook daarbinnen is er geen balans) van de gebroeders Dardenne (is de film stiekem naar hen vernoemd?) en de gewelddadige thrillerstijl op het eind (vergezocht einde inbegrepen), ik mis een geleidelijke en vloeiende overgang, en de puntjes op de i op het script. 3*

Ik draag de Belgische film een warm hart toe, maar je moet ook eerlijk zijn, en dat is ie volgens mij wel. Een aardig debuut, maar geen meesterwerk.

Geweldige Belgische film, die vooral heel erg rauw en donker is. En dat soort films kan ik nog steeds ontzettend waarderen, al ben ik dan vooral bekend met het Britse drama. D'Ardennen komt langzaam op gang, maar in het eerste gedeelte leer je de personages en de verschillende problemen al wel op een pijnlijke manier kennen. Veel ongemakkelijke scènes en ook scènes waarbij je echt een hekel ging krijgen aan de hoofdpersoon. De soundtrack is werkelijk briljant gekozen, al snap ik dat niet iedereen daar van houdt.

Als eenmaal de Ardennen in beeld komen, gaat het nog verder los. Het wordt allemaal nog een stuk bruter en gewelddadiger, waarbij ik me eigenlijk constant aan het afvragen was: hoe gaat dit in godsnaam aflopen? Het einde is erg sterk gekozen wat mij betreft, zeker omdat het voor mij toch wel als een verrassing kwam. De negentig minuten vlogen werkelijk voorbij, mede ook door het sterke acteerwerk van de gehele cast.

Dikke 4*

Goeie film over twee broers waarvan de ene na vier jaar gevangenis terugkeert. Een simpel verhaal, maar met goed neergezette personages waarbij de spanning tussen de twee broers constant voelbaar is. Een rauwe, donkere sfeer met ook een wat aparte maar goed bijpassende soundtrack. Een prima regiedebuut van Robin Pront.

Waarschijnlijk de beste Belgische film ooit. Lekker rauw, spannend en met onverwachte plotwendingen. Bonuspunt voor de soundtrack, die uitstekend bij de film past. Een must see.

Niemand die het over dat rothondje heeft, wanneer het op beide broers reageert? Tijdens het etentje. Geweldig. Krentje in een straffe pap, al had ik in eerste instantie wel wat bedenkingen. Vond het qua karakters allemaal wat dik en dus gemakkelijk aangezet, terwijl het voor mijn gevoel prima alleen kon leunen op de onderhuidse spanning die het drietal met hun verhoudingen oproept. Vandaar ook die scène. Treurig Kerst daar. Kenny staat dus wat te snel op ontploffen, maar goed, het narratief bewijst zich als het spul richting Ardennen afreist. Een afslag die waarschijnlijk niet iedereen zal appreciëren, maar ik vond het een formidabel slotstuk. Complete nachtmerrie. Struisvogels. En (weer) Jan Bijvoet. Meer van hem graag.

En jij maar roepen dat er niet zoveel kwaliteitsfilms van rond de 90 minuutjes zijn.

Laat me graag af en toe even op de vingers tikken Wanneer zijn de moviemeter' user verkiezingen?

Ik zeg kat in het bakkie