D'Ardennen (2015)

Van Aantwaarpen naar d'Ardennen

Weg met Verheyen, weg met Van Looy. Geef me maar Pront en zijn D'Ardennen. De film heeft wat de Vlaamse films in mijn ogen meestal missen : een eigen smoel. En dat doet goed. Interessante verhaallijn, al vond ik het stuk dat zich in de Ardennen afspeelde een tikkeltje onder het niveau van het ijzersterke eerste uur. En eigenlijk heb ik de laatste jaren maar zelden zo'n goede Vlaamse film gezien. Visueel tovert Pront (die toevallig een kozijn van mijn collega is) zalige sfeerscheppende trucjes boven die goed passen in dit soort gure thrillers. Omhelzing in een achteruitkijkspiegel, draaiende camera in een groepstherapie, een ongeruste Perceval in de carwash . De film zit vol goede keuzes. Vooral Janssens zet een sterke rol neer als impulsieve marginaal. Soundtrack is techno uit begin jaren '90 maar dat past wel goed om het Johnny milieu te typeren waarin de broers omgaan.
First Rebirth is al geciteerd maar ik voeg er nog deze bij

Het stuk in de Ardennen wat minder dus, vooral omdat het zo'n stereotiep "jagers in het bos" cliché is, met dat pinten drinken rond het haardvuur . Het einde wist me dan uit mijn sokken te blazen met een twist die ik he-le-maal niet heb zien aankomen ... Eén woord voor deze film : klasse! Ga dit zien.

Goed.

Maar toch ook een beetje een gemiste kans. Met de platenkeuze had ik niet zo'n probleem (schetst toch meer een milieu), wel met het gebruik van de muziek. Vraag me af of Pront er zelf wat mee had, want ik vond het vaak nogal achteloos door de film heen gemixed. 't Is bijvoorbeeld leuk om The First Rebirth op te vissen, maar als je kijkt waar, wanneer en hoe het gebruikt wordt in de film? Beetje jammer.

Visueel wél oké, maar nu ook weer niet het beste wat Vlaanderen te bieden heeft. Het blijft toch een beetje een Antwerpse tegenhanger van Ex Drummer dit en dan is het toch niet op hetzelfde niveau. Maar ook een Small Gods wordt absoluut niet benaderd. Wel een fijn, grimmig en duister sfeertje verder, slecht is het zeker ook niet.

Plot is wél oké, verder nogal wat bekende gezichten, waarbij dat van Janssens het meest opvallende (gezien de rol). Hoorde dat die rol eigenlijk eerst voor Schoenaerts was weggelegd, dat was toch een betere keuze geweest, zowel voor de film als voor Schoenaerts (met z'n kostuumdramas van de laatste tijd).

D'Ardennen is geen verkeerde film, maar mist gewoon dat beetje extra om écht sterk uit de hoek te kunnen komen. Behalve het milieu waar de film zich afspeelt is er weinig wat ik de laatste jaren niet al beter heb gezien.

3.5*

Het visuele niveau van Small Gods of Ex Drummer wordt inderdaad misschien net niet gehaald, maar Pront & Heyvaert overklassen hier wel vlotjes Govaerts én El Arbi. Ook 2 beloftevolle regisseurs die onlangs hun cinemadebuut hebben gemaakt, maar nog niet eens in de buurt komen van wat Pront hier laat zien. Terwijl ook zij met 2 klasbakken van DOP’s hebben samengewerkt; Govaerts met Karakatsanis en El Arbi met dezelfde Heyvaert. Dan weet Pront precies toch net iets beter hoe ie sfeer moet scheppen.
Dit is misschien niet het beste wat Vlaanderen ooit heeft laten zien, maar ik denk wel dat Pront het in zijn mars heeft om het beste te worden wat Vlaanderen te bieden heeft. Zeker als je ziet wat andere beloftevolle regisseurs met quasi dezelfde cameraploeg hebben gedaan.

Lekker sfeertje dus, dat de film compleet maakt. Grootste flaws zitten ‘m wat mij betreft in de personages. Vond die allemaal net iets te groots. Te karikaturaal. Het zijn typetjes, stuk voor stuk. Ik vond ze nergens geloofwaardig, hoe hard de cast ook hun best deed. Ik zag bijna iedereen acteren in plaats van dat ik helemaal mee was met de personages. Daardoor vond ik het eerste half uur ‘moeilijk’ om door te geraken.

Visueel paar zéér mooie zaken gezien; openingshots (slomo in het zwembad), het vele gebruik van reflecties in glas, retrozoom in de kebabzaak, heel de sequentie waar Jeroen zijn personage terug begint te drinken!!!, landschap in de Ardennen,…
Prima geknipt ook; Dessauvage! Grading was boenk er op, soundtrack was fijn. Ben nooit in dat muziekwereldje thuis geweest, maar ik vond het prima werken.

In mijn ogen één van de straffere Vlaamse films ooit & ik denk dat we nog veel mooie zaken gaan zien van Pront.

4*

Goed! Cinematografisch behoorlijk boeiende film: mooie shots, goed camerawerk, prima montage en uitstekende score. Pront creëerde een grimmige duistere sfeer met klasse. Af en toe deed die wat denken aan Calvaire, al liggen de Ardennen daar wellicht ook voor iets tussen. Verder was het scenario ook dik in orde. Heerlijk compromisloos en snedig. Geen saaie politiek correcte personages à la El Arbi, anderzijds wel niet zo scherp als die uit Ex Drummer. Hier en daar sijpelde zwarte absurde humor ook doorheen het verhaal, maar in de climax wordt die achterwege gelaten. Prima thriller!

D'Ardennen krijgt overal lovende kritieken, is nu al aan vele landen internationaal verkocht en Kevin Janssens ligt zelfs onder contract bij éen van de grootste Hollywood-management-bureau's. Je kan niet anders dan met hoge verwachtingen de bioscoopzaal betreden en het gebeurt dan vaak dat je toch licht teleurgesteld naar buiten gaat. Bij D'Ardennen is dit niet anders.

Laat ons maar meteen zeggen dat Robin Pront zeer ambitieus is als regisseur en dat ook meteen laat blijken met deze film. Een talent is het zeker, alleen is er nog wat schaafwerk nodig om ook voor hem de weg naar Hollywood aan te leggen. De film begint best aardig. Mysterieus, rauw, eerlijk en menselijk. De personages zijn geen karikaturen alhoewel het hier duidelijk om Johnny's en Marina's gaat. Toch krijgen ze een eigen identiteit en word hun achtergrond mooi in beeld gebracht. Alleen duurt dit hele gebeuren wel zeer lang en moeten we het driekwart van de film hebben van de uitstekend spelende cast met vooral - inderdaad - Kevin Janssens als uitschieter. De man is al enkele jaren een gevestigde naam in Vlaanderen en heeft al in zeer mooie reeksen gespeeld. Alleen werd daar niet vaak gebruikt gemaakt van het talent van deze man en speelde hij vaak flauwe persiflages op typische Hollywood-personages. In D'Ardennen mag de man zijn eigen ding doen en speelt hij moeiteloos iedereen naar huis. Ook omdat de rest van de cast dit mooi laat gebeuren zonder zelf onderdrukt te worden. Perceval deed dit al perfect voor Schoenaerts bij Rundskop en doet dat trucje hier mooi over. Baetens haar rol is dan weer zo ingevuld dat zij ook niet echt ten volle benut wordt en daardoor niet voluit kan gaan maar in de scènes die ze krijgt toont ze haar ongekend talent nog maar eens. De film is eigenlijk meer dan een uur een rauw drama, dat véél te leeg is om écht te boeien. Als die achtergrond nu écht nodig was voor de laatste akte had dit nog te verstaan geweest. Alleen is dit dus niet het geval en merk je dat de voorbereiding véél te lang duurde, daar ook omdat de personages in die laatste akte in de Ardennen eigenlijk volledig van gedaante veranderen tegenover alles wat er zich voor de Ardennen afspeelde. De finale op zich is dan wel best vermakelijk, het botst wat met de rest en is ook iets té absurd om de oorspronkelijke ethiek van de film te behouden. Het zorgt ervoor dat je met een onvoldaan gevoel de zaal verlaat en je er meer van had verwacht, maar anderzijds er ook té veel zaken goed waren (cast, cinematografie, opzet scenario en muziekkeuze) om het een slechte film te vinden.

D'Ardennen is een aardig drama/thriller met een uitstekende spelende cast waarin vooral Janssens geloofd mag worden. Alleen is het verhaal en vooral de cohesie en balans van het verhaal niet in verhouding met de kwaliteit van de cast en wordt die te weinig benut

Ja gaaf, zoals de gehele volle zaal van Oude Luxor dat vond denk ik. Tenminste, het eerste deel van de film is matig. Gekunsteld, zowel het acteren, het drama, de karakters, de grapjes als de politieke incorrectheid; het komt allemaal niet naturel over.

Eenmaal in de Ardennen slaat het gelukkig af via een zijpad dat richting weirdness gaat, en dat komt véél beter uit de verf. Totaal onverwachte gebeurtenissen, een lekker smerige, groezelige setting, een paar mooie shots (oké, zo ook in het eerste deel) en een paar maffe types erbij. Wat een uitstraling heeft die Sam Louwyck. De soundtrack is (natuurlijk) geweldig, wel een beetje jammer van het afgezaagde/voorspelbare The First Rebirth maar oké. Uiteindelijk dus toch genoten van D'Ardennen. Beter een goed einde na een matig begin, dan andersom.

Lekker grimmig sfeertje dat de hele film bleef hangen. Goed acteerwerk en verhaal. Vooral de soundtrack was erg vet; lekkere oldskool beukplaatjes. Paste er op de een of andere manier heel goed bij.

Helaas werd het nergens écht spannend of pakkend. Het keek goed weg, maar ik had nooit echt een wauw-gevoel.

6,5/10

De Belgen maken goede films! Zo werd ik al positief verrast door The Broken Circle Breakdown (2012). D'Ardennen is een grimmige zwaarmoedige film en je voelt eigenlijk aan alle kanten dat dit geen ''en ze leefden nog lang en gelukkig'' film wordt. Helaas ben ik niet zo te spreken over de soundtrack. 1 of 2 liedjes hadden nog wel hun charme kunnen hebben, maar na het zesde gabbernummer, was ik het toch wel zat. Verder overtuigen alle acteurs en de film is grotendeels geloofwaardig. Ja, best een indrukwekkende film.

3,5*

Leuke spannende thriller die degelijk in elkaar zit....dat kunnen onze buren wel .

De film is vrij duister kwa beeld maar ook kwa sfeer en dat komt de film ten goede.....de personages in de film worden prima neergezet en ook het acteerwerk is van een hoog niveau.

Prima film.

Een rauwe harde film, al is het nogal voorspelbaar. Ik hou wel van de sfeer, en toch wringt het met momenten. Het is de eerste film van Robin Pront en ik sta niet meteen te springen voor een opvolger. De sterkhouder is Jeroen Perceval die niet alleen de hoofdrol speelt, maar ook de schrijver is van het origineel theaterstuk. Je voelt dat de film hem het beste ligt. En dan het grote acteerverschil tussen een sterke Veerle Baetens tegenover de toch veel mindere Kevin Janssens. Muziek en verhaal zijn wel goed, maar verder niet altijd even sterk.

Rauw is het goede woord inderdaad, voor dit harde debuut van regisseur Pront. Tegen Veerle Baetens kan hij misschien niet op, maar ik vond Kevin Janssens in ieder geval niet slecht spelen. Ik had binnen no-time een afgrijselijke hekel aan hem, en dat is best knap (over best knap gesproken, verbazingwekkend wat voor agressie opwekkende, boerse kinkelkop hij hier heeft, vergeleken met hoe hij er ook uit kan zien. Toch wel een significant verschil, zoals men dat in de reclames altijd noemt. Daar sta je niet bij stil als je zo'n verlopen, bierzuipende opgeschoren kerel naast zijn opgevoerde auto ziet staan. )

Halverwege de film was ik enigszins teleurgesteld, maar de laatste akte en helemaal het harde einde laten me toch naar boven afronden. Mooi geacteerd, net gefilmd en lekker rauw. Een tikkeltje uit balans wellicht, en die baggerherrie (no offense) die deze jongens muziek noemen kon ik ook niet waarderen. Maar het paste er wel behoorlijk bij, moet ik zeggen.

4* naar boven afgerond

D'Ardennen

Ik kan wel zeggen dat ik een fan ben van de Nederlandse maar ook de Belgische thrillers. Vaak erg rauw en geen grens is te veel. Ook is dit te zien in D'Ardennen, een heerlijk rauwe film die vanaf het begin al begint met ietwat actie. Ik kan wel zeggen dat ik dit een geslaagde film vind en ik heb me mijn avond erg goed mee kunnen vullen.

D'Ardennen bevat een verhaal wat ik op sommige momenten nogal moeilijk te volgen vond. Al sinds het begin heb ik misschien soms wat moeite gehad met het verstaan van het Vlaamse taaltje maar, ik kon mij wel een weg banen in de film, ook al was het soms wat lastig. Het verhaal was daarnaast nog wel leuk Twee broers zitten in het slechte leven. Na een homejacking word Kenneth opgepakt, en beland vier jaar in de cel. In die vier jaar is er heel wat veranderd, Sylvie (Kenneth's voormalige vriendin) is nu samen met Dave, Kenneth's broer. Dave probeert dit uit te leggen maar Kenneth wil hier niet naar luisteren en is nog wel een beetje verliefd op Sylvie. Hij doet er alles aan om haar terug te pakken, en wanneer hij haar samen vind met een man vermoord hij haar, waarop Kenneth tegen Dave zegt dat het de man was die hij heeft vermoord. Dave komt er achter dat het Sylvie is en naar een mooie slachting in de Ardennen loopt het voor iedereen verkeerd af.

Het concept was gaaf. Het verhaal was prima. De film stak goed in elkaar voor bloed gebruik geen angst. Heerlijke stiltes en harde scenes. Ik vond dit een fijn, Belgische Drama / Thriller film en het heeft zoals al verteld mijn avond gevuld. Prima, next!

4.0*

Rauwe film die in eerste instantie vooral ook komisch aandoet. De sfeer en ontwikkelingen worden grimmiger en grimmiger. Sterk acteerwerk en interessante settings. Aanrader in het Nederlands taalgebied.

Behoorlijk debuut. Al blijft het misschien wat te braaf en kent de film net wat teveel mankementjes om écht hoog uit te vallen. Richting de eindstreep werd het wat te grotesk allemaal, waardoor de uiteindelijke eindscene aan punch mist. Gelukkig staat de cast zijn mannetje wel (vooral Bijvoet excelleert), en zit het deplorabele sfeertje er goed in. Maar om te kunnen wedijveren met de echte Vlaamse toppers had het wel wat meer mogen zijn. 3* kan ik er nog wel aan kwijt.

Ik ben doorgaans niet zo gecharmeerd van films over rouwdouwers. Ik moet echter toegeven dat deze film mij aardig in zijn greep wist te nemen. Zeker niet mijn favoriete soort film, maar mede door de verrassende verwikkelingen tegen het einde én het vette Antwerpse dialect dat helemaal bij de protagonisten past, toch wel een sterke film.

Een rauwe realistische film van Belgische makelij. Hard, somber en bij vlagen erg spannend.

Het begin van de film is dramatisch van opzet. Gedrenkt in een mistroostige en deprimerende sfeer, worden de broers geïntroduceerd.

De omstandigheden van de broers en het milieu waarin zij zich bevinden, blinken niet uit in lichtheid. Het kleurgebruik dat over het algemeen donker van aard is helpt ook niet bepaald om de sfeertekening te verlichten. Nee, niet bepaald vrolijkmakende cinema. Drama ten top.

De tweede helft van de film heeft het karakter van een thriller. Een gewelddadige tweede helft. Ook nu is de sfeer mistroostig. De beelden van de besneeuwde Belgische Ardennen zijn somber. De omstandigheden waarin de broers terecht komen zijn dat ook.

In die mistroostige setting vinden onplezierige en gewelddadige acties plaats. Hard, meedogenloos en deprimerend. Ja, steeds maar weer deprimerend.

Verrassend goede eindscenes trouwens. Maar ook nu weer sombermakend.

De personages zijn geen lieverdjes en roepen geen warme gevoelens op. Meeleven met de malaise van de broers is daarom lastig. De meebeleving in het verhaal is minder lastig. Ondanks enige antipathie richting de broers werd ik daarin rücksichtlos meegezogen.

De hardstyle muziek is erg aanwezig. Eén track trek ik nog, maar meer echt niet. Moet je van houden. De volumeknop moest het een paar keer stevig ontgelden.

Perceval en Janssens doen aan acteergeweld. Erg goed acteerwerk. Ook Bijvoet in een bijrol doet dat. Hij zet een angstaanjagend personage overtuigend neer. Sterk.

Een prima film. Die Belgen flikken het toch maar weer.

Fijn rauw en grimmig misdaaddrama, met weer zo'n rake schimmige sfeertekening waar de belgen wel patent op lijken te hebben. Prima vertolkt en in beeld gebracht, met een langzaam escalerend script dat steeds beter wordt naarmate de film vordert. Vooral de tweede helft is de moeite waard, wanneer de aktie zich verplaatst naar de Ardennen uit de titel. Daar mondt één en ander uit in een bizarre maar erg spannende climax en heeft de film nog een bijzonder onaangename verrassing voor de kijker in petto.

Hoe maak je je los van je verleden?

Je gaat in een carwash werken – van een zichzelf reinigende metafoor gesproken! Je lijmt een ander leven aan elkaar met de brokstukken die van je verleden overblijven. Je hebt alles kapot gemaakt, je hebt bijna niemand meer. Dus doe je verder met wie is blijven haperen. Je begint opnieuw, met oude bekenden.

En…het lijkt te lukken. Je wordt verliefd, je durft zelfs voorzichtig te dromen. Dromen van saaiheid. Van een 9 to 5, van de potten op het vuur, van ’s avonds gewoon voor de tv zitten, in afwachting van een dag die in alles op de vorige lijkt. Dromen van geen zorgen aan je kop. Dromen van rondkomen. Dromen van het soort milieu waarvoor kansarme hooguit een woord is uit het journaal.

Dat alles is je echter niet gegund. Een schim uit je verleden achtervolgt je. Uit noodzaak deel je met die schim tafel en auto en familie en…alles. Die schim manipuleert je, stelt je voor oneigenlijke dilemma’s, maakt aanspraak op onvoorwaardelijk broederschap, op een eed van stilzwijgen waarvan je nooit hebt gevraagd dat hij die zou afleggen. Je wordt klem gereden, op alle mogelijke manieren. Je leven houdt op – elke stap waarmee je een toekomst ontgon die de herinnering aan het verleden wegvaagde, is voor niets geweest.

Je hebt te weinig kansen gekregen, de oude zotheid begint terug van voren af aan. Met de ultieme gelofte van “hierna nooit meer” laat je je voor het laatst chanteren. Het is je fatale vergissing. Geen toekomst meer. Je hebt alles verloren dat je te verliezen had. Ergens in een spookachtig landschap dat D’Ardennen wordt genoemd. Het zouden de Ardennen kunnen zijn, maar eigenlijk gaat het om een mentale plek. Een apocalyptisch weg-van-de-wereld, als ideale setting voor de vereffening met het immer aanwezige vroeger.

Nee, dit soort donkerheid, dit soort beklemming, dit soort mokerslag verwacht je niet van een debutant. Regisseur Robin Pront heeft zich echter meteen goed laten omringen. Met een uitstekende cast, vrij van kapsones. Met een cameraman die weet wat intensiteit is. Met een muzikant die het geluid kent dat gekooide dieren door de oren raast. Met een perfecte ploeg eigenlijk, een team dat de Belgische standaarden veruit overstijgt. Wat ‘Rundskop’ niet was, is ‘D'Ardennen’ wel: authentieke, verbijsterend krachtige cinema met een eigenzinnige signatuur. Misschien is de film iets te plotgedreven, maar dat heb je met thrillers. Kortom, vergeet dit snuifje kritiek. Voor Pront ligt de weg naar een internationale carrière open – punt andere lijn.

En ondertussen, terwijl deze gedachten zich voltrekken, op de aftiteling…: “I love you…boenk boenk boenk…until you’re dead.”
Ja, lap.

3,5*

Laat me meteen met de deur in huis vallen. Robin Pront is een regisseur met ballen, eindelijk ééntje in België zou ik zelfs durven zeggen! Met deze D'Ardennen brengt hij een eigenzinnig debuut met bovenal een eigen smoel. Veerle Baetens en Jeroen Perceval zijn méér dan keurig in hun rollen, maar dat hadden we ook wel verwacht. Dé grote verrassing is niemand minder dan Kevin Janssens. Hij haalt het onderste uit de kan bij zijn personage, iets wat makkelijk mis had kunnen lopen. Mijn volledige recensie kan je terugvinden op mijn website via deze link: Recensie: D’Ardennen – Popcorn Tales - popcorntales.com

Verrassend goed. Prima vertolkingen en een rauw, agressief, donker sfeertje zorgen voor een meerwaarde. De onverwachte twist zag ik ook niet aankomen. Opvallende goede keuze van muziek die je doet terug denken aan vervlogen tijden en swung/ dynamiek in de film geeft. 7,5/10

Hey, een debuut.

Om meteen zulke acteurs mee te krijgen, is een echte meevaller. Pront probeert dan ook het maximum uit zijn acteurs te halen, wat hem grotendeels lukt. Hij weet tevens een apart sfeertje en zelfs een eigen klein universum te creëren. De personages lijken in een soort fictiewereld rond te lopen in plaats van in een bestaande omgeving. De donkere kleuren zorgen voor die extra bevreemdende atmosfeer waarin je niet wil terechtkomen.

Het (ongeloofwaardig) einde hoefde voor mij niet, maar ik begrijp dat de regisseur gedenkwaardig wil afsluiten, dat nemen we dan voor lief. Het verhaal daarentegen kent een trage opbouw en lijkt nergens op af te stevenen. Daarbij komen de broers en Sylvie niet goed uit de verf en krijg je moeilijk binding met ze. De humor afkomstig van Louwyck en Bijvoet wil D’ARDENNEN een luchtigere touch meegeven, maar is er eerder met de haren bij getrokken. Ik mis een degelijke samenhang, nu is het meer een samenraapsel van gebeurtenissen.

Overall geen slechte poging van de regisseur, maar hoop wel op een betere opvolger die kan steunen op een goed geolied scenario.

Aardig debuut, al blijft het eerlijk gezegd steken op een gemiddeld niveau. De film is lang niet vlekkeloos. Het begint behoorlijk sterk en intrigerend maar al snel volgt een wisselvallig en stuurloze eerste uur waar er geen vloeiend verloop ontstaat. De opbouw richting het thrillermoment gaat niet geleidelijk. Er is geen balans tussen de aanvankelijk rustige stijl (en ook daarbinnen is er geen balans) van de gebroeders Dardenne (is de film stiekem naar hen vernoemd?) en de gewelddadige thrillerstijl op het eind (vergezocht einde inbegrepen), ik mis een geleidelijke en vloeiende overgang, en de puntjes op de i op het script. 3*

Goeie film over twee broers waarvan de ene na vier jaar gevangenis terugkeert. Een simpel verhaal, maar met goed neergezette personages waarbij de spanning tussen de twee broers constant voelbaar is. Een rauwe, donkere sfeer met ook een wat aparte maar goed bijpassende soundtrack. Een prima regiedebuut van Robin Pront.

Niemand die het over dat rothondje heeft, wanneer het op beide broers reageert? Tijdens het etentje. Geweldig. Krentje in een straffe pap, al had ik in eerste instantie wel wat bedenkingen. Vond het qua karakters allemaal wat dik en dus gemakkelijk aangezet, terwijl het voor mijn gevoel prima alleen kon leunen op de onderhuidse spanning die het drietal met hun verhoudingen oproept. Vandaar ook die scène. Treurig Kerst daar. Kenny staat dus wat te snel op ontploffen, maar goed, het narratief bewijst zich als het spul richting Ardennen afreist. Een afslag die waarschijnlijk niet iedereen zal appreciëren, maar ik vond het een formidabel slotstuk. Complete nachtmerrie. Struisvogels. En (weer) Jan Bijvoet. Meer van hem graag.

Een goed drama film...

Goed en minder spannend verhaal...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Eerste uur zit redelijk vol met clichés vond ik, buiten het gevecht in de carwash dan. Het einde is bijna meesterlijk te noemen met een aardige twist die ik net ervoor had zien aankomen. De soundtrack is natuurlijk wel heerlijk Belgisch, ook tijdens de aftiteling met oa Flesh & Bones - Rigor Mortis. Ik miste wel humor, met films uit mijn eigen land lach ik meestal nog het meeste maar oke dat was hier dus niet het geval. Jammer ook van de kleine rol voor Peter van den Begyn, is toch altijd wel grappig. Sfeer was grimmig met een aantal typische noir elementen.

Leuk om is gezien te hebben maar D'Ardennen is misschien lichtjes overschat.

Dit is inderdaad een Belgische Drama / Thriller film met twee gezichten. Zo is de eerste helft (eerste 50 minuten) van het verhaal zeer clichématig en flauw (toen wilde ik eigenlijk gaan stoppen met verder kijken) en de tweede helft (laatste 40 minuten) juist zeer verrassend en sterk.

Het verhaal (draait om de broers Dave en Kenneth, waarbij de laatste net is vrijgekomen uit de gevangenis en per ongeluk, althans volgens hem, iemand vermoord) is eerlijk gezegd wat dertien in een dozijn-achtig, maar weet door de tweede helft en de ontknoping in het verhaal op het einde, gelukkig nog te boeien en te vermaken. Vanaf dan is het verhaal ook best sfeervol en dat komt mede omdat het verhaal zich dan afspeelt in de besneeuwde Ardennen. Ook komen er vanaf dan een aantal leuke en gestoorde personages in het verhaal voor, zoals Stef (geweldig gespeeld door Jan Bijvoet) die de gevangenisvriend was van Kenneth (oftewel Kenny) en Joyce (gespeeld door Sam Louwyck) de travestiet, die nu de vriend is van Stef. Met name het verhaal van Stef over kraanvogels (wat een mannetje doet als zijn vrouwtje sterft en wat een vrouwtje doet als haar mannetje sterft) was geweldig.

De tweede helft van het verhaal bevat ook een aantal geweldige scenes (o.a. de aankomst van Dave en Kenneth bij Stef in de Ardennen) en dialogen en is ook geregeld hard (o.a. het vermoorden van boswachter Gérard, waarbij zijn hond iets ruikt in de kofferbak van de auto van Kenneth en Dave en natuurlijk het wegwerken van het lijk van de boswachter, dat deed me zelfs een beetje denken aan de beruchte scene uit de Misdaad / Komedie film "Fargo (1996)"). Het laatste gedeelte van het verhaal is sterk en bevat ook nog een zeer verrassende wending (m.b.t. het lijk in de kofferbak) op het einde, die ik eerlijk gezegd niet zag aankomen.

Visueel gezien werd eigenlijk alles best fraai in beeld gebracht en ook de muziek mocht er best wezen en die zorgde mede voor sfeer. Ook de cast draagt zijn steentje bij aan het verhaal en ik heb met name genoten van Jeroen Perceval (in de rol van broer Dave), Kevin Janssens (in de rol van broer Kenneth, die net vrij is gekomen uit de gevangenis) en natuurlijk ook Jan Bijvoet (in de rol van Stef), die weliswaar geen grote rol heeft in het verhaal, maar daarbij wel imponeert.

Dankzij de sterke tweede helft van het verhaal en het verrassende einde, krijgt deze Belgische Drama / Thriller film van mij ook gewoon een voldoende. Deze had echter hoger kunnen uitvallen als de eerste helft van het verhaal niet zo dertien in dozijn-achtig was geweest.

D'ardennen kwam bij mij binnen als een mokerslag, en aangezien ik flink wat eelt op mijn filmziel heb zitten is dat een groot compliment voor de makers. Het is een harde, sombere en deprimerende film waarbij het al vlug duidelijk word dat er geen happy end inzit. Eerste gedeelte van de film worden de verschillende karakters uitgetekend en de broeierige sfeer neergezet, wat in de laatste drie kwartier resulteert in een onvergetelijke, adembenemende (anti)climax. Sterk verteld verhaal met idem dito acteerwerk van allen. Ondanks dat geen van de personages deugt leeft je toch met hen mee, vooral het karakter neergezet door Perceval gun je gaandeweg de film een beter einde. Een moderne film noir op zijn Belgisch zullen we maar zeggen, en zeer geslaagd.

Film bekoorde van in het begin, uit oogpunt story, montage, acteerwerk... tot naar het slot toe, het plots wat onwaarschijnlijk leek te zullen uitvallen, maar dan kwam de verrassende ontknoping die het intrige eigenlijk weer op zijn poten zette.

Zeer goede Vlaamse film, minstens een "Rundskop" waard, met eenvoudige dialogen, uit het hart, zou ik zeggen, stevige settings in het algemeen, boeiend, dat wel, en uiteindelijk toch weer een overtuigende act van de drie hoofdrolspelers en voeg daar maar Jan Bijvoet bij. Ook soundtrack OK.

Erg sterke film!

Ik kreeg hem getipt want verder had ik nog niet van deze film gehoord. Komt voornamelijk dat ik me niet zo richt op films van de lage landen. En waarom eigenlijk niet? Er zijn genoeg sterke films!

Maar goed, D'Ardennen is een sombere, rauwe film. Goed acteerwerk van zowel hoofdrolspelers als bijrollen (Jan Bijvoet en Peter van den Begin). Camerawerk is donker en draagt daarmee goed bij aan de setting. De ontknoping was geweldig en onverwachts. Heerlijke soundtrack ook!

4,0*