Deconstructing Harry (1997)

Het leuke van deze film vind ik het personage Harry Block. Normaal gesproken speelt Allen vooral het beschaafde type, nu in deze film eens niet. Een hoofdpersonage met losse normen en waarden en lekker cynisch.

Ik heb Deconstructing Harry nu voor de derde keer gezien. Nu ik inmiddels geoefend Allen filmkijker ben haal ik veel meer uit de film en vind ik 'm nog leuker en de blur grap is inderdaad hilarisch!

Het verhaal zit, zoals een goede Allen film betaamt, erg knap in elkaar. Ik vind het zeker wel goed te volgen. De verhalen die Harry schrijft zijn origineel en hebben idiote plots, maar erg grappig.

Er zitten een paar leuke montage-gekkigheden in de film. Woody Allen heeft weer een leuke cast bijelkaar gesprokkeld; o.a. Elisabeth Shue, Billy Crystal, Demi Moore. Tobey Maguire.

Ondanks dat vele Allen films op elkaar lijken blijven ze keer op keer heerlijk. Zo ook deze, die overigens, vooral qua montage en verhaalstructuur nogal eens afwijkt. Wat schrijft die man goed zeg...

4*

Niet z'n leukste, maar toch een erg aardige Allen, weer. Opnieuw valt het uitstekende scenario meteen op, maar ook op de uitwerking valt weinig aan te merken. Goed, het plot is hier en daar wat warrig en de film kon mij niet de volledige speelduur bij de les houden, toch is moeilijk te ontkennen dat de film goed in elkaar zit. Verder een paar erg geestige scènes en dialogen zoals we die van Allen gewend zijn en ook de verschillende trucjes die gebruikt worden zijn geweldig. Het grote blik met topacteurs dat de filmmaker heeft opengetrokken maakt het feestje helemaal compleet.

3,5 sterren.

Typsich Allensiaanse film die, alhoewel binnen Woody's oeuvre niet hoogstaand, bijzonder vermakelijk is. De film leunt vooral op haar bijzondere manier van vertellen. De kortverhalen en mix van real life- en fictieve personages zijn echter van een wisselend niveau (o.a. dat 'out of focus' was gewoon niet grappig), waardoor je als kijker af en toe even uit je roes getrokken wordt. Het merendeel van de grappen zijn echter erg leuk, en de vertelstructuur is dusdanig origineel en interessant dat je je aandacht niet verliezen zal. Het matige acteerwerk doet daar ook niets aan af. Al met al niets meer en niets minder dan een hele fijne komedie, die ook de niet-Allen fans bekoren zal.

Bij vlagen een zeer leuke film. Maar zoals altijd zijn de films van Woody Allen niet constant. Bij deze film heb ik vooral genoten van de dialogen, en dan met name die van de hoofdpersoon Harry Block. Heel grappig hoe hij constant zijn gedachten in zijn hoofd kan vertalen in woorden, en dat hij daarbij geen blad voor de mond neemt.

Ik ben minder te spreken over een aantal situaties die voorkomen in de film. Sommige momenten zijn simpelweg saai en halen compleet de snelheid uit de film. Hetzelfde geldt overigens voor een aantal bijrollen, waarvoor Allen een aantal bekende namen uit de hoge hoed tovert. Uiteindelijk kan ik wel zeggen dat ik mij heb vermaakt, maar dat lukt bij bijna elke film van Woody Allen.

He `s Not Going Out With His Pillpopping, Alcoholic, Beaver Banging Father!

Met de dialogen zit het doorgaans wel goed bij Woody Allen. Dat dit niet altijd een garantie voor succes is ondervond ik pas nog tijdens: Crimes and Misdemeanors. Gelukkig vindt Woody Allen hier wel een juiste balans tussen spitsvondige dialogen, visuele grappen en enkele uitstapjes/ hersenspinsels die voor maximale opleuking van het verhaal zorgen.

De scenes waar de vrouwelijke psychiatar van leer trekt tegen haar man zijn kostelijk. Ik heb toch wel veel afgelachen met deze film. Tegen het eind van de film gaat alleen de vaart eruit. Later wellicht nog meer, maar voor nu een dikke 3,5*

Vreemde film. De jumpcuts, de losse verhaaltjes waarvan de clue me niet altijd helemaal duidelijk was.

Er komen zeker leuke grapjes en scenes voorbij, maar als geheel, met alle fictieve en echte personages, vond ik het eigenlijk maar behoorlijk verwarrend allemaal. Het is dan wel een komedie, maar prettig wegkijken deed het niet echt.

Woody Allen maakt het weer het aanzien waard, ik krijg eigenlijk nooit genoeg van zijn manier van acteren en naar dingen kijken. Maar deze film... nee niet echt iets voor mij. Kan best dat ik hem vaker moet zien, maar nu was ik er tegen het einde behoorlijk klaar mee. Kan er voorlopig niet hoger voor geven dan

3*

In de herziening!

We zitten even flink in een Woody Allen-stemming en dit is zeker één van de beste latere Allen-films met onze neurotische anti-held himself in de hoofdrol.

Hier onder het pseudoniem Harry: een schrijver met een writer's block die tijdens de voorbereidingen voor een huldiging aanloopt tegen familie en exen die zich iets te goed herkenden in z'n vorige boek.

Veel tussendoor voorbij komende verhalen en een autotrip met z'n zoontje, z'n prostituee van de afgelopen nacht en een hypochonder vriend.

Leuke Woody Allen, waarin hij zelf een grappig en voor zijn doen best grofgebekt personage neerzet. Het dialoogwerk is van een goed niveau en er zitten best wel weer wat spitsvondige grappen en opmerkingen tussendoor.

Opvallend ook, hoe Allen voor iedere film weer een totaal andere cast, met een hoop bekende acteurs, uit de hoge hoed weet te toveren. Blijkbaar wil men graag met hem werken en ik kan ook goed begrijpen, waarom dat zo is. Er komen af en toe nogal wat gekke scenes voorbij, waarvan er een paar uiterst geslaagd zijn te noemen. Die scene inde hel is

Het enige minpunt is, dat het soms iets te chaotisch is en dat de scherpte richting het einde een klein beetje wegebt. Desondanks heb ik mij hier prima mee vermaakt en Allen slaagt er toch altijd weer in, om leuke films af te leveren.

3,5*

Een paar jaar na de grote controverse rond de breuk met Mia Farrow zat Allens reputatie in het slop, ongeacht dat hij nog steeds goede films maakte. Zijn reactie: een boze film maken die geïnspireerd is door de reputatie die hij kreeg door het schandaal; al moet er bij gezegd worden dat Allen zelf beweerd dat er niet autobiografisch is aan Deconstructing Harry en dat het hoofdpersonage volledig op schrijver Philip Roth is gebaseerd.

Hoe dan ook, je zou met dit hele gegeven een Stardust Memories verwachten, waarmee deze film overigens een perfecte double-bill zou maken. Daarin speelde Allen een regisseur die vooral moe is van de mensen om hem heen en de film was een satire die zijn pijlen richtte op de types die een bekend iemand kennelijk aantrekt. Deconstructing Harry lijkt aanvankelijk wederom zo'n verhaal met als uitgangspunt Woody Allen versus de Wereld. Misschien is dat ook zo, maar hier kiest Allen onverwachts partij voor de Wereld. Misschien juist doordat hij Roth's wilde levensstijl als masker kon gebruiken leverde het Allens meest diepgaande studie over zelfhaat op. Cynisme is Allen niet vreemd natuurlijk, maar zelfs voor zijn doen voelt het allemaal wat duister aan, wat dat betreft zeker op gelijke hoogte met Crimes and Misdemeanors of, ja, Stardust Memories.

Deze serieuze laag ten spijt is dit ook gewoon weer een komedie, vol met grappige scènes. Doordat we steeds het brein van Harry induiken zien we allerlei ideeën die hij heeft en ook segmenten uit zijn romans nagespeeld worden. Dit levert enkele sketches op die het hoofdverhaal welkom onderbreken en die vaak erg geestig zijn (de out-of-focus Robin Williams ten spijt is Billy Crystal in de hel toch mijn favoriet, na de oude man die zijn oude gezin heeft vermoord en opgegeten). Dat dialogen en one-liners vaak raak zijn lijkt me duidelijk. Het einde, waarin Harry zich beseft dat zijn enige menselijke waarde alleen vorm krijgt in zijn kunst is de enige juiste en tegelijkertijd cynisch en enigszins poëtisch.

Woody Allen maakt nog steeds zo nu en dan een echt goede film, maar zelfs op zijn best moet ik toch toegeven dat dit soort speelse en wat meer diepgravende films een beetje verdwenen zijn. Een gemis, want Deconstructing Harry bewijst dat hij toch echt geregeld tot de groten behoord.
4*

Niet verwonderlijk dat de cast vermeldt "in ordre of appearance" want Woody smijt er deze keer toch wat (gelijkwaardige) personages tegen aan, echte of fictieve.

Het is duidelijk dat de film - en dat is bij Woody Allen doorgaans het geval - het moet hebben van de oneliners, grappige replieken en absurde redeneringen, tengevolge van even absurde toestanden.

Het lukt vaak maar niet over de ganse lijn, zodat hier geen grootse Allen. Ge moet trouwens met Woody behoorlijk vertrouwd zijn om het toch verward gedoe tot het einde toe te blijven appreciëren.

Wat wel steeds bij deze cineast te appreciëren valt, zijn de evergreen songs (Porter, Gershwin...) die keurig ingelast worden. Hier is het Rodgers and Hart toepasselijke "I could write a Book".

Leuke Allen, misschien wel de laatste echt goede komedie waarin hij ook zelf de hoofdrol speelt- een stuk scherper dan zijn laatste films, maar goed de goede man is inmiddels over de 80. Deconstructing Harry zit goed in elkaar, waarbij scenes uit het heden worden afgewisseld met flashbacks, verhalen met Harry's alter ego's, die al dan niet gedeeltelijk berusten op de werkelijkheid, en dromen. De rode draad (Harry moet naar zijn oude universiteit om een eredoctoraat in ontvangst te nemen) vond ik eigenlijk nog het minst geslaagd.

Goeie film waarin een schrijver vaak de mensen om hem heen gebruikt als materiaal om over te schrijven. Nogal fragmentarisch van opzet, maar de scenes zijn wel vermakelijk en hebben vaak leuke dialogen. Beste scenes zijn de onscherpe acteur en de hel. Hier en daar goed gemonteerd mbt fictie en werkelijkheid. Verder een cast met aardig wat bekende namen. Een kleine 3.5 sterren.

Woody Allen.

Het meest opvallende aan Deconstructing Harry is dat ondanks alle narratieve frivoliteiten, creatieve ideetjes, wazigheden en bewuste vermenging van droom en realiteit, het nog steeds gewoon een typische Allen film is. Zijn bekende personage en typische dialogen overschaduwt gewoon alles.

Dus komt het er op neer hoe leuk je Allen zelf vindt. Ik kan hem best hebben, maar ben geen geweldige grote fan. Z'n films amuseren vaak, zeker wanneer hij zelf in de hoofdrol kruipt, maar het mist ook wat dingen om mij echt fan te maken. Wat visuele frisheid en wat rust. Of bij het onvermogen om rust te brengen, nog wat extra waanzin.

Deconstructing Harry is een leuk filmpje, dat niet te lang aansleept, maar vooral weer om Allen draait. Alle bekende bijrollen, alle leuke extras en creatief schrijfwerk ten spijt, een echte meerwaarde hebben ze jammer genoeg niet. Maar zo af en toe en filmpje van Allen meepikken is absoluut geen straf.

3.0*

Een degelijke en typische Woody Allen film. Hier en daar uitstekende en spitsvondige dialogen met de nodige gevatheid. De film zakt af en toe in en alle sketches leken me nogal fragmentarisch. Niet altijd even hoogstaand, maar een aantal scènes bracht de schwung erin.

Zo me wel vermaakt met de lift-/helscène, of de scène met de geblurde man. Ook het begin vond ik fijn met als gevolg de kletterende ruzie met die vriendin.

Heb al veel betere Woody's gezien, deze is eerder een middenmoter binnen zijn oeuvre, vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.