Khane-ye Doust Kodjast? (1987)

Pamflet van de Iraanse gouvernementele organisatie 'The Institute for the Intellectual Development of Children and Young Adults'. Hoe leer je je te gedragen, hoe moet je functioneren in de samenleving, etcetera. Her en der levert het een jeuk-momentje op, met name als de volwassenen met elkaar aan het woord zijn.

Gelukkig zijn daar fotogenieke jongetjes, die met naturel spel, een heerlijke film afleveren. In samenwerking met mooie plaatjes die de hulp krijgen van de aanwezigheid van kleine dorpjes wier gangenstelsels met veel trappen op verschillende lagen een doolhof-gevoel meegeven. Het prachtige einde deed me gelukzalig in slaap soezen. 4*

In de basis had deze film van mij een betere normering dan de 2.5* kunnen krijgen die ik nu ga geven. Maar ik ergerde me echt vreselijk aan de herhalingen in de dialogen, tot wel vaak 5x toe in één dialoog. Dat scheelt voor mij echt een vol punt helaas. Verder geeft de film namelijk een goed inzicht in de simpele levenswijze op het Iraanse platteland. Een dorp, nog geen paar kilometer verderop, is al een reis naar het onbekende. Leuk om te zien..

Overigens was het opvoedkundige karakter nogal fout natuurlijk, maar het blijft een film van de Iraanse Staat.

Grappig dat je dat aanhaalt ik moest tijdens het kijken vaak aan Sesamstraat denken. Het simpele verhaaltje over het jongetje wat een schoolschrift moet brengen naar zijn vriendje, de vele herhalingen door de hele film heen. Sesamstraat is in zijn eenvoud best geniaal (voor kinderen) en op zich heeft het ook wel zijn charme maar vond het toch wat magertjes voor de hele duur van een speelfilm. Vooral na het invallen van de nacht, waarbij de beelden ook nog eens heel donker en schimmig werden en waarbij die ouwe man maar blijft doorzeuren over z'n deuren kreeg ik het na de zonnige hete dag van gisteren toch wel erg zwaar.

Vind wel dat de kinderen erg leuk en naturel spelen en ik heb ook wel een zwak voor zo'n inkijkje in deze andere en met name agrarische cultuur maar zo lyrisch als sommige hierboven zijn ben ik toch niet. 3*

Ik denk trouwens dat de maker ook eerder stiekem kritiek geeft op het Iraanse regime dan dat hij het zomaar omarmt (het zogenaamde ongehoorzame jongetje is namelijk toch wel duidelijk de held van de film).

Fraaie slice of life. Slaagt er in de laatste 20-25 minuten in nog wat boven zichzelf uit te stijgen en zo'n beetje de poezie van het alledaagse te worden. De scenes met de jongen en de oude deurenmaker zijn wondermooi. Zit duidelijk een trapje boven de twee Panahi's die ik de afgelopen dagen zag en doet me ook meer dan Kiarostami's Taste of Cherry.

4.0*

Het is dat de film wat te lang is, maar anders zou het een ideale commercial voor Tom Tom zijn.

M'n eerste Kiarostami, die ik zie en hij valt zeker niet tegen. De kleine hoofdpersoon is zeer aandoenlijk en weet behoorlijk naturel te acteren. Helaas zakt het geheel op de helft even in, als het jongetje voor de zoveelste keer door straten en achter een ezel aanrent. Het einde is daarentegen - hoewel het wel erg in het verwachtingspatroon lag - wonderschoon. Je hoopt zo dat Ahmed binnenkomt en als er dan op de deur geklopt wordt is de ontlading groot. De poëzie van het alledaagse, zoals SB hierboven zo mooi wist te formuleren.

3,5*

Helaas zag ik And Life Goes On... voor deze film. In And Life Goes On... gaat Kiarostami op zoek naar de acteurs die hierin meespeelde. Los daarvan is Where Is the Friend's Home? erg genietbaar. Kiarostami levert op subtiele wijze kritiek op de Iraanse samenleving, zoals hier ook door enkele anderen al wordt gezegd.

Ik houd echt van de eenvoudige manier waarop sommige zaken worden aangepakt. Het verhaaltje is kinderlijk eenvoudig en tijdens het kijken ervan zien we een hoop kinderlogica, wat ook logisch is met een kind in de hoofdrol, maar het boeit zeker.

Het jongetje is enorm vastberaden om zijn opdracht hier uit te voeren. Dat levert een paar erg mooie momenten op en ik betrapte mijzelf op het einde erop dat ik echt blij was dat de jongetjes op het einde een compliment van hun meester kregen. Een mooie film dus en alweer eentje van deze regisseur, die ik kan belonen met vier sterren.

4,0*

Tot mijn schande is dit pas mijn eerste film van Abbas Kiarostami en ik heb er best van genoten. Wat een lief joch, die Ahmed, die een hoop riskeert om zijn vriend te helpen. Opvallend vond ik de volwassenen die werkelijk geen enkele keer naar de jongen luisteren en hem alleen maar koeioneren (vooral de moeder!).

Het is niet moeilijk te duiden wat Kiarostami hiermee wil en dat staat hieronder inderdaad al meerdere malen beschreven. De film deed me denken aan andere Iraanse films met kinderen als Bacheha-ye Aseman (1997), Badkonake Sefid (1995), Asbe Du-pa (2008) en Roozi Khe Zan Shodam (2000). Degenen die deze film leuk vonden zullen die ook kunnen waarderen en degenen die éém uit het rijtje leuk vonden zullen ook deze film kunnen waarderen.

Bij vlagen grandioos, dit eenvoudig filmpje met zijn eenvoudig verhaaltje. Maar dan gaat het wat lang duren en lijkt de film nood te hebben aan wat frisse vernieuwing maar toch is het weer het jongetje met zijn ernstige, verwonderde, onzekere en soms ietwat paniekerige blik in zijn ogen die je overmeestert en je doet opgaan in zijn belevenissen.

Een voorbeeld van westerse jeugd met zijn vele previleges is deze Ahmed alvast niet. Tegen volwassenen kan en durft hij niet tegen op en vindt er trouwens amper gehoor, behalve dan bij die oude man die nog even de kans krijgt een opsomming van zijn vroeger werk te geven. Typerend in de beginfaze van de film is de onderwijzer die als het ware zijn leerlingen gaat brainstormen over hoe hij het wil. Geen spoor van tegenspraak.

Visueel best interessant en geslaagd, zeker de kijk op de behuizing, de onmogelijke straatjes en steegjes en ook op de werkzaamheden van de inwoners van deze uiterst kleine dorpjes en gehuchten.

Evenwel, bovenal, een film over vriendschap.

Is wel een 4 waard.

Erg fijne film van Kiarostami waarbij kinderen centraal staan. Specifiek hier de kleine Ahmed die het nobele doel heeft om het notitieboek van zijn vriend en buur in de klas terug te brengen, nog diezelfde dag. Ahmed moet hierdoor naar een naburig dorp. De synopsis hier klopt niet 100% denk ik. De verwijdering van de school is voor hém niet aan de orde. Hij onderneemt de trip om te vermijden dat zijn vriend gesanctioneerd zou worden, getuige de reprimande die hem al te beurt viel. Bizar gedrag trouwens van die leerkracht: te laat komen is blijkbaar geen probleem. Het niet gebruiken van een notitieboekje is blijkbaar de grootste fout die je kan maken ...

Een film die veel in herhaling valt in zijn dialogen. Talloze keren worden vragen herhaald. Het komt soms wat zeurderig over. Het toont ook de onmacht aan van de kinderen ten aanzien van ouderlijke en volwassen autoriteit(en) die niét in vraag gesteld mogen worden.

Fijn is ook de speelse soundtrack die aanwezig is wanneer Ahmed al lopend naar het andere dorp gaat. Leuk zijn de straatjes, de huizen, het dorp, het platteland. Het geeft je een mooie inkijk hoe het leven in die plattelandsdorpen er uit ziet. Er is zelfs een koe die op een bepaald moment de weg verspert.