Khane-ye Doust Kodjast? (1987)

Probeer al tijden aan deze film te komen...

Ik heb jaren geleden alleen in de bios ergens in Teheran naar deze film gekeken. De filmfreaks in buitenland denken dat Kiarostamy in Iran een grootheid moet zijn. realiteit is anders. Bijna niemand kijkt naar zijn films. Deze film is weliswaar een van zijn beste, heeft een verhaal, gemaakt met professionele medewerkers, bevat mooie beelden en denkwaardige momenten.

Waar het huis van zijn vriend is, weet ik inmiddels al. Echter komen de volgende 2 vragen bij mij op:

De eerste vraag die bij mij opkomt is: hebben de 3,5-sterren-of-lager stemmers deze film wel gezien, zijn jullie allen vrouw of zijn jullie nooit een kind geweest? Sinds Ladri di Biciclette is een verhaal over het kind (jongen!!!) nooit zo hartverwarmend geweest.

De volgende vraag is: Waarom appreciëren vrouwen minder dan mannen films als Les quatre cents coups, L’enfance nue, Pather Panchali, Ladri di Biciclette en Khane-ye Doust Kodjast??

Typisch zo’n mannenfilm. Ik denk dat vrouwen dit soort cinema niet begrijpen en aanvoelen, omdat zij zich niet kunnen identificeren met de hoofdrolspelers. En ik moet zeggen, zij missen wel erg veel in dat geval!

***** / *****, een van de beste films in z’n soort. Khane-ye Doust Kodjast? overklast bijna de klassieker van François Truffaut!

??? Maar goed.

Volgens bronnen (op MM bij het topic zomergasten) komt deze binnenkort als keuzefilm van Hany Abu-Asad op de Nederlandse TV. Een buitenkansje!

Inderdaad een buitenkansje. Vanavond allemaal kijken naar deze geweldige minimalistische film van de grootmeester.

Pamflet van de Iraanse gouvernementele organisatie 'The Institute for the Intellectual Development of Children and Young Adults'. Hoe leer je je te gedragen, hoe moet je functioneren in de samenleving, etcetera. Her en der levert het een jeuk-momentje op, met name als de volwassenen met elkaar aan het woord zijn.

Gelukkig zijn daar fotogenieke jongetjes, die met naturel spel, een heerlijke film afleveren. In samenwerking met mooie plaatjes die de hulp krijgen van de aanwezigheid van kleine dorpjes wier gangenstelsels met veel trappen op verschillende lagen een doolhof-gevoel meegeven. Het prachtige einde deed me gelukzalig in slaap soezen. 4*

Is dat zo? Is me absoluut niet opgevallen.

Ik vond het echt absoluut nergens jeukend. Ik zag een fijne slice of life, waarbinnen de conservatieve ideeen/dialogen van de ouderen en leerkrachten slechts een onderdeel vormden. Had nergens het idee dat Kiarostami daar achter stond. In mijn ogen kwamen de volwassenen er vanwege Kiarostami's 'neutraliteit'' nogal bekaaid van af. Hele mooie film. Dikke 4*

Echt een prachtige keuzefilm van Abu-Abbas. Het verhaal laat in al zijn eenvoud het absurde in de menselijke communicatie zien. Deze film deed me denken aan de intrigerende verhalen van Kafka.
Deze film is verbazingwekkend realsitisch geschoten. De jonge held, want dat is hij hier bij uitstek, is van een ontroerende naturel.
Een eenvoudig gegeven, een zoekproces, krijgt een prachtige uitwerking met zelfs voor mij een soort suspense: hoe loopt het af?

De rust die in deze film zit legt extra nadruk op de uitspraken van de personages. De moraal van opa is één waar alle levende vlees van afgekloven is: het gaat om een 'bevel'. Als je in een maatschappij goed wil functioneren, moet[ je goed lusteren en een wens direct uitvoeren. Maar zijn kleinkind, die bijna iedere opdracht, braaf uitvoert, heeft zijn eigen belangrijke opdracht: hij wil de schoolcarriere van zijn vriendje redden. Hij heeft per ongeluk het schriftje van zijn vriendje en nu dreigt, voor dat vriendje, de banvloek van de leeraar
. De grote mensenwereld weet niets van zijn belangen. Onzichtbaar, voor de moralistische volwassen wijsneuzen, weet hij
zijn vriend te redden voor een groot onheil. .

Dit kleine verhaal over een dappere jongen heeft een lading die uitstijgt boven vele z.g.n. grote en spectaculaire gebeurtenssen.

De cinematografie in deze film is passend eenvoudig, maar bevat prachtige shots: de heuvel die steeds beklommen moet worden, de labyrint van huisjes, etc. De keuzes die regisseur heeft gemaakt zijn zeer effectief. Op een kleine tijdsprong na, van licht naar donker, heb ik niets op deze film aan te merken.

Een ontroerend mooie film! Met een onverwachte inhoud die de kern des levens, niet alleen voor Iran, uitdrukt. Prachtig! Abbas Kiarostami laat ons zien dat er geen deur is tussen de volwassen film en kinderfilm........5*

Eens. Ik ga toch maar naar 4,5*.

De film deed me ook denken aan een Chinees meesterwerk "Bian Lian", "The King of Masks".

http://www.moviemeter.nl/fi...

De film is geproduceerd door die gouvernementele organisatie. Zelfs het eerste wat je ziet tijdens de optiteling. Verder is die informatie ook terug te vinden op imdb en zelfs op de site van Zomergasten zelf. Juist door die kennis jeukte het hier en daar. Juist dat de volwassenen er 'bekaaid' vanaf komen, en zichzelf beschouwen als zich gedragende in de juiste rol in de samenleving, is meteen een waarschuwing voor de kinderen. Als je volwassen bent, betekent niet dat je alleen hoeft te luisteren naar volwassenen, maar ook naar je eigen kinderen (of kinderen in het algemeen).

Maar goed, mooi stukje dat overheidsbemoeienis nu en dan wel iets prachtigs oplevert.

Gisteren ondanks goede voornemens de film toch niet nogmaals bekeken. Geeft niet, want de film stata me nog helder voor de geest. Zo de reacties lezend klopt mijn gevoel ook nog wel.

Fraai uitgewerkt, met herkenbare -toen al- Kiarostami elementen. Waar ik altijd moeite mee heb (dat is Kiarostami te verwijten, amar mjin eigen probleem) is de taal. Het Farsi (heet het Farsi?) klinkt zo enorm hoekig en zeurderig in mijn oren, dat ik heel veel moeite heb ten volle van de film te genieten.

Mooieparabels, toen nog met kinderen. Zijn later werk waarin ook volwassenen zoektochten ondernemen werden toch wat scherper in mijn ogen. Hier heeft de jeugdige onschuld en wil om iets te bereiken de overhand. Daar is het berusting.

Soms kan je teveel voorkennis hebben. Consequentie is wel dat de productie van gouvernementele organisatie een fascinerende film totstand hebben gebracht . Onder censuur wordt je scherper. Ook even een gespreksthema van "Zomdergasten" geweest trouwens.

Zoals de film perfect laat zien hebben moralisten (maar ook mensen die het te druk hebben) een blinde vlek. Ik denk dat Abbas Kairostami zijn bedoelingen toch in de film heeft uitgedrukt. Ik denk dat deze film zo zuiver is dat geen moralist er tegen kan zijn. En als er een gevecht is geweest tussen productie en de regisseur dan heeft die laatste met vlag en wimpel gewonnen. De voor de anderen onzichtbare opdracht van de jongen is misschien wel exemplarisch voor de totstandkoming van de film. De regisseur hoeft bij de producenten niet al zijn kaarten op tafel te leggen: zijn

diepste intenties blijven geheim., voor mij schemeren ze perfect door de film heen. De verhoudingen tussen productie en regisseur is ook in het Westen delicaat. Geen reden dus om deze indrukwekkende film 'extra tendentieus' te beoordelen!

In de basis had deze film van mij een betere normering dan de 2.5* kunnen krijgen die ik nu ga geven. Maar ik ergerde me echt vreselijk aan de herhalingen in de dialogen, tot wel vaak 5x toe in één dialoog. Dat scheelt voor mij echt een vol punt helaas. Verder geeft de film namelijk een goed inzicht in de simpele levenswijze op het Iraanse platteland. Een dorp, nog geen paar kilometer verderop, is al een reis naar het onbekende. Leuk om te zien..

Overigens was het opvoedkundige karakter nogal fout natuurlijk, maar het blijft een film van de Iraanse Staat.

Dat is wel een kenmerk van Kiarostami en Iraanse cinema in het algemeen. Kan dat een cultuur kloof zijn. Ik kan me goed vorostellen dat het irrirteert, maar het dient mijns inziens wel een doel. Of het werk hangt sterk af van de uitvoering ervan.

Eens met Narcissus, helaas viel ik (lekker de dag in de zon door te brengen) daardoor in slaap

De reden dat er zo veel herhalingen in de dialogen zaten, heeft dus te maken met de moraal van het verhaal.

Leraar die blijft hameren op z'n leerlingen dat ze dingen niet mogen vergeten, bij een derde keer is het een rode kaart en mag je niet meer in de klas komen. De opa (?) van Ahmed die uitlegt dat de kinderen niet kunnen luisteren, in de Iraanse samenleving hoef je maar 1 keer iets te zeggen. Het wrange is dus dat Ahmed wel meer dan 5 keer zijn vragen moet stellen aan de volwassenen en dat ze dan nog steeds niet willen luisteren. De boodschap is duidelijk: de Iraanse samenleving zal pas echt goed functioneren als iedereen echt naar elkaar luistert. Actie ipv valse beloften.

Ik begreep inderdaad goed dat dat de reden was. Een foute moraal overigens, maar dat doet niet ter zake. Ik vond het gewoon vreselijk vervelend.. de ondertiteling herhaalde zich gewoon continu. Nu heb ik natuurlijk geen idee of in het Iraans ook daadwerkelijk telkens hetzelfde werd gezegd, maar daar kan ik nu eenmaal niet over oordelen, dus dan maar op basis van de ondertiteling.

Herhalingen in een opvoedkundige jeugdfilm zijn nu eenmaal 'noodzakelijk'. In Sesamstraat en Teletubbies wordt ook alles tot in den treure herhaald zodat die dingen die herhaald worden je niet kunnen ontgaan en zult onthouden. Moraal vond ik verre van fout overigens...

Ik had trouwens geen voorkennis aangezien ik de openingsscene geskipt had (ik had de eerste scene immers al snel gezien in het programma). Ik wist dus echt niets van die overheidsbemoeienis (@Mug).

Niet fout? Het feit dat opa aangaf dat je een kind elke twee weken moest slaan, zelfs zonder reden. Het feit dat ouders altijd gelijk hebben, een middeleeuws en zwaar achterhaald gegeven lijkt me toch. Het feit dat het jongetje zogenaamd ongehoorzaam is omdat hij 5x moet vragen om het schrift te brengen?

Aan alle kanten hing er juist een pedant sfeertje, alsof de Iraanse opvoeding de enige juiste was.

Huh? Heb ik dan een andere film gezien? Ik zie juist dat de ouderen hele foute dingen stellen en dat een jongetje dat doorbreekt, enkel door een beroep te doen op ratio en humaniteit. Ik denk dat Kiarostami de denkbeelden van deze conservatieven juist een trap na geeft.

Sterker nog, het bekritiseert het conservatieve systeem. Een van de dingen die de kinderen leren op school is ordelijkheid. De verkoper van de stalen deuren is verre van ordelijk. Het Iraanse Instituut wil juist een frisse wind lijkt wel.

Hier wat Nederlandstalige informatie omtrent Kanoon, het Iraanse Instituut.

Grappig dat je dat aanhaalt ik moest tijdens het kijken vaak aan Sesamstraat denken. Het simpele verhaaltje over het jongetje wat een schoolschrift moet brengen naar zijn vriendje, de vele herhalingen door de hele film heen. Sesamstraat is in zijn eenvoud best geniaal (voor kinderen) en op zich heeft het ook wel zijn charme maar vond het toch wat magertjes voor de hele duur van een speelfilm. Vooral na het invallen van de nacht, waarbij de beelden ook nog eens heel donker en schimmig werden en waarbij die ouwe man maar blijft doorzeuren over z'n deuren kreeg ik het na de zonnige hete dag van gisteren toch wel erg zwaar.

Vind wel dat de kinderen erg leuk en naturel spelen en ik heb ook wel een zwak voor zo'n inkijkje in deze andere en met name agrarische cultuur maar zo lyrisch als sommige hierboven zijn ben ik toch niet. 3*

Ik denk trouwens dat de maker ook eerder stiekem kritiek geeft op het Iraanse regime dan dat hij het zomaar omarmt (het zogenaamde ongehoorzame jongetje is namelijk toch wel duidelijk de held van de film).

Prachtig verhaal over kinderlijk onschuld. De personages voelen stuk voor stuk levensecht aan en de film zit boordevol mooie plaatjes en muziek. Geweldig hoe Abbas Kiarostami het dagelijkse leven van een groep dorpelingen zo realistisch in beeld heeft weten te brengen. Het mooiste stuk uit de film is de wandeling van Ahmed met opa de 'deurenmaker', zo mooi en zo geestig. Ik wil zeker meer films van Kiarostami zien. 4*

Iraans, de taal die de dorpelingen spreken, vind ik trouwens erg mooi klinken..

Nou sorry dat zie ik er absoluut niet aan af. Vooral het feit dat de oude man, die wijsheid uitstraalt aangeeft dat hij het niet eens is met de opvoeding van zijn kleinzoon. Het bekende 'vroeger was alles beter'. Maar dit is een verschil in interpretatie denk ik..

De film die ik gisteren gezien het is zeker niet op de eerste plaats, opvoedkundig bedoelt, dat anderen het zo opvatten is voor Kiarostami meegenomen. Maar ik weet haast wel zeker dat hij te subtiel is voor de meeste kijkers. Mijn vergelijking met Kafka is niet voor niets. Ik heb in mijn kast het verzamelt werk van Kafka uit de voormalige DDR. Niet bepaalt een werk dat het toenmalig systeem lof toe zwaait.

Kiarostami,ik heb nu wat over hem gelezen, timmert al lang aan de weg en het lijkt mij slimme vos met een haarscherpe blik op mensen en al een enorme staat van dienst. Hij heeft al heel wat in Iran meegemaakt. Zijn realisme is indrukwekkend. Voor mij staat het begrip bevel opvallend centraal. De dreiging van de leraar . Zijn nadruk op orde. De jongen voert bijna alle opdrachten van moeder uit. Iets wat kinderen die sterke loyale gevoelens hebben nu eenmaal doen. De oude vrouw die het kind de les leest over het schoenen uitdoen. Het hoogtepunt is natuurlijk opa die hem letterlijk
een bevel geeft: cigaretten halen! En dan de moralistische commentaar van hem: kern gehoorzaamheid en een opdracht moet bij één keer zeggen uitgevoerd worden. Degene die naar hem luisterde kwam op mij ietwat ironsich over. Ach laat die oude kletsen. En dan dat dwingend gezeur van die verkoper: de klant blijft weigeren. Er is ook nog een appelverkoopster die erg dwingend bezig is. Wie kent het verschijnsel niet: de doorzeurende 'verkoper' aan de deur.In een land als Iran is de gewone orde van de dag: ierdereen moet zijn noodzakelijk brood
verdienen.

Dat die oude man zeurt over een deur krijgt iets ironsich : het kind maakt in de ogen van de onwetende volwassenen zich druk over een schriftje.........wat is het verschil?

Maatschappelijke bevelen: religieuze dogma's, politieke wetten, of slogans daarover zien we genoeg op TV of lezen we in de krant. Maar er zijn ook gewoon huiselijke bevelen: een kind voelt dat, meestal niet begrijpend, aan den lijve. Kiarostami toont ons dat perfect. In de maatschappij als Iran is het meest ultieme bevel: de doodstraf. In huiselijke kring: een pak slaag. De kleine held van dit verhaal is bang voor de sanctie van zijn vader.

En de kleine held geeft door zijn medegevoel voor zijn vriendje zichzelf een opdracht: als hij dat niet uitvoert raakt hij een vriend kwijt. Liefde (of medelijden) dwingt hem tot grootse daden. Al zien de volwassenen het niet.

Poët / mysticus Rumi (13 e eeuw) is voor vele Perzen en Turken een groot voorbeeld, deze eminente Soefi meester (soefisme is een speciale meer liberale stroming binnen het islamitisch geloof) zegt het toepasselijker:

"Reckless love is not afraid to explode
while reason seeks profit
As love suffers,
she remains steadfast, solid and strong.
Risking everything.
She lies byond self-interest, seeking nothing.
Betting on every glorious gift life brings.
Without reason, life gives life
-without reason give it back".

De jonge held handelt bijna naar Rumi's hart! Hij wil immers zijn vriendje niet kwijt.....

Iran bevat veel meer wijsheid......dan religieuze fanaten ons in de media tonen!

Jongetje op de poster is volgens mijn de zelfde als op de poster van deze film.

Zendegi va Digar Hich

http://www.moviemeter.nl/film/33142

Als je het plot goed leest, en je basisniveau Frans redelijk is, dan weet je genoeg, lijkt me. In die documentaire gaat Kiarostami na een aardbeving op zoek naar de (amateur) spelers van deze film.

Tot mijn grote spijt heb ik de film: "Waar is het huis van mijin vriend" ('Where is the friend`s house', uitgezonden door de VPRO op 5 augustus, gemist (was op vakantie). Ik zoek al zeer lang naar de dvd van deze film maar deze blijkt niet te bestaan. Ik wil `m erg graag hebben maar tot nu toe zonder resultaat.

Mijn vraag is eigenlijk of er iemand is die deze film toevallig heeft opgenomen en op een dvd`tje heeft staan of kan zetten. Graag hoor ik of iemand deze film op dvd (of video) heeft. Zo ja dan neem ik snel contact met je op.