Hadaka no Shima (1960)

Groots, ontroerend en diep menselijk meesterwerk. Met een van de fraaiste soundtracks ooit.

In essentie een zeer eenvoudig verhaal, maar voor mij meer dan dat. Bijna cyclisch (en daardoor krijgt het een poëtische dimensie) volgen we het leven en de strijd om het bestaan van een gezin. Door de dramatische gebeurtenis stopt de cyclus, om pas later met horten en stoten en nooit meer zoals het was weer op gang te komen. Meer poëzie dan proza, meer een universeel gevoel haast dan een realistische registratie.

Fantastisch gefilmd en bijna uniek. Af en toe herinnerend aan Satyajit Ray of Robert Bresson, maar toch ook weer compleet anders.

5.0*

Even een vol punt eraf gehaald omdat de film veel te veel punten van kritiek kent voor een 4*. Een van de vreselijkste muzikale ondersteuningen die ik ooit in een film heb meegemaakt. De handelingen in de film zijn vaak subtiel, de muziek is echter bombastisch en bijna constant luid en duidelijk aanwezig. Haalt ongelofelijk veel sfeer weg. Verder cinematografisch ook niet echt bijzonder, zoals ik al eerder aangaf. 3*

Cinema op z'n puurst. Prachtig.

Een Japanse Spring, Summer, Fall... Winter ontbreekt hier (?).

Ik ben namelijk wel benieuwd hoe ze een winter doorstaan.

Ik houd van iets meer plotgedreven films, en in deze film wordt niet eens gesproken. Kwam ik pas laat achter overigens. Het stoort niet.

Het verhaal is minder schrijnend dan ik had verwacht. Ze leven in harmonie met de natuur. Ze moeten hard werken, maar ze maken op mij geen ongelukkige of in ieder geval geen ontevreden indruk.

Ik zat wel steeds te denken hoe ze slimmer met hun watermanagement om zouden kunnen gaan. Een waterput en regentonnen zouden wel een uitkomst zijn.

De korte 'vakantie' vond ik mooi.

Wat gebeurde er nou trouwens met die vis die ze wilden verkopen. Het ontging mij even wat er precies gebeurde.

Ruime 3,5 sterren

Vreemde discussie over de muzikale ondersteuning. De muziek diende juist niet alleen voor de 'hypnotiserende' werking, maar juist ook voor de opruiing. Ik zat compleet gefrustreerd in de bioscoopstoel, aangezien de muziek al aangaf dat er iets stond te gebeuren, hier en daar de onderbreking van de goedlopende gang van zaken, de idylle voor de eilandbewoners. De film is wat dat betreft ook een mooi voorbeeld hoe muziek, beelden en de montage een film kunnen maken.

Dan nog: "Verder net wat teveel shots van een lucht gevuld met schaapjeswolken." Aldus maxcomthrilla die een link maakte naar Ameland. Ik maakte juist een link naar het communisme, typische shots van communistische propaganda, dit keer zonder breedlachende arbeiders.

Aardig, maar ik ben er lang niet zo van onder de indruk als de meesten hier boven mij. Het is inderdaad erg mooi gefilmd met een geweldig chille soundtrack, maar het deed me allemaal nogal veel aan Man of Aran denken.

Ik kan me niet voorstellen dat Shindo die film niet goed bekeken heeft.

De tweede helft verschuift het karakter van de film naar een wat minder documentaire stijl en komen er wat doorbraken in de routine, maar al met al niet echt hypnotiserend danwel erg indrukwekkend. Vooral mooie plaatjes.

Wel tof dat die mensen gewoon een heel eiland voor henzelf hebben. . al doen ze er betrekkelijk weinig mee (wat min of meer ook de boodschap van de film is).

[offtopic] Ook aardig om te zien is de manier waarop ze die boot voortbewegen, is dat echt effectiever dan met een peddel aan weerszijden?

Hoewel je op deze manier wel kunt staan natuurlijk.

Hadaka no Shima is m.i. neorealisme ten voeten uit. Helaas is dat aan mij echter niet zo besteed. Het ontbreken van dialogen helpt nou eenmaal niet om enige binding te krijgen van de hoofdpersonen, het blijft veel te afstandelijk en de muziek, met dat telkens terugkerende fluitje, wekte ronduit irritatie op. Jammer, want de locatie en de fotografie was mooi genoeg.

Wat de één een prachtige soundtrack vindt, vindt de ander een irritant deuntje. Ik ben die ander. Het leek wel een plaat die de hele film lang blijft steken en keer op keer hetzelfde stuk speelt. Verder heb ik ongeveer 15 keer een jongetje van een berg af zien rennen en ongeveer hetzelfde aantal keer een vrouw twee emmers naar boven zien sjouwen.

Mooie beelden had de film wel, maar ik vond de film te saai om mij te kunnen boeien helaas.

Hadaka no Shima heeft wel wat, maar heeft ook veel niet. Het voortdurende zwijgen van de personages is intrigerend; op een treffende manier wordt het gevoel van machteloosheid, van onderworpen te zijn aan de spelingen van het lot, van te moeten werken als vee hiermee overgebracht. De cinematografie is aardig, hoewel toch ook niet zo bijzonder als in een aantal berichten wordt voorgesteld (met uitzondering dan van de eindscene). Hetzelfde geldt voor de muziek. Daarmee is dit mijns inziens een beetje een 'one-issue' film. Shindo slaagt erin een levensgevoel over te brengen zonder woorden maar daarmee houdt het ook wel op. Verhalend is het nogal mager, het drama werkt amper en de cyclische structuur is er voor mijn gevoel bijgesleepd. Hadaka no Shima heeft genoeg om je niet te doen vervelen, is over het algemeen zelfs boeiend, maar stijgt niet boven het concept uit. 3*

Heel apart. Ik heb welgeteld één woord gehoord in de film (iets van: 'hatsjiekidee' toen de vader één van zijn zoontjes in het water mieterde).

Het zou mij niet verbazen als deze film van invloed is geweest op regisseurs als Kim Ki-duk. Ook een film als 'Village of Dreams' lijkt me schatplichtig aan deze.

De briljante hypnotiserende muziek past goed bij het monotome ritme in de film, dat alleen wordt verstoord door de klap en de plotse dood van het jongetje.

De mensen in de film nemen het leven zoals het komt en lijken tevreden met wat ze hebben. Zelfs de dood van hun zoontje accepteren ze uiteindelijk (vrij snel).

Ik wil wel meer zien van deze regisseur!

Mooie contemplatieve en meditatieve film.

Shindo schetst hier het eenvoudige bestaan van een afgezonderde boerenfamilie, dat vaak zwaar is maar ook zijn leuke momenten kent. Door het weglaten van dialogen en het creëren van een rustige sfeer, geeft de regisseur de kijker alle tijd om eens rustig na te denken over het leven. Moet je tevreden zijn met het gemakkelijke luxe leventje dat je leidt, of verlang je diep in je hart eigenlijk naar dit simpele maar tevreden leven van een zelfvoorzienende boerenfamilie? Het mooie aan The Naked Island, vind ik, is dat de gebeurtenissen in de film niet als doel hebben de kijker direct te prikkelen, maar juist op een indirecte wijze allerlei gevoelens en gedachten los weten te maken. Als je je overgeeft aan de ervaring, zul je in de film een hulpmiddel vinden dat je in staat stelt om eens lekker te evalueren en te filosoferen.

Shindo weet op een treffende manier kleine gebeurtenissen extra impact te geven. De klap die de vrouw van haar man kreeg wegens het verspillen van wat water kwam des te harder aan, omdat je eerst tientallen minuten naar de zwoegende waterdraagster hebt gekeken. De muziek is steeds een mooie aanvulling op de verschillende fasen van de film, vaak sereen maar, wanneer nodig, heftig. Ook visueel is het genieten. Het eiland is een prachtig stukje natuur, waarop de rust af en toe enkel wordt verstoord door het geluid van rondvarende motorboten. Dit contrast tussen ongerepte natuur en verstedelijking wilde Shindo mij echter iets te vaak aantonen. De camera is behoorlijk ver uitgezoomd, waardoor het eiland zelf te weinig centraal komt te staan. Hier laat Shindo wat mij betreft een steekje vallen. Ik had graag wat meer van het eiland willen zien, bijvoorbeeld door middel van close-ups, zoals Shindo later in Onibaba zo mooi de rietvelden in beeld weet te brengen.

The Naked Island was voor mij een prettige kijkervaring. Ik hoefde me dit keer niet te focussen op scherpe dialogen en snelle handelingen, waardoor ik mijn gedachten eens de vrije loop kon laten gaan. Een film die de kijker veel laat nadenken en reflecteren, en daarom terecht wel filmische poëzie genoemd wordt.

Een aparte film en vrij uniek. Naast de stomme films heb ik nog niet eerder een film gezien waarin er geen plaats was voor dialoog. Dat iemand als Kim Ki-duk hier zijn inspiratie uit heeft gehaald, lijkt me ook een zeer grote waarschijnlijkheid.

Ik ben hier best positief over. Het is even wennen, maar al snel werd ik door het dynamische camerawerk, de soms erg mooie beelden en de prima bijpassende muziek redelijk in het verhaaltje getrokken. Dat verhaaltje beslaat in feite niet meer dan de dagelijkse beslommeringen van een familie, die sterk afhankelijk is van het weer en de seizoensomstandigheden aldaar. Het is hard werken geblazen, maar aan hun gezichten af te lezen, levert dat wel genoeg voldoening op.

De dood van het jongetje, is even schrikken geblazen, maar uiteindelijk blijken ze sterk genoeg om hier mee om te kunnen gaan. Uiteindelijk gaan de routinematige werkzaamheden weer gewoon verder. Daar ligt trouwens ook het zwakke punt van deze film. Op een gegeven moment is het allemaal wel erg herhalend . Zowel de handelingen van de familie en het steeds terugkerende deuntje zit niet al te veel afwisseling.

Het is een klein minpunt op een verder vrij geslaagde film. Als je iets boeiend kan maken, zonder dat erin gepraat wordt, dan ben je gewoon een goede regisseur. Ik zie trouwens nu pas, dat dit ook de regisseur is van Onibaba, die ik ook graag wil zien. Hadaka no Shima is in ieder geval een geslaagde kennismaking gebleken.

3,5* ruim

"Twee emmertjes water halen..." Alleen deden deze Japanners dat niet op klompen, maar op slippers.

Tijdens het schieten van deze film hebben ze vast last gehad van vermoeide benen, terwijl ik juist last kreeg van vermoeide ogen...

Na verloop van tijd werd het wel ietsje beter, maar deze film kan mij vandaag de dag niet genoeg boeien om een voldoende te krijgen.

Na Onibaba en Kuroneko dan toch de eerste tegenvaller van Shindo.

Het eerste wat opvalt is dat deze film visueel een stuk minder is. Veel minder mooie contrasten, op een paar aardige shots met tegenlicht na. Hoogtepunt is het licht van een ondergaande zon dat als een streep in het water weerspiegeld wordt, waarna er een bootje door die streep vaart. Jammer genoeg niet meer van dit soort momenten.

Dat er niet gesproken wordt, is het tweede wat opvalt. Niets mis mee, in veel films van Kim Ki-duk wordt er ook nauwelijks gesproken, en de meeste van zijn films kan ik zeer waarderen. Wat dat betreft lijkt me het aannemelijk dat deze film van invloed op zijn werk is, maar vooral om het feit dat hij ook een film over een eiland (The Isle) en een film met een cyclisch tijdsverloop (Spring, Summer, Fall, Winter, ... and Spring) heeft gemaakt.

Het ontbreken van dialogen hoeft dus zeker niet negatief te zijn, en is in sommige gevallen zelfs positief. Wel moet er genoeg ter compensatie zijn, wat op visueel vlak kan liggen, of qua inhoud. En daar wringt het schoentje een beetje. Ik heb het gevoel dat ik begrijp wat Shindo met deze film wilt zeggen, maar echt veel interactie tussen de karakters is er niet, en in het algemeen is het allemaal erg minimalistisch qua narratief. Het is allemaal te droog om echt poëtisch te worden.

Het irrigeren van plantjes begint ook op een bepaald moment te vervelen, al moet ik zeggen dat ik na een dramatische gebeurtenis zoals in de film ook niets anders zou weten te doen met mijn leven dan planten water te geven. Je moet toch door, en ergens zorg je zo ook voor leven. Door sommigen wordt een link met Zen gelegd, en dat kan ik ook best volgen voor zover ik het juist begrepen heb dat routine een belangrijke rol in Zen speelt, en dat Zenmeditatie voor een groot gedeelte bestaat uit het overwinnen van verveling. Alleen kijk ik liever geen films ter beoefening van Zenmeditatie.

De soundtrack mag nog genoemd worden. Mooi, maar net als het planten bewateren, was de muziek ook nogal repetitief. Een rode draad die door deze film loopt. Misschien dat ik het allemaal beter kan waarderen als ik hem over een aantal jaar nog eens zie, wat ik ondanks een vrij lage waardering niet uitsluit. 2*.

Zelden een film van dergelijke eenvoudige, natuurlijke schoonheid gezien.
Merkwaardig toch hoe de vele scènes met het waterdragen een minitieus, boeiend stuk cinema blijven vormen en wat dan gezegd van de de taferelen van de energiek rennende kinderen, plichtsbewust, de lunch voorbereidend en, net als hun tevreden ouders, genietend van hun heel eenvoudig bad.
Wonderbaarlijk mooi zijn echter de begrafenisscène en wanneer de vrouw haar leed niet meer kan dragen en de man begrijpend toekijkt en duidelijk haar leed deelt (terwijl hij haar voorheen strafte voor ongelukkig verlies aan water). Ontroerend en wars van sentimentaliteit.
Prachtig acteerwerk. Een onvergetelijke film.

Mooi, haast sereen filmpje. Wie hier een soort van oosterse plattelandsidylle verwacht komt dan wel bedrogen uit want het is van meet af aan duidelijk dat de bewoners van het minuscule eilandje ergens in een uithoek van Japan het bepaald niet makkelijk hebben.

De gehele film is zonder dialogen, wat snel went (al doet het een enkele scène geforceerd aan), en wat er bovendien toe leidt dat je meer dan anders let op de score en het omgevingsgeluid. De score is erg geslaagd, met een terugkerend thema dat zich makkelijk laat meefluiten. En ik zou het bij een andere film niet zo snel zeggen vermoed ik, maar ik zat gewoon te genieten van het geluid van het kabbelende water en ik voelde oprechte blijdschap bij de vangst van een vis. Die ze overigens niet zelf oppeuzelen maar na veel moeite verkopen. Sowieso vond ik de familie in bepaalde opzichten niet heel praktisch: waarom water halen terwijl het met bakken uit de hemel valt? Maar goed, ik ben een stedelijke bleekneus die nog geen rijstkorrel zou kunnen kweken (telen? Daar ga ik al) dus mijn mening in deze is niet relevant.

Wat ik bedoelde te zeggen was dat ik behoorlijk meeleefde met de familie en het einde valt dan ook behoorlijk rauw op het dak. Het levert wel de mooiste scenes op van de film: de begrafenis en de moeder die woedend de emmer omkiepert.

Ik ken de zuivere definitie niet van het label van een stomme film, maar geen dialogen in deze film. Het geeft de film ook een soort documentaire achtige stijl, erg observerend. Best rustgevend vervolgens. Je moet het louter doen met de beelden. En die zijn erg mooi, zowel technisch als visueel met het decor. Ook de sound is bijzonder. Ingetogen en sereen.

Maar echt idyllisch gaat het er niet aan toe. Het is zwoegen als boer. Of dat nu in Europa of in Azië gebeurt maakt eigenlijk niet zoveel uit. Maar er zijn ook ontspannende momentjes met het gezin. Een uitstapje met de kabelbaan bijvoorbeeld. Het noodlot slaat op een bepaald moment hard toe, zag ik niet aankomen. Het sterke authentieke acteerwerk doet de rest.