Hadaka no Shima (1960)

Een film met totaal geen dialogen, dat kan erg leuk zijn zolang je je maar kunt vermaken met de beelden, gelukkig was dat bij deze echt geweldig, echt prachtige beelden, uiteraard wel in het zwart/wit en dit ondersteund met een lekker en prima bijpassend muziek.

Ik moet nodig eens opzoek gaan naar meer films van deze regisseur, hij heeft al heel wat films op zijn naam staan zag ik op IMDb.

De rustgevende beelden en muziek in Hadaka no Shima zijn een verademing na alle heftige, rauwe scènes in Onibaba. De actrice Nobuko Otowa, die daar als afstotelijke vrouw tekeer gaat, is hier een allerliefst moedertje. In Yabu no Naka no Kuroneko zijn haar

gedragingen en haar uiterlijk weer totaal anders en onherkenbaar.

Twee weken geleden hoorde ik voor het eerst van Kaneto Shindô.

Ben blij deze drie films van hem gezien te hebben, ze zijn prachtig.

Knappe film. Hoe de ouders aan hun zware lot overgelaten zijn, wordt sterk in beeld gebracht. Daarbij komt zoals Hemdale het zegt ''prima bijpassende muziek''

(pas binnengekomen op DVD bij de Cultvideotheek, Amsterdam)

Groots, ontroerend en diep menselijk meesterwerk. Met een van de fraaiste soundtracks ooit.

In essentie een zeer eenvoudig verhaal, maar voor mij meer dan dat. Bijna cyclisch (en daardoor krijgt het een poëtische dimensie) volgen we het leven en de strijd om het bestaan van een gezin. Door de dramatische gebeurtenis stopt de cyclus, om pas later met horten en stoten en nooit meer zoals het was weer op gang te komen. Meer poëzie dan proza, meer een universeel gevoel haast dan een realistische registratie.

Fantastisch gefilmd en bijna uniek. Af en toe herinnerend aan Satyajit Ray of Robert Bresson, maar toch ook weer compleet anders.

5.0*

Ben benieuwd, was niet zo kapot van Bressons Ezeltje... helaas.

Laat je dat niet weerhouden van deze film. Ruimschoots voldoende anders. Overigens moet je ook niet nalaten om Bresson te herkansen. Kan de volgende keer ook compleet anders vallen.

Eens met de lovende reacties hierboven, een prachtige, intressante, onroerende film die van het begin tot het eind makkelijk weet te boeien ondanks dat er vrij weinig in gebeurt.

Aanrader.

15 euro bij play.

Ook de tweede film van Kaneto Shindô die ik zie is echt een pareltje. Aan de ene kant is deze film heel anders dan Onibaba, veel rustiger, poëtischer. Maar aan de andere kant is ook in deze film de sfeer het belangrijkste. En die is ook hier weer geweldig. Heerlijke rustige beelden en muziek, je ziet vaak hetzelfde, een aantal shots komen zelfs letterlijk een paar keer terug, maar toch gaat het niet vervelen. Ik werd er heel erg rustig van, en ik denk dat de meeste mensen hier hetzelfde hebben ervaren, heerlijk! De stijl deed me af en toe denken aan een soort mix tussen Bresson en Kim Ki-Duk, maar toch ook weer heel anders. Ik vond het wel opmerkelijk dat ook in deze film een paar keer een hoofdstuk werd aangeduid met een seizoen, het was niet zo duidelijk als in Ki-Duk's Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, maar toch denk ik dat Ki-Duk veel inspiratie gehaald heeft uit deze film.

Meesterwerk dus, op naar Kuroneko! 4,5*

Hele mooie film: filmbeelden en -muziek als gedicht, omdat dialogen ontbreken.

Grootste plus vond ik het camerawerk, vooral in de vaarscenes geeft dat erg veel dynamiek, met een altijd bewegende horizon, die soms krom lijkt van alle bewegingen.

Het cyclische dat starbright boy noemt is ook mooi. De cirkel is in deze film écht rond. Vitaliteit en kracht van de hoofdpersonen en hun zoontjes. Met simpele middelen zorgt Shindo ervoor dat kleine (en grote) gebeurtenissen een grote impact hebben op je als kijker: de cirkel wordt even doorbroken, maar daarna altijd weer (schjinbaar) moeiteloos opgepakt. De natuur, seizoenen en de zon bepalen het ritme.

Enig minpuntje vond ik het kunstmatige dat de film ook heeft, juist door het ontbreken van die dialogen. Enkele dialogen of op zjin minst gesprkoen tekst had de fiml denk ik geen kwaad gedaan, bijvoorbeeld bij het uitstapje naar de stad. Maar goed da's maar een klein dingetje op een verder prachtige film.

Net gezien.

Beeldschoon verhaal. 4.5

In tegenstelling tot velen hier vond ik de muziek niet passen bij het tempo van de film. Immers, de film is gezuiverd van dialogen en aan bepaalde handelingen wordt veel aandacht besteedt waardoor het leven zich in een rustig tempo voortduurt. Het uitvergroten van bepaalde handelingen zorgt ervoor dat de film geen snel plotverloop kent en wat minimalistisch is. Niks op tegen, maar de muziek was veel te opruiend waardoor de muziek de impact van wat gebeurtenissen op een negatieve manier liet uitpakken. De muziek stoote mij wat af i.p.v. te hypnotiseren.

De momenten dat de muziek zich even gedeisd hield waren het fraaist. Want nu kwamen natuurelementen als het ruisen van de zee, de wind en dierengeluiden nauwelijks aan bod en dat vind ik toch wel jammer. Men had er beter aan gedaan om wat ambient muziek eronder te plakken en de muziek die de natuur eigen is wat beter en vooral meer terug te laten komen.

Verder net wat teveel shots van een lucht gevuld met schaapjeswolken. Dit haalde de mythische en idylische kracht van het eiland toch wel wat onderuit. Een fraaie locatie, moet immers ten volle worden uitgebuit. En de kijker niet soms wat gedesillusioneerd achterlaten met zo `n idee van, het had net Ameland kunnen zijn.

Ondanks deze minpunten verder een prachtige film. Op een paar momenten na begeef je jezelf even in een andere wereld, daar waar tijd een minder belangrijke rol inneemt. Het cyclische verloop van de film was aardig. Vooral doordat er zich dan telkens wat veranderingen aandienden. Er zaten ook een paar mooie shots in van de zee en het hooggelegen eiland. De hoogteverschillen worden treffend in beeld gebracht.

Vertederend en soms ook schokkend was het om te zien hoe het gezin met elkaar omging. Soms liefdevol, wie kent het gevoel niet van even stoeien met je vader? Blijft mooi als personen elkaar volmaakt gelukkig aankijken i.p.v. dit uit te spreken. En soms dus schokkend, bv. na pakweg zo `n 30 minuten toen de man zijn vrouw een klap gaf omdat ze water morste. Ik veerde echt even overeind en gelijk knaagde dit moment aan mijn eerder verkregen sympathie voor de persoon in kwestie. 4*

Ik begrijp wat je bedoelt te zeggen, maar ambient in 1961???

Wat is er mis met Ameland? Het maakt toch niet uit op welk eiland het speelt? Ieder eiland heeft toch altijd wel die andere 'eigen' eiland-sfeer.

Men had in ieder geval wat rustige muziek uit kunnen zoeken. Ik vond de overvloedige muziek die je nauwelijks kon ontgaan nogal vloeken met de rest van de film. Als dit soort muziek onder Vozvrasheniye gemonteerd zou zijn, dan zou ik de film veel te druk hebben bevonden, temeer omdat ik me dan niet meer kon focussen op het observeren/bestuderen van de vader - zoon relatie.

Niks eigenlijk. Behalve dat ik bij het woord Ameland gelijk aan het Nederlandse weer denk. Ik bedoel gewoon te zeggen dat als de wolkjes plaats hadden gemaakt voor zonneschijn het eiland zich wat meer als ` ver eiland ` had gepresenteerd. En ik niet de kans had gehad om maar even te denken dat het om een eiland hier dichtbij gelegen ging. Heeft dus wat te maken met het verstoren van de illusie.

Deze film wordt in verband met de premiere van La Marea op woensdag 8 augustus om 21.45u vertoond in het Filmmuseum in Amsterdam. Bijzonder!

Meer info op de website van het Filmmuseum

Zeker een aanrader! Ik zou hem graag nog een keer op het grote doek willen zien. Een juweel van een film, mijn mening dan.

Even een vol punt eraf gehaald omdat de film veel te veel punten van kritiek kent voor een 4*. Een van de vreselijkste muzikale ondersteuningen die ik ooit in een film heb meegemaakt. De handelingen in de film zijn vaak subtiel, de muziek is echter bombastisch en bijna constant luid en duidelijk aanwezig. Haalt ongelofelijk veel sfeer weg. Verder cinematografisch ook niet echt bijzonder, zoals ik al eerder aangaf. 3*

Cinema op z'n puurst. Prachtig.

Een Japanse Spring, Summer, Fall... Winter ontbreekt hier (?).

Ik ben namelijk wel benieuwd hoe ze een winter doorstaan.

Ik houd van iets meer plotgedreven films, en in deze film wordt niet eens gesproken. Kwam ik pas laat achter overigens. Het stoort niet.

Het verhaal is minder schrijnend dan ik had verwacht. Ze leven in harmonie met de natuur. Ze moeten hard werken, maar ze maken op mij geen ongelukkige of in ieder geval geen ontevreden indruk.

Ik zat wel steeds te denken hoe ze slimmer met hun watermanagement om zouden kunnen gaan. Een waterput en regentonnen zouden wel een uitkomst zijn.

De korte 'vakantie' vond ik mooi.

Wat gebeurde er nou trouwens met die vis die ze wilden verkopen. Het ontging mij even wat er precies gebeurde.

Ruime 3,5 sterren

Vreemde discussie over de muzikale ondersteuning. De muziek diende juist niet alleen voor de 'hypnotiserende' werking, maar juist ook voor de opruiing. Ik zat compleet gefrustreerd in de bioscoopstoel, aangezien de muziek al aangaf dat er iets stond te gebeuren, hier en daar de onderbreking van de goedlopende gang van zaken, de idylle voor de eilandbewoners. De film is wat dat betreft ook een mooi voorbeeld hoe muziek, beelden en de montage een film kunnen maken.

Dan nog: "Verder net wat teveel shots van een lucht gevuld met schaapjeswolken." Aldus maxcomthrilla die een link maakte naar Ameland. Ik maakte juist een link naar het communisme, typische shots van communistische propaganda, dit keer zonder breedlachende arbeiders.

Mug antwoordde:

Fijn dat je je even deze film hebt bekeken, want ik moest het antwoord op de levens vraag van kapp even schuldig blijven

Prachtige cinema, met een eindshot waar je 'au' tegen zegt. Dat gelukkgi wel!

@Mug: Ik vind het een plausibele verklaring / interpretatie. Bedankt voor je uitleg.

Aardig, maar ik ben er lang niet zo van onder de indruk als de meesten hier boven mij. Het is inderdaad erg mooi gefilmd met een geweldig chille soundtrack, maar het deed me allemaal nogal veel aan Man of Aran denken.

Ik kan me niet voorstellen dat Shindo die film niet goed bekeken heeft.

De tweede helft verschuift het karakter van de film naar een wat minder documentaire stijl en komen er wat doorbraken in de routine, maar al met al niet echt hypnotiserend danwel erg indrukwekkend. Vooral mooie plaatjes.

Wel tof dat die mensen gewoon een heel eiland voor henzelf hebben. . al doen ze er betrekkelijk weinig mee (wat min of meer ook de boodschap van de film is).

[offtopic] Ook aardig om te zien is de manier waarop ze die boot voortbewegen, is dat echt effectiever dan met een peddel aan weerszijden?

Hoewel je op deze manier wel kunt staan natuurlijk.

Toffe nieuwe poster. Veel beter dan de vorige!

Heel erg mee oneens, vind deze ronduit lelijk.

De vorige was Frans! Dus dit is al een verbetering vind ik. En hoewel het de sfeer van de film niet zo weergeeft vond ik m wel aardig...

Maar het kan beter, ben ik met je eens. Maar als dit de echte Japanse poster is, dan moeten we er beiden mee leven. Ik zou zeggen, ga de uitdaging aan en zoek een betere.

Dit is een dvd-hoes.

Posters uit het land van herkomst hebben ook mijn voorkeur normaliter, maar uitzonderingen mogen er zijn. Vind posters belangrijk in het selectieproces 'welke te zien'. De vorige trok mij en straalde iets moois en krachtigs uit, deze stoot mij af. Te modern misschien... Kan overigens niets anders Japans vinden, dus we moeten hier maar mee kunnen leven inderdaad

Hadaka no Shima is m.i. neorealisme ten voeten uit. Helaas is dat aan mij echter niet zo besteed. Het ontbreken van dialogen helpt nou eenmaal niet om enige binding te krijgen van de hoofdpersonen, het blijft veel te afstandelijk en de muziek, met dat telkens terugkerende fluitje, wekte ronduit irritatie op. Jammer, want de locatie en de fotografie was mooi genoeg.

Wat de één een prachtige soundtrack vindt, vindt de ander een irritant deuntje. Ik ben die ander. Het leek wel een plaat die de hele film lang blijft steken en keer op keer hetzelfde stuk speelt. Verder heb ik ongeveer 15 keer een jongetje van een berg af zien rennen en ongeveer hetzelfde aantal keer een vrouw twee emmers naar boven zien sjouwen.

Mooie beelden had de film wel, maar ik vond de film te saai om mij te kunnen boeien helaas.

Hoe langer je naar deze film kijkt.....hoe meer het eiland gaat intrigeren. Veel mensen dromen van zo'n eiland....terugtrekken uit de dagelijkse sleur van de ratrace....op zoek naar een bestaan waarbij je zo weinig mogelijk afhankelijk bent van de moderne maatschappij. Opzoek naar vrijheid....opzoek naar jezelf.....Menig ideaal streeft naar autarkie: zelfvoorzienend en zelfgenoegzaam zijn... b.v.communes...
niet teveel van anderen afhankelijk zijn. Het marxisme wilde het perfecte systeem zijn dat zich onafhankelijk van andere (b.v kapitalistische) systemen zichzelf instand kon houden....

Deze film laat in een notendop zien en heel eenvoudig d.m.v een kerngezin, wat zo'n (klimaatneutraal !!) ideaal kan inhouden.....het is niet alleen 'water naar de zee dragen' maar zelfs water over zee. De wanhoop van de vrouw die even de kop op steekt...

De beelden zijn prachtig en doen niet alleen aan de vroegere communsitische propaganda denken (de idealisering van de landbouw).....die luchten keren later ook terug in die schitterende animaties van Hayao Miyazaki b.v Spirited Away en Howl's Moving Castle

De schoonheid van de wolken krijgt iets wrangs: er valt te weinig regen.....de mens blijft gedsciplineerd ploeteren tegen de dwingende natuur. Moest dan ook aan Woman in the Dunes denken.....Maar ook soms aan Bert Haanstra, maar dan zonder commentaar.

Deze film bevat dwingende beelden...metaforen... die menig idealist nuchterder kan maken.

4,5*