Hadaka no Shima (1960)

Een film die me niet los zal laten.....Is het 'naakte bestaan' mooier en eenvoudiger verbeeld dan dit?.....Een eye-opener voor de beschutte stedeling......

De taaie Aziatische vrouw..... net als Woman in the Dunes....de focus op alleen handeling.....hoe saai het ook lijkt....is zeer waarachtig...en bezit een ontroerende schoonheid....die Fellini in 8 1/2 ook even veelbetekenend aanstipt....na een scéne waar 'de regisseur' de zweep hanteert....
Want die ene disciplinaire tik van de man echoot na......."nobody is perfect".. ..Hoe zou Shindô hier de regie hebben gevoerd?

Hadaka no Shima heeft wel wat, maar heeft ook veel niet. Het voortdurende zwijgen van de personages is intrigerend; op een treffende manier wordt het gevoel van machteloosheid, van onderworpen te zijn aan de spelingen van het lot, van te moeten werken als vee hiermee overgebracht. De cinematografie is aardig, hoewel toch ook niet zo bijzonder als in een aantal berichten wordt voorgesteld (met uitzondering dan van de eindscene). Hetzelfde geldt voor de muziek. Daarmee is dit mijns inziens een beetje een 'one-issue' film. Shindo slaagt erin een levensgevoel over te brengen zonder woorden maar daarmee houdt het ook wel op. Verhalend is het nogal mager, het drama werkt amper en de cyclische structuur is er voor mijn gevoel bijgesleepd. Hadaka no Shima heeft genoeg om je niet te doen vervelen, is over het algemeen zelfs boeiend, maar stijgt niet boven het concept uit. 3*

Hadaka no Shima maakte op mij niet veel indruk. Mooie fotografie zie je ook in allerlei reclamefilms voor toeristen. Zo'n kunstje alleen kan voor mij dus nooit voldoende zijn. Het idee om de vier jaargetijden te beschrijven, had de componist Verdi al eens eerder in muziek uitgewerkt. Daarnaast heeft de regisseur Visconti ook de belevenissen van het leven op een geïsoleerd eiland verfilmd. Hij deed dit weliswaar niet met een klein gezin, maar met een grotere groep eilandbewoners. Het is wat ideeën betreft allemaal een beetje erg magertjes om echt iets boeiends op te leveren met zo’n Sisyphus-achtig verhaaltje vol met herhaling.

Wat mij vooral opbrak tijdens het kijken, was dat er nauwelijks enig medeleven werd opgeroepen met de personages in de film. Ik bleef maar kijken naar de buitenkant van zwaar zwoegende ouders en hun twee huppelende jochies. Plots zo’n mep van de vader naar de moeder vanwege waterverspilling werkt niet, als dit ook niet nog enig dramatisch gevolg heeft. Handelingen moeten, net als plantjes, ook begoten worden. Niet met wat water, maar met voor- en/of achteraf wat gedoseerde plensjes aandacht voor de actie. De woedeuitbarsting van de vader blijft nu als een valse vochtige flodder ergens in een droge onbewolkte lucht hangen. Net zoals de ziekte en het overlijden van één van de jongetjes. Deze gebeurtenissen komen nu over alsof ze er met de haren bij gesleept moesten worden om toch nog iets in het oersaaie bestaan te laten plaatsvinden. Er gebeurt niets in het filmverhaal dat echt overtuigt.

Mijn bezwaren tegen de muziek is dat het lijkt alsof deze nog probeert om iets goed te maken. Omdat er in het verhaal nauwelijks iets van bewegende sentimenten zitten, op een enkele geïsoleerde uitschieter na, mag de muziek iets die kant uit suggereren. Maar helaas, het totale resultaat blijft een effen, mooi uitgelichte, dorre vlakte, ondanks af en toe wat diepte door een Russisch cameraperspectief van onderen van een gezicht met zonlichtreflecties door het water.

Het verbaasde mij verder dat de muziek zo ontzettend westers overkwam. Ik hoorde soms wel wat oosterse klanken, maar de melodielijnen bestonden hoofdzakelijke uit clichés die mij uit westerse films bekend voorkwamen. Ook dat deed afbreuk aan het beleven van een gevoel van authenticiteit. Neen, ik kan in Hadaka no Shima echt geen meesterwerk ontdekken.

Is dat niet de opzet van deze curieuze film: een idylle instandhouden,
blijkt saai en hard te zijn....



Waarschijnlijk bedoel je het bekende werk van Vivaldi.....



Is het niet gewoon de kracht van de (japanse?) eenvoud...kerngezin..waardoor de ene klap je extra aan het denken zet?



Ik had de indruk dat de filmer dat saaie en taaie bestaan voelbaar wilde maken. Een soort zen-bestaan.Taal lijkt niet te bestaan.



Misschien was de muziek niet nodig geweest ....nog fundamenteler



Het gaat volgens mij niet om authentieke cultuur.....maar om een utopie. En een japanse cultuur kent ook zijn buitenlandse invloeden.
Zuiver authenticiteit verwacht een toerist. Vandaar dat de film waarschijnlijk onwezenlijk.... vervreemdend....(nog zo'n begrip uit het marxisme)... overkomt. Een utopie is immers iets onbereikbaars.

Blij dat je weer de moeite neemt kritiek uitgebreid te verwoorden...

Mooie uiteenzetting in je voorgaande commentaar NarcissusBladsp. Mijn complimenten!

Bedankt! Maar BASWAS zal keihard terugslaan....

De fotografie zou idyllisch genoemd kunnen worden, de inhoud van het verhaal is dat allerminst. Ik hou wel van het paradoxale, de nadruk moet dan echter niet naar één kant doorslaan. Dat wekt verkeerde illusies op die een wankel evenwicht verstoren.

Het is een beetje vreemd om de beschrijving van het leven op het naakte eiland door Shindo te zien als een beschrijving van een idylle of utopie. Er zullen weinig kijkers zijn bij wie het verlangen opgewekt wordt om hun manier van leven op te willen geven om een idealistische waterdrager op een geïsoleerd eiland te worden.


En een speld, kernachtig aanwezig, in een hooiberg zet mensen zeker extra aan het zoeken? Zo eenvoudig kan het soms wel lijken. Maar soms kunnen dingen ook te eenvoudig lijken, dan gaat het erg veel weg hebben van gemakzucht of gebrek aan fantasie.


Het saaie en taaie bestaan voelbaar willen maken, door mooie plaatjes van de natuur te laten zien, heeft meer weg van het scheppen van verkeerde verwachtingen dan van het beschrijven van een utopie. Verder wekken de personages in de film niet de indruk dat ze erg veel oog of tijd hebben voor de schoonheid van hun omgeving en ervan te genieten. De gefilmde schoonheid in Hadaka no Shima leidt ontzettend af van het werkelijk ervaren van de hardheid van het bestaan die de film pretendeert te beschrijven.

Wat ik overigens van Zen voel te begrijpen, voor zover dat mogelijk is, is het juist de bedoeling om stevig door allerlei valse verwachtingen heen te prikken in plaats van zich te laten verleiden om schone verwachtingen te gaan koesteren.


Er zitten in de film nauwelijks verrassende waarnemingen. Maar met het beleven van een gevoel van authenticiteit bedoelde ik niet dat het onderwerp over iets authentieks gaat, maar dat de manier van vertellen iets oorspronkelijks bevat. De muziek is erg clichématig, zo wijken ook de verhaalelementen en hun volgorde nauwelijks af van de standaardwijze waarop dat meestal gebeurt. Nergens dus echt verrassend op een paar weerbarstige tikken na die plots uit een heldere hemel komen vallen .

In 1960 zou het nieuwigheidje van de film geweest zijn dat dialogen ontbreken. Maar de oplossingen in de film om het woordgebruik te vervangen zijn nou ook niet zodanig om van verwondering achterover te vallen.

Als voorbeeld de scène waarin geprobeerd wordt om de door de jongetjes gevangen vis te verkopen. De kans is groter dat de kijker met raadselen blijft worstelen dan dat men ervaart hoe moeizaam het voor de vader en moeder is om die vis op het vaste land te verkopen.

Het ontbreekt in Hadaka no Shima vooral aan poëtische kracht door een voortdurend gebrek aan gevoelsmatige helderheid. Die kracht wordt vooral gedwarsboomd doordat de visuele schoonheid afleidt om de saaie taaiheid van het bestaan op het geïsoleerde eiland als kijker te ervaren.

Een invloedrijke film, die ook een quasi- of semi-documentaire stijl schijnt (ik heb 'm niet gezien) te hebben gehanteerd, heet The Naked City van Jules Dassin. Ook hij schoot zijn film op locatie....maar is een film noir. De film Nora Inu of Stray Dog uit 1949 van Akira Kurosawa is door het realisme van deze film beïnvloed (*).

Shindô lijkt met zijn agrarische The Naked Island de realistische hardheid en desolaatheid, door herhaling, nog verder doorgevoerd en uitgekleed te hebben.....in de stad heb je nog mentale afleidingen.....maar het idyllische van het eiland maakt de handelingen van het overlevende gezin, in mijn ogen, nog schrijnender: de simpele beelden met dezelfde handelingen, betreffende watermanagment etc, versterkt het drama van die ene noodlottige gebeurtenis.....simpel wonen en opgroeien lijkt voor dit gezin een vruchteloze missie. Er lijkt op dit eiland geen (Gr: ou) plaats (topos) voor echt sociaal leven. De vrouw representeert uiteindelijk de klacht...het machteloos gevoel. De man representeert de discipline...de hardnekkigheid.

Het grote zwijgen.... kan je ook anders, dan Zen, zien....bepaalde ideologieën (het idee is hier: het eiland is levensvatbaar voor een gezin) kunnen uit zelfbehoud geen tegenspraak dulden.....de man en vrouw lijken dit kernachtig te verbeelden: de vrouw wijkt van de harde lijn af....de man disciplineert stoïcijns......

Door de eenvoud en de strenge vorm: probeert de film volgens mij dus ook iets algemeens te vertellen, zoals ik hierboven heb proberen aan te geven.

Je kan zeggen dat ik teveel in de film leg.....maar ik geloof in de credo die, volgens mij, voor goede kunst geldt: het geheel kan meer zijn dan de som der delen.....tenzij de kunstenaar zelf een grens aangeeft. Je roeit met de riemen die je hebt....

(*)bron: Close Up van Mark Cousins

Van Jules Dassin 4 films gezien. The Naked City zat daar niet bij. In drie van zijn films kwam ik een heerlijke strenge vorm tegen, waar lekker meegespeeld wordt. In de film Never on Sunday had hij de strengheid helaas een beetje uit de hand laten lopen.

Je zou kunnen zeggen dat de speelfilms van Dassin een semi-documentaire stijl hebben. Maar Dassin werkt gelukkig wel met allerlei kleine, liefst in dienst van het verhaal bewegende, details die iets te vertellen hebben en een film aantrekkelijk maken om te bekijken. Overigens is het een erg ver gezocht verband tussen The Naked Island en The Naked City.

Op een nietszeggende dennenappel in het water na zijn het vooral die aansprekende details wat ik heel erg mis in de film van Shindo. Ook irriteert het mij dat, door alles wat in Hadaka no Shima getoond wordt, de vooroordelen over buitenlui van mensen uit de grote stad meer bevestigd worden, dan dat er ook maar een beetje stads-chique doorheen wordt geprikt. Eigenlijk vond ik het een ontzettend liefdeloze film.

Vergelijk de film van Shindo eens met de poëtische documentaire Het Is een Schone Dag Geweest (1993) van Jos de Putter. Gaat ook over het boerenleven. Maar de Putter heeft gelukkig wel een liefdevol oog voor allerlei kleine bewegende details.

Wat trouwens een prachtfilm is zonder dat er een enkel woord gesproken wordt, is de film Themroc (1973) van Claude Faraldo. In plaats van spreektaal laat Faraldo de personages oergeluiden maken. Werkt geweldig en levert ook nog een hoop humor op. Maar dat even tussendoor.

En over interpretaties van Hadaka no Shima: dit zogenaamd poëtisch werk van Shindo lijkt iets weg te hebben van een soort rohrschachtest uit de psychologie. Sommige mensen kunnen hun persoonlijke projecties bij deze film heerlijk kwijt. In het boekje bij de dvd las ik ook al iets dat het eiland uit de film gezien kan worden als het Japan van vlak na het vallen van de atoombom op Hiroshima. Je moet het maar in de mooie plaatjes van de soms heel lichtbewolkte hemel willen zien.

In Hadaka no Shima kwam ik dus zeer weinig strenge vormen tegen behalve in de esthetische fotografie . Eigenlijk ontbreekt vooral het element tijd op een natuurlijke manier in de film. De kunstmatige constructie met de vier jaargetijden was zo doods als een dooie pier kan zijn. Tijd zit nu alleen maar in de film als toen, en toen, en toen, en toen om op een simplistisch te verantwoorden wijze mooie plaatjes te laten zien over de ruggen van vier eilandbewoners zonder echt gedetailleerde menselijke gezichten.

Van mij kan dat soort mooi-filmerij de boom in. Misschien dat er dan uit die boom één mooie roeiriem te halen valt om te wrikken, zodat daarmee in een roeibootje nog een beetje vaart gemaakt kan worden. Wrikken, want met alleen maar één esthetische riem is het erg lastig om zonder geslinger vooruit te roeien.

Wat mij precies de bedoeling lijkt. Ik zie in Hadaka no Shima sowieso niet echt een conflict tussen een ruraal bestaan en het stadsleven (merk op dat de stad alleen wordt getoond vanuit het gezichtspunt van de eilandbewoners). Waar het om gaat is dat de mens in deze film gereduceerd wordt tot een willoos radertje, waarvan de enige waardigheid erin bestaat maar gewoon door te gaan met draaien (en vooral niet door te draaien, om het op z'n NarcissusBldsp.'s te zeggen ). Inderdaad is dat ontzettend triest, leeg en kil. De mens als een stom insect, ploeterend zonder hoop op enige verbetering, overgeleverd aan de grillen van de natuur. Niks utopie of idylle. Dat lijkt misschien een werkelijkheid uit lang vervlogen tijden, of in ieder geval uit andere delen van de wereld, maar misschien is het wel reeeler dan het lijkt. Shindo hangt met deze film mijns inziens ook tegen het existentialisme aan.

De manier waarop die thematiek wordt gepresenteerd vind ik wel geslaagd, dat is juist waar Hadaka no Shima het van moet hebben.

Als je over een film reflecteert, zoals elk rechtgeaarde filmliefhebber in gedachten of geformulleerd doet, dan kan je niet anders dan projecteren. Wat je projecteert dat valt over te discussiëren. Of de projecties persoonlijk zijn is moeilijk te beoordelen, daarvoor moet je de commentator persoonlijk kennen. Je kan die atomic-bom interpretatie vergezocht vinden, maar Shindô is in Hiroshima opgegroeid en heeft over de naoorlogse naweeën, een film gemaakt. Ik weet is dat Shindô sociaal geinteresseerd was. In de tijd dat hij deze film maakte was het communisme een hot item in Zuid-Oost Azië.

Ik heb het gevoel dat Shindô met deze film daar commentaar op levert. Dat doet hij in een minimalistische 'uitgeklede' vorm. Hij lijkt zo het "politieke" eraf te hebben willen halen. Het naakte bestaan. Dat vind ik juist het mooie en gedurfde van deze film. Vooral het gevecht van de vrouw....wordt voelbaar gemaakt. Voor mij geeft zij deze film een zekere mate van spanning: wanneer gaat het mis.Shindô is een harde onsentimentele waarnemer.....met zijn simpele focus legt hij de vinger op een zere plek....zoals eRCee dat mooi heeft verwoord. En eRCee stipt terecht ook het woord existentialisme aan.

Veel documentaires bevatten gebeurtenissen die in scéne gezet zijn. Haanstra heeft ons ook vaak bij de neus genomen. Hier in Hadaka no Shima is door een simpele kunstmatige parabel, met effectieve herhaling, die verder gaat dan menig documentaire, een existentiele waarheid bloot gelegd en voelbaar gemaakt.

Je moet bij deze film niet zoveel verwachten....net als in het echte leven zelf.....toch kan er veel inzitten: het hangt van je, al of niet persoonlijke, bespiegelingen af!

Blijkbaar ben ik niet duidelijk geweest. Ik heb helemaal niet willen beweren dat ik Hadaka no Shima zie als de beschrijving van een conflict tussen de stad en het platteland. Ik probeerde juist te stellen dat ik het bezwaarlijk vind, dat het lijkt dat de personages op het eiland in de film bekeken worden door een zeer chique, stadse blik. Een blik die nauwelijks oog heeft voor details en de eenvoudige, rurale manier van kijken van de eilandbewoners.

Er wordt helemaal niets getoond vanuit het gezichtspunt van de personages. Als kijker naar de film blijf je grotendeels een buitenstaander bij alles wat er in de film gebeurt. Op een gegeven ogenblik realiseerde ik me dat we nog geen enkel shot gezien hadden met de binnenkant van de woning op het eiland. Vlak daarna gebeurde dat echter wel. Dat onderkomen is toch ook een belangrijk onderdeel van hun existentiële, naakte bestaan.

Als ik op wikipedia kijk, kom ik de volgende beschrijving tegen: Het existentialisme beschouwt iedere persoon als een uniek wezen, verantwoordelijk voor eigen daden en eigen lot. De uitdaging van ieder individueel mens is, om in afwezigheid van een transcendente god en binnen zijn absurd en zinloos bestaan, zijn vrijheid te gebruiken om een eigen ethos op te bouwen en zijn bestaan zodoende zin te geven.

In de inhoud van Hadaka no Shima kan ik weinig van deze filosofie terug vinden. De film straalt eerder het tegenovergestelde uit, mensen die door het lot nauwelijks enige vrijheid lijken te hebben.

Het existentialisme, communisme zullen best wel iets van invloed gehad hebben op deze film van Shindo. Evenals de atoombom op Hiroshima. Die invloeden moeten echter niet al te sterk overdreven worden. Als ik in de film geen heldere of minder heldere verwijzingen tegenkom naar die achtergronden, dan voel ik me bij de neus genomen. Dit omdat zulke kretologie in interpretaties, soms zomaar uit het niets, er toch heel nadrukkelijk bij betrokken wordt.

Datzelfde probleem heb ik met sommige persoonlijke projecties bij een film. Vaak blijven ze te subjectief en getuigen van een niet te volgen wild denken. Zonder wat verdere uitleg worden die projecties in mijn ogen nauwelijks sociaal gemaakt. Als er wel wat meer verklaard wordt, ontstaat er een grotere kans dat iemand anders iets gaat begrijpen van de gelanceerde ideeën. Dan is het ook niet meer nodig om de persoon, die de interpretaties maakt, beter te kennen.

Maar goed, Hadaka no Shima van Kaneto Shindo doet me denken aan die andere Japanse regisseur, Takashi Kitano. Zij tonen beiden een stijl van filmen die mij totaal niet aanspreekt. Ik wil wel van Shindo ooit nog eens Onibaba bekijken. Ik heb die film lang geleden al eens gezien, het was vlak na het bekijken van Suna no Onna. Ik was zo onder de indruk van het streng en speels vormgegeven werk van Hiroshi Teshigahara, dat het werk van Shindo mij minder imponeerde. Misschien goed om Onibaba en zijn regisseur nog eens een herkansing te geven.

Een film bevindt zich, volgens mijn onpersoonlijke projectie, in een historische context. Deze film toont dat in zijn simpele opzet. Alle thema's van b.v.het Franse exiistentialisme (het feminsme van Beauvoir en het geëngageerde 'doen' .. d.m.v keuze's maken, van marxist Sartre) zitten (toevallig?) kernachtig in deze film. Ook de Japanse intellectueel moet iets van de Franse intellectuele mode hebben meegekregen. De film handelt over de kleinst mogelijke levensvatbare collectief. Collectieven zijn onpersoonlijk. De twee volwassen leden van dat collectief moeten keihard werken om dat bestaan instand te houden. Ze handelen als automaten: die routines zijn bittere noodzaak.

Maar ik heb de indruk dat Shindô die handelingen iets absurds heeft mee willen geven: het is nogal ironisch dat de man en de vrouw water in een boot moeten vervoeren om een eiland levensvatbaar te houden.
Het lijkt mij iets van de typisch Japanse droge Zen humor. De eenvoud van dit beeld, dat het schijnbaar zinloze benadrukt, is ijzersterk.

In het collectief heerst het gelijkheidsbeginsel: zowel de vrouw als de man verrichten het zware werk. Maar hier blijkt in het verloop van het verhaal dat het hechte collectief haarscheuren gaat vertonen: de individuele verschillen treden naar voren. De fysieke en mentale verschillen zijn niet gelijk. Het collectief blijkt een hiërarchie te bezitten....

Dit volgens het parabel...... in de werkelijkheid verricht in menig agrarische cultuur, b.v. in Azië en vooral in Afrika, de vrouw het meest zware saaie werk.....

De volwassenen hebben schijnbaar een existentiële keuze gemaakt. Er is nergens een instantie waar ze zich moeten verantwoorden. De symbolen van een grote organisatie of familietraditie heb ik niet gezien. Hoogstens zakelijke contacten, een school en een dokter. Ze hebben de vrijheid genomen het eiland voor zichzelf levensvatbaar te maken.....die keuzevrijheid heeft,... absurd..., onvrije consequenties.

Schijnbaar off topic:

Het is opvallend dat twee van de belangrijkste existentialisten in de 20e eeuw, de duistere Duitse tovenaar Heidegger en zijn leerling Sartre kozen voor een collectief systeem...respectievelijk het Nazisme en het Communisme. "The one and only'.. Kierkegaard, de achteraf benoemde, eerste existentialistische filosoof, moet zich in zijn graf, jawel eRCee , hebben omgedraaid......

Maar Hamlet met zijn beroemde monoloog dat begint met "To be or not to be"....is het prototype van een keuze makende existentialist:
"Zo maakt peinzen lafaards van ons allen
en wordt de frisse tint van 't kloek besluit
door het zieke grauw der mijmering ontkleurd
en daden met een groot en schokkend doel,
door dat gepieker van hun pad geleid,
verliezen zo de naam handeling"

Mijmeren is op dit eiland een luxe.
Maar de Naked Island is voor mij een cinematografische Haiku.

Van welke boom dit de bloesems zijn weet ik niet – o, de geur! (Bashō)

Als een westerling een mooie bloem in de natuur ziet staan, dan is de kans groot dat hij die bloem met steel plukt om die thuis in een vaas te zetten. Zonder enige moeite kan hij zo genieten van een geplukte schoonheid. Een oosterling laat de mooie bloem op haar eigen plekje in de natuur staan. Als hij van de schoonheid van de bloem wil genieten, gaat hij terug naar het plekje. Andere voorbijgangers kunnen dan ook nog genieten van de bloemenpracht in een ongerepte natuur.

Ik las deze anekdote ooit eens als uitleg om een onderscheid te kunnen aangeven in een westerse manier van handelen/denken en een oosterse. Het verhaaltje kwam bij me boven drijven tijdens het lezen van je laatste reactie. Met name-dropping wordt op een erg westerse wijze geprobeerd de gevoelens in Hadaka no Shima grotendeels in ontzettend benauwende eigen denkkadertjes te vangen.

Het enige kadertje waar ik iets mee kan, is die van het absurdistisch theater. Daarin komt eveneens het dramatisch gebruik van het extreem herhalen voor. Bijvoorbeeld in de theaterstukken van Beckett of Ionesco. Met repeterende handelingen of dialogen componeren zij hun toneelwerk een stuk geraffineerder dan Shindo dat gedaan heeft bij het schrijven van zijn scenario. Neerbuigendheid ontbreekt in het werk vol herhalingen van deze auteurs. Tijdens het kijken, naar de meestal machteloze personages in de absurdistische toneelstukken, wordt de kijker gevoelsmatig betrokken bij de karakters. Er worden oorspronkelijke en subtiele menselijke details herhaald zonder veel variatie in die getoonde details aan te brengen.

In absurdistische theaterstukken wordt nooit een poging gedaan om personages in welk eigen kadertje dan ook te vangen. Vol absurd mededogen worden situaties waarin de personages zich bevinden op een poëtische wijze beschreven. Geen enkel moreel oordeel wordt geveld over de omstandigheden of de karakters in de stukken. In deze theaterstijl gaat het er alleen om eigen ervaringen van een volwassen gevoel door middel van absurde werkelijkheidsvertekeningen naar het publiek over te brengen.

Naked Island is een primaire schets van een sociale verhoudingen. Shindô is eerder sociloog dan een poët. Zijn stijl van analyse is streng en zakelijk. Het fascinerende voor mij is dat hij in feite door zijn verbeelde analyse een commentaar levert. Commentaar op wat anderen als analyse leveren.....communisten, existentialsiten etc. De meeste maatschappij analyses gaven in die tijd...maar ook nu, een wensbeeld weer. Het is opvallend dat bij de ontvangst van deze film...velen deze film als een geidealiseerde (primitieve) levensvorm zagen. Terwijl, als ik Shindo goed begrepen heb, hij meer op zoek was naar wat de mens objectief gezien is. Vandaar de afstandelijke zakelijke benadering. Als kunstenaar had hij een bijna wetenschappelijk uitgangspunt.

Het zwijgen in deze film is opvallend. Volgens mij heeft dat tot doel om de nadruk te leggen op de fysieke verhoudingen. Ironisch is dat veel ideologen het van 'geklets" of sjieker het van "discours" moeten hebben en dat Shindô zijn sociale analyse zwijgend toont met beelden. Het is een vereenvoudiging van de werkelijkheid. De vrouw wordt als de 'zwakke schakel' (fysiek de mindere en sneller emotioneel) getoond. Op haar, als overlevende individu, is vaker de focus gericht.....Ik denk dat Shindô ook wel weet dat dit niet in alle gevallen waar is....in elk geval toont zij haar gevoelens. De man toont zijn zelfbeheersing. Maar zonder vrouw geen...collectief. Misschien dat Shindô daarom in zijn latere film meer geinteresserd is in sexualiteit.

Shindô bedrijft hier met een (typisch Japanse?) abstractie proces van de sociale krachtsverhoudingen eerder wiskunde dan poëzie...laat staan absurd theater.

Maar interssante poezie kent intrigerende proposities en definities.....

Je kan deze film op allerlei manieren benaderen....het is maar waar je de nadruk op legt.

Door de bomen de bloesems niet meer ruiken. Lees je eigen reactie nog eens terug. Het is één opsomming van dure woorden waarin weinig waarnemend gevoel voor een andere lezer te ruiken valt.

Als Shindo een socioloog is, dan wel een slechte. Één die liever subjectieve willekeur hanteert, dan probeert zo objectief mogelijk te zoeken naar wetmatigheden. Neem het schoolgaan van het ene jongetje. Waarom gaat zijn broertje eigenlijk niet naar school? In het begin wordt dit schoolgaan gebruikt om de drukte van de moeder te schetsen. Daarna komt het nauwelijks meer aan bod. Tot bijna aan het eind bij de begrafenis, de klasgenootjes mogen dan even opdraven voor het mooie sentimentele plaatje. Ik noem dat niet abstract, maar opportunisme. Shindo sjoemelt mij te veel.

Hetzelfde met de vis die de jongens vangen. Het roept, door alle armoede, het idee op dat ze eindelijk iets lekkers en gezonds te eten krijgen. Neen hoor, de vis moet goedkoop verkocht worden. Het wordt aanvankelijk heel afstandelijk gefilmd maar daarna nog eventjes vals sneu uitgesmeerd. Wat nou objectief? Met de zuur verdiende centjes kan één hemdje voor één zoontje gekocht worden. Ook is het in deze scènes vreemd, dat er die dag door de ouders geen water gehaald hoeft te worden. Op geen enkele wijze wordt een verklaring gegeven voor deze watervrije dag. Zo zit de film boordevol storende inconsequenties, wat meer irriterende vragen oproept dan nieuwsgierigheid bevredigt.

Inconsequent zijn en de wiskunde of poëzie verdragen elkaar niet goed. Overigens heeft de Engelse wiskundige en logicus Charles Dodgson, onder het pseudoniem Lewis Caroll, prachtige absurde verhalen geschreven, zoals: “Alice in Wonderland”.

De absurde realiteit met zijn eigen wetmatigheden in “Alice in Wonderland” wordt heel consequent en zonder gesjoemel beschreven. Dat is noodzakelijk om een verhaal bij de lezer of de kijker geloofwaardig te laten overkomen. Op deze punten faalt Shindo in zijn film. Er zijn kijkers die de esthetische plaatjes wel accepteren als pleisters voor het bloeden van de gapende tekorten in het verhaal. Ik dus niet door de paar verdoezelde moddervlekjes op een vlaggenschuit.

Ik zat me wel af te vragen, na het zien van Hadaka no Shima (1960), wanneer Kobo Abe’s roman “Vrouw in het Zand” verschenen was. Dat bleek in 1962 te zijn. Het zou dus heel goed kunnen dat Abe voor zijn abstract en consequent verhaal geïnspireerd werd door de film van Shindo. Toch nog een mogelijk pluimpje.

Voor mijn gevoel misinterpreteer je de film.

De volgende twee kenmerken vanuit het existentialisme zie ik sterk terug in de film (min of meer overgenomen van Wikipedia):
- Existentie (bestaan) gaat vooraf aan essentie (zijn). Dit betekent dat iemand eerst op deze wereld verschijnt, dan existeert, en uiteindelijk zichzelf definieert door middel van zijn eigen daden.
- De mens is een wezen in een onverschillige, en zelfs hem vijandig gezinde omgeving, als vereenzaamd in een absurd universum. In dit universum vindt deze mens geen betekenis van een hogere natuurlijke orde, maar moet er eerder door zijn eigen daden zelf betekenis aan geven, hoe onstabiel en voorlopig dit ook mag zijn.

De afstandelijkheid onderstreept met name dit laatste, alsof zelfs de camera onverschillig, ja zelfs vijandig is. Shindo kiest voor de kale registratie van wezens in de strijd van het (betekenisloze) bestaan.


Dit soort irritaties lijken mij eerder het gevolg dan de oorzaak van een gebrek aan waardering voor deze film. Het eerste is bijvoorbeeld simpel uit te leggen: is dat broertje niet gewoon jonger, nog niet schoolgerechtigd?

Je beide voorbeelden passen ook in het existentiele-plaatje van Hadaka no Shima. Terwijl de ouders zwoegen om het hoofd boven water te houden, en ook niet meer dan dat, kunnen de kinderen genieten van een relatief ongestoorde vrijheid. Zij hebben plezier in het leven. De ouders weten dat zij dit slechts mogelijk kunnen maken door keihard te werken. Alleen voor het belang en zelfs het plezier van de kinderen kan hierop een uitzondering worden gemaakt (de vis!).
Daarom stort hun wereld in wanneer de ene zoon sterft. Voor moeder spoelt dat het laatste restje weg van wat je de 'zin van het leven' kunt noemen. Tot ze beseft, door de lijdzame blik van haar man, dat ze nu eenmaal bestaat en er dus niets anders op zit dan stomweg door te gaan. Of daar ook 'essentie' uit volgt, dat blijft open.

Door deze discussie ben ik gisteren in mijn dvd verzameling gedoken. Mijn laatste stukje is daarvan het resultaat.Toen ik de Naked island had gezien heb ik ook de titels Onibaba en Kuroneko gekocht. Gisteravond heb ik de begeleidende Eureka boekjes door gesnuffeld en daarin staan interviews met Joan Mellen uit 1972. Shindô imponeerde mij met zijn subtiele antwoorden, neem bijvoorbeeld deze:

(...)Politcal things such as class conscious or class struggle or other aspects of social existence really comes down to the problem of man alone. so I am essentially interested in the individual human being. I have to observe what a man or woman is, In this process I discovered the powerful very fundamental force in man which sustains his survival and which can be called sexual energy

(...)It is just that as a film director I try to perceive the political in a purely untained way. in the process of looking into political issues, I pursue man's problem closely. And in order to deive into an individual problem I then directly connect back to its social implication. There is a interaction. Actually I'am very much saying about political activity through illumination of one man.

Dit zijn dus opmerkingen van Shindô uit 1972.....maar ze geven, achteraf, iets van zijn intenties weer.Of zijn intenties gelukt zijn....

Ik heb nu 2 films van hem gezien.....en mijn eerste reacties bij Naked Island waren zonder kennis vooraf....dus voor mij zijn ze gelukt.

Aanhakend op eRCee over het existentialsme. Heidegger kende al voor WO2 Japanse leerlingen. Dus naast de modieuze Franse existentialsme is er ook een Japanse existentalistische stroming de Kyoto-school is wat dat betreft een begrip. Heideggers leer betreffende het 'zijn' heeft veel raakvlakken met het zenboedhisme. Het concept "Sein zum Tode" viel ook in vruchtbare aarde. Het bekende werk Sein und Zeit van Heidegger is veel eerder in Japan vertaalt dan in Nederland.

Of Shindô hierdoor beïnvloed is weet ik niet....Ik weet wel dat Freud een belangrijke invloed voor hem is. Maar ik denk dat Shindô zeker iets via Japanse denkers....en buitenlanders dus... heeft mee gekregen.

Het is in elk geval opvallend dat Shindô geinteresseerd is in thema's die universeel en actueel zijn.....wat IS de man, wat IS de vrouw en hoe reageren ze....hoe ZIJN ze.... met elkaar.

Shindô is wat thematiek betreft, een vereenvoudigde uitvoering... minder psychologisch.... van Bergman. Of: een Bergman op zijn 'light' Boedistisch....b.v Onibaba deed me in bepaalde opzichten, denken aan Maagdenbron van Bergman.

En vergeet niet dat Shindô al voor WO2 actief is in de filmkunst. En niet met met de minste.... Hij was bewust opzoek naar een bepaalde vorm.

Naked Island is uniek in zijn minimalistische kale vorm.

Nogmaals: mijn bezwaar tegen Hadaka no Shima is dat de zeggingskracht van de film gevoelsmatig wordt opgeroepen door mooie plaatjes. In het linkeroog wordt de kijker bewust op afstand van de personages gehouden, in het rechteroog wordt het publiek gekieteld en aangetrokken met esthetische plaatjes om de aandacht maar niet te laten verslappen. Zo heel onverschillig, vijandig of kaal is de camera dus ook niet. Visueel is de film erg dubbelhartig.

Zoiets gebeurt ook met de inhoud over de strijd van het (betekenisloze) bestaan. Aan de ene kant wordt het handelen van de filmkarakters voor de kijker ontdaan van ieder sentiment, aan de andere kant wordt er tussendoor soms met valse clichésentimenten gesjoemeld om de kijker niet al te hard tegen het hoofd te stoten. Muziek probeert de kijker dan ook nog eens te ontroeren om betrokkenheid in het hart teweeg te brengen. Ook de content van de film hinkt op twee benen.

Het antwoord op de vraag over het niet naar schoolgaan van het jongere broertje is in zekere zin heel vanzelfsprekend en was ook bij mij opgekomen. Toch zorgen goede regisseurs ervoor dat veronderstelde vanzelfsprekendheden tijdens het kijken geen kans maken om afleidende vragen bij het publiek op te roepen. De aandacht moet steeds gericht blijven op de essentie van dat wat verteld wordt. Een knappe regisseur zorgt er zelfs voor dat het behandelde thema terug te vinden is in de antwoorden op opgeroepen vragen die mogelijk kunnen gaan irriteren.

Het is natuurlijk een kip of ei kwestie dat irritatie aan een film veroorzaakt wordt door, of een gevolg is van, de waardering voor een film. Het is altijd oppassen geblazen om niet door het hoofd, net als het existentialisme dat doet, met het hart in een valkuil of een alles vastpinnend kader terecht te komen. Het existentialisme baseert zich eigenlijk ook op een niet te maken keuze in een kip of ei kwestie. Het is niet uit te maken welk van de twee er eerder is, dat iets is of wat is iets.

Maar goed, het wordt me nu duidelijk dat het jullie in eerste instantie niet gaat om wat de essentie van een verhaal is en hoe dit verteld wordt. Het draait er bij jullie vooral om dat een verhaal over een naakt kip- of eiland er is oftewel existeert.

Ongelofelijk!

Ik dacht dat jullie, BASWAS en NarcissusBladsp., op een gegeven moment wel door jullie lettertjes verzameling heen zouden geraken, maar dit gaat nog wel even door zie ik. Gelukkig zijn jullie posts wat zinniger dan de mijne nu, maar ik moet zeggen dat ik het een beetje opgegeven heb het allemaal nog tot mij te nemen.

Maar ga vooral door.

Ik heb de film nu alweer een 1,5 maand geleden gezien.....het leek veel langer geleden. Ik heb hem vanavond weer gezien. Hoe TIJD je geheugen van een ZIJN van filmbeleving vervormd....Niet dat ik er
allemaal, voor mijn gevoel, ver naast zat...maar de film was wel eenvoudiger geworden dan hij bij een nieuwe kijkbeurt blijkt te zijn. Het gevoel dat de film en muziek bij me oproept was erg vervaagd: een mengeling van nostalgie maar vooral het vergeefse.....Maar wat een schoonheid van een film!

Ik heb de film met commentaar van Shindô en de maker van de muziek beluisterd De strenge vorm is nog overduidelijker....

Er is bewust gekozen voor:
1 -geen dialogen:
Shindô: "I thought that a deeper meaning is expressed if you do not use words"

2-De focus is gericht op arbeid...het werk...en agrarische werkzaamheden bestaat uit duidelijk zichtbare handelingen.
Shindô: "Human labour essential stems from the task of survival"
Het werk wordt zo letter ons getoond dat je meegaat voelen met b.v de actrice....letterlijk een verdomde zware rol.
Shindô: "We all live by laour. But these people live by a primitive form of labour. You can't express labour by showing the sweat on peoples faces of arms. Here you can see that screen is stationary and you can see how the pole is bowed. That is the way I felt that I could express labour. Life is contigent upon work. This is life for these people. I felt that while there may be many different way's to live...work is one that is common to all". Arbeid en religieuze rituelen hebben gemeen dat ze gebruik maken herhaalde handelingen..etc

3-Absurditeiten zijn bewust in stand gehouden het mocht niet te realsitisch worden:
Het water-management, d.w.z water over zee naar eiland brengen is alleen al curieus, maar dit doen ook terwijl het regent maakt het nog raarder en zoals Shindô, stammend uit een agrarische familie zelf aanstip: land overdag in de hete zon met water besprenkelen is zinloos....je doet s'morgens vroeg of s'avonds laat. Sprookjes, volksverhalen hebben vaak ook wendingen die niet kloppen maar zetten hierdoor de realiteit in een speciaal licht.

4-Doel van die inconsequenties was, en is nog steeds, het poëtisch effect...de beelden moesten zo indringend mogelijk worden. (zie ook 1) b.v achteraf: als de school in de boot na de begravenis huiwaarts vaart zie je de overgebleven zoon het schip lang indringend nakijken.
Alsof hij denkt....nu kan ik naar school! Misschien kon maar één zoon naar school.

Naked Island vind ik bij hernieuwde herziening alleen maar aantrekkelijker geworden. Het dramatische einde ontroerde me nog meer door het eenvoudige verstilde spel.

Het is de kwetsbare eenvoud, de precies gevonden evenwicht, van deze filmkunst die parallel loopt met de inhoud.....het gezin is een kwetsbare eenheid....net als levensvatbaarheid van het eiland. Het dun laagje zand op het graniet kan zo verwaaien. De schoonheid is een dunne buitenkant. Dit is een film waar je makkelijk door heen kijkt....terwijl je het punt waar je tegen aan zou kunnen kijken mist.

Het Zen-Boedisme heeft o.a een streven naar 'gewoon zijn'.....i.t.t het theatrale dus....
Shindô: "If we (!) just ended the scene (bij de begravenis) with an expression of the pain...we would not have achieved this objective feel". Dus een globaal gevoel voor iedereen herkenbaar....of directer navoelbaar.
Het onpersoonlijke heeft in Zen-Boedisme ook zijn oorsprong: het zelf wordt als vormloos beschouwd: het 'ik' is een illusie. Misschien zijn daarom dialogen taboe in deze film. Woorden zijn de grote afleiders naar het ware bestaan: 'gewoon' stil en bescheiden handelen.........en observeren.

Shindô:
"I wanted to say that if you want to climb one step you have to take that step, sitting in a caffee-shop thinking about climbing a few steps is not climbing"

Het is voor mij maar een kleine stap naar 5*.....bij deze!

ps: Mochizuki Rokuro....niet opgeven hoor!

Niet alleen in sprookjes en volksverhalen zitten wendingen die niet kloppen. Er zijn veel meer verhaalgenres waarin dat gebeurt. Als je ongeloofwaardige elementen in een verhaal stopt, dan moet dat wel gedaan worden in een context die de verbeelding van de kijker of lezer niet half, maar volledig op sleeptouw neemt. Dus zorgen dat de kijker niet op een verkeerde manier afgeleid wordt. Als bij een goocheltruc moet de aandacht van het publiek stevig vastgehouden worden bij zaken die de ongeloofwaardigheid van de vertoonde truc niet verraden. Ervoor zorgen dat geen zaken per ongeluk aan het licht kunnen komen die verkeerde vragen of conclusies oproepen.

De curiositeit van het halen van water over water met een roeiboot gaat op een gegeven moment tegenstaan. De gimmick is dan vooral uitgewerkt, doordat er nauwelijks nog enige verandering optreedt in wat opgeroepen wordt bij de toeschouwer.

Het herhalen van de handelingen in een verhaal moet dramatisch op zijn minst wel iets van een groeifunctie hebben. Die ontwikkeling moet aangebracht zijn door de schrijver, niet door de kijker of lezer. Die functie mag zo onlogisch zijn als wat, dat hoeft helemaal niets uit te maken. Ook onlogische verklaringen kunnen door een publiek goed opgepikt worden. Toenemende verbazing kan bijvoorbeeld de overhand in het gevoel krijgen en de behoefte, aan het niets meer te raden willen hebben, wegnemen. In deze film wordt er nauwelijks een opbouwende of verrassende achtergrond bij de curiositeit gegeven. De nieuwsgierige verbeelding van de toeschouwer gaat dus zelf maar eens om een hoekje loeren op zoek naar iets dat een verklaring geeft. Mijn verbeelding vertelde me tijdens het kijken naar de film, dat het water rond het eiland veel te zout is om planten mee te bevochtigen. Daarom moet er op het vaste land uit een open waterleiding of put zoet water gehaald worden.

Verder het punt in de film met het geven van water aan de planten in de volle zon. Het riep bij mij alleen het idee op, dat het lijkt alsof de maker geen groene vingers heeft, dat de regisseur uit de grote stad komt en helemaal geen verstand van planten heeft. Iedere plantenliefhebber weet dat planten nooit in het volle zonlicht met water besprenkeld moeten worden. Als een vergrootglas van het zonlicht zullen de waterdruppels de bevochtigde plantdelen verschroeien.

Aanvankelijk bleef mijn fantasie nog heel welwillend betrokken bij de film met zijn ongerijmdheden. Maar na de zoveelste herhaling en nieuwe platte tegenstrijdigheden, zoals water geven in de regen, haakte mijn verbeelding af en ging het zich irriteren. Dit werd veroorzaakt door aanhoudende goedkope goocheltrucjes met voor het oog afleidende, mooie zijden zakdoekjes. Uiteindelijk konden de zeer chique uitziende snotlapjes de onkunde in de vertel- of goocheltechniek niet meer verhullen.

Om het met een kleine variatie in de eigen woorden van Shindo te zeggen: als je met het nemen van één curieuze stap de aandacht van het publiek denkt vast te kunnen houden, dan heb je in een koffiehuis vol existentialisten zitten dromen over een tuin. Er zijn altijd ook essentiële stappen nodig van een persoonlijk hart. Noodzakelijk om het publiek, dat best lekker bij de neus genomen wil worden, met enig inlevingsvermogen heel geraffineerd om de tuin te leiden.

Zoals een goede goochelaar flink stevig moet oefenen om de trucjes tussen zijn vingers te pakken te krijgen, zo moet een goede schrijver eerst zelf met veel aandacht een paar keer stevig rondom de ongeloofwaardige tuin lopen. Opletten tijdens die tochtjes waar de verbeelding van de kijker op de loop zou kunnen gaan. Pas na wat probleempjes op dat vlak goed opgelost te hebben tijdens het stappen, zal het de moeite waard kunnen worden om het publiek mee te tronen in een geraffineerd spel met de werkelijkheid. Een verhaal vol curieuze ongeloofwaardigheden zal dan een stuk minder de kans lopen om door de zelfgemaakte mand met driedubbele bodem te vallen.

Er is nu genoeg in herhalingen over deze kip- of eilandkwestie geschreven. Tot een volgende film maar weer!

Omkleedt met plukken nat dons is het harde Naakte Eiland genoeg uitgekookt. Ik laat nu ook mijn zon ergens anders op schijnen. Het was me een waar genoegen dit cinematografisch broedsel d.m.v onze discussie te ontpellen en hoop dat het de lezer geen windeieren legt.

Heel apart. Ik heb welgeteld één woord gehoord in de film (iets van: 'hatsjiekidee' toen de vader één van zijn zoontjes in het water mieterde).

Het zou mij niet verbazen als deze film van invloed is geweest op regisseurs als Kim Ki-duk. Ook een film als 'Village of Dreams' lijkt me schatplichtig aan deze.

De briljante hypnotiserende muziek past goed bij het monotome ritme in de film, dat alleen wordt verstoord door de klap en de plotse dood van het jongetje.

De mensen in de film nemen het leven zoals het komt en lijken tevreden met wat ze hebben. Zelfs de dood van hun zoontje accepteren ze uiteindelijk (vrij snel).

Ik wil wel meer zien van deze regisseur!

Mooie contemplatieve en meditatieve film.

Shindo schetst hier het eenvoudige bestaan van een afgezonderde boerenfamilie, dat vaak zwaar is maar ook zijn leuke momenten kent. Door het weglaten van dialogen en het creëren van een rustige sfeer, geeft de regisseur de kijker alle tijd om eens rustig na te denken over het leven. Moet je tevreden zijn met het gemakkelijke luxe leventje dat je leidt, of verlang je diep in je hart eigenlijk naar dit simpele maar tevreden leven van een zelfvoorzienende boerenfamilie? Het mooie aan The Naked Island, vind ik, is dat de gebeurtenissen in de film niet als doel hebben de kijker direct te prikkelen, maar juist op een indirecte wijze allerlei gevoelens en gedachten los weten te maken. Als je je overgeeft aan de ervaring, zul je in de film een hulpmiddel vinden dat je in staat stelt om eens lekker te evalueren en te filosoferen.

Shindo weet op een treffende manier kleine gebeurtenissen extra impact te geven. De klap die de vrouw van haar man kreeg wegens het verspillen van wat water kwam des te harder aan, omdat je eerst tientallen minuten naar de zwoegende waterdraagster hebt gekeken. De muziek is steeds een mooie aanvulling op de verschillende fasen van de film, vaak sereen maar, wanneer nodig, heftig. Ook visueel is het genieten. Het eiland is een prachtig stukje natuur, waarop de rust af en toe enkel wordt verstoord door het geluid van rondvarende motorboten. Dit contrast tussen ongerepte natuur en verstedelijking wilde Shindo mij echter iets te vaak aantonen. De camera is behoorlijk ver uitgezoomd, waardoor het eiland zelf te weinig centraal komt te staan. Hier laat Shindo wat mij betreft een steekje vallen. Ik had graag wat meer van het eiland willen zien, bijvoorbeeld door middel van close-ups, zoals Shindo later in Onibaba zo mooi de rietvelden in beeld weet te brengen.

The Naked Island was voor mij een prettige kijkervaring. Ik hoefde me dit keer niet te focussen op scherpe dialogen en snelle handelingen, waardoor ik mijn gedachten eens de vrije loop kon laten gaan. Een film die de kijker veel laat nadenken en reflecteren, en daarom terecht wel filmische poëzie genoemd wordt.

Wat een prachtig poëtisch portret toont de regisseur hier van een Japans gezin die teruggetrokken leeft op een eiland. Het gezin leeft volgens de seizoenen en moet zich uit de naad werken om te kunnen overleven in deze soms gure omstandigheden. Zelfs bij dramatische gebeurtenissen kan het gezin niet stil blijven staan en moeten ze vlug de draad weer opnemen. Kaneto gebruikt een minimum aan dialogen en laat de beelden voor zich spreken door close-ups en prachtige zwart/wit beelden van de omgeving. Sterke vertolkingen van beide hoofdrolspelers en een indringende soundtrack. Benieuwd naar ander werk van deze regisseur.

Ja! Eindelijk heb ik hem dan helemaal uit kunnen zitten. Ben hier toch een keer of drie bij in slaap gesukkeld. Zal vast door het cyclische karakter komen - en dan met name door de repetitieve muziek.

Hadaka no Shima is met de jaren gaan groeien - ik heb de film immers al drie keer bijna afgezien! Waar ik eerst nog vooral romantiek en exotisme proefde, ben ik er nu een wat zuurder film in gaan zien. Over koppigheid, over botsingen. Maar toch blijft de schoonheid overeind, want de bijna gehele zelfredzaamheid van dit gezin is mooi om te aanschouwen. De bare-essence die maar hier en daar ruimte bied voor ontspanning is zowat om jaloers op te worden en de ontwikkeling en het ritme van de film zijn enorm poëtisch. Maar toch blijft het knagen: Zijn vader en moeder nu aangewezen op het eiland, hebben ze de keus om zich een 'makkelijker' levensstijl aan te meten (wat toch enigszins gesuggereerd wordt in de film), en zo ja, willen ze dit? En hoe staat Shindo hier tegenover?

Prachtige verfilming van een leven dat zo ver verwijderd is van dat wat wij kennen. Ook al is het een zwaar leven, ik ontkom er niet aan het enigszins te romantizeren. De hoofdpersonen zwoegen dag in dag uit om een beetje eten uit de grond te krijgen, hebben geen van de moderne gemakken die vandaag de dag zo gewoon zijn, en staan machteloos tegenover de grillen van het lot zoals ziekte. Maar daar staat tegenover het leven in de buitenlucht, de nauwere band met de natuur en het vermogen de simpele pleziertjes in het leven volop te waarderen. Natuurlijk piep je wel anders als je dag in dag uit loopt moet zwoegen om de kost te verdienen, maar toch. Ik las ergens dat deze film een ode is aan de ouders van Shindo, maar ik kan me niet onttrekken aan het idee dat het naast een betuiging van respect aan de opofferingen tevens een nostalgisch portret is.

Naast de prachtige beelden en de muziek die een grote toevoegende waarde heeft, heeft de film ook een erg hoge intimiteitsfactor. Doordat het verhaal zich constant op en rondom het eiland afspeelt (met prachtige shots die vaak enkele seconden aanhouden) en zich op dezelfde personen richt voelt het tegen het einde van de film bijna alsof je er zelf geweest bent.

Dit is een film die goed tot zijn recht komt 's avonds laat als je volledig gekalmeerd en onthaast bent. Vanwege het trage tempo en het ontbreken van dialogen is er wel het gevaar dat je indut, ik heb een aantal keren geknikkebold, maar als je net op het randje zit is zo'n film een prachtige kijkervaring.

Een aparte film en vrij uniek. Naast de stomme films heb ik nog niet eerder een film gezien waarin er geen plaats was voor dialoog. Dat iemand als Kim Ki-duk hier zijn inspiratie uit heeft gehaald, lijkt me ook een zeer grote waarschijnlijkheid.

Ik ben hier best positief over. Het is even wennen, maar al snel werd ik door het dynamische camerawerk, de soms erg mooie beelden en de prima bijpassende muziek redelijk in het verhaaltje getrokken. Dat verhaaltje beslaat in feite niet meer dan de dagelijkse beslommeringen van een familie, die sterk afhankelijk is van het weer en de seizoensomstandigheden aldaar. Het is hard werken geblazen, maar aan hun gezichten af te lezen, levert dat wel genoeg voldoening op.

De dood van het jongetje, is even schrikken geblazen, maar uiteindelijk blijken ze sterk genoeg om hier mee om te kunnen gaan. Uiteindelijk gaan de routinematige werkzaamheden weer gewoon verder. Daar ligt trouwens ook het zwakke punt van deze film. Op een gegeven moment is het allemaal wel erg herhalend . Zowel de handelingen van de familie en het steeds terugkerende deuntje zit niet al te veel afwisseling.

Het is een klein minpunt op een verder vrij geslaagde film. Als je iets boeiend kan maken, zonder dat erin gepraat wordt, dan ben je gewoon een goede regisseur. Ik zie trouwens nu pas, dat dit ook de regisseur is van Onibaba, die ik ook graag wil zien. Hadaka no Shima is in ieder geval een geslaagde kennismaking gebleken.

3,5* ruim

Trailer @ youtube