Tasogare Seibei (2002)

Uiterst warme, mooie, subtiele, eenvoudige en eerlijke film, die het verhaal vertelt van een arme samurai die zo'n beetje z'n eigen leven leidt.

De film kabbelt voort, met zeer mooie shots en een prachtige soundtrack op de achtergrond. Het mooiste dat niks van dit alles geforceerd overkomt. Daarenboven heeft onze samurai dan ook nog een echt "ghiblimeisje" rondlopen, wat de knuffelheidsfactor van de film enkel maar de hoogte in jaagt.

Verder is er weinig over te vertellen, enkel dat de afstandelijkheid en de warmte van de samurai perfect in beeld gebracht wordt. Een zeer intrigerend schouwspel van sociaal contact. Heerlijk tussendoortje, dat best wel een van 4* naar 4.5* zou kunnen glippen. Tot die tijd, en dikverdiende 4*.

warm is het juiste woord om het te beschrijven.

net als 'samurai rebellion' laat deze film grotendeels de huiselijke kringen/sferen zien van de samurai.

iets wat toch op de eerste plaats niet de aantrekkingskracht van het genre is [marketingtechnisch gezien].

gelukkig maar dat in de situaties, ook al gaat het om het huishouden, voldoende obstakels en persoonlijke conflicten aanwezig zijn, die het maken dat we sympathie krijgen en meeleven met de geloofwaardige personages.

erg mooi.

Ik heb eigenlijk niets met samourais, dat komt omdat ik het net zoals cowboys associeer met vechten, met zwaarden en lasso `s. En dat soort verhaaltjes vallen onder een tijd die geweest is, voor mij zijn het dan ook een soort epische films en vaak zijn deze trouw aan historische verhalen en gespaard van enige originaliteit.

Toch vond ik de hoofdrolspeler in de film sympathiek. Het verhaal dat verteld wordt is mooi en gelukkig heb ik tijdens de weinige gevechten een aardig uitzicht, namelijk op de rivier. De film wint bij mij vooral punten omdat hij soms aandoenlijk is, de scène dat het gezin gaat vissen was zo `n scène. Helaas te weinig van dit soort scènes. Mijn empathische vermogen in de hoofdpersonen nam steeds verder af. Verder helpt het weinig originele verhaal, dat het vooral moet hebben van zijn degelijkheid ook niet echt in het voordeel van de film.

De editing vond ik saai, het was allemaal niet zo flitsend. Op zich hoeft dat niet verkeerd te zijn, maar de vele grauwe kleuren zonder enig scherp contrast gingen op den duur ook vervelen. Persoonlijk heb ik liever een wat kleurrijkere film. 2,5*

Wat mij betreft kan deze film zich wel degelijk meten met het werk wat ik heb gezien van Kobayashi en Mizoguchi. Waarschijnlijk heeft deze film één van de krachtigste karakters ooit in film. Iguchi maakt van deze film een klassieker die niet snel vergeten zal worden.

Een van mijn favoriete Japanse samuraifilms, juist omdat hij zo diep doordringt tot de kern van wat het eigenlijk betekende om tussen al die rangen en standen te vallen. Hier wordt nergens de samurai mooier gemaakt dan het eigenlijk was. Heerlijk humane insteek ook, van de huisman tussen de door testosteron gedreven krijgers.

Terecht genomineerd voor een Oscar. Had van mij ook wel mogen winnen!

Ik had eigenlijk een aktie-spektakelfilm à la Zatoïchi verwacht, maar wat dat betreft werd ik 'teleurgesteld'

In plaats daarvan een mooi ingetogen drama met daarnaast schitterende beelden. Totaal geen vals sentiment!

Deze film is echt zo'n klein bloempje waar je gauw overheenkijkt, maar dat bij nadere bestudering toch héél mooi blijkt te zijn!

Prettig traag en inderdaad degelijk samuraidrama. Staat in een lange Japanse traditie. Aanzienlijk beter dan Koreeda's recente komische variant Hana Yori mo Naho, maar ik zie er geen meesterwerk in. Ik heb desondanks zitten genieten van deze kabbelende zondagmiddagfilm en wil ook Yamada's opvolgers nu eens zien.

Vond de gezinsscenes eigenlijk het mooist. Mooi sentimenteel einde.

3.5*

Dan toch gezien.

Mooie minimale muziek (op de aftiteling na) en het einde was niet eens heel storend. Wat wél vervelend was, absoluut het grootste minpunt van de hele film, is de seniele voice-over. Verder redelijk in orde, degelijke en ingetogen film.

3.0*

Mooi samuraidrama, dat zich focust op de sociale aspecten. Het viel me op hoeveel waarde gehecht wordt aan de vrouw in de Samurai-samenleving, terwijl ik dat vooraf niet verwacht had van deze film. Bij zo'n titel als Twilight Samurai verwacht je heldhaftigheid en volop actie, maar integendeel, niets van dat! Erg aangename verrassing dus met mooie plaatjes van Japan. Het tempo had wat mij betreft wel iets hoger mogen liggen.

Tasogare Seibei heb ik een half jaar geleden een keer tweedehands gekocht, maar toch nog niet te tijd (of eigenlijk zin) gevonden om te gaan kijken. Onlangs Gohatto gezien en dat zorgde er voor dat deze nu toch echt eens gezien moest worden.

Waar Gohatto speelt tijdens de Boshin-oorlog, een periode vol bloedvergieten waarin de shogun zijn macht verloor, speelt deze film een paar jaar daarvoor en geeft een totaal andere blik op het leven van de samoerai. Zij zijn eigenlijk meer ambtenaren geworden en duelleren is eigenlijk verboden. De film heeft wat geweld betreft eigenlijk ook weinig te bieden, wat eigenlijk ook niet erg is. Op het moment dat er eindelijk eens een duel komt, was het voor mij niet echt meer noodzakelijk, want de film heeft gevechten niet nodig om te boeien.

Over het duel gesproken, ik moet tot mijn schande bekennen dat ik Ren Osugi pas kon herkennen toen ik merkte dat zijn stem erg bekend klonk. Hij zag er ook wel wat anders uit met zijn kaalgeschoren koppie.

Visueel blijkt dit wel een stuk minder te zijn dan Gohatto, maar dat weet de film goed te maken doordat het emotioneel meer raakt. Seibei is een man waar Wouter Bos trots op zou zijn: iemand die prijs stelt op zijn vader-dagen. Voorzover mijn beeld van Japan juist is, is dit zeker niet vanzelfsprekend. In het moderne Japan. De vader werkt, ziet zijn kinderen nauwelijks en de vrouw draait voor de opvoeding op, Ik kan me voorstellen dat er in de tijd van de samoerai nog minder aandacht voor kinderen is, maar Seibei is duidelijk een uitzondering en maakt de film met zijn sympathieke présence. Hoewel hun rol niet heel groot is, doen de kinderen het wat mij betreft uitstekend.

Ik maak er overigens nooit een gewoonte van om van te voren de achterkant van een DVD te lezen (of de omschrijvingen hier op moviemeter), maar achteraf zie ik dat de schrijver van de tekst op de achterkant van mijn DVD het wel erg bont maakt: zowat de hele film wordt er helemaal uitgespeld. Blij dat ik dat dus niet heb gelezen.

Voor deze eerlijke en emotionele film vier sterren.

Mooi verhaal over een samoerai, die een eenvoudig leven leidt en worstelt met de traditionele gedragscodes en met zijn gevoelens voor een jeugdvriendin. Een boeiende film met een indruk makende cast, waarbij vooral Hiroyuki Sanada in de titelrol eruit springt.

Triviaal weetje: Rie Miyazawa (Tomoe) heeft haar voornaam te danken aan haar Nederlandse vader, die ze overigens nooit gekend heeft.

Toch wel een mooi romantisch drama van een samoerai van lagere rang die in zijn leven al heel wat heeft meegemaakt en opnieuw zijn rug tracht te rechten. Als alleenstaande vader en een inwonende demente moeder heeft hij het erg moeilijk. Hij verzorgt zichzelf niet meer en heeft schulden openstaan. De dorpsgemeenschap tracht hem te helpen door een nieuwe vrouw voor hem te vinden.

Geen film waarbij je vele flitsende zwaardgevechten moet verwachten. Eerder een ingetogen drama over het gezinsleven van een getekend man met als setting een clangemeenschap met samoerais ergens 19e eeuw.

Onderhoudend en voortkabbelend, nergens echt storend, maar ook niet bepaald meesterlijk. Gewoon erg degelijk en zeker van genoten.

Een samurai film kan ik zo af en toe best (goed) waarderen, maar dit beviel mij niet. Het hoofdpersonage is weliswaar sympathiek, maar ook nogal saai. De film kabbelt rustig voort, veel te rustig naar mijn smaak, want ik heb herhaaldelijk moeite moeten doen om de aandacht erbij te kunnen houden. Weinig interessante dialogen en de verhoudingen tussen de diverse personages konden evenmin boeien. Niet een film die lang zal blijven hangen.

Er zijn al veel samoerai-films gemaakt, maar de meeste draaien rond een ronin (zonder meester). In The Twilight Samurai volgen we een samoerai in de 19e eeuw enkele jaren voor het begin van een nieuw tijdperk. Het begin doet denken aan de films van Yasujirō Ozu. Qua thema toch, de filmstijl is wel anders.

De film heeft een warme kleur en gaat dieper dan ooit in op de samoerai zelf. Wat dat juist inhoudt en wie zo'n man is met respect voor tradities, verantwoordelijkheid voor zijn gezin, rechtvaardigheid en de liefde voor zijn dierbaren. Iguchi Seibei zoekt een balans om al die gevoelens te verzoenen en zo met zichzelf te kunnen leven. Getraind om te doden, maar enkel doden als het moet.

Het is een warme film (dat is hier al een paar keer gevallen) die de tijd neemt om sfeer te scheppen, maar je meeneemt in het hoofd van Seibei, de samoerai. Het is geen grootse film, maar schittert net in die eenvoud. Complimenten trouwens voor de cinematografie. Je zou niet zeggen dat dit gemaakt is in 2002, en dat bedoel ik als een compliment!

Helemaal mee eens. Erg goed, geen twijfel aan. Alsof je grootmoeder je een verhaal uit haar kindertijd zit te vertellen.. wat het ook is. Als kijker leef je mee in het dorpje waar Seibei Iguchi een bescheiden en zorgzaam leven leidt. Hij is weduwnaar met twee dochters en een dementerende moeder, en offert veel tijd op om ook voor de huishouding te zorgen. Deze kroniek is op zijn best wanneer het dagelijks leven op dorpsniveau aan bod komt. Het zijn stuk voor stuk leuke tafereeltjes met simpele dialoog, die zich in afspelen in de laatste dagen van het feodale systeem. Wie toe is aan een rustgevende film zit hier goed.

De regisseur weet deze vergane cultuur met de onze te delen door te tonen hoe de gemeenschap destijds functioneerde. Precies alsof je als toeschouwer zelf deelneemt aan het reilen en zeilen ten huize Iguchi. De film wordt ook stevig overeind gehouden door de karakterschets van een man (toprol van Sanada!) die eigenlijk een doodgewoon leven wil leiden en los wil komen van situaties die zijn kinderen bedreigen zonder daarbij zijn klanleden te beledigen.

Intrigerende dramafilm van regisseur Yôji Yamada, maar duidelijk van het soort waar je als kijker naartoe moet groeien om het te kunnen waarderen. Met name de inkijk in oude Japanse cultuur pakt interessant uit, ondanks dat dit niet de voornaamste focus van de film is. Dat is wel het personage van Hiroyuki Sanada, die het figuur op effectieve wijze tot leven brengt. Zijn kalme, rustige en beheerste uitstraling past ideaal in de film en maakt het makkelijker om empathie voor hem te ontwikkelen. Dat blijkt dan ook erg nodig, want het tweede uur pakt beduidend melodramatischer uit dan het eerste uur. De kern van het verhaal is weinig origineel bedacht en de visuele invulling oogt richting de finale gedateerd, maar het is dan ook de opleuking die aan het geheel mee wordt gegeven dat het 'm doet. Spijtig is de weinig subtiele weergave tussen "goed" en "slecht", maar indrukwekkend is dat de psychologische pijn van de hoofdpersonages met een enkele gezichtsuitdrukking kan worden gevoeld.

Dank aan kappeuter voor het tippen van de film, al is dit ondertussen weer bijna drie jaar geleden dus ik mag hopen dat je het nog voor de geest kan halen.

En tenslotte The Twilight Samurai als vervolmaking van de Top 250 en hopelijk de leukste van de drie die de afgelopen dagen nog moesten want de twee Kurosawa's waren niet bepaald aan mij besteed. Dus kom maar op met het nodige aan katana gekletter, maar wie dat verwacht bij deze film komt bedrogen uit, dus ik ook, doch een slechte of vervelende film was dit verre van.

Waar ik de afgelopen weken nog al eens een samurai film mee pakte in de top250 met het nodige van Kobayashi en Kurosowa staat deze The Twilight Samurai haaks op dat beeld van bende's, burgerslachtoffers, sinistere bad guys en een held die lustig er op los slaat met zijn zwaard. De doden vallen rijkelijk, soms zit er iets meer verhaal achter zoals Seven Samurai of Seppuku, maar moeite met het zwaard trekken heeft men nooit zoals in Yojimbo en diens vervolg waar de held nooit onder de indruk is. Dan wordt hier toch wel uit een ander vaatje getapt met Seibei die verre van heldhaftig is, verslonsd, en alles vanwege duidelijk redenen aan de kant zet voor moeder en dochters. Niet echt spectaculair als men de andere films in gedachten heeft, maar niettemin interessant.

Weliswaar begint er pas bij de eerste aanvaring tussen Seibei en Yogo een beetje spanning en lading in het geheel te komen, maar is het daarvoor geschetste beeld qua armoede, geldzorgen, verplichtingen rond gezin en familie, een beetje drama en romantiek, niet minder interessant. Want waar ik eerder de gemiddelde samurai als zwaard zwaaiende, bloeddorstige woesteling zag wijkt dat beeld daar nu wel vanaf en is dit zelfs een verademing. Een Samurai is een eerzuchtig maar vooral gewetensvol iemand die slechts zijn zwaard trekt en dood als het niet anders kan, en verder vooral met verantwoordelijkheden, plichten en normen en waarden bezig is. En in dat licht lijkt Seibei een mak lammetje met de nodige spot tot gevolg aldus de andere samurai

Maar oordeel een boek niet op zijn kaft met een interessante ontwikkeling rondom de problematische Yogo waar alleen Seibei uitkomst kan bieden met andermaal een beeld dat verre van bloeddorstig is maar een schrijnende kant laat zien vol zorgen en armoede met een boeiend eindgevecht tot gevolg. En zo blijkt The Twilight Samurai totaal andere koek dan de films uit dat genre die ik eerder zag en inhoudelijk meer dan behoorlijk sterk. Voeg daar een Sanada aan toe die geknipt is voor de rol en het nodige aan mooi camerawerk, belichting en sfeer en dan blijkt The Twilight Samurai toch echt wel een uitstekende film te zijn.