Parenthood (1989)

....en hij krijgt nu ook van mij de volle 5*. Geweldig.

Charmante film. Ik zag er niet het meesterwerk in zoals de meeste gebruikers die op pagina 1 hun recensie achterlieten, maar het is toch wel een betere film dan de laatste berichten en het gemiddelde doen geloven.

Er zitten veel rake observaties rond het ouderschap in en de personages zijn goed uitgewerkt. De cast is, op Keanu Reeves na, gewoon heel sterk, maar wat wil je met namen als Dianne Wiest en Jason Robards? Steve Martin speelt eveneens een van zijn betere rollen en het is ook leuk om Tom Hulce eens buiten Amadeus aan te treffen. Rick Moranis imponeert vooral met zijn zangtalenten.

Over het algemeen weet Howard ook gewoon de toon goed vast te houden. Drama en komedie worden fijn gecombineert, het wordt nooit sentimenteel en er zit altijd een bepaalde geloofwaardigheid in. Alleen liep het voor mijn gevoel allemaal wel érg goed af. Ik was zelfs bijna bang dat de grote fout gemaakt zou worden dat bij het einde met al die baby's zelfs Tom Hulce' personage langs zou komen, maar dat blijft ons gelukkig gespaart. De scène met Reeves' race-ongeluk vond ik met name te veel van het goede. De reacties van zowel Reeves' vriendin als Wiest en een daardoor schijnbaar uit voort komend goed huwelijk geloofde ik niet echt.

Maar al met al best te genieten. Ik vind het net niet bijzonder genoeg voor 4 sterren, maar een mooie 3,5* is ook geen schande.

Goede film over generatieconflicten, verantwoordelijkheid en de moeilijke taak om je kinderen op te voeden.

Het verhaal gaat over 2 broers en 2 zusters. Toch even het verhaal wat schetsen. Wie de spoilers niet hoeft skipt best naar de volgende alinea. Gil is bezorgd over de opvoeding van zijn drie kinderen maar doet het behoorlijk goed als vader. De scène waar hij cowboy speelt voor een groep kinderen is echt vertederend. Helen is gescheiden en heeft twee kinderen die in volle puberteitscrisis zitten. Ze weet niet meer wat ze moet aanvangen. Tot haar verbazing vindt ze in Tod, het wilde vriendje van haar dochter, een reddende engel. Susan is getrouwd met een intellectueel, die van zijn driejarig dochtertje een genie wil maken. Ze wil dolgraag nog een kindje, tegen de wil van haar man . Tot slot is er Larry, het zwarte schaap, die met gokschulden zit bij mensen uit het crimineel milieu.

Er zit zoveel meer in, en iedereen zal wel iets uit zijn eigen familiekring herkennen. Ik leefde me zeer makkelijk in, en dan kwamen er grappige en zoete momenten tussen. Het gaat van ernstig naar grappig, en opnieuw naar ernstig. Ik vond de toon prima, al kon Howard het niet laten om soms een beetje moraliserend te doen. Ik onthou vooral dat elk kind uniek en verschillend is in deze film. Wat ze ook (mis)doen, en ongeacht hun leeftijd, een goede ouder laat hen nooit in de steek. En dit heeft Howard begrepen en brengt hij met succes over. Wie kan me trouwens hierop antwoorden? Op een bepaald moment vernietigt iemand het interieur van Garry's (Joaquin Phoenix) vader, de dokter. Was het nu hij die dat had gedaan?? Ik dacht Tod, klopt het?

Ideaal kijkvoer voor jonge ouders. Een jonger publiek zal hier minder aan hebben vrees ik. Thomas hierboven heeft gelijk : het is vreselijk onderschat op MovieMeter en als steunbetuiging krijgt hij nog een erg verdiende 4 van mij, al overwoog ik zelfs nog meer.

'k vond hem grappiger dan gedacht. Het is een beetje een mengeling van komedie en drama, al viel het dramagedeelte eigenlijk nog wel mee.

De cast zat goed en het verhaal boeide me de volledige speelduur, ondanks het hij toch een tweetal uren duurt.

Toch wel aangenaam verrast door deze tragikomedie.

Sympathieke, goedbedoelde familiefilm, uiteraard met een flinke portie Amerikaanse sentimentaliteit, maar ook met wat ontroering en zonder storende banaliteiten. Knappe dialogen en goed acteren zijn bij de pluspunten van deze film waarin Steve Martin gegoten is in de supergemotiveerde huisvader en waarbij de blinkende, ontroerde ogen van Dianne Wiest haar een Golden Globenominatie bezorgden.

Vermakelijke film die over het algemeen de standaard paden blijft bewandelen maar tegelijkertijd toch interessant weet te blijven.

De drama en comedy elementen wisselen elkaar af, vaak geslaagd maar soms ook wat minder geslaagd.

De dialogen waren over het algemeen wel scherp en zorgen voor een aantal erg leuke woordgrappen.

Het einde is (natuurlijk?) voorspelbaar maar niet storend.

Leuke film voor 2 uur vermaak!

3*

Drakerig gebeuren.

Lijdt aan hetzelfde euvel waaraan zoveel Amerikaanse comedies aan ten onder gaan. Het begin is altijd vlot en luchtig, maar halverwege verzandt het in drama, waardoor al het leven uit zo'n film gezogen wordt. Deze Parenthood begint er zelfs iets vroeger aan.

En laat dat drama nu werkelijk niks voorstellen. Wat clichés over ouderschap, bordkartonnen personages en een hoop vervelend gedoe dat maar halfslachtig uitgewerkt wordt. De komische kant van de film was net wat beter, maar krijgt zeer weinig ademruimte.

Laatste uur is eigenlijk een puur gezinsdrama geworden, maar dan met karikaturale personages. De regie van Howard is matig, geen enkele acteur weet z'n personage goed vorm te geven en 120 minuten is minstens 30 minuten te lang. Uiteindelijk een redelijk vervelende film met wat domme moraaltjes om af te sluiten.

1.5*

Uitstekende film over drie gezinnen met kinderen die allemaal hun best doen met het opvoeden. Zoals de titel al doet vermoeden gaat deze film over ouderschap en laat dit zien in al zijn facetten (de leuke maar ook zeker de minder leuke dingen). Genoeg goeie scenes, soms ontroerend maar ook vaak grappig (prima balans tussen drama en komedie hier). Verder een fijne cast.