High Society (1956)

Mijn stem met een halfje verhoogd. Vandaag herzien, en de liedjes kon ik weer meteen mee-neuriën/zingen. Cole Porter zorgde voor sterke songs, en Louis Armstrong voor de swingende jazz-momenten. Fijne musical met verrassende songs zonder dans-spektakel en dergelijke.

Crosby en Sinatra vullen elkaar goed, Kelly is weer gracieus. Uitzonderlijk goede remake van The Philadelphia Story, die het natuurlijk geheel moet hebben van het script en de cast. Die moet ik ook hoognodig eens herzien.

True Love, Who Wants To Be A Millionaire, Well Did You Evah en het overheerlijke Crosby versus Armstrong nummer Now You Has Jazz. Tijdloos.

En welke film durft het nog aan pas te starten na 8 minuten!?

She's sensational...

Aangezien ik 'The Philadelphia Story' nog niet aan een kijkbeurt heb kunnen onderwerpen, had ik niet eens het kleinste gevoel naar een remake daarvan te zitten kijken. Dat maakt echter wel dat de nieuwsgierigheid en verwachtingen naar deze film nog meer gegroeid zijn, al is het maar om te kunnen genieten van de briljante uitspattingen van de Cary Grant.

Dat terzijde is 'High Society' een uiterst genietbare screwball comedy, die de onmiskenbare aantrekkingskracht van de comedy of remarriage nog eens extra in de verf zet.

Dat de schoonheid van Grace Kelly bovendien geen grenzen kent, bewijst ze in deze 'High Society' eens te meer. Ze loopt er nooit mee te koop, integendeel, elk shot en elke emotie getuigt van een enorme gratie en klasse.

Wanneer ze dan nog namen als Crosby en Sinatra aan haar zijde krijgt, is het muzikale plaatje compleet. Muzikaal, omdat deze prent humorgewijs, en als een screwball comedy, lichtjes teleurstelt. Al wordt dat voldoende gecompenseerd door de aangename soundtrack van Cole Porter, die met nummers als 'True Love', 'She's Sensational' (...and it's the God's honest truth ) en dergelijke meer, zijn talent andermaal laat blijken. Natuurlijk mogen we ook de bijdrage van jazzlegende Louis Armstrong niet vergeten, al verdiende hij gerust wat meer screentime.

De uithaal naar de 'hogere klassen' is niet helemaal geslaagd, maar verscheidene long shots laten de extravagante decors zeer goed tot hun recht komen. High class kitch, die de intenties van deze prent alsnog duidelijk op de voorgrond plaatsen.

3.5*, want hier en daar mist 'High Society' toch de nodige speelsheid.

Qua verhaaluitwerking en acteerwerk is het allemaal wel een heel stuk minder dan The Philadelphia Story. En dan ook nog eens een musical.. o jee.

Maar vreemd genoeg verveelt de film toch echt niet, ondanks alle zoetsappigheid. Crosby en vooral Sinatra en Louis Armstrong zijn toch echt wel fijn in een film als dit en leveren wel een grote glimlach op.

Als je ook nog eens verliefd bent op Grace Kelly zoals ik komt er toch nog wel een voldoende uitrollen.

Maar ik begrijp ook wel als mensen hier klakkeloos een dikke onvoldoende voor zouden geven.

Nooit was een titel van een film beter gekozen : de twee grootste crooners aller tijden, de onsterfelijke Armstrong en de charmante

"she was princess by birth"-Grace Kelly.

Dit alles in een plezierig, grappig nonsens verhaaltje, overgoten met een Cole Porter-saus : Well did you evah ?

Eén wat storend element : de bijwijlen slechte synchronisatie, maar ja wat wilt : Sinatra was nu éénmaal een one-take Charlie.

Sinatra en zijn grote held Crosby stelen de show met name door de magistrale muziek en niet door het knullige verhaaltje. De sterrencast ten spijt. Met het schitterende True Love. Redelijk.

The Hilarious Low-Down on High Life!

Op de digitale zender TCM geven ze regelmatig films met oude filmsterren zoals Marilyn Monroe, Audrey Hepburn of Grace Kelly. Als er zo'n film komt neem ik hem zonder twijfel op en kijk hem later op een rustig ogenblik. Vandaag was High Society aan de beurt.

Het verhaal vond ik eerlijk gezegd maar zo-zo. Er gebeurt niet echt veel en het wordt dan allemaal ook nog eens nodeloos verlengd om aan een respectabele speelduur te komen met conclusie dat het allemaal vrij saai wordt. De driehoeks-, of zelfs vierhoeksverhouding kon me op zich wel bekoren maar wordt maar zwakjes uitgewerkt. Het einde waar Kelly uiteindelijk toch nog voor Crosby kiest was uitermate voorspelbaar. Ik heb het origineel niet gezien dus ik kan me er ook niet over uitspreken of het daar ook was. Iets waar ik ook een probleem mee heb is dat de acteurs te pas en te onpas in zingen uitbarsten. Nu had ik wel zoiets kunnen verwachten met Sinatra of Crosby maar toch, blijkbaar kan alleen Marilyn Monroe dit bij mij afbrengen. Qua humor was het bij vlagen allemaal wel te pruimen maar daar zit gelukkig de grote sterrencast voor iets tussen.

Want High Society bevat ook een serieuze cast. Twee van de grootste Crooners, Sinatra en Crosby komen voor het eerst samen in een film en worden dan nog eens geflankeerd door één van de mooiste vrouwen ooit namelijk Grace Kelly. Reken daarbij ook nog eens Louis Armstrong en je hebt meteen de kracht van de film. Crosby en Sinatra zijn leuk om naar te kijken maar de show wordt toch vooral gestolen door de elegante en stijlvolle Grace Kelly. Wat een vrouw... Louis Armstrong zorgde trouwens nog een aantal keren voor een lach op mijn lippen en is zonder twijfel de meest humoristische van de groep.

Persoonlijk vind ik het soms storend dat er wordt gezongen in een film maar als je dit naast je kunt leggen dan blijft er een sterke film over. Bij mij rest alleen de sterrencast maar die zorgen nog wel voor een voldoende.

3*

Allereerst het jonge meisje was erg goed aan het acteren.

Rest van de cast deed het ook goed en dan heb je Louise armstrong met zijn prachtige stem.

Verhaal wordt op een gegeven moment saai maar de muziek maakt het goed.

3,5 ster

Meh.

Grootste pluspunt aan dit soort oude musicals nog steeds het luchtige sfeertje. Er mag dan een hoop drama bijzitten op het einde, het is opvallend hoe luchtig er gedaan wordt over het afblazen van een bruiloft op de dag zelf, en dan toch hertrouwen met je ex. Een leukere benadering dan de meligheid die zulke scenes tegenwoordig met zich meebrengen.

Sinatra, Crosby (toen ik jong was echt jaren gedacht dat hij net als Armstrong zwart was - cfr Cosby ) en Armstrong spelen gezellig, verder kan het bijna niet anders dat Stewart in het origineel de rol van John Lund heeft, wat een vreselijke hark. Vervelend in deze film vond ik vooral Grace Kelly. Als (komische?) actrice is ze snoervervelend, vooral de momenten waarin ze erg emotioneel probeert te kijken door allerlei grimassen te trekken en zenuwachtig heen en weer te bewegen. Plaatsvervangende schaamte.

De muziek is verder ook niet m'n ding maar dat zal verder niemand verbazen. Jammer dat er geen leuke female lead in deze film zat, zou de boel wat broodnodige flair gegeven hebben, wat rest zijn een luchtig sfeertje en 3 kerels die er nog iets leuks van proberen maken.

1.0*

Stewart heeft in het origineel dezelfde rol als Frank Sinatra hier. Een vreemde keuze, aangezien Sinatra in de Cary Grant-rol en Bing Crosby in die van Stewart meer voor de hand ligt.

High Society is een aardige remake van The Philadelphia Story. Voor het grootste deel is het ook een vrij letterlijke remake, al worden sommige stukjes wat ingekort om plaats te maken voor de liedjes. Dit pakt niet overal goed uit, want het verhaal werkt hierdoor iets minder goed en ook het gebrek aan chemie van Grace Kelly met ook maar één van de mannen helpt evenmin. Kelly doet een aardige imitatie van Katherine Hepburn, maar dat leidt ook weer af. Daarnaast vind ik Crosby sowieso niet echt bijzonder charismatisch, iets wat extra opvalt als je dezelfde rol eerder gespeeld hebt zien worden door Cary Grant. Frank Sinatra, Louis Armstrong en Celeste Holm zijn dan wel weer goed genietbaar, al overtreft alleen Holm het origineel (Armstrongs personage - zichzelf - zat uiteraard niet in The Philadelphia Story).

Het grootste plezier moet uiteindelijk van de muziek komen, die zeer genietbaar is, al heb ik toch meer een voorkeur voor musicals waar dansen centraal staat. Dit is me soms net wat te statisch. De komische scènes werken daarnaast ook prima, zelfs al komen ze allemaal uit het origineel. Al met al levert een alleraardigst tussendoortje op, maar als je niets hebt met de muziek van Cole Porter is er eigenlijk geen reden om deze in plaats van The Philadelphia Story te gaan zien.

3*

Goeie film waarbij de vrouw van een snel gescheiden koppel opnieuw in het huwelijksbootje stapt. Een remake van The Philadephia Story, maar dan een musicalversie. De spitsvondige dialogen van het origineel maken hier plaats voor een aantal uitstekend uitgevoerde liedjes (verwacht geen groot uitgepakte dansnummers, maar eerder ingetogen liedjes). Ook is de cast zeker te genieten.

Echt een leuke film om naar te kijken waar je gewoon vrolijk van word. Het begint al direct met dat aanstekelijke liedje van Louis Armstrong aan het begin en deze sfeer word de gehele film ook goed volgehouden. Een soort muzikale "feel good" movie van heel lang geleden.

Ik had Grace Kelly nog nooit in een film zien spelen maar ik was zeker wel onder de indruk van haar. Wat een sterke persoonlijkheid. Een mooie vrouw en een goede actrice.

Op het einde trouwde ze dan met haar ex. Hier had ik wel iets meer opbouw naar dit verhaallijn toe verwacht. Wat mij betreft gebeurde dit plots en omdat er totaal geen spanningsopbouw was tussen de twee deed het een beetje te luchtig en oppervlakkig over. Nou is dat wel het kenmerk van deze film, die lekker vrolijke luchtigheid, maar toch vond ik dit net iets tè oppervlakkig.

Maar dat is eigenlijk het enige minpuntje wat ik tegen ben gekomen. Verder is het echt wel een leuke film.

Het origineel is één van mijn lievelingsfilms, met drie van mijn favoriete acteurs en actrices en een perfecte regie, dus met het oog op de zeer matige reputatie van deze remake zat ik er helemaal klaar voor om er niets aan te vinden, maar tot mijn verrassing heb ik me hier toch uitstekend mee vermaakt. Bing Crosby doet het prima, Grace "Sam" Kelly is haar gebruikelijke lichtgevende zelf (hoewel ze Katharine "Red" Hepburn nergens kan doen vergeten), en alleen Frank Sinatra komt echt niet in de buurt van James Stewart, zodat de in de 1940-versie zo spannende scène tussen Mike en de dronken Tracy hier niet erg uit de verf komt. Roland Young (als Uncle Willie één van de andere hoogtepunten uit The Philadelphia story) heeft trouwens ook een uitstekende opvolger in de persoon van Louis Calhern (wiens laatste voltooide film dit zou worden). De meeste grappen in de dialoog zijn verder gewoon overgenomen, want het is immers hetzelfde toneelstuk, dus why change a winning team – enigszins een zwaktebod, maar zeker voor wie het origineel niet (goed) kent valt er daardoor ook nog veel te genieten, hoewel niet met dezelfde constante hoge kwaliteit als zestien jaar eerder.

De echte hoogtepunten zijn de optredens van Louis Armstrong en de liedjes van Cole Porter (vooral Who wants to be a millionaire? met Sinatra en Celeste Holm in de kamer waar de huwelijkscadeau's staan uitgestald). En nog een mooi moment: als Crosby in het maanlicht True love voor Kelly zingt, streelt zij zijn gezicht – een intiem en tegelijk teder en erotisch gebaar. Maar waar is de redacteur van Spy Magazine ("No mean Machiavelli is smiling, cynical Sydney Kidd!") gebleven?

Ik had genoten van The Philadelphia Story en omdat dan deze High Society wel eens vernoemd wordt, wou ik wel eens zien hoe een versie met Sinatra, Crosby en Crosby het zou doen in plaats van Grant, Hepburn en Stewart. Het originele stuk werd geschreven met Hepburn in gedachten, die de rol zowel op de planken als later op het witte doek zou spelen. NIet moeilijk dat het haar dan veel beter afgaat dan Grace Kelly. Grace heeft al beter gepresteerd, maar komt in sommige scènes nog wel wat tot haar recht. Helaas mist ze de nodige chemie met de mannelijke leads.

De mannen - en dan vooral Crosby en Sinatra natuurlijk - werden op de eerste plaats gecast vanwege hun Crooner-gehalte. Wat in de ogen van de makers ideaal bleek te zijn voor een musical. We spreken jaren '50 waar musicals vooral een nieuw medium waren om hits te lanceren (of opnieuw leven in te blazen). Geef mij maar musicals met de choreografie van Gene Kelly of Fred Astaire. Of de latere musicals die ook een verhaal konden bieden en een betere weergave waren van Broadway als West Side Story of nog later Phantom of the Opera.

In deze film nemen ze The Philadelphia Story als kapstok om het verhaal af en toe te onderbreken voor een hit. Dat ze daarbij wat moeten schrappen in het verhaal is onvermijdelijk. Jammer, want dat was zeker niet slecht. En er is niets mis met zingen in een film. Kan mooie scènes opleveren. Maar echt memorabel zijn ze niet. True love is wel bekend, maar wie weet nog dat het uit een film komt. De rest is wel leuk voor liefhebbers van het genre. En ik vond het wel leuk om Armstrong eens bezig te zien.

Hier had veel meer in gezeten. Iets meer aandacht voor het verhaal, meer mooie shots (Grace Kelly die na het feest aan het pastelkleurige zwembad op een strandstoel zit is toch wel een fotootje) en kan er iemand tegen de zangers zeggen dat er nog een verhaal achter hen afspeelt? Volgens mij had dit beter gewerkt met Marilyn Monroe ipv Grace Kelly zodat het komische aspect nog meer vergroot kon worden. Als het verhaal dan toch minder van belang is, wil ik er wel iets voor in de plaats.

De film heeft zoals gezegd zijn momenten, maar de film kan zeker niet tippen aan The Philadelphia Story. Ik kan me wel voorstellen dat dit ooit een succes was. Dit soort musicals werd aan de lopende band gemaakt in de 50's en die doen dat ook alleen maar als er een publiek voor was. En ook voor de fans van Sinatra en Crosby ongetwijfeld.

Muzikale remake van Philadelphia Story die vooral het kijken waard is vanwege het laatste witte doek optreden van Grace Kelly. Het muzikale deel van deze film wordt gekenmerkt door bizarre timing van een aantal liedjes, waarvan True Love het bekendst is (overigens m.i. nog mooier gezongen door Elvis Presley in febr ' 57 op de soundstage bij concurent Paramount). Muzikaal gezien vind ik de keuze voor Bing Crosby wel te begrijpen, maar qua verhaal vind ik de keuze voor Crosby een regelrechte miscast gezien het huwelijk met de 26 jaar jongere Kelly. Het verhaal op zich heeft weinig om het lijf, maar is beduidend luchtiger dan de (betere) originele versie.

Met Bing Crosby, Frank Sinatra en Louis Armstrong aan boord draait het in deze film natuurlijk om de muziek van Cole Porter. Daar zitten een paar aardige nummers bij (“True Love”, “Well, Did You Evah” en de titelsong). Het verhaaltje, een duplicaat van The Philadelphia Story, is verder maar bijzaak. Dat valt ook te verwachten, want Grace Kelly mist gewoon het talent (zeker in komedies) om —net als Katherine Hepburn met haar perfecte gevoel voor timing in het origineel— de cruciale rol van hooghartige jonge vrouw goed uit de verf te laten komen. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Crosby en Sinatra vs. respectievelijk Cary Grant en James Stewart. Eigenlijk is Celeste Holm de enige die succesvol kan wedijveren met de versie uit 1940. Maar niettemin best leuk.

Toch wel een vermakelijke muzikale comedy die op zijn hoogtepunt is met de scenes die Sinatra & Crosby met elkaar hebben. Maar natuurlijk ook door de vrolijke verschijning van Louis Armstrong, het jazzy randje wat hij in de film bracht heb ik echt van kunnen genieten. Wat een grootheid was hij toch(ook al was het een klein mannetje. )

Het liefdes verhaaltje rondom Grace Kelly deed mij helaas toch wat minder, dat het een voorspelbare kant op gaat mag je dit soort films niet te veel op afrekenen maar het boeide mij helaas allemaal niet zo. Gelukkig maakt de goede muziek en Sinatra, Crosby & Armstrong een hele hoop goed! Vooral de scenes in de nacht zijn super sfeervol en feel-good.

Toch zeker de moeite waard om te kijken.

3*

“Right song, but the wrong girl.”

Charmante film met veel grote sterren die acteren alsof ze op vakantie zijn. Het acteerwerk oogt soms wat houterig, maar het plezier straalt er vanaf. Wanneer Sinatra en Crosby samen een nummer zingen ben je plotsklaps hun wat houterige acteren vergeten. En dit is de laatste rol van Grace Kelly, en ze straalt weer als vanouds. Niet één van haar beste rollen, maar het blijft een genot om naar haar te kijken. High Society is een soort van remake van The Philadelphia Story en heeft niet dat scherpe en sarcastische toontje van die film (en de ijzersterke dialogen), maar High Society is wel een plezierige en vermakelijke film.

Blijkbaar een remake van The Philadelphia Story, maar aangezien ik die nog niet gezien heb, hierbij enkel mijn indruk over deze High Society. Een opgepept fluffy verhaal waarin de Hollywoodsterren zichzelf enigszins parodiëren. Het was de laatste film van Grace Kelly waarna ze zich in het echte leven in nog hogere kringen zou begeven als prinses van Monaco. Op basis van deze laatste prestatie is het geen groot verlies, moet ik zeggen. Al ligt het niet enkel aan haar, de hele productie straalt belegenheid uit, ouwe jongens onder mekaar die samen nog eens een centje willen verdienen, maar verder vind ik weinig overtuigingskracht.

Wat ik van deze film wil onthouden. Ik vond dat Frank Sinatra in het eerste deel van de film een mooie hoed droeg (zwarte hoed met wit lint), heb genoten van het talent van Cole Porter, en de muzikale performances van Bing, Frank en Louis. Alleen het muzikale gedeelte redt de film nog enigszins. Verder leek het een komedie zonder humor. Absoluut geen screwballniveau hoewel het qua uitwerking toch een soort sex comedy zou moeten voorstellen.

Visueel en muzikaal aantrekkelijke film, die al een beetje richting de sixties swingt maar toch nog iets teveel in de brave fifties blijft hangen. Vooral het einde was vrij duf.

Sommige van die technicolor scènes met Grace Kelly lijken wel letterlijk uit Vogue magazine o.i.d. te komen, erg stijlvol gedaan.

Dat is het nadeel van nu. Maar hierdoor vergal je ook het kijkgenot.

Inderdaad laat de term "musical" zitten.

Ik bof dat ik zowel Sinatra als Crosby goede zangers vind. Als acteur is Sinatra weer steeds meer in aanzien gestegen, Crosby zal wel niet meer in aanzien stijgen.

Zo vaak gezien deze film vanwege de geweldige muziek (van Cole Porter). Vorige keer dvd, hup weg ermee. Nu maakt deel uit van must-see musicals box. Dat "must see" bah. Aanvankelijk had ik alweer kan weg maar naarmate de film vordert veranderde de gedachte steeds meer in laat toch maar houden. Dit is net als veel van die jaren '40 muziekfilms. Zo lastig te beoordelen ook.

Ik meende eigenlijk dat Grace Kelly knapper was (in deze film) maar valt best tegen. Ze speelt inderdaad wel matig maar vanwege het deftige karakter van de film ziet ze er wel leuk uit, een modepop die door de film dwarrelt. Verder een wie van de drie-verhaal, die als je hem nog nooit hebt gezien misschien niet eens heel voorspelbaar doet overkomen. Een film die zeemzoet à la Sissi is en eerder als een romantisch drama overkomt. Totdat Sinatra en Kelly in de auto naar de villa rijden en hierdoor wordt het langzaam aan ook steeds beter. Dankzij de muziek, Louis Armstrong en Sinatra heeft het wel wat komische momenten maar toch het had allemaal wel wat vrolijker gemogen. Jammer dit anders was hij misschien toch nog wel weer hoger geëindigd, maar wie weet de volgende keer. Want dit is toch wel weer het tegenovergestelde van Singin' in the rain, het rustige vaak voortkabbelende karakter beviel me eigenlijk wel, het heeft iets grappigs, een ouderwetse zwijmelfilm, die vooral aan het einde niet helemaal rijmt maar door de makers wel handig in elkaar is gezet. Alles ziet er keurig uit met tussendoor muziek om vrolijk te worden.

De dvd heeft Nederlandse ondertitels en het beeld is goed. Het had als extra's wat toelichting mogen hebben. En de muzieknummers apart op een rijtje had ook een meerwaarde gehad. Wel cartoon Millionaire Droopy.