High Society (1956)

Muzikale remake van Philadelphia Story die vooral het kijken waard is vanwege het laatste witte doek optreden van Grace Kelly. Het muzikale deel van deze film wordt gekenmerkt door bizarre timing van een aantal liedjes, waarvan True Love het bekendst is (overigens m.i. nog mooier gezongen door Elvis Presley in febr ' 57 op de soundstage bij concurent Paramount). Muzikaal gezien vind ik de keuze voor Bing Crosby wel te begrijpen, maar qua verhaal vind ik de keuze voor Crosby een regelrechte miscast gezien het huwelijk met de 26 jaar jongere Kelly. Het verhaal op zich heeft weinig om het lijf, maar is beduidend luchtiger dan de (betere) originele versie.

Met Bing Crosby, Frank Sinatra en Louis Armstrong aan boord draait het in deze film natuurlijk om de muziek van Cole Porter. Daar zitten een paar aardige nummers bij (“True Love”, “Well, Did You Evah” en de titelsong). Het verhaaltje, een duplicaat van The Philadelphia Story, is verder maar bijzaak. Dat valt ook te verwachten, want Grace Kelly mist gewoon het talent (zeker in komedies) om —net als Katherine Hepburn met haar perfecte gevoel voor timing in het origineel— de cruciale rol van hooghartige jonge vrouw goed uit de verf te laten komen. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Crosby en Sinatra vs. respectievelijk Cary Grant en James Stewart. Eigenlijk is Celeste Holm de enige die succesvol kan wedijveren met de versie uit 1940. Maar niettemin best leuk.

Tergend gewoon.

Doe eigenlijk maar niet maar dat zal ook wel niet zo snel met slechts 148 stemmen. Het werd destijds met regelmaat rond de jaarwisseling uitgezonden. Maar inmiddels gewoon een rommelmarktfilm. Lekker laten liggen dus, tenzij je ouwe troep verzamelt.

De soundtrack duurt iets langer dan een half uur. Ben je sneller klaar dan zo'n sjiek geforceerd Hollywood film.

Zeg maar rustig gewoon slecht. Hoe die een bekend actrice is geworden. Iemand die tegenwoordig zo speelt kan meteen een razzie verwachten. Ja ze voelt zich hier natuurlijk op gemak tussen die oudere mannen. Als je die John Lund ook ziet wat een hark. Ik vind Sinatra ook niet zo geweldig spelen en over Crosby zal maar geen woorden meer vuil maken. Celeste Holm voegt ook niks toe. Het enige lichtpuntje in de film is Louis Armstrong. De hoogtepunten zijn de muzieknummers, met bekende mensen van die tijd, Armstrong, Crosby en Sinatra. Verder is het niks bijzonders. 2.0

Toch wel een vermakelijke muzikale comedy die op zijn hoogtepunt is met de scenes die Sinatra & Crosby met elkaar hebben. Maar natuurlijk ook door de vrolijke verschijning van Louis Armstrong, het jazzy randje wat hij in de film bracht heb ik echt van kunnen genieten. Wat een grootheid was hij toch(ook al was het een klein mannetje. )

Het liefdes verhaaltje rondom Grace Kelly deed mij helaas toch wat minder, dat het een voorspelbare kant op gaat mag je dit soort films niet te veel op afrekenen maar het boeide mij helaas allemaal niet zo. Gelukkig maakt de goede muziek en Sinatra, Crosby & Armstrong een hele hoop goed! Vooral de scenes in de nacht zijn super sfeervol en feel-good.

Toch zeker de moeite waard om te kijken.

3*

“Right song, but the wrong girl.”

Charmante film met veel grote sterren die acteren alsof ze op vakantie zijn. Het acteerwerk oogt soms wat houterig, maar het plezier straalt er vanaf. Wanneer Sinatra en Crosby samen een nummer zingen ben je plotsklaps hun wat houterige acteren vergeten. En dit is de laatste rol van Grace Kelly, en ze straalt weer als vanouds. Niet één van haar beste rollen, maar het blijft een genot om naar haar te kijken. High Society is een soort van remake van The Philadelphia Story en heeft niet dat scherpe en sarcastische toontje van die film (en de ijzersterke dialogen), maar High Society is wel een plezierige en vermakelijke film.

Blijkbaar een remake van The Philadelphia Story, maar aangezien ik die nog niet gezien heb, hierbij enkel mijn indruk over deze High Society. Een opgepept fluffy verhaal waarin de Hollywoodsterren zichzelf enigszins parodiëren. Het was de laatste film van Grace Kelly waarna ze zich in het echte leven in nog hogere kringen zou begeven als prinses van Monaco. Op basis van deze laatste prestatie is het geen groot verlies, moet ik zeggen. Al ligt het niet enkel aan haar, de hele productie straalt belegenheid uit, ouwe jongens onder mekaar die samen nog eens een centje willen verdienen, maar verder vind ik weinig overtuigingskracht.

Wat ik van deze film wil onthouden. Ik vond dat Frank Sinatra in het eerste deel van de film een mooie hoed droeg (zwarte hoed met wit lint), heb genoten van het talent van Cole Porter, en de muzikale performances van Bing, Frank en Louis. Alleen het muzikale gedeelte redt de film nog enigszins. Verder leek het een komedie zonder humor. Absoluut geen screwballniveau hoewel het qua uitwerking toch een soort sex comedy zou moeten voorstellen.

Visueel en muzikaal aantrekkelijke film, die al een beetje richting de sixties swingt maar toch nog iets teveel in de brave fifties blijft hangen. Vooral het einde was vrij duf.

Sommige van die technicolor scènes met Grace Kelly lijken wel letterlijk uit Vogue magazine o.i.d. te komen, erg stijlvol gedaan.

Dat is het nadeel van nu. Maar hierdoor vergal je ook het kijkgenot.

Inderdaad laat de term "musical" zitten.

Ik bof dat ik zowel Sinatra als Crosby goede zangers vind. Als acteur is Sinatra weer steeds meer in aanzien gestegen, Crosby zal wel niet meer in aanzien stijgen.

Zo vaak gezien deze film vanwege de geweldige muziek (van Cole Porter). Vorige keer dvd, hup weg ermee. Nu maakt deel uit van must-see musicals box. Dat "must see" bah. Aanvankelijk had ik alweer kan weg maar naarmate de film vordert veranderde de gedachte steeds meer in laat toch maar houden. Dit is net als veel van die jaren '40 muziekfilms. Zo lastig te beoordelen ook.

Ik meende eigenlijk dat Grace Kelly knapper was (in deze film) maar valt best tegen. Ze speelt inderdaad wel matig maar vanwege het deftige karakter van de film ziet ze er wel leuk uit, een modepop die door de film dwarrelt. Verder een wie van de drie-verhaal, die als je hem nog nooit hebt gezien misschien niet eens heel voorspelbaar doet overkomen. Een film die zeemzoet à la Sissi is en eerder als een romantisch drama overkomt. Totdat Sinatra en Kelly in de auto naar de villa rijden en hierdoor wordt het langzaam aan ook steeds beter. Dankzij de muziek, Louis Armstrong en Sinatra heeft het wel wat komische momenten maar toch het had allemaal wel wat vrolijker gemogen. Jammer dit anders was hij misschien toch nog wel weer hoger geëindigd, maar wie weet de volgende keer. Want dit is toch wel weer het tegenovergestelde van Singin' in the rain, het rustige vaak voortkabbelende karakter beviel me eigenlijk wel, het heeft iets grappigs, een ouderwetse zwijmelfilm, die vooral aan het einde niet helemaal rijmt maar door de makers wel handig in elkaar is gezet. Alles ziet er keurig uit met tussendoor muziek om vrolijk te worden.

De dvd heeft Nederlandse ondertitels en het beeld is goed. Het had als extra's wat toelichting mogen hebben. En de muzieknummers apart op een rijtje had ook een meerwaarde gehad. Wel cartoon Millionaire Droopy.