Gummo (1997)

Herzien in aanloop naar Spring Breakers.

Jaren geleden gezien voor mijn MM tijd en ik ken geen cineast die hate it or love it werkjes maakt als Harmony. Lelijk en mooi tegelijk, concept werkt niet goed als film maar ook weer wel. Zoveel uitersten maar Harmony doet het. De visie van Korine is interessant en zeer confronterend. Ook vrij mooi eigenlijk maar eerlijk gezegd werkt het aan de andere kant niet als full feature.

Gemengde gevoelens blijven al zit er wel een verhoging in. Blijf het een lastig geval vinden die films van Korine. Vooral zijn eerste twee.

Korine heeft geen doel bij het maken van films, althans niet bij Gummo, het enige doel is verschillende, absurde sketches en gebeurtenissen samengooien in een full feature film. Wat "de jeugd wel niet doet" heeft er niks, nada, noppes mee te maken. Daarbij probeerd Korine een sfeer te creeëren die geen enkele andere film ooit heeft gedaan. Je kan zeggen dat je denkt te weten hoe Gummo in elkaar zit, maar niemand weet 't. Ik denk dat zelfs Korine niet weet wat hij hiermee deed, daarbij werd ook een heleboel geïmproviseerd.

Voor de zoveelste keer herzien, dit blijft in mijn ogen een 'heerlijk' verontrustend en fascinerend stukje anarchistische cinema dat me op een of andere manier telkens weer weet te boeien. De bizarre sfeer die Gummo oproept herken ik in geen enkele andere film terug. Meesterwerkje.

Zojuist gezien, op het sfeertje na gewoon een van de slechtste films die ik gezien heb, ik ben zeker niet afkerig van aparte films maar dit kon me geen moment boeien eerlijk gezegd

Ik snap niet dat dit vertoon een film genoemd mag worden! Wat wil Korine in godsnaam zeggen met zijn Gummo?

Donderdag 21 maart en vrijdag 22 maart te zien in Filmhuis Cavia (A'dam)

In voorvertoning van Spring Breakers? Time to mindfuck some peeps.

niets.

We gaan even serieus blijven, Gummo is een verzameling verontrustende, nietszeggende sketches met niks te vertellen. Maar de scherpe dialogen, de 'poëtische vibes', voor hoever het gaat, de gritgrijze, grauwe en tegelijk kleurrijke personages zijn echt fantastisch. Bij Gummo kàn je anderhalf uur lang naar die domme sketches kijken omdat zo ontzettend fascinerend zijn. Gummo heeft mij stom geslagen, een bewijs dat vreselijk lelijke films ook een schone kant hebben.

... dan wil Korine toch toch wél iets vertellen/overbrengen, niet?

+ "sketches" vind ik een ongelukkige benaming.

ik vind dat je gummo eerder "moet" bekijken als een bewegend fotoboek van vergeten mensen in een vergeten plaats - xenia, ohio - waar niet toevallig een orkaan is gepasseerd. afstotend maar toch aantrekkelijk. voyeuristisch, ja, maar ook meevoelend en (vaag woord) poëtisch. niet van "kijk eens wat een marginaal volk".

een gevoelsfilm, en wat mij betreft helemaal raak.

ik denk overigens dat spring breakers juist die 'schoonheid' gaat zoeken in nepheid, overdrijving, snoepkleurtjes, bikinis, disney, hiphop, blingbling...

Ja, je verwoord het zoals ik bedoel hoor. Korine wil iets overbrengen, maar is er niet mee bezig hoe, of het lukt, of dat het misschien al is gebeurd. Dat wou ik vooral zeggen, maar goed.

Vond het toch wel erg sterk. Had nog niks van Korine gezien, dat moest met het oog op Spring Breakers veranderen.

Eigenlijk zat ik er al snel lekker in. Voor een film met een A --> B verhaaltje moet je hier niet zien. Het is een collage aan momenten van een aantal (groepjes) personages in een tamelijk kansloos leven. Zie verder ook niet hoe dit iets wil vertellen, het is echter wel een kliek louter domme, lelijke en kansloze mensen met het nodige cynisme geobserveerd door de kijker die er zeker van is ver weg te wilen blijven van Xenia, Ohia.

Manier van filmen en vertelwijze vond ik subliem passen. Personages boeiden me wel, slim ook om ter contrast een eenzaam geval er tussen te laten lopen die afgezien van zijn konijnenoren nog het meest normaal oogt. Vond ik goed werken.

4*

Life's a gift full of dreams and illusions. Life is great. Without it you'd be dead.

Ongezien. Goed. Uniek en bizar. Vanuit experimenteel standpunt, maar zeker ook vanuit filmtechnisch standpunt. Korine geeft de onderklasse een gezicht. En ik vind het prettig dat we dit te zien krijgen als tegengewicht voor alle fijngepolijste koppen, diepzinnige dialogen en computer geanimeerde hoogstandjes. Want ook zo is de wereld. En via het medium film kun je dit op anderhalf uur heel goed weergeven. Korine is nogal direct en expliciet hierin, iets wat ik uiteindelijk eerder kan prijzen dan vervelend vind.Hij geeft, heel observerend, deze prent af, net als in het fenomenale Kids, waar hij het script voor leverde.

De afwisseling tussen de handheld shots, gepaard met de vaak repetitieve geluidsfragmenten, interviews of contrasterende nummers (Orbison), en de verdere gang van zaken in Xenia, Ohio laat je telkens weer verassen. De verdomd naturel acterende gastjes (veel van de straat gepikt) geven deze film een unieke gloed.

Het is gewoon verdomde rauw en echt. En je voelt dit of je voelt dit niet. Je wilt dat geloven of niet. Fuck it, 4,5*

Tegenvallende film waarin een aantal kinderen wordt gevolgd in een klein stadje. In mijn ogen een aaneenschakeling van onbegrijpelijke en nietszeggende scenes. De wat lelijke look van de film komt wel goed overheen met de freakshow die je voorgeschoteld krijgt.

Dit is het geval voor iedereen, het gaat er gewoon om of je er iets achter gaat zoeken of niet. Nee, dat is zelfs niet noodzakelijk, het gaat er gewoon om of je het juiste wel uit die scènes hebt opgepikt.

Waarschijnlijk niet dan.

Er is ook niet 'het juiste'.

Gummo is en blijft een one-of-a-kind film, hoeveel je ook zoekt en graaft naar gelijkende cinema. De gekozen structuur, bestaande uit tableaus, variërend van geënsceneerd tot nonchalante documentaire registraties, werkt gewoon erg goed. Dit wordt alleen maar versterkt door de variatie aan beelddragers, die ieder hun eigen esthetische kwaliteiten kennen. Niet alles is even beklijvend of goed, maar - ik heb het al eerder aangehaald - de woorden van Petra van der Ree in de filmkrant vatten het mooi samen:

"Wat je van Gummo vooral bijblijft is een sfeer, een paar scènes, een aantal personages. Is dat genoeg? Ja, dat is genoeg als de indruk die ze achterlaten sterker is dan de meeste films in hun geheel kunnen maken.”

Dat vind ik een beetje 'groter' maken dan het is. Zo heb ik bij zoveel films dat er wel iets bijblijft van een sfeer, een scène of een personage (dat meer indruk maakt dan andere films in geheel), maar dat zijn dan wel films die daarnaast ook goed zijn op andere vlakken, wat ik bij Gummo miste.

Ik vind dit nou bij uitstek een film waarbij bepaalde situaties en personages je meer bijblijven dan het vertelde verhaal of de film in zijn geheel. Daar leent Gummo zich uitstekend voor, juist door zijn fragmentarische karakter.

Ja ben ik mee eens, da's het logische gevolg van de fragmentarische insteek en dat er sowieso amper verhaal is, maar dat het dan meer beklijft dan scènes uit andere films (of zelfs gehele films) heb ik totaal niet.

Ik wel. Quote vat het inderdaad goed samen!

Saaie, nietszeggende film.

Vond het geen straf om hem gekeken te hebben maar zal hem absoluut geen tweede keer zien.

Twee weken terug eindelijk eens herzien. Vond de film nog steeds staan als een huis. Meeste scènes maakte toch nog steeds wel indruk. De titel waarover de tijd dat ik op IFFR rondloop de grootste buzz toen was, samen met Blissfully Yours van Weerasethakul.

Ben er geloof ik nog niet helemaal over uit wat ik nou uiteindelijk precies van de film, of van Harmony Korine als filmmaker vind. Wel denk ik dat er door alle absurditeit (door sommige hier, als ik me niet vergis, als geforceerd bestempeld) wel degelijk veelzeggende momenten te zien zijn.

Zo vond ik de scene waarin twee jonge kereltjes op een puinschroop volwassen mannen imiteren (hun vaders? De mannen uit hun gemeenschap?) in de botviering op de jongen met de konijnenoren, verre van nietszeggend. Tegelijkertijd zag ik ook momenten van tederheid in de scènes met de drie zusjes. Ik zag een (naar mijn idee behoorlijk geslaagde) absurdistische fragmentarische verbeelding van een uitzichtloos bestaan in een gemeenschap waarin iedereen langs en met elkaar leeft en daarbij zijn eigen normen en waarden creeert en hanteert.

Gummo is een beetje een love it or hate it geval, en ik geloof dat ik dan toch meer naar de love it kant neig. Al is het alleen maar omdat ik voor het eerst sinds tijden weer eens echt een beetje uitgedaagd werd en de film me na kijken langer heeft beziggehouden dan een half uur.

" Korine would later receive love letters from Jean-Luc Godard after he saw the film. "

Harmony-Korine.com

Mooi debuut van Korine. Een hartverwarmend portret van een white trash community dat 'verloren' is. Veelal van documentaire-aard getuige de scenes met een hand-held camera waarin 'het tuig' geinterviewd wordt. Het maakt het allemaal zeer menselijk.

Het probleem is echter dat de vele non-acteurs hier en daar het niet kunnen laten stiekem hun ogen op te slaan richting de camera tijdens een actie (waardoor het realiteits-effect verloren gaat). Maar het allergrootste debacle van de film is de scene waarin een homoseksuele jongeman (verrek, Korine himself) z'n verhaal doet en geknuffeld wil worden door een negroïde lilliputter. Die scene mocht best verloren gaan in de prullenbak waarna gemaskerde mannen en vrouwen die later seksueel kunnen berijden zo'n 20 jaar later. Laat ik Korine nu niet op rare ideeën brengen...

Het mag gezegd worden dat Roy Orbison's klassieker Crying hier fan-tas-tísch gebruikt wordt. Ik kreeg het warm.