Marnie (1964)

Sean Connery op z'n best!

Ik las ergens dat Marnie Hitchcock's meest Freudiaanse film is en dat klopt wel vind ik.

Tippi Hedren kende ik niet, maar ze speelt erg overtuigend de psychisch gestoorde vrouw.

Deze film is minder spannend dan andere Hitchcock films, maar is toch heel boeiend.

Wel aardig. Connery speelde erg goed maar van Hedren werd ik niet warm of koud. Ze acteerde veel te overdreven. De tijd heeft ook niet veel goeds voor deze film gedaan, sommige dingen waren echt te nep (val van dat paard, geschilderde boot en t allernepste: de gang op dat schip, zo duidelijk geschilderd). Toch ben ik wel wakker gebleven bij deze film en dat wil toch ook wat zeggen. 3*.

Marnie was een van de latere Hitchcockfilms, gebaseerd op een roman van Winston Graham. Grootmeester Alfred had eerst gedacht aan een comeback van Grace Kelly in de rol van Marnie, doch de Grimaldi's van Monaco zagen hun prinses niet in de huid van een kleptomane kruipen. Dan koos Hitch maar voor een ander favoriete: Tippi Hedren, die hij het jaar daarvoor lanceerde in The Birds. Helaas is haar vertolking van Marnie ondermaats en slaagt ze er niet in het - toegegeven - zeer ingewikkelde personage voldoende geloofwaardig over te brengen. In de mannelijke hoofdrol zien we een jonge, aantrekkelijke Sean Connery. Marnie werd indertijd om diverse redenen gezien als een misser, vanwege te weinig suspense en te lang. Doorheen de jaren zijn de critici anders gaan denken over deze prent en ze beschouwen hem nu als een zeer Hitchcockiaans werk. Marnie is immers volgepakt met technische hoogstandjes, subtiele wreedheden, verwijzingen naar seks, zwarte humor en Freudianismen. Het blijft dus een bijzonder interessante film, voor de Hitchcock-liefhebbers alleszins een must...

Het eerste uur was wel leuk, daarna werd het mij wat te veel een Freudiaanse zeurfilm die overeind wordt gehouden door met name Sean Connery. Met Marnie als personage dat wel heel direct (en nogal onsubtiel) lijkt opgetrokken te zijn uit psycho-analytische clichés.

2.5*

Probeer The Man Who Would Be King eens, zou ik zeggen. Die bevat Connery's beste rol. Maar zijn rol in Marnie krijgt wat mij betrefd de tweede plaats. Erg goede rol, ook al was het mij niet altijd even duidelijk of ik hem nou sympathiek moest vinden of niet.

Dat kenmerkt de film Marnie wel een beetje. Ik vind hem zeker tot de betere Hitchcocks behoren, maar naar mijn mening is het, net als Shadow of a Doubt, een onevenwichtige goede film. Heel veel bevalt me, maar sommige dingen hadden beter gemoeten.

Hiermee verwijs ik niet eens naar het decor met die haven op de achtergrond. Het had natuurlijk ook gewoon in het echt gefilmd kunnen worden, maar ik vond het wel iets hebben. Op een bepaalde manier is het zelfs charmant.

Meer moeite heb ik met het hele psychoanalytische gebeuren af en toe, maar dat ligt niet zozeer aan de film als wel dat ik helemaal niets met psychoanalyse in het algemeen heb. Want eerlijk is eerlijk, psychoanalyse wordt nergens zo sterk verbeeld als in deze film. Het voelt af en toe wat simpel aan in theorie, maar Hitchcock is zo'n goede regisseur dat hij het toch indringend weet te filmen. Hedren wisselde als actrice erg in de film naar mijn mening. De ene scène vond ik haar geweldig acteren, de andere weer erg matig. Een echte lijn zat daarin echter niet. Andere actrices uit eerdere Hitchcocks, zoals Grace Kelly en Ingrid Bergman hadden dit wellicht beter volbracht.

Marnie is verder eigenlijk nauwelijks een thriller, al zit er een leuke spannende scène in wanneer Marnie de kluis op haar werk leeghaalt en er ineens een schoonmaakster opduikt. Daarnaast lijkt de flashback op het einde een beetje te steunen op het horrorgenre. Erg beklemmend moment. De rest van de film is meer een psychologisch drama. Boeiend blijft het altijd.
4*

In het algemeen vallen films die niet over 'de man die zijn onschuld moet bewijzen' gaan bij mij meer in de smaak en wanneer hij op de psychoanalitysche toer gaat kan ik hem dat zeker niet kwalijk nemen. Zoals de latere Hitchcocks bevat ook Marnie een geweldig verhaal met een interessant uitgangspunt, maar Hitchcock slaagt er om één of andere reden nooit in om daar echt iets bovengemiddeld van te maken.

Ik ben het met vele eens dat de Freudiaanse theorieën wat te simpel in het verhaal ingewerkt worden en dat Tippi Hedren niet die geweldige getalenteerde actrice is die zo'n complex personage kan dragen. Het lukt haar om een karakter mysterieus en koel te houden, maar wanneer het erop aankomt meer diepgang in haar personage te steken bakt ze er weinig van en gaat ze er soms zelfs een beetje over. Sean Connery en de actrice die de moeder speelt vond ik het best geacteerd.

Het einde maakt veel goed en leunt dicht tegen het horrorachtige aan, vooral dankzij de fantastische muziek van Hermann! Wat een man!

Een hele aardige Hitchcock, maar duidelijk een stuk minder dan zijn meesterwerken. De film voelde vooral ouderwets en nogal knullig aan. Met name het gebruik van rood was zeer overdreven. Boeiend blijft het gelukkig wel. Met name Sean Connery speelt heel sterk. Opvallend is trouwens ook hoe slecht sommige scènes gefilmd zijn, namelijk heel gedateerd, wat voor mij duidelijk maakt dat de tijd van Hitchcock wel afgelopen was na deze film.

Een iets mindere Hitchcock die, na een aantal meesterwerken, door de aanwezigheid van Connery en Hedren toch nog behoorlijk in de smaak valt. Goed.

Wat mij betreft de minste van Hitchcock die ik tot op heden mocht aanschouwen. Weinig humor en van de suspense sloeg ik ook niet steil achterover.

Het acteren van Hedren en Connery is okay en tillen de film voor mij nog net naar een krappe voldoende, maar de special effects zijn toch af en toe tè lachwekkend. Bovendien duurt de film wat mij betreft te lang. Er komt inderdaad geen einde aan!

Spannende en interessante film met behoorlijk goede sfeer.

Duurt net iets te lang.

Acteerwerk is goed.

3,5 ster

Weer een Hitchcock die niet tegenviel!

Hitchcock is nu ook heel duidelijk in beeld trouwens! hij kijkt zelfs in de camera!

Over de film: De film heeft een langzame opbouw, maar weet door de manier van het brengen toch boeiend te blijven en nergens echt langdradig te worden.

Vond de ontwikkeling en alle weetjes over de vrouw ook goed uitgewerkt, je krijgt als kijker net steeds weer iets meer over haar te weten waardoor de aandacht vol aanwezig blijft.

Ook Sean Connery vond ik erg goed! hij speelt erg overtuigend en doet deze film zeker goed! ook zijn opmerkingen en zijn sarcastische kant is leuk naar voren gebracht.

Het einde vond ik helemaal passend, en het liet me achter met een tevreden gevoel!

Beetje een vergeten Hitchcock aan de stemmen te zien? jammer hoor! want deze mag gerust tussen de grote klassiekers genoemd worden.

4,5 sterren!

interessante hitchcock. hier zie je duidelijk dat hij zijn ideeën over freud weer naar voren laat komen. misschien door al het gepraat en de toch wel ingewikkelde psychologische verhaallijn moeilijk te begrijpen. het is te begrijpen dat hij daardoor misschien langdradig overkomt. toch wel een mooie ontknoping, zat toch wel aardig wat suspence in.

verder stoorde ik wel heel de film aan het panische gedrag van tippi hedren, maar misschien is het juist daarom goed geacteerd

Toch wel een weinig memorabele Hitch, die veel te veel tijd nodig heeft om tot de finale-conclusie te komen. Tussendoor een wat langdradig verhaal rond niet altijd even geloofwaardige karakters. Connery doet het aardig, Hedren werkt vooral op de zenuwen. Een echte spanningsboog is ver te zoeken.

2*.

Matige Hitchcock, die een doorgedraaid verhaal kent waar de geloofwaardigheid ver te zoeken is. Marnie is voorlopig de minste Hitchcock die ik gezien heb. Connery is dan nog wel prima, maar helaas werkt Tippi Hedren je 130 minuten lang op de zenuwen. De film duurt eigenlijk ook wat te lang en is soms erg saai. Verder zag het er allemaal wel ´´mooi´´ uit, maar vond ik het dus maar matig allemaal. Hitchcock was toch wel een beetje de weg kwijt geraakt na The Birds. Ik hoef films als Torn Curtain en Topaz niet echt te zien voorlopig. Ik bekijk liever wat oud werk van de man. Dit was zeker niet best in ieder geval.

Matige film. 1,5*

Een schandalig onderschatte en zeer intrigerende Hitch. Verwacht geen spannende thriller over 'murder must foul', Marnie is eerder een 'gendermystery'.

Kenmerkend voor zijn tijd (de tweede feministische golf van de jaren '60) is het hoofdpersonage een vrijgevochten vrouw. Ze is niet getrouwd, maar weet toch haar moeder te onderhouden. Er wordt dan op een Freudiaanse en vooral nogal bedenkelijke wijze geïnsinueerd dat Marnie pathologisch frigide en seksueel gefrustreerd is, m.a.w. een sterk mannelijk figuur in haar leven nodig heeft. Sean Connery kan die rol natuurlijk perfect vervullen en speelt het prototype van een patriarch: beschermend en dominant.

Toch is dit niet louter een misogyne prent. Net als altijd bij Hitchcock komt er veel ambiguïteit bij kijken: het personage van Connery mag misschien sympathiek en behulpzaam overkomen, zijn interesse in Marnie (kwetsbare, mysterieuze kleptomane) en de machtspelletjes die hij met haar speelt kunnen zeker pervers genoemd worden. Ook de filmische benadering van het personage Marnie is erg voyeuristisch, ze wordt constant in beeld gebracht als soort enigmatisch lustobject.

De film creëert een prachtig contrast tussen gemoedelijk (de theme music, de kleurrijke invulling) en sinister. Zelfs wanneer het mysterie op het einde opgelost is en Marnie 'genezen' is, vind ik dat er een soort dreigend sfeertje achterblijft. Zeer suggestief.

De mise-en-scène is overigens duidelijk expressionistisch. Dat blijkt uit het gestileerde acteerwerk, de geschilderde theatrale decors en het gebruik van 'rear projection'.

Tweede Hitchcock en toch ook weer een goeie.

Hoewel dit niet echt beklemmend spannend is, weet Hitch het toch wel interessant te houden. Lange tijd weet men niet echt wat er precies aan de hand is met Marnie, maar naar het einde toe wordt dat natuurlijk duidelijk. En hoewel het allemaal logisch is, was het niet echt super. Nogal veel psychologisch geklets. Maar uiteraard in beperkte mate.

Sean Connery acteert ijzersterk. Hij past ook goed in dit soort stijlvolle rollen waarin z'n schermprésence tot z'n recht komt.

Tippi Hedren vond ik niet helemaal overtuigen. Af en toe slecht zelfs, maar het moet gezegd dat deze rol wel niet zo makkelijk was.

Zonder veel spanning, toch een leuke sfeer met die typische(?) violenmuziek. Zo nu en dan een beetje bombastisch.

De autoscènes zien er wel niet al te best uit.

Krappe 4

Goeie psychologische thriller waarin een leugenaarster/dievegge een nieuwe baan vindt, en haar nieuwe werkgever verliefd op haar wordt. Technisch is de film dik in orde met uitstekend camerawerk en een spanningsverhogende score van Bernard Herrmann. Maar het verhaal is soms iets te langdradig. Sean Connery zet een goeie rol neer en Tippy Hedren weet niet altijd te overtuigen (op de sterke eindscene na). Verder ademt de film Hitchcock in alle facetten.

Een film die me toch wat tegenviel...

Aan Sean Connery zal het in ieder geval niet gelegen hebben: hij doet het - zoals ik het van hem gewoon ben - meer dan goed. Over de prestatie van Tippi Hedren ben ik iets minder enthousiast: in het algemeen acteerde ze wel goed, maar haar angstaanvallen kwamen nogal ongeloofwaardig over. Het grootste probleem van Marnie - en dan heb ik het over de film en niet over het personage - is dat het allemaal nogal langdradig is. De film begint nochtans redelijk goed, maar al gauw zwakt het af tot een middelmatig drama.

Aardige film, maar voor Hitchcock begrippen niet zo heel bijzonder.

Wat vooral tegenvalt aan de film, is de rol van Tippi Hedren, die het hoofdpersonage Marnie speelt. Nu is het ook bepaald geen gemakkelijke rol om te spelen,. De rol vraagt behoorlijk veel van de actrice. En juist bij zulke rollen zie je dan vaak of iemand getalenteerd is of niet en Hedren valt hier wat mij betreft lelijk door de mand . Ze slaagt er namelijk niet in om altijd even geloofwaardig over te komen. Tegenspeler Connery is daarentegen juist erg op dreef. De ontspannen manier waarop hij af en toe zijn cynische tot zelfs sarcastische uitspraken doet is erg vermakelijk om te zien.

Het verhaal zelf is verder best goed uitgewerkt. Beetje bij beetje kom je als kijker meer te weten over wat er nu precies mis is met Marnie. Dat gegeven is op zich best interessant en samen met het prima spel van Connery houdt dat de film nog redelijk overeind. Dat Marnie telkens schrikt van rood is overduidelijk, alleen de overdreven manier waarop het in de film verwerkt zit, is visueel niet zo mooi. Qua spanning valt het ook ietwat tegen, want dat is er eigenlijk niet. Alleen het stelen van het geld, waarbij de schoonmaakster opduikt, heeft dat wel in zich zitten en is ook een erg sterke scène moet ik zeggen.

Helaas heeft de film te weinig van dit soort momenten om zich te mogen rekenen tot de betere films.

3,0*

You Freud, me Jane?

Enkele weken geleden had ik Marnie en To catch a Thief gekocht om mijn Hitchcock-collectie wat uit te breiden. To Catch a Thief bleek weer zo’n pareltje van Hitchcock te zijn, dus was ik erg benieuwd welke kant het zou opgaan met Marnie, één van de laatste klassiekers van de meesterlijke regisseur.

De reden waarom ik Hitchcock films zo geweldig vind (en waarschijnlijk nog veel andere mensen), is dat hij meesterlijk is in het creëren van spanning en zijn films altijd een geweldig mysterieus randje kan geven. To Catch a Thief was in dat opzicht weer een geweldige Hitchcock, maar bij Marnie daarentegen heb ik nauwelijks op het randje van mijn zetel gezeten. Natuurlijk was de scène waar Hedren het geld uit de kluis van Rutland steelt wel erg sterk. Hier liet hij duidelijk zien dat hij zijn oude kunstjes nog niet verleerd was, maar bij die ene scène bleef het dus wat betreft suspense. Misschien was het gewoon niet zijn bedoeling om een spannende film te maken, maar wel om gewoon een interessant en sterk verhaal te vertellen. Daar slaagt hij toch ook niet helemaal in, want er waren wel degelijk wat mankementen. De psychische afwijkingen van Marnie zijn vrij gemakkelijk te verklaren en daardoor komt de climax niet echt helemaal tot zijn recht. Haar afkeer voor mannen, schrik voor het onweer en haar misselijkheid bij felle rode kleuren. De scène bij de moeder thuis waar alles samenkomt, is niet meer dan een bevestiging van wat er al vermoed werd. Gelukkig is er nog de muziek van Bernard Hermann die sommige scènes nog weet op te smukken, want visueel is dit ook het zwakste wat ik al van Hitchcock heb gezien.

Tippi Hedren wordt hier vrij hard afgekraakt voor haar acteerprestatie en daar is zeker wel iets van waar. De scènes waar ze steeds mama mama aan het roepen was, irriteerde ze mij enorm. Voor de rest vond ik dat ze haar rol vrij degelijk neerzette, maar nergens wordt ze echt hoogstaand. Natuurlijk had ik veel liever gehad dat Grace Kelly de rol van Marnie had aangenomen. Zij was dan ook de eerste keus van Hitchcock, maar ik betwijfel toch of ze het echt beter had kunnen doen want deze rol mag zeker niet onderschat worden. Ik heb Kelly alleen nog maar in Rear Window en To Catch a Thief gezien, maar daar gaat het veel minder emotioneel aan toe dan in Marnie. In ieder geval heb ik me niet al te veel zitten te ergeren aan Hedren, maar ze moet toch duidelijk de duimen leggen voor Sean Connery. Nu ben ik niet direct een fan van Connery. Zijn Bond films liggen ver in mijn geheugen en in The First Great Train Robbery vond ik hem zeker niet memorabel. Hier slaagt hij er wel in om zijn personage geweldig neer te zetten. Sowieso heeft hij charisma te over en door hier en daar wat cynische opmerkingen te geven, zorgt hij ervoor dat deze film naar een hoger niveau wordt geduwd. Iets wat altijd terugkeert in de films van Hitchcock zijn de opmerkelijke rollen voor de moeders. In The Birds was dat een serieus minpunt, maar sindsdien gaat het er alleen maar op vooruit. Niet dat de rol van Marnie’s moeder hoogstaand te noemen valt, maar zolang ze niet irritant worden is het voor mij prima. Verder is het rolletje van Diane Baker erg vermakelijk, maar zij had dan ook de makkelijkste taak van heel de cast.

Tja, duidelijk de minste van Hitchcock die ik tot nu toe heb gezien. Nu ja, ik heb alleen nog maar zijn vier bekendste, The Birds en To Catch a Thief gezien, dus waarschijnlijk zal ik in de toekomst nog een mindere van hem tegenkomen. Marnie mag dan wel zijn meest freudiaanse film genoemd worden, de spanning in de film is Hitchcock onwaardig. Tippi Hedren is geen storende factor maar memorabel is ze ook niet. Gelukkig is Connery wel op niveau en is de muziek van Hermann zeer aangenaam, want anders was dit een regelrechte flop.

2.5*

Aardige Hitchcock-film. Geen thriller dit keer, maar meer een psycho-analytisch werk. Hoofdpersoon Sean Connery speelt als een baas. Zijn tegenspeelster Tippi Hedren heeft een lastigere rol als vrouw vol trauma's en paniekaanvallen. Soms iets te hysterisch wat mij betreft, maar goed. Het zorgt voor een paar intense indrukwekkende scenes. Overall gezien wel wat aan de langdradige kant.

Ah wat is die Tippi Hedren irritant zeg, verschrikkelijke stem en volstrekt ongeloofwaardig. Voor de rest doet Sean Connery het wel okay maar het plot is voor de rest ook niet zo bijster ingenieus. Wel een paar prachtige Hitchcock suspense momenten en geweldige shots, zoals op het moment dat Marnie de kluis van Rutland kraakt en de schoonmaakster dichterbij komt. .

Maar door de gigantische miscast, de voorspelbaarheid van het verhaal verveelde ik me dood, en dan duurt de film ook nog eens meer dan 2 uur..

2*

Ook Alfred Hitchcock sloeg weleens de plank vreselijk mis. 'Marnie' is wat mij betreft daar het bewijs van. Dit is één van de minste films die ik zag van de beste man. Eigenlijk zag ik maar weinig Hitchcock terug in deze prent; zo'n scene dat Marnie de kluis van Rutland leeg haalt, terwijl de schoonmaakster om de hoek komt, is één van de weinige echte Hitchcock scenes. Direct één van de beste momenten uit de film.

Verder is het vooral Tippi Hedren waar ik echt niks mee kan in deze film - beginnend met haar zeer matige acteerprestatie. Verder vond ik haar gewoon vervelend en ongeloofwaardig. Het verhaal en de uitwerking ervan zijn bijzonder matig, soms tegen het stompzinnige aan. Met het kleurgebruik (Technicolor) zit het altijd goed, maar vond de muziek soms ook te overdreven aanwezig. Behoorlijke tegenvaller. Jammer.

Wat mij betreft de op één na minste film van Hitchcock (de minste vind ik "The trouble with Harry"). Het verhaal is redelijk, maar het lijkt wel of de hoofdrolspelers in de verkeerde film zijn beland.

Aardige Hitchcock die inhoudelijk best interessant is, maar als film niet altijd even goed. Het voelt allemaal wat gedateerd aan, sommige decors en effecten zijn brak en het tempo is lang niet altijd even sterk. Daarnaast heb je zo halverwege de film wel het idee waar de film heen wil en dat slot kon dus ook niet echt indruk op me maken. Deels lag dat ook aan Hedren die vooral heel theatraal aan het schreeuwen is en bij mij vooral irritatie opwekte. Haar acteerwerk is de laatste scène zat tegen het lachwekkende aan. Daarentegen is Connery in topvorm en zet een heerlijke rol neer, een beetje in de stijl van Bond zij het net wat anders, maar wel met dezelfde charme en nonchalance. Die combinatie van die twee hoofdrolspelers deed me denken aan Gone With the Wind: hysterisch wijf naast rustige charmeur, al was Vivien Leigh wel overtuigender omdat haar rol dat ook vroeg. De rol van Hedren vraagt dat helemaal niet. Ook Diane Baker is erg fijn, naast dat ze bloedmooi is. Maar verder is de film ook best goed te kijken en is het tempo vaak genoeg ook wel prima en vermaakt daarmee behoorlijk. 3,0*

Marnie is een van de laatste films van Alfred Hitchcock en vormt het einde van de meest succesvolle periode in zijn carrière. De film flopte niet, maar leed wel onder negatieve reviews. Na The Birds heeft Hitchcock nooit meer een groot commercieel succes kunnen maken.

Marnie is kleptomaan, ze reist van stad naar stad en zoekt werk bij grote bedrijven, om vervolgens de kas leeg te roven en een andere identiteit aan te nemen. Als ze bij Rutland & Co solliciteert herkend de eigenaar van het bedrijf haar van toen ze werkte voor een zakenrelatie. Als ze eenmaal de diefstal heeft gepleegd confronteert hij haar...

Er gaan veel verhalen de ronde over hoe de samenwerking tussen Tippi Hedren en Hitchcock verliep tijdens de productie van Marnie. Het is in ieder geval zeker dat de twee grote ruzie kregen en nooit meer met elkaar wilde samenwerken. Toch vind Hedren Marnie wel haar beste rol en ze speelt dan ook zeker niet slecht. Met name later in de film weet ze het overtuigend te brengen. Sean Connery deed het ook wel goed, al was zijn rol verder niet heel erg bijzonder. Ik kan me voorstellen dat men destijds meer van hem had verwacht, zijn charisma komt in ieder geval wel goed over.

Het duurt even voordat de film opgang kwam, maar zoals we van Hitchcock wel kunnen verwachten, weet de film de aandacht prima vast te houden. Echt seks zit niet in de film, maar voor 1964 maakt Hitchcock het al aardig bond. Zo krijgen we een verkrachting voorgeschoteld en in de flash-back scène ook prostitutie. De manier waarop het jeugdtrauma in de film naar voren komt doet me heel erg denken aan de films van Dario Argento, waar de moordenaar eigenlijk altijd een jeugdtrauma heeft. Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat Argento destijds Marnie heeft gezien en dat de film hem heeft geïnspireerd voor Profondo Rosso.

De film is weer mooi geschoten en er zaten een aantal gave close-ups in. Het straatje in Baltimore was ook een schitterend set-stuk en de scènes op paard waren sterk in beeld gebracht. De laatste keer dat Bernard Herrmann met Hitchcock samenwerkte. Nadat Hitchcock zijn score voor Torn Curtain weigerde is Hermann voor bekende Hitchcock-fans zoals Brian De Palma muziek gaan maken.

Hitchcock maakt in de film meerdere verwijzingen naar Edgar Allan Poe. Marnie's achternaam is Edgar en alle locaties die in de film zijn genoemd zijn woonplaatsen van de 19e eeuwse schrijver. Het thema over psychologisch trauma is ook typisch Poe. In een interview heeft Hitchcock ooit gezegd dat de verhalen van Poe hem hebben geïnspireerd voor zijn Suspense-films.

Hitchcock heeft een cameo als iemand die uit een hotelkamer komt aan het begin van de film. De relatie tussen de hoofdpersoon en haar moeder is typerend voor Hitchcock en ook de Freudiaanse-motieven zie je vaak in zijn werk terug.

Marnie is mischien niet een van Hitchcock's beste films, maar ook zeker geen slechte. De film heeft een prima uitgangspunt en is weer mooi in beeld gebracht. Heel spannend wordt de film nergens, maar boeiend blijft het wel.

Marnie is toch wel de minste van Hitchcock die ik tot dusver zag. Niet dat de film zo gek slecht was, zeker niet, maar het verhaal boeide me in zijn geheel toch iets minder. 130 minuten is toch net te lang. Zoals ook hier al meermaals aangehaald was de roofscène in combi met de poetsvrouw één van de hoogtepunten. Hoewel het een volledig beeld was, heb je de indruk dat het precies een splitscreen was. Erg mooi gedaan.

Marnie, met na The birds opnieuw met Tippi Hedren in de hoofdrol werd geflankeerd door de charismatische flamboyante Sean Connery in de hoofdrol. Na de naar verluidt seksuele avances van Hitchcock en de weigering hierop in te gaan door Hedren, kwam haar carrière in het slop terecht. De rol van Hedren als Marnie is matig te noemen als geesteszieke vrouw. Mark (Sean Connery) mag dan wel nobele intenties hebben, hij gaat toch van het gedachtegoed uit dat een man een vrouw bezit. De film van een dievegge en gedaanteverwisseling komt ook in andere films van Hitchcock voor (Psycho, Vertigo, …(?)).

De zoektocht waarom Marnie panisch reageert op onweer en de kleur rood is mysterieus. De ontknoping zelf was vrij eenvoudig. Het decor lag wat in dezelfde lijn (bvb de haven met het gestrande schip ten huize Marnies moeder). Al bij al een degelijke film, maar voor een topper moet je een andere Hitchcock aanspreken.

“You Freud, me Jane?”

Dit is weer een echte Hitchcock film. Blonde vrouwen, een dubieuze moederrol, kindtrauma's, een obsessieve man/vrouw relatie, misdaad, de dolly zoom, de goede afloop etc. Marnie mag dan één van Hitchcock’s latere films zijn, hij laat zien het nog niet verleerd te zijn. Connery, Hedren, Diane Baker en Louise Latham zijn allemaal sterk op dreef, en het script zit ook ingenieus in elkaar. Je hebt als kijker geen idee waar het verhaal heengaat, van een luchtige heistfilm in het begin tot aan een psychologisch drama in het laatste gedeelte. Marnie zet je vaak op het verkeerde been. Classic Hitchcock.

Deze "Marnie" een tweede kijkbeurt gegund en ik blijf er bij dat dit ver van Hitch's beste staat.

Al wordt de nieuwsgierigheid van de kijker om wat er juist met Marnie aan de hand is - zo erg verrassend was de uitkomst nu eigenlijk ook weer niet - levendig gehouden, de typische Hitchcock-suspense is er niet bij. Alleen de scène met de roof en de poetsvrouw quasi naast elkaar doet aan de master denken in deze toch wel meer dan gewoonlijk romantische getinte Hitchcockfilm.

Sean Connery is goed en ook Tippi Hedren, een wat mysterieuze, gesloten look, maar, ik blijf er bij, met een ongezellige stem.

Het verhaal is heel interessant (al moet het wel op gang komen), de acteurs doen het prima, de beelden zijn goed maar toch vond ik dit een van de mindere Hitchcocks die ik heb gezien. Hij duurde (gevoelsmatig) erg lang en werd eigenlijk pas op het einde echt spannend.

Toch is dit een heel unieke film van Hitchcock omdat het een realistische kijk in de psychiatrie geeft die ik hierdoor zeker aanraad.