The Virgin Suicides (1999)

Vrijdag deze film bekeken, en tot nu toe nog geen passende reactie kunnen vermelden. Ik had iets totaal anders verwacht van deze film, daarom is het moeilijk een mening te vormen.

Het verhaal spreekt me wel aan, het conservatieve stadje, twee strenge ouders, ... Het verhaal is goed opgebouwd, maar hier en daar ontbrak ik een stukje uit de puzzel waardoor ik mijn aandacht verloor.

De cast kan er wel door, maar ik denk dat er wel meisjes zijn die geschikter zouden zijn voor de rol. Dit is wel een van de weinige films waarin ik me niet dooderger aan Kristen Dust .

De inbeeldzetting is goed, maar daar blijft het bij. Bij een naam zoals Coppola had ik me veel meer voorgesteld en ik zit daar eigenlijk wel wat op mijn honger. Zoals eerder gezegd mis ik stukjes van de puzzel in het verhaal, dus van het scenario ben ik ook niet echt overwelmd.

De film was geloofwaardig, daar geen probleem. Maar ik leefde er niet echt mee mee. Ik heb graag dat ik precies in de film zit wanneer ik kijk, dat heeft Coppola niet kunnen verwezenlijken.

Deze film laat bij mij ook geen gevoel achter, terwijl je dit adhv het verhaal wel zou denken.

Conclusie: Een middelmatige film 6/10

Sofia flikt 't 'm weer.

Uiteraard, dit is haar eerste. Voor mij de minst bekende. Laatst kunnen scoren in een 5 voor €10 actie (FRS). En ik had geen flauw benul dat ik mijzelf nummer drie in een serie had aangeschaft, een serie die voor mij begon bij LiT, vervolgd werd door MA, en nu voorlopig zijn einde vindt in VS. Een serie waardoor ik als een blok ben gevallen voor de filmmaakster. LiT vond ik vanaf 1e kijkbeurt uitzonderlijk mooi. MA had iets meer tijd nodig om mij te veroveren. Maar is daar toch met vlag en wimpel in geslaagd. En nu heb ik drie dagen geleden ook haar eersteling mogen ontdekken.

Ik verwachtte gek genoeg geen wonderen van VS. Regiedebuut.... Uiteraard was ik heel blij toen ik ontdekte ook de derde van Sofia in bezit te hebben. Maar het onderwerp.... interessant genoeg om voor 2 euri mee te willen nemen, maar niet om me met veel verwachting te vervullen.

Virgin Suicides is verrassend mooi. Verstild. Kirsten is betoverend. Zijn sfeer is bedwelmend.

Enige, ergerlijke minpunt: Tot vervelens toe wordt in de film geargumenteerd dat 'niemand weet wat de Lisbon-zusjes hiertoe heeft aangezet'. Wat een nonsens, Sofia doet de gehele film niets anders dan haarscherp duidelijk maken wat hen hiertoe heeft gedreven. De vleesgeworden contradictio in terminis.

ps De score is alweer ultiem on the spot en draagt, wederom, veel bij aan de zeggingskracht van belangrijke scènes.

Fraai regisseerwerk van Coppola in een film met een aantal mooie scènes, leuke muziek, en leuke acteerprestaties van vooral een smakelijke Kirsten Dunst.

Geweldige film

Heb ik altijd al een intrigerende, mysterieuze film gevonden. Ontzettend mooie en ontroerende film..

Chapeau!

Mooie maar zeeeer triest verhaal. Die moeder (Kathleen Turner) was me ook een figuur zeg!! Het is een wonder dat die man niet is weggegaan bij haar!! Mooi geacteerd en zeker de moeite waard, je wordt er alleen niet vrolijk van.

Film voor de derde keer bekeken!

En iedere keer pakt de film mij weer.. de vorige keer(bijna anderhalf jaar terug) pakte deze film me wat minder als de eerste keer.. Maar nu ik deze film voor de derde keer bekijk grijpt het me weer bij mijn keel.. en laat me stil achter..

Deze film komt weer in mijn top 10! omdat deze film gewoon beter en beter wordt des te vaker je het ziet..

Ook heerlijke muziek van Heart Bytheway!

Ik ga deze keer voor de volle 5 sterren!

Zeer aardig drama.

Film combineert op een goede manier dramatische elementen met wat 'luchtigheid'. Hierdoor wordt het geheel niet te somber en blijft alles vermakelijk.

Maar toch: het verhaal is best aangrijpend. Je zult je jeugdjaren maar in zo'n gezin doorbrengen...

Acteerwerk en dialogen zijn prima in orde.

Al met al een intrigerend geheel: 3,5*.

The Virgin Suicides posters from MovieGoods.com

Deze Japanse poster is wellicht nog mooier dan de huidige.

Deze is ook wel mooi, al vind ik de huidige toch de mooiste.

Wazig filmpie, het is me niet helemaal duidelijk waarom ze nu allemaal zelfmoord hadden gepleegd, of is dat de bedoeling?

Ja dat is wel de bedoeling .

Maar meen je nu echt dat het je niet is beginnen te dagen? Je doet je username toch wel een beetje eer aan. ( )

Take your pic(k)

mystery is ver te zoeken. Ik vind het meer een mix van drama en romantiek... niet mijn straatje!

Weer een heerlijk filmpje van Sofia Coppola, ik heb nog geen matige films van haar gezien. Ze weet steeds zo'n heerlijk sfeertje neer te zetten met iedere keer een originele en schitterende soundtrack. Ook nu weer, van Air, met zo'n relaxte onderstroom.

The Virgin Suicides is eigenlijk een heel verwarrende film. Ik had lange tijd niet echt goed door naar wat voor drama ik nu zat te kijken; was het komedie, was het een feel-good jaren '70-filmpje of een rasecht drama? Ik weet niet hoe, maar Coppola maakte er een mix van, en één die goed geslaagd is. Ik had af en toe hetzelfde gevoel als bij Van Sant's Elephant, waarbij veel wordt getoond maar geen antwoorden worden geboden. Coppola doet deels hetzelfde, maar weet er tussendoor schitterende en nostalgische/melancholische scenes te plakken die de film alleen maar meer body geven (en zoals josseheijmen terecht aangeeft: intussen geeft ze maar al te graag antwoorden. Het voortdurend herhalen dat niemand weet waarom is slechts als aandachtstrekker bedoeld).

Geen film volgens het boekje dus, maar Coppola heeft een erg originele en eigenzinnige inslag waarmee ze het absoluut gaat maken.

Heerlijke freaky film, an sich dan. Het bevat geniale scenes en dan vooral die waarbij de vader van het gezin (James Woods) in voorkomt. Maar helaas: het is niet overal even sterk wat vertoond wordt. Wat een naar kreunend stemgeluid heeft de verteller bijvoorbeeld. En waarom wordt er niet meer aan karakterontwikkeling gedaan, nu bleef alles vrij oppervlakkig. Het suburbcultuurtje wat Sofia Coppola weet te creëeren is daarentegen wel weer oke, net als de chille muziek van Air .

Als groot, groot fan van Lost in Translation besloot ik mij aan Sofia's eerste film te wagen. Eerste reactie is, zoals bij velen: ik had heel iets anders verwacht.

Waar ik van houd in Coppola's werk, is hoe weinig moeite het kost om de film te bekijken. Net als bij LiT vraagt de film weinig van de kijker, pas als de film over is gaat in mijn kop een knop om en komen de "waaroms, hoezo's" ect. Het zorgt voor een luchtige film en een relax sfeertje. Een groot pluspunt is dan ook de muziek. De eerste scene merkte ik het al: Coppola en Air, dat is wat. Dat werkt.

Maar toch, toch miste ik iets. Misschien heeft het idd iets te maken met Coppola's ervaring. Het was allemaal niet zo fijn afgewerkt als bij LiT. Het acteerwerk was goed, camerawerk goed, verhaal goed, maar ik mis dat geweldige. Een paar scene's blinken uit. Maar naast dat vind ik de film 'gewoon' goed, niet uitmuntend.

In mijn achterhoofd weet ik dat ik door Lost in Translation misschien een raar beeld op deze film heb, maar ik vond 'm toch wat tegenvallen. Maar aangezien ik LiT op nu op mijn 3e plaats in mijn top 10 heb, spreekt dat voor zich.

De film is wel helemaal 'Coppola' ondanks dat dit haar 1e is, en dat vind ik heel knap. Aangrijpend, ontroerend, en zeer, zeer (welk woord zal ik gebruiken) degelijk.

De krachttoer is toch een dergelijk deprimerend onderwerp te brengen op een manier dat het je niet deprimeert. Dit is geen naargeestige film. Ze heeft in alle geval deze karchttoer die vooral aan de schrijver toe te wijden is natuurlijk heel goed naar doek vertaald.

Het is een hele krachttoer een dergelijk deprimerend onderwerp te brengen op een manier dat het je niet deprimeert. Dit is geen naargeestige film. Ze heeft in alle geval deze karchttoer die vooral aan de schrijver toe te wijden is natuurlijk heel goed naar doek vertaald.

Voor een debuut ikan dit wel tellen. Hoewel ze met zo'n vader en ex-vriendje natuurlmijk niet écht onervaren is.

Erg vreemde film en één van de moeilijkste tot nu toe om te evalueren. Coppola geeft vooral een freudiaanse kijk op het volwassen worden en de stoorzenders die ontwikkeling in de weg staan. De zin die me bijblijft kwam van Hartnett : "Wij wisten dat ze ons doorhadden, maar voor ons bleven ze een mysterie". Er is mysterie aan de film, het mysterie van de vrouw, wat ze voelen, wat ze denken, en wat mannen nooit zullen kunnen doorgronden.

De Lisbons belichamen de droom, de fantasie van de man. Ze zijn veel meer dan de dochters van een ultraconservatief koppel. Ze stellen het vrouwelijke mysterie voor, zoals de man dat ziet, het ideale, het perfecte, het ongrijpbare. Omdat ze altijd in isolatie geleefd hebben, onder een drukkende moederlijke autoriteit en een afwezige vaderfiguur, waren de zussen mentaal te zwak, misschien wel depressief, om aan hun "gevangenschap" te ontkomen en om zich aan een ander milieu aan te passen. Want ja, ze zijn niet weggelopen uit huis terwijl dat waarschijnlijk wel kon. Dat vond ik nog het meest intrigerende aan dat verhaal. Waarom deden ze het niet? Voor mij waren de zussen slachtoffers van een "slecht functionerend" gezin waar harmonieus volwassen worden niet mogelijk was. Door het mooiste uit hun tienerjaren weg te nemen, hadden de ouders al een deel van hun leven weggenomen.

Coppola is nogal ver gegaan in haar verfilming, en maakte een moeilijk doordringbare film die onderweg steeds vager wordt en te complex en diepgaand is om echt genietbaar te zijn. Ik vroeg me ook af of de auteur dit verhaal niet schreef om ook de kerk aan te vallen, die zo fanatiek was in de jaren '60 en '70, dat ze stilaan een belemmering werd voor de maatschappij en de toekomst van een land. Ik vroeg me heel wat dingen af tijdens de film, en dat hoort een beetje tot de charmes van "the Virgin Suicides".

Een paar dagen geleden heb ik deze film gezien, en hij spookt nog steeds door mijn hoofd. Op een of andere manier laat de film me niet los, de dromerige visuele stijl van deze prachtige film zet je aan het denken. Als buitenstaander groei je steeds meer in het verhaal, van de zussen die flink onder de duim worden gehouden door hun strenge moeder. Als het jongste zusje komt te overlijden, lijkt het een vreselijke schok voor iedereen. Waarom zou iemand zich zonder enige aanduidbare reden van het leven beroven? Dat is een vraag die we onszelf stellen als een (jong) iemand zichzelf van het leven beroofd. Je wil het kunnen begrijpen, maar vaak doe je dit niet.

Geweldig acteer werk ook, goede overtuigende rollen van Kirsten Dunst, James Woods en Kathleen Turner. Woods is echt een typische kerel die thuis geen woord te zeggen heeft en toestemming moet vragen aan vrouwlief, die zich op haar beurt zorgen maakt over alles wat er zou kunnen gebeuren. Zij remt haar kinderen dan ook heel erg en houdt ze het liefst afgesloten van de buitenwereld.

Wat mij het meest bijbleef is de cinematografie (veel zon en droomachtige beelden) en de muziek van Air. Erg knap om een film zo droevig maar tegelijkertijd ook zo warm te maken.

Na de film zat ik wel nog met een aantal vragen, eigenlijk met dezelfde die Filmkriebel hierboven stelt. Waarom liepen ze niet weg? Bouwden ze samen hun leven op, ver weg van huis? Dat heeft waarschijnlijk met de tijd te maken waarin het verhaal zich afspeelt.

Betoverend, hypnotiserend, indrukwekkend.
Prachtig.

Na het zien van Lost in Translation besloot ik deze film te kijken.

Het is een mooi, sfeervol, maar droevig verhaal. Het einde is open, maar waarom ze alle vijf zelfmoord hebben gepleegd, is achteraf gezien al vanaf het begin duidelijk. Misschien was ik liever verrast met een andere ontknoping, al kunnen geforceerde wendingen op het eind ook juist een domper zijn voor een film. Maar misschien zit juist het onvoorspelbare in het voorspelbare: je weet dat ze zelfmoord zullen plegen en omdat je dat al weet, verwacht je dat eromheen een grote verrassing gecreëerd zal worden. Misschien zijn mysteries er ook wel gewoon om niet opgelost te worden, zo kan iedereen zijn eigen interpretatie eraan geven. De spanningsopbouw vond ik in ieder geval goed en de hele film lang wordt je aan het denken gezet. Ook de mythe die om de meiden heen hangt is prachtig neergezet.

De muziek vond ik trouwens ook wel een pluspuntje.

Fraaie film. Niet bijzonder, maar zeker niet slecht. Mooi sfeertje.

Ik zal jullie vertellen wat ik de laatste tien minuten aan het doen ben geweest. Ik was hier over de berichten heen aan het gaan, opzoek naar een verduidelijking voor mijn slechte appreciatie voor de film vergelijking met de positieve reviews die ik op de laatste pagina las. En ik ben er nog steeds niet uit. Ik herken het dromerige sfeertje, de essentie van het niet-weten, zelfs een beetje van de symboliek. En toch boeit het me allemaal niet. Het zal aan mijn persoonlijke smaak liggen, maar de verhaallijn vind ik te leeg, de personages te nietszeggend en het hele gebeuren te emotieloos. Ja, het dromerige sfeertje was best te pruimen... en dan? Een magere 2 sterren.

Misschien is het plegen van zelfmoord ook een soort manier om je ouders/moeder te straffen? Daarbij zijn de meisjes natuurlijk ook mentaal gemarteld in die hele periode.

Moet zeggen dat ik vooral onder de indruk van de cast was, de jongens zijn zoals jongens horen te zijn, verrekte nieuwsgierig. Woods en Turner doen het geweldig en ook de meisjes zijn zeer betoverend aanwezig. Vooral Dunst is echt een lief snoepje in deze film, prachtig!

Het zweverige sfeertje helpt de film ook wel, Coppola heeft het bij mij al eerder bewezen en ook hier werkt het meer dan prima. Het verhaal is zeer interessant, maar zwakt tegen het einde eigenlijk een beetje af. De jongens weten jaren later nog steeds niet waarom de meisjes zelfmoord hebben gepleegd. Je kan er toch wel een beetje achterkomen dat het vooral door die moeder komt. Helaas niet zo'n groot mysterie voor mij, maar dat doet verder geen afbraak aan de rest van deze prima film.

3,5*

Dat vind ik toch wat kort door de bocht hoor.

Er heerst een algehele malaise en er zouden ook andere middelen geweest kunnen zijn door de kracht die er van de meisjes uitging.

Maar net daardoor, door die sterke interne band, wordt er een heel naar dominosysteem in gang gezet na de eerste zelfmoord. Een mechanisme waar niemand vat op lijkt te hebben.

Het rare is ook dat (zowel in het boek als in de film) men erin slaagt toch iets sterks en magisch rond de zelfmoorden te weven die in se natuurlijk diep- en diepdroef zijn. Toch is dit laatste gevoel niet het gevoel dat overheerst. Je moet het maar doen.