The Virgin Suicides (1999)

Beautiful, mysterious, haunting, invariably fatal. Just like life

Ik maakte voor het eerst kennis met Sofia Coppola als regisseuse met de film Marie Antoinette. Die viel me toen serieus tegen waardoor ik niet al te veel zin had om de rest van haar oeuvre te zien. Me later toch maar eens aan Lost in Translation gewaagd en die viel me dan weer heel goed mee. Coppola was dus een twijfelgeval maar met deze The Virgin Suicides is er duidelijkheid gekomen.

Ik val maar meteen met de deur in huis, ik ben benieuwd naar haar nieuwe film, Somewhere, want als die in de lijn van deze is dan ben ik verkocht. Coppola slaagt er in om een zwaar thema, de zelfmoord bij jongeren kun je niet licht vermaak noemen, toch op een luchtige manier te brengen. Het wordt allemaal lekker mystiek en dromerig neergezet en qua sfeer kan dat wel tellen. Ik ben persoonlijk niet voor of tegen de vaagheidsfactor, als dat zelfs al een woord is, van een film maar hier is het een serieus pluspunt. De Lisbons komen mysterieus, vaag, afstandelijk, onbereikbaar en wat weet ik nog allemaal over maar tegelijkertijd laat Coppola de kijker meegenieten van een ietwat morbide. Je weet dat ze uiteindelijk allemaal zullen sterven, het wordt nogal snel duidelijk, maar toch leef je ontzettend mee met de jonge gasten die vastbesloten zijn om de liefdes van hun leven te bevrijden. Het boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar nu moet ik het sowieso eens gaan huren in de bibliotheek want dit is gewoon een uitstekend verhaal. Vreemd eigenlijk hoe je met zo'n simpel verhaal de kijker toch voor een dik anderhalf uur weet te boeien. De muziekkeuze van Coppola vond ik deze keer, wederom in tegenstelling met Marie Antoinette, wel passen. Voor mij niet echt bekende nummers maar het paste wel allemaal lekker in het sfeertje van de film.

Kirsten Dunst heeft me eigenlijk nooit echt veel weten te boeien. In Eternal Sunshine of the Spotless Mind paste ze langs geen kanten en ook Marie Antoinette was redelijk slecht maar hier weet ze me serieus te verbazen. Mijn broer zei altijd hoe een schone vrouw Dunst eigenlijk was maar ik vond dat hij de bal serieus missloeg. Nu weet ik niet of hij ooit deze film heeft gezien maar als dat het geval is, dan weet ik waarom hij dat zei. De Lisbons zijn stuk voor stuk mooie meisjes/vrouwen maar Dunst steekt er toch met kop en schouders boven uit. Coppola weet wat ze in huis heeft en gebruikt dan ook haar visuele mogelijkheden met man en macht om Dunst hier zo mooi mogelijk te laten verschijnen. Het lukt haar dan ook. Toch weet Dunst voor een keer ook meer dan op dat vlak te overtuigen. Ze is verreweg de interessantste van de zussen, hoewel de jongste hier ook wel in aanmerking voor komt, maar ze weet een perfecte mix neer te zetten tussen een destructieve tiener en een gebroken vrouw. Ik kende James Woods volgens mij alleen maar van zijn rol in Once Upon a Time in America. Die film zit voor de moment iets te ver weg maar ik meende me wel te herinneren dat hij daar een vrij goede rol neerzet. Hier weet ik zeker dat hij dat doet. Langs de ene kant is hij nogal stereotiep, hij is de typische liefdevolle vader die zijn dochters wel wilt beschermen maar het niet kan opbrengen om zo'n strenge maatregelen als zijn vrouwlief te nemen, maar Wood zet die rol met verve neer. Dat komt natuurlijk ook mede door de rol van Kathleen Turner die vrouwlief vertolkt. Alyssa Milano is blijkbaar even in de running geweest voor de rol maar ik ben blij dat die uiteindelijk voor Charmed heeft gekozen en dat Turner haar plaats heeft ingenomen. Wat wel grappig is, is dat ik nu pas eigenlijk zie dat ze later de rol van Chandlers vader in Friends vertolkt. Ik heb altijd gedacht dat ze gewoon een vent met een pruik op hadden gekozen... Josh haarnet is ook weer van de partij, in de eerste scènes heeft hij echt precies een pruik op, maar ik moet toegeven dat hij wel een vermakelijk rolletje heeft, net als Danny DeVito trouwens. Voor de rest is eigenlijk iedereen van de cast goed in hun rol, al leken de jongens me soms wel iets te jong voor hun leeftijd.

Coppola zorgt voor een tweede schot in de roos na Lost in Translation. Misschien maar goed dat ik haar werk in omgekeerde volgorde heb gezien want als Marie Antoinette na twee uitstekende films als deze en Lost in Translation was gekomen dan had ik die waarschijnlijk nog lager gewaardeerd. Toch benieuwd naar Somewhere geworden.

4*

Het daagt mij eigenlijk ook niet, waarom deden ze het nou precies?

Jammer dat ik dat niet weet, want nu is de film een vaag geval voor mij, waarvan ik schoonheid nog niet kan ontdekken.

Redelijke film, goede muziek en je zal zo'n moeder maar hebben........dan ga je misschien tot zoiets over:3,5

Prima film. Geen echte hoogtepunten en het is zeker geen superfilm waar ik regelmatig verbluffende beelden voorgeschoteld kreeg. Hoewel de 5 "virgins" wel echt verbluffend mooi waren. Vooral de hier nog jonge A.J. Cook

Het verhaal was ook wel leuk, maar helaas niet meer dan dat. Ook een paar relaties die me niet echt konden grijpen. Iets te oppervlakkig en te weinig diepgaand om mij als kijker echt te kunnen raken. De muziek was daarentegen wel contstant goed.

Opzich een aardige film, helaas zijn er wel wat minpunten waardoor het geen echt goede film is. Wat wel jammer is, aangezien er veel te doen was met dit concept.

Na Lost in Translation wilde ik deze film graag zien. Vooral omdat het onderwerp van de film absurd klinkt, en omdat ik de stijl van Sofia Coppola apart noch prachtig vind. Ze verklapt het hele plot al aan het begin van de film, er gebeurt niets spannendst in de film en Sofia lijkt niet eens een poging te wagen om iets spannend te maken. Zelfs het Camera werk zou je toe kunnen passen in een Disney film Toch blijft de spanning er de hele tijd inzitten, geen seconde zonder dat beklemmende gevoel.

Het eigenaardige is dat de film juist heel rustig en dromerig oogt. Als je halverwege de film instapt zou je denken dat het een chickflick is. Je weet nooit wat je kunt verwachten, en hoe het gaat aflopen. Het is allemaal erg frustrerend, maar des te spannender. Een heel eigenaardig sfeertje dus. Soms praatte de personages ineens tegen de camera, naar mijn idee verpeste dat wel de algehele sfeer aangezien je onderbroken wordt.

De personages zin vrij standaard, en wat flauw uitgewerkt. Je kunt er niet echt hoofdpersonages uitvissen. Hierdoor werd het soms wat verwarrend, wat ik erg positief vind.

Het einde vond ik erg goed, en precies wat ik me voorgesteld had van Cappola. We hebben een soortgelijk einde vaker gezien in haar films. Het kwam bij mij wel erg onverwachts, waardoor ik erg schrok Ik had namelijk 2 dingen in mijn hoofd. 1. ze rijden weg met de auto. 2. De moeder komt naar beneden. De hele film dacht ik; Nu komt het!, behalve op het einde. Erg goed uitgedacht weer..

Ik denk niet dat de film voor iedereen weggelegd is, je moet er maar van houden. Ik vond het 4* waard.

Nergens verrassend/dramatisch/schokkend/kippenvel. Het heeft me niet geraakt. Beetje ABC-tje:

**1/2

Kunstmatige film die door een paar dromerige sequenties en onduidelijke, terloopse conversaties een soort mysterieuze, ongrijpbare sfeer tracht neer te zetten. Het geknutseld vage is zelfs zo doorzichtig, dat het op een gegeven moment letterlijk meegedeeld wordt door één van de personages: "we hadden wel enkele puzzelstukken, maar er bleven open plekken." Bijzonder diepgaand hoor!

De zo bedoelde mystiek van de hele affaire, wat er zo speciaal en geraffineerd aan de meiden zou moeten zijn (ze lijken gewoon jong en gewillig), het liet me allemaal volledig koud. Coppola gebruikt ook heel eenvoudige trucjes om dat schijnbaar idyllische te benadrukken. Zoals de scène waar de meisjes in engelachtige kleden van de trappen afdalen (in slow motion dan nog wel!). De simplistische voorstelling van de conservatieve, irrationele moeder en de 'verderfelijke, oppervlakkige burgerij' maakt het allemaal nog veel minder intrigerend.

De film probeert de alom gekende high school perikelen een verfrissende aanpak te geven, wat bovenal enkele ongeloofwaardige moment oplevert. Zo is er een scène waar er tijdens een telefoongesprek tussen de zussen en vier jongens niet gepraat wordt, enkel beurtelings platen opgezet. Het wordt allemaal voorgesteld als ongelofelijk betekenisvol in zijn subtiliteit, maar het slaat gewoonweg nergens op. Wat enigmatisch moet zijn, is implausibel en het diepzinnige is gewoon inhoudsloos. Dat wordt vooral in de verf gezet door de ergerlijke voice-over die bovendien nog eens nefast blijkt voor de al geringe sfeer, opgeroepen door enkele stijlvol geschoten scènes en de sterke soundtrack. Neem bv. de laatste zinnen van de film: "It didn't matter in the end how old they had been, or that they were girls, but only that we had loved them." Klinkt misschien hoogdravend, maar is ongelofelijk leeg. En dat vat de film wonderwel goed samen.

Akkoord met wegkijker en yeyo, deze film kon me op geen enkel moment boeien. Je kan onmogelijk met het verhaal meeleven, je kan je onmogelijk in de personages inleven - behalve Lux worden die eigenlijk helemaal niet uitgediept; terwijl dat bij zo'n thema toch essentieel is. Het mystery-effect zit bijgevolg niet in het verhaal zelf, maar in het feit dat je niks te weten komt.

De sfeer die bij zo'n film hoort... die is er gewoon niet. Jammer maar helaas.

Ik vind deze film echt één van de slechtste die ik ooit heb gezien. Er was veel onduidelijk, het verhaal was rommelig, en doordat aan het begin van de film al wordt verteld dat alle 5 de zussen zelfmoord plegen zat ik eigenlijk de hele film te wachten tot de volgende zelfmoord zou plegen. Het verhaal van die 4 (of 5?) jochies uit hun straat sloeg ook nergens op. Niks aan, verspilling van anderhalf uur.

Deze was ook nog eens aan herziening toe. The Virgin Suicides is dan ook wel zo’n film die per kijkbeurt niks aan kracht inboet. Want zelfs al wist ik hoe het verhaal afloopt, toch blijft het zoeken naar wat de meisjes drijft. En ook nu hield ik weer een diep melancholisch gevoel over aan Sophia Coppola’s debuut. Want zoals Zachery Glass al zei: aan het eind heb je het gevoel dat ook voor de jongens het leven een beetje ophoudt na die avond. En da’s ergens wel herkenbaar.

Ook de dromerige, lome sfeer is hierbij belangrijk. Visueel kiest Coppola voor een stijl die naadloos aansluit bij de wereld van de zussen: sommige scènes lijken rechtstreeks uit het hoofd van een tienermeisje te komen. En ook de gelige kleuren dragen bij tot dat zweverige gevoel. Visueel zeker niets briljants wat mij betreft, maar allemaal wel doeltreffend.

En dan is er uiteraard de muziek. Playground Love vind ik een prachtige song, dus veel kon er al niet meer misgaan. Maar ook elders in deze film zitten er nog een aantal knappe nummers verborgen, zoals het geweldige How Can You Mend A Broken Heart.

Bij de meisjes steelt vooral Dunst de show, maar ook die lege blik van Hanna Hall als Cecilia was erg indrukwekkend. Verder een overtuigende James Woods als onbeholpen vader tussen al dat oestrogeen en een akelige Kathleen Turner als strenge moeder.

Buitengewoon goed vind ik The Virgin Suicides nog altijd niet. Maar ’t is wel een prent die steeds dieper onder mijn huid ging kruipen.

3,5*

Een boeiende film over vijf droevige jonge meisjes die zich geterroriseerd voelen door hun ouders. En misschien worden ze dat ook wel. Feit is dat de sfeer in de film heel pakkend is.

Het blijft een raadselachtige puzzel die niet echt opgelost wordt.

Erg goede film, met goed spelende acteurs en lekkere muziek.

Toch wel jammer dat we niet achter het 'waarom' van de zelfmoorden komen.

Gelukkig is de film gewoon non-stop interessant en gebeurd er voldoende om geboeid te blijven.

Verleidelijk, maar zwartgallig tegelijk.

The Virgin Suicides blijkt een dromerig portret van vijf zusjes, dat vooral observerend blijft.

Begeleid door typerende 70's-muziek alsook sfeervolle Jazz lokt Sofia Coppola's degelijke regie mij in de val.

Verleid door mooie meisjes en sterk acteerwerk.

Verlekkerd door heerlijk camerawerk, met zomers kleurgebruik en zalig licht.

Versierd door fantastisch productiondesign in deze romantische jaren 70 setting.

Soms roezig kabbelend, soms onverwachts hard blijft dit project op een rustig tempo boeien.

Sterk verhaal met een krachtig, maar mysterieus einde, zonder alles uit te willen leggen.

Zonde, dat ik dit meesterwerk pas na 1000 films tegenkom. (1001ste stem)

Deze film heeft alles. Ik neig naar een 5.

De ultieme zweeffilm. Niet nadenken, loslaten en meezweven.

Kirsten Dunst alleen is al goed voor twee sterren.

Mooie maar geen vrolijke film. Wel uitstekend geacteerd door Kirsten Dunst die ook al schitterde in "Melancholia", een net zo'n zwartgallige film als dit debuut van Sofia Coppola. Tja, waarom de vijf Lisbon zusjes zelfmoord pleegden daar geeft Sofia, de dochter van... geen antwoord op. Dat mag het kijkerspubliek zelf invullen. Ik heb daar geen moeite mee, althans. Als je levenslang opgesloten wordt in je huis dan ben je eigenlijk al dood voor je gestorven ben. Daar hadden de zusjes dus geen zin in. Dus maakten ze er maar collectief een eind aan. Een mogelijkheid zou natuurlijk ook geweest zijn als de zusjes hun egoïstische moeder gewoon om zeep geholpen hadden. Dat zou niet meer dan verdiend geweest zijn zou ik zeggen, maar of dan de film er beter op geworden zou zijn, dat betwijfel ik. Nu blijft het mysterie van het waarom van de collectieve zelfmoord enigszins overeind staan.
Nog even iets over de soundtrack; die is schitterend, zeker de dromerige muziek van Air. Betere muziek zou ik niet kunnen bedenken voor dit prima debuut van Miss Coppola, die met deze film haar visitekaartje afgaf.

4,0*

Doordat aan het begin van de film verteld wordt dat ze zelfmoord plegen is deze film meteen slechter? Pardon? Heb je de titel van de film wel eens goed bekeken

Ik vond de dromerige sfeer uitstekend passen bij dit onderwerp.

Het was wat nodig was om bij hun juist niet in hun 4(5) breinen te kijken, dat was de bedoeling.

Diepgaand ging de film niet en dat is ook helemaal niet heel erg, ik mistte dat niet eens zo zeer.

De boom waar Cecilia haar hand in had gedrukt gaf al zonder dat er tekst bij nodig was een goede indruk.

Goede film, 4 sterren.

Ja, het gaat er toch maar vooral over welke impact de meisjes op hun leeftijdsgenootjes gelaten hebben en dan vooral op de jongens natuurlijk.

Visueel een mooie film, mooie sfeer..mooie muziek..en mooie licht en kleur gebruik in de film. Alleen jammer dat er niet meer werd gedaan met de plot. Ik vind de scenes niet diep genoeg en ze hebben mij helaas niet veel geraakt. Jammer want het schijnt een heel goed boek te zijn,

In de herziening voor de derde keer of zo en het tragische verhaal van de Lisbon-zusjes blijft een heerlijk dromerige film met een rauw randje.

Prachtige soundtrack van Air, geweldige 70's-hitjes van Carole King, Gilbert O'Sullivan en 10cc.

Film waarmee de dochter van (Francis Ford Coppola) zich in één keer bewees als één van de regisseurs van de nieuwe generatie...al begint het momenteel per film ietsje minder te worden.

Doet niets af aan dit meesterwerk uit 1999.

Kan morgen zo weer in de replay.

Why would you want to kill yourself, Cecilia

Obviously, doctor. You've never been a 13 year old girl.

Blijft één van mijn favoriete films!

Van tevoren weet je al wat er gebeuren gaat.

Het zal niet goed aflopen.

Een prachtige film over hoe het leven van een aantal jongens voorgoed getekend is door de fascinatie voor vijf zusjes. Vijf zusjes die ze eigenlijk nooit 'echt' hebben gekend, en hoe ze daar met de jaren achter komen.

Ze wilden de meisjes redden, maar, natuurlijk, kan dat niet. Zo werkt dat niet.

Door hun onbetrouwbare bronnen (een ex-junk, onder andere) wordt de puzzel steeds een beetje meer ingekleurd, maar tot een antwoord komen ze nooit.

Op het eind weet ook jij als kijker niet het waarom van de daden, net als de jongens uit het verhaal.

Een verhaal dat je bijblijft.

Mooie dromerige sfeerfilm. Nadat ik fan was van Lost In Translation en Somewhere, waagde ik me ook maar eens aan deze film. En ook deze film viel mij niet tegen, zoals ik al zei wordt de lome sfeer goed neergezet. Aan de andere kant is het verhaal niet erg diep, en ook de band met de personages in de film blijft oppervlakkig. Toch blijft de film boeien van het begin tot het einde.

'Wat een klotefilm', is het eerste wat ik zei toen hij was afgelopen. Het is een vaag en oninteressant gebeuren en dan blijft een schokkende of boeiende climax ook nog eens uit, bah.

Het had ook een vreselijk truttig sfeertje, personages die vaag en lastig te plaatsen zijn. Heb me ook erg geergerd aan de ventjes, het leken wel een stel 13jarigen.

Weet totaal niet wat ik hiermee aanmoet. Had op iets moois gehoopt, iets boeiends, iets dramatisch, maar dat was het allemaal niet. 'We wisten niet wat er aan de hand was, en dat weten we nu nog steeds niet'. Ja hèhè, maak dan geen film, even overdreven gesteld.

Ik wil nu niet overkomen als iemand die alleen maar concrete actiefilms kan handelen en te weinig subtiel is voor sfeerfilms of films met een gebrek aan echt plot. Met Lost in Translation bijvoorbeeld kon ik prima uit de voeten. Menselijke relaties en onderhuidse dingen mooi en geslaagd in beeld gebracht.
Maar hier heeft Sofia wat mij betreft nog zeer de plank misgeslagen. Maak een film met een boeiend uitgangspunt en werk het verhaal uit, of richt je puur op gevoel, mysterie en sfeer, en niet halfslachtig allebei, waardoor het vlees noch vis wordt.

1,5*

De opzet van The Virgin Suicides klinkt als een doorsnee 'waargebeurd!'-filmpje op VijfTV, maar is véél beter dan dat. Als in een boek van Stephen King blikt een groep jongens terug op dat fatale jaar, lang geleden, waarvan ze nog steeds niet weten wat er eigenlijk gebeurd is. De herinneringen lijken te vervagen en werkelijkheid en fantasie lijken door elkaar te lopen. Waarom pleegden de Lisbon-zusjes zelfmoord? Om te ontsnappen aan hun aartsconservatieve, hypergelovige ouders in een duf Amerikaans stadje? We zullen het nooit te weten komen. Sofia Coppola zet een broeierige, dromerige sfeer neer, de cast acteert uitstekend (vooral James Woods en Kirsten Dunst schieten er bovenuit) en zet levende personages neer waarmee je kan meeleven, de film bevat schitterende muziek ('Everything You've Done Wrong' van Sloan! Wat een prachtnummer!) en het scenario ontwijkt netjes de paden van de meligheid door vooral te focussen op het opgroeien van de jongens en de meisjes en te kijken wat er achteraf van hen geworden is (Casanova Trip als uitgezakte junkie in een afkickkliniek, geweldig). Een schitterende, meeslepende film.

Heerlijke zweverige film inderdaad van Sofia Copola, die blijkbaar wel der vader achterna gaat dat draait om 5 lieve dromerige meisjes Lisbon in de jaren 70, die heel liberaal zijn, maar helaas laten de strenggelovige ouders (de moeder en de achterna sjokkende vader) dat niet toe en willen op vele momenten nog wel eens roet in het eten gooien. althans, na de zelfmoord van hun zusje Cicile word dat ook veel erger De 4 overgebleven meisjes proberen nog wel te vechten voor hun vrijheid en voor hun gevoelens en proberen dat stiekem te doen. Maar na het niet nakomen van een afspraak, toen ze met de jongens naar een bal gingen, is het hek dus helemaal van de dam, en dat is in principe ook het antwoord op hun zelfmoord aan het einde. Die moeder die manipuleerd en beperkt die meiden dan zo vreselijk, ze moeten hun dingen onder dwang slopen waar ze gehecht aan zijn, mogen de straat niet meer op, en dat trekken ze niet meer. Terwijl ze slechts alleen maar op zoek waren naar liefde en spanning, wat ze nooit gegund werden door die paranoide orthodoxe moeder. Die zelfmoord van hun jongste zusje was ook na aanleiding van....

Of je er echt een plot aan kan vast nagelen weet ik niet. Eigenlijk is dit gewoon weer zo'n typische moment-in-het-leven verhaal, waar je je laat verrassen door de oorzaken en gevolgen. Zoals gezegd was dat gewoon schitterend en dromerig in elkaar gezet en dan ook nog met het bijpassende muziek van Air. Wat dan ook het mooie is (en eigenlijk ook niet) is dat er gewoon flink roet in het eten word gegooid in het dromerige en hartverwarmende gevoel door die strenggelovige moeder. Wat die lieve spontane meisjes tot wrakhout maakt.

En die jongens die behoorlijk in hun geintereseert waren, waren toch uiteindelijk geen viezerikken. Indrukwekkend om te zien dat die zelfmoord hen voor hun hele leven zo in de greep houd.

Schitterende comming of age film.

4,5*

De film is heftiger en duisterder dan de trailer doet verwachten. Het decor, kostuums, het hele plaatje vond ik prachtig. De film is vooral mooi om naar te kijken, de dromerige en mysterieuze sfeer vind ik wel prettig. Soms inderdaad wat onduidelijk. De overgangen af en toe slordig. Aan de ene kant jammer dat je niet alles te weten komt, maar aan de andere kant geeft dat veel nadenk-stof, en als een film lang in je hoofd blijft zitten, beschouw ik dat als goed. Een film waar je van moet houden, denk ik.

Aparte film, waarbij de stijl net zo mooi is als de Lisbon-zusjes.

The Virgin Suïcides is typisch zo'n film die naarmate de film vordert, blijft groeien, om vervolgens na afloop in je hoofd te blijven groeien, om vervolgens bij een kijkbeurt hoogstwaarschijnlijk verder te groeien.

Het kleurgebruik is fantastisch, zeker in het laatste segment. De soundtrack is weloverwegend uitgekozen en kleurt mooi bij de beelden. Het levert uiteindelijk een aantal scènes op die het herzien meer dan waard zijn.

Kirsten Dunst steekt erboven uit, maar het is duidelijk dat Sofia Coppola dit zo gewild heeft. Wel kreeg ik - zeker op het einde - het gevoel dat Coppola de cinema iets te nadrukkelijk een nog niet bestaande stijl wilde geven. Maar eigenlijk valt dat alleen maar te prijzen.

4*

Mooi debuut

The Virgin Suicides blinkt uit in kleuren en tijdsbeeld, maar de voice over doet de film niet veel goeds. Waar de fascinerend mysterieuze zelfmoorden van de zusters al tot de verbeelding spreken, laat de verteller geen kans voorbij gaan om ons ook daadwerkelijk te herinneren aan de vraagtekens die we moeten zetten. De sfeervolle beelden worden er een beetje door overschaduwt.

Maar als we dit aan de kant schuiven, kunnen we concluderen dat Sofia Coppola een heerlijke anti-tienerfilm neerzet, waar eens niet getracht wordt de tragiek van het puberleven te verklaren, iets waar natuurlijk ook schrijver Jeffrey Eugenides voor te danken is. Daarentegen probeert Coppola ons in haar debuut te laten zien wat de jaren '70 nu echt inhield voor de jonge generatie, met schitterende fotografie en een meeslepende soundtrack.

Het is vooral mooi om te zien hoe ze zich na dit mooie debuut heeft weten te ontwikkelen.

Trailer @ Youtube

Onderhoudend drama dat uitblinkt op visueel vlak en sterke acteerprestaties van de meiden. Puur als verhaal is de film behoorlijk, maar meer ook niet. Er had wel iets meer achtergrondverhaal gegeven mogen worden en eerlijk gezegd vond ik de massale zelfmoord van de overige zusjes op het einde wat vergezocht, alleen om aan de extreem bezorgde moeder te ontsnappen? Ik had graag wat meer emoties willen zien van de met zichzelf worstelende zusjes na de zelfmoord van het eerste zusje dat zelfmoord pleegde. Het komt alleen zo emotieloos over. Al zal dat ook wel de bedoeling zijn in een gezin waarbij moeders echt de baas is en vader helemaal niks te vertellen heeft.

3,5*