The Virgin Suicides (1999)

Mooie film.

Alleen wat te veel aandacht op Dunst, de andere meisjes mochten wat meer in beeld gekomen zijn. Had ook wel zijn saaie momenten.

3,5*

Mee wapper eens, ik gaf om dezelfde reden dan ook een 3.5 in plaats van een vier.

Sommide scenes deden me denken aan "picnic at hanging rock".

http://www.moviemeter.nl/film/3755

Het regie debuut van de dochter van francis ford coppola, sofia.

De film vertelt een redelijk boeiend verhaal, maar de film moet het vooral hebben van de droomachtige sfeer die de hele film overheerst, ik vond dit in coppola´s tweede film lost in translation net een stukje beter uitgewerkt. De jonge spelers in de film doen erg hun best vooral dunst en hartnett vallen bijde op in hun eerste echte serieuze film, maar vooral woods en turner zijn erg goed in hun rollen. Kortom een film met een redelijk boeiend verhaaltje, ik vond de dromerige sfeer in de film prachtig, en de acteurs waren goed, ook geeft deze film weer eens een erg mooi beeld van de jaren 70. Ik vond coppola´s tweede film een stuk beter maar deze film is ook prima gelukt gelukt en een geslaagt debuut van een talentvolle regisseuze. Het is alleen allemaal erg lang geleden daarom. 3,5 sterren

Wat een verneukte film, een goed verhaal die slecht wordt verfilmt. Had na het lezen van de cover meteen de drang om hem op te zetten en keek er het eerste half uur geïnteresseert naar. Dit was snel gedaan na het acteerwerk en korte nutteloze dialogen die worden toegepast. Het feit dat er wordt verteld in de film en dat men zo meer te weten komt is wel goed. Maar er wordt niet gennoeg in vermeld waarom ze het deden. Ook het einde vond ik heel erg slecht, de film eindigt zonder dat je het door hebt .

In het boek wordt ook de nadruk op Lux gelegd. Vandaar dat het in de film ook zo was.

Lux was nou eenmaal degene die juist het lust object personifieerde van de zusjes.

Maar goed erg mooie film. 1 van de betere boek verfilmingen.

Ik vindt de film maar een 2,5 waard,

want ik vondt dat Miss Dunst te veel in beeld kwam,

ik vondt dat de andere meisjes ook wat meer in beeld mochten komen van mij!

Maar Kathleen turner voerde wel een goede voorbeeld van moeder uit hoor

beetje streng maar oké hoort er wel bij

Erg indrukwekkende film. Ik begrijp best dat de film saai kan worden geworden, maar voor mij was dat absoluut niet het geval. De stilte en het stille sfeer vond ik juist een pluspunt, maakte de film lekker mysterieus. Het acteerwerk en de schoonheid van Kirsten, de kleine Tucker en James Woods etc. etc. (toch wel een behoorlijke cast) hebben allemaal een goede indruk achtergelaten, behalve Kathleen Turner, die soms gevoelloos overkwam.

4*

Sofia Coppola maakte pas echt naam en faam met het prachtig eenvoudige 'Lost in Translation', maar bevestigde evenzeer met het licht onderschatte 'Marie Antoinette'. Het begon echter bij 'The Virgin Suicides', een tegelijk wrange en melancholische vertelling omtrent een groep suburbane zussen, die zich in de eerste plaats onderdrukt voelen door hun religieuze ouders, maar vooral lijken te worstelen met de eerste beginselen van het begrip 'liefde'. Het letterlijk stopzetten van de mentale groei van de zussen, knap gesymboliseerd door het omverzagen van de 'gehandmerkte' boom (het jongste zusje vindt zo voor de tweede maal haar dood), legt vervolgens een opvallend treffend tijdsbeeld bloot. In dit tijdsbeeld staat de onschuldigheid en het ongrijpbare karakter van de tienerzussen centraal, en dat is uiteindelijk wat deze prent zo krachtig en indringend maakt. Het standpunt van de jongens die gefascineerd én onbegrijpelijk toekijken, maakt het bovendien gemakkelijker om als kijker met een geheel hulpeloos gevoel naar de situatie te kijken.

Mooie 3.5* ...en laat de volgende maar komen, mevrouw Coppola...

Vandaag herkeken en ik vond hem aanzienlijk beter dan de vorige twee keer dat ik hem zag, toen ik het bericht hierboven typte had ik de film al zeker een jaar niet meer gezien en kon ik me niet alles helder meer herrineren.
Een wonderschoon filmpje dat door de harde verhaallijn misschien wat somber hard of misschien wel wat kil over lijkt te komen, maar de geweldig mooie beelden onder begelijding van de zweverige muziek van air zorgen ervoor dat je de geheel film met open ogen zit te kijken.
Zoals ik al eerder zei doen de acteurs het geweldig woods was prima als een stille saaie man die erg bij zijn vrouw onder de plak zit, turner was geweldig als strenge godvrezende obsessieve moeder en ook dunst, de rest van de meiden en jongens speelde hun rollen erg overtuigend.
Hiernaast bevat de film nog een paar ontzettend indrukwekkende scenes bv die scene waar dunst haar platencollectie moest verbranden was hartverscheurend en ook die scene waar de jongens en de meiden elkaar door de telefoon muziek lieten horen was erg mooi.
Kortom een harde film die haast een magische sfeer uitstraalt door middel van indrukwekkend mooie beelden en een dromerige score, goede acteerprestaties van de gehele cast die allemaal geknipt lijken te zijn voor hun rollen.
4 HELE DIKKE STERREN (op dit moment moet ik alles nog eventjes rustig laten bezinken en misschien doe ik er dan zelfs wel een halfje bovenop want dit kleine pareltje verdiend het gewoon!!)

Erg goede film met een opbouwende sfeer..

Door vrijwel iedereen van de cast goed geacteerd.

Een film vol met gevoel wat heel goed is uitgewerkt.

Een drama film die zeker gezien mag worden!.

4,5 sterren omdat dit 1 van de beste drama films is die ikheb gezien

Een wel verdiende derde plek in mijn top 10!.

Wel aardig. Nergens werd het echt indrukwekkend meeslepend en de karakters bleven een beetje 'leeg'. De film bekijken door de ogen van de jongens vond ik dan wel weer aardig.

Wat een betoverende film blijft dit toch... Zoals in elke film van Sofia Coppola tot nu toe, word ik helemaal gegrepen door de sfeer en het gevoel die gecreëerd worden. In dit geval is het zeer mysterieus, een prachtige verwevenheid van heerlijk onschuldige tiener-liefde-ontdekkingstochten samen met een tragische onderhuidse spanning die uiteindelijk erg diep blijkt te gaan. Het thema 'ongrijpbaarheid' (van de liefde, van andermans gevoelens, van de dood zelfs) wordt in allerlei vormen voelbaar, heel knap gedaan. En de sfeervolle muziek van Air en de charme van Kirsten Dunst maken de beleving alleen nog maar mooier.

Je kan er ongetwijfeld ontzettend veel theorieën op los laten en verklaringen proberen uit te denken, en dat kan een leuke bezigheid zijn, maar bij een film als deze vind ik het vaak al heerlijk om gewoon lekker te blijven hangen in het hele gevoel dat de film volledig en totaal op mij overbrengt. Gewoon lekker een tijdje blijven zitten en beseffen wat een prachtig stuk kunst je zojuist hebt gezien, ervaren zelfs. Heel mooi.

Deze film heb ik heel lang geleden eens gezien, toen ik 11 ofzo was en bijna nooit films keek. Ik was ook iets te jong voor deze film denk ik want ik snapte hem niet helemaal en ik vond die zelfmoorden ook eng. . Maar hij heeft toen wel indruk op mij gemaakt. Ik wou al heel lang weten weten hoe die film ook alweer heette maar nadat ik de trailer van deze film heb bekeken weet ik dat deze het is. Ik weet er niet meer zoveel van dus ik ga er nog niet op stemmen, want ik wil hem eerst graag nog een keer weer zien.

Vermakelijke filmje.

Na het geniale Lost In Translation was ik wel benieuwd naar Coppola's

regiedebuut. Achteraf was ik vrijzeker dat de film nooit Lost In Translation zou treffen. De sfeer zit er wel in, met tikje minder fraai muziek keuze. Vaak zag de film lelijk uit, de camerawerk was niets speciaals', dat geldt ook voor de montage.

Ook vond ik erg jammer dat je de main-plot al in het begin mee krijgt, waardoor het allemaal niet zo spannend is. Toch herken ik hier ook veel van Coppola's genialiteit, en heb me eigenlijk door de film niet verveelt.......3* en half sterren.

Acteren kan ze niet Sofia Coppola (zie The Godfather III) maar regisseren dat kan ze wel "Zo vader, zo dochter", zou ik zeggen.

Ik vind dit een schitterende sfeervolle film. De manier hoe zij de wereld van de meisjes hier in beeld brengt is een lust voor het oog. Moet je misschien ook vrouw voor zijn om dit te kunnen. Ook de muziek van Air mag er zijn.

Sophia bleek geen eendagsvlieg te zijn. Dit bleek wel uit het schitterende "Lost in translation" en het duidelijk mindere "Marie Antoinette".

Trage dromerige art house film met een penetrante voice-over. Het verhaal moddert lekker aan naar een soort van hoogtepunt (of juist niet). Ach ja de 'romantiek' van meisjes die zelfmoord plegen. De score maakt bijzonder veel goed trouwens.

Erg goede film, die zowel in drama uitblinkt als ook in spanning.

www.grammaticavoorbeginners.nl

www.linkenvoorbeginners.nl

Een slimme meid, die Coppola. Volgens mij heeft ze met een minimum aan inspanning een maximum aan publiek weten aan te spreken. Er is diepgang voor de liefhebbers en er is een simpel doch aansprekend verhaal – dat bovendien lekker wegkijkt – voor de meer doorsnee filmkijker.

Als ik het heb over een minimum aan inspanning, dan doel ik niet op technische zaken als montage en belichting – dat zal vast en zeker genoeg moeite gekost hebben – nee, dan doel ik op het inhoudelijke gedeelte van de film. We hebben een gegeven - vijf zussen die zelfmoord plegen - en we werken het uit. Niet door de personages uit diepen, maar door de gebeurtenissen voorafgaand aan de tragedie – nogal eenzijdig – weer te geven. De kijker blijft achter met vragen, maar no worries, want it’s all part of the game. Met andere woorden: het thema is ongrijpbaarheid, dus veel – zo niet alles – is geoorloofd. Interessant verhaal + beetje diepgang = iedereen tevreden. Of toch niet?

Ikzelf vind het allemaal iets te makkelijk. Helemaal als de camera voornamelijk gericht is op slechts één van de vijf meisjes. En laat dat meisje nu net degene zijn met de meeste aantrekkingskracht. Beetje makkelijk om zo het publiek te plezieren.

Kijkend naar de gemiddeldes op MM en IMDb kan ik echter niet anders dan stellen dat haar aanpakt werkt. Kijkend naar mezelf kan ik dat evenmin. Ik moet namelijk eerlijk bekennen dat ook ik me goed vermaakt heb.

2.5*

Ps Het bovenstaande stukje komt wellicht over als een complottheorie met de waarheid in pacht. Zo is het uiteraard niet bedoeld. Het is niets dan een weergave van de film, zoals ik die beleefd heb.

toch moet ik zeggen dat hij iets tegen viel. ondanks het goede acteren en de sterke onderliggende constante spanning. maat toch bleef het voort kabbelen. jammer want er had meer in kunnen zitten. ik had het idee dat er wat miste....

een 3

Constant een wat traag tempo, maar toch ook constant boeiend. Knap gedaan van Coppola. Echt een heerlijke film met een prachtig sfeertje ondersteund door goede muziek. De zusjes spelen allemaal erg goed met als uitschieter de jongste van het stel. Jammer dat zij als eerste - door de zelfmoord - weg was uit de film, want ik vond haar prima acteren. James Woods doet het prima en Kathleen Turner is om bang van te worden. Josh Hartnett is doet het ook aardig en ziet er grappig uit in de film. Er word eigenlijk nooit echt naar een hoogtepunt toegewerkt, maar dat is geen probleem. De film kijkt lekker weg en is uiterst vermakelijk. Dikke voldoende voor deze prent.

Het is juist de traagheid en de dromerige sfeer die de film zo bijzonder maken, Coppola wist het in haar tweede speelfilm Lost in Translation allemaal wat beter uit te werken en kwa verhaal en uitwerking is deze film verder dan ook helemaal niet zo heel bijzonder maar het is zeker een erg aangrijpend en opvallend debuutfilmpje.

Ik wil het geen gemiste kans noemen, daarvoor biedt 'The Virgin suicides' te veel kwaliteit. Toch missen er een paar aspecten die deze film tot een echte klassieker hadden kunnen maken. Er wordt wat gehint naar het mysterieuze, het mystieke, ik zie ook zeker wel de vergelijking met 'Picnic at hanging rock', echter laatsgenoemde weet een mysterieuze sfeer neer te zetten die veel krachtiger is. Ook vond ik het toch wel een gemiste kans dat de kijker niet geheel vragend achterblijft. Ik bedoel, het is duidelijk dat de zussen worstelen met hun puberteit en de enorm strenge opvoeding. Ik denk dat het krachtiger was geweest als de kijker wat 'vragender' en misschien zelfs ietwat 'melancholischer' was achtergelaten

Al met al

3.5 *

Onderhoudende film die blijft boeien.

Het thema zal dan wellicht 'ongrijpbaarheid' zijn, maar

dat komt op mij toch iets te gemakkelijk over.

Ook het aanwezige symbolisme ligt een beetje erg voor de hand...

En toch... ondanks dat er mijns inziens bijster weinig 'gebeurt', weet Coppola een sferische film neer te zetten waar je naar moet blijven kijken.

Leuk voor een luie zondagmiddag.

En ook het debuut van Coppola is erg geslaagd. Mooie film, die net als Lost in Translation iets wil zeggen over de maatschappij waarin we ons begeven en hoe we ons daarin bewegen. Bij deze eerste film kiest ze een bekender strijdtoneel voor de westerse filmkijkers; die van strak gemaaide gazonnetjes. Die compleet andere cultuur krijgt er ook hier slechts licht hoofdschuddend 'van langs'. De stijve burgertrutterlijkheid en overbeschermende rol van constant in paniek verkerende ouders die hun touch met de reality van hun kinderen volledig kwijt zijn, drijven hun kinderen tot het uiterste. Zelfmoord. Een nogal overdreven reactie van (met name) Amerikaanse tieners op van alles en nog wat dat er wel niet mis zou moeten zijn in hun leven. Of is er iets dat wij missen? De reactie op de opmerking van de dokter dat zo'n jong meisje nog helemaal niet zulke grote problemen kan hebben, zei alles en toch ook weer niets; 'Clearly you've never been a thirteen year old girl'.

In de films van Coppala is men op zoek naar een beter leven. Dat leven ligt voor het grijpen als je er een beetje je best voor doet, maar je raakt het ook net zo makkelijk weer kwijt. Coppola brengt dat in beeld met een hoop trucjes. Zowel beeldtechnisch als verhaaltechnisch. Maar het werkt eigenlijk wel. Het vertelperspectief vanuit de vier jongens werkte me een beetje op de zenuwen, maar was op zijn minst interessant. De dromerigere sfeer en de kennismaking met de 5 Lolita's was erg prettig. Verder nog wat humoristische trucjes en vingeroefeningen van een regisseuse die zich duidelijk wil profileren binnen de mannenwereld van haar vader. En het lukt.

Hoewel de titel van de film het zekere einde had verraden, viel het toch rauw op mijn dak. Ontluisterend. Alsof de meisjes een punt wilde maken naar hun moeder. Zelfmoord als principekwestie. Of zagen ze echt geen uitweg meer? De universele herkenbaarheid is soms dichtbij, maar blijft uiteindelijk ver weg (voor mij toch, althans). Groepseenzaamheid binnen een te veilige wereld. Ongeduld van meisjes die nu al wilden ontsnappen naar iets beters.

Wrange scènes (waarin Joe een one man Freak Show is op het feestje), afgewisseld met bloedmooie scènes (het telefoongesprek aan de hand van het draaien van LPs) of juist erg treurige momenten (vooral de oh no toen je het geluid van zelfmoord van de jongste dochter hoorde) afgewisseld met erg grappige stukken (de jongen die zijn liefde probeert te bewijzen door van een dak te springen). Acteurs zijn prima op hun plek, hoewel ik Kathleen Turner een beetje te lief vind voor deze rol. Moest een onderhuidse slechterik zijn zoals een nurse Ratched uit One flew... zijn.
Veel stof vooral over de inhoud en dat voor een film, waarvan ik de vorm leidend vind voor een positieve beoordeling. Erg vlot verteld aan de hand van beeldtaal. Optimaal gebruik gemaakt van de middelen.

Misschien moet ik me toch maar eens gaan wagen aan Marie-Antoinette, hoewel die film me nu al ontzettend tegen staat. Gelukkig is Coppola zich gaan toeleggen op regisseren en niet op acteren. Beste vrouwelijke regisseur w.m.b. 4 sterren

Er zitten een paar erg schone scenes tussen en de muziek van Air is er meesterlijk in verwerkt. Echt een aanrader, hoewel het ook is aangeraden om de film meerdere malen te bekijken.

Maar weer eens gekeken, en damn, wat een geweldige film is het ook. Die hele sfeer, dat ongemakkelijke en onheilspellende. Die beelden van bomen en zonlicht, en lichtinval die de meisjes alleen maar mooier maakt. De vele pijnlijke en ongemakkelijke momenten, maar af en toe ook heel grappige, allemaal op zo'n subtiele manier. Het is een film die emotioneel veel met je doet, op heel verschillende manieren. Echt heel uniek, een meesterwerk. Er is ook aan zoveel details gedacht, en de ouders (James Woods en Kathleen Turner) spelen echt ongelofelijk goed.

En dan noem ik de pracht van een soundtrack nog niet eens.

Ik heb de film aanvankelijk ook wat tekort gedaan met een 3.5. Dat moet misschien zelfs wel een 4,5 zijn, wat mij betreft. Ik heb hem inmiddels al een keer of vijf gekeken en ik waardeer hem nog steeds enorm. Daarom ben ik wel bereid nog een 4.5 te geven net. Al was het maar ter compensatie van het relatief lage cijfer. Dit is top 250-waardig in mijn ogen.

Ik kan mij erg vinden in Jordy's reactie.

Ik vind het een prachtige film, het verhaal is mooi en de film geeft een prachtige, "wazige", ongrijpbare maar beklemmende sfeer weer die gewoon past!.. Ik heb tevens het boek gelezen, en wanneer je zoals ik de film kijkt ná het lezen van het boek vallen de puzzelstukjes veel meer op hun plaats!

Lux speelt een interessant personage. Maar Cecilia is ook zeeeer interessant.. the first one to go. In het boek kom je nog veel meer over ze te weten..

Alhoewel ik het een bijzonder mooie film vond, vond ik de film wel kort.. het verhaal leek nog niet helemaal "af" op de één of andere manier..