Glengarry Glen Ross (1992)

Lichte tegenvaller. Ik had net wat meer verwacht. Goede film, maar een echte click ontbrak.

Veel acteergeweld. Pacino, Baldwin en vooral Lemmon springen eruit.

Het verhaal begon veelbelovend, maar zakte toch wat in. De inbraak vond ik jammer. De film had ik stukken interessanter gevonden als er simpelweg was gefocusd op de strijd tussen de verkopers. Ik vond het een beetje een geforceerde ingreep.

Wel bij vlagen messcherpe dialogen en een mooie kritisch-satirische toon, ook een paar geweldige scenes. Naast de fameuze scene in het begin, vooral de scene met Lemmon, Pacino en de klant op het eind en een aantal van Lemmons scenes.

3.5*

Geweldige dialogen en een absolute topcast (beter dan dit wordt het gewoon niet), maar het verhaaltje stelt, ondanks de onderliggende spanning, natuurlijk niet zoveel voor. Daar kun je doorheen kijken, maar mij stoorde het uiteindelijk wel een beetje.

3,5*.

Inderdaad de film moet het echt hebben van zijn dialogen. Vooral Pacino en Jack Lemmon trokken mij aan met lappen tekst. Alleen de film is verder veel te zwak om interessant te worden, laat staan recyclebaar voor mij.

Natuurlijk komen er soortgelijke situaties op de werkvloer voor maar het is ook geen fictie dat mussen wel eens vliegen. Saai onderwerp dus, dat nergens over gaat en waarbij ik graag een clue had gehad. wie heeft nou de auto gewonnen? Niets van dat alles, het enige dat er gebeurt aan het einde is een heftige! arrestatie Die je nog geen eens te zien krijgt. En ik liep al zoveel mis.

Maar de dialogen redden de film nog enigzins van een totale ontmaskering. De film smaakte hierdoor net wat beter dan een verbrandde barbecueworst. 2,5*

De favoriete film van Carice van Houten maar eens herzien. Ik herken weinig in mijn oorspronkelijke commentaar. Ik zag de film destijds op import-vhs. Wellicht dat ik door de leads het bos in ben gestuurd....

Ik vind het een prachtfilm. Pacino en Lemmon zijn hier wel mijn favorieten, maar de overige cast is ook geweldig.

Wat een triest leven hebben deze mannen eigenlijk. Niet echt te benijden....

Opgehoogd naar 4 sterren

Halfje erbij na herzien. Dit is een meesterwerkje..

Herkeken voor de zoveelste keer.

Een film waar script, regie en acteerwerk samenkomen en een vrijwel perfect geheel vormen. De meest in het oogspringende acteurs zijn uiteindelijk toch wel Lemmon en Pacino, maar je zou de rest van de cast tekort doen om ze niet in hetzelfde rijtje te plaatsen. Alleen Kevin Spacey heeft qua screentijd die hij krijgt en daadwerkelijke performance misschien een iets minder goed ratio, maar dat heeft uiteraard ook te maken met het karakter dat hij speelt. In elk geval, een beter acting ensemble ga je echt niet vinden.

Bij deze herkijk vooral gelet op de details, en het is dan ook een bevestiging van de subliemheid van het script als je er velen vind die noemenswaardig zijn. Vooral die kleine details deden het, sowieso is uiteraard de titel dat alleen al, maar ook hoe "Patel" al een keer eerder genoemd word (door Dave Moss) voordat Ricky Roma er z'n fameuze licht op laat schijnen "Fucking Shiva handed this guy a million dollars told him sign the deal, he wouldn't sign it. And the god Vishnu too went into the bargain, fuck you John!", maar ook een heerlijk detail in het script is het feit dat George (alan arkin) heel even kwaad is dat Shelley de deal van de maand heeft gemaakt met, in de woorden van Roma, "Harriet and bla bla Nyborg", waarop George reageert met "Fuck. I had them on River Glen."

Andere, wat grotere details, die ik, vreemd genoeg, gemist heb in de vorige keren dat ik 'm keek zijn toch wel de (nu) overduidelijke momenten met de metros. Altijd als één van de karakters van buiten naar binnen gaat of andersom komt op precies dat moment een metro aangereden, en ook nu pas merkte ik bewust op dat er tijdens cruciale momenten op de achtergrond een metro langs dendert. Een ander voorbeeld is toch ook wel de zakelijke relatie tussen Roma en Lingk. Vooral nu kreeg ik toch op bepaalde momenten het idee dat Lingk écht verleid is door Roma, en dus niet alleen om dat stukje land te kopen. Vooral tijdens de scene waar Lingk Roma komt opzoeken op z'n werk. Lingk zit in zak en as en vertelt Roma bijna wat er precies aan de hand is, maar laat het uiteindelijk toch open. Roma heeft die twijfel waarschijnlijk al vanaf het eerste moment aangevoeld en daaropingespeeld óm die deal te kunnen sluiten. Juist daarom ook dat Lingk zich zo verontschuldigt op het eind, en zelfs zegt dat 'ie gefaald heeft in de ogen van Roma; Lingk wilde hem zo graag iets bewijzen, en toch faalt ie.

Een zeer sterke cast in een film over een hoop mannen die lopen te zagen en hopen een auto te winnen. Nog even een diefstal om wat spanning in te brengen, maar echt boeiend wordt het nooit. De dialogen vallen met momenten nog mee, maar vervallen meestal in wat gezeur. Dankzij de cast is de film best nog om aan te zien, maar je hebt constant het gevoel van 'komt er eigenlijk nog iets?' Een misser...

Geweldige film die het van het de acteurs en dialogen moet hebben.

Baldwin's speech is wel het meest noemenswaardige aan de film maar dat terzijde is bijna elk gesprek wel interessant .

Pacino en lemmon's speech op het einde zijn ook heel goed en overtuigend.

Brengt goed de stress en onzekerheid over van het verkopen.

lees veel over het einde, maar het einde spreekt voor zich toch.

Iedereen in het kantoor maakt zich zorgen dat ze het niet meer hebben om een echte verkoper te zijn

Op het einde geeft Pacino, Lemmon respect dat hij een echte verkoper is, erkenning dat hij het in zich in heeft en dat is wat Lemmon wou horen wat hem moed geeft.

Dit krijgt hij net te horen voordat hij met die agent moet praten wat betekend dat hij daar sowieso ontslagen word maar waarschijnlijk de gevangenis in moet. Ironie.

Van mij had de film ook wel langer mogen duren maar vond dit een waardige afsluiter.

Als je zelf in het verkoop wereldje hebt gezeten dan komen deze personages ook heel realistisch over.

Die 2 gasten die de hele tijd klagen over de leads, wat overigens goede verkopers niet doen want er bestaat zoiets niet als slechte leads.

De super verkoper die nergens anders om geeft dan alleen een verkoop sluiten (Baldwin).

Pacino de hotshot verkoper van het bedrijfje.

En natuurlijk Spacy de baas maar die nog nooit iets in zijn leven heeft verkocht maar die het wel beter weet.

Erg herkenbaar allemaal en goed op elkaar ingespeeld.

Lijkt er ook op dat Ben Afflecks rol in Boiler Room geïnspireerd is door Baldwins speech.

Fijn, zo'n cast. Fijner als ze ook nog eens allemaal goed draaien en nóg fijner als Jack Lemmon er in al z'n hulpeloosheid nog eens bovenuit weet te steken. Toch doet de verzameling loudmouths me niet zoveel.

Logischerwijs veel dialoog, maar ook erg uitgerekt en veel herhaling. Maken het wat eentoning. Idem voor het bijna non-stop verbale geweld. Dat het verhalend beperkt is, is niet zo'n probleem, maar de enige die een echte dimensie aan zijn karakter mag meegeven is Lemmon. De rest zijn toch vooral een stel haantjes die met veel lawaai te werk gaan.

Onder de oppervlakte zal het best wat doortrapter zijn, maar die magie heb ik er (nog) niet in kunnen ontdekken. Deels herkenbaar, ook een acteursfeest, zeker, maar als film mist er voor mij iets.

Prachtige film die het volledig moet hebben van z'n geweldige dialogen en acteerprestaties. Kan haast niet anders ook met zo'n sterrencast!

Gebeurt eigenlijk erg weinig, film speelt zich ook op amper een dag (avond en de ochtend nadien) af, maar toch vliegen de 100 minuten (nou ja pakweg 90) voorbij. Hoe die kerels alsmaar lopen te zeuren en te vloeken tegen elkaar is gewoonweg fantastisch om zien. Typisch haantjesgedrag waar vooral Pacino erg goed in is. Maar ook de rest van de cast laat zich niet onbetuigd. Met name de gesprekken tussen Williamson (Spacey) en Levene "The Machine"(Lemmon) zijn bijzonder hard en gevoelloos. Ook al vloeit er dan geen druppel bloed, al wordt er geen klap uitgedeeld, dit is best wel een cynische en harde film.

En dan is er nog de korte maar o zo krachtige bijdrage van Alec Baldwins personage, geweldige performance!

Eigenlijk miste ik alleen nog Michael Douglas om het af te maken

Zoals gezegd, verhaal op zich is summier en eigenlijk ook redelijk onbelangrijk. Wat je te zien krijgt is een soort inkijk in de wereld van een aantal mensen die werkelijk een shitty job hebben, maar er toch alles aan willen doen om die job te behouden. De laatste woorden van George (Man, I hate this job) laten daarover geen twijfel bestaan.

Klein beetje jammer van het abrupte einde maar voor de rest een uitermate boeiende film!

Ik wil graag even wat kwijt over het 'abrubte' einde van de film. In veel reacties lees ik dat dat niet zo gewaardeerd wordt. Ik vond het juist een heel erg sterk einde. Het benadrukt dat het hier niet gaat om een verhaal met een begin en een einde maar dat het gewoon een inkijkje geeft in de dagelijkse realiteit van een salesteam van een Amerikaans Real Estate bedrijf. Ik bleef echt zitten met het gevoel dat er er morgen gewoon weer een volgende dag is met dezelfde problemen, scheldpartijen en uitdagingen die gepaard gaan met de harde wereld van de sales. Door de film zo plotseling te laten eindigen word je daarover nog meer aan het denken gezet....

Uitstekende film over een groepje verkopers, die een scherpe blik werpt in hun dog-eat-dog world. De film is duidelijk gebasseerd op een toneelstuk, maar zakt geen moment in. Dit komt vooral door de ijzersterke dialogen en uiteraard een cast om van te smullen. Er worden flink wat tirades afgestoken en de personages zijn niet bepaald benijdenswaardig en soms krijg je zelfs medelijden met ze, ondanks dat het hufters zijn. Weet eigenlijk niet waarom ik hier ooit een 4.0 aan heb gegeven, 4.5 is meer dan verdiend.

Film nog eens uit de kast getrokken, omdat ik volgende week naar het toneelstuk ga. Ben benieuwd......

Precies deze film bevat een aantal sterke scènes met even goed acteerwerk.

Alleen een te snel afgekapte einde, en dat is jammer.

3,5 ster

Yeah, ijzersterke ''praatfilm'' deze 'Glengarry Glen Ross', met Al Pacino als acteerkanon op kop. Wat een geweldige rol zeg. Niet te vergeten; de rest van de cast doet het ook simpelweg uitstekend.

De cast geeft deze film dan ook nét dat beetje extra. Schitterende dialogen, gehaald uit een puik scenario in deze keiharde film, want het gaat er qua woordenwisseling regelmatig bijzonder hard aan toe. Gooi dat naast het feit dat deze mannen zó hard hun best moeten doen voor eigenlijk niks en je zou medelijden krijgen met een aantal van de verkopers en het leven wat ze hebben.

Voor de rest is deze prent sfeervol in haar simpliciteit, met wat regen en een paar weinig bijzondere locaties. Geen bijster bijzonder plot, wel veel interessante details. Geweldige film, motherfucker!

Een film met eindeloze dialogen, die geen moment kunnen boeien. Alleen maar geneuzel. Het 'fuck you'-gehalte in de dialogen ligt ook wel erg hoog, dat maakt het er niet beter op. Het verhaal stelt niks voor, en de enige interessante gebeurtenis in de film (de inbraak) wordt niet in beeld gebracht. Kortom, een irritante en zeer langdradige film. Jammer, want er doen toch een paar aardige acteurs in mee.

Wat ben ik blij dat ik deze film zo lang heb laten liggen. Anders had ik gisteren nooit zo`n heerlijke avond gehad.

Geweldige dialogen en voortreffelijke acteerprestatie`s. De gehele film krijg je het gevoel dat je ook op een stoel in het kantoor, in de auto of restaurant zit. Je zit er dicht op, juist doordat het zo realistisch wordt gehouden.

De scene waarin Baldwin zijn speech houdt, is een echte klassieker. Je voelt de spanning en de schaamte van de heren die op hun plek worden gezet, alsof je zelf op je nummer gezet wordt.

Prachtfilm!

Best geniaal filmpje, één van de beste in zijn genre. Film is enkel gefixeerd op dialoog en acteerwerk. Erg goed geschreven en geniaal gespeeld, Al Pacino, Ed Harris, Kevin Spacey, Johnathan Price maar vooral Jack Lemmon. Zat de hele film op een 4,5* maar plotwending(en) hadden niet gehoeven, 4*

Weinig boeiend.

En dat komt volledig door het verhaal, dat nergens weet te boeien. De op zich levendige personages worden niet uitgediept, maar discussiëren anderhalf uur lang over een niet zo vriendelijk bezoekje van een baas.

De film mist ook een structuur: van een climax is amper sprake.

Dat het verhaal tien keer niks is, is zonde. Met een cast bestaande uit Al Pacino, Jack Lemmon, Kevin Spacey, Ed Harris, Alan Arkin en Alec Baldwin valt zoveel te doen. Ik ga niet zeggen dat daar niets mee gedaan wordt, maar enkel Al Pacino weet het niveau op te trekken. De rest zit niet in de juiste rol (Kevin Spacey), of staat gewoon slecht te acteren (Alec Baldwin, Ed Harris).

Over de regie valt overigens niet te klagen. De frustratie van de werknemers wordt vakkundig neergezet. Regisseur van dienst James Foley weet het zo te brengen dat je als het ware bijna zelf in het kantoor zit.

Teleurstellend.

2

You've got a big mouth... now I'm gonna show you an even bigger one!

Leuke film, dankzij de geweldige cast en de mooie dialogen. Wie zegt dat het verhaal maar weinig voorstelt, kan ik eigenlijk alleen maar gelijk geven. Ik vond het maar weinig voorstellen en het einde viel op dat gebied ook enigszins tegen. Gelukkig zijn er de acteuers, die veel goedmaken en zorgen voor een leuke film.

Al Pacino steelt samen met Jack Lemmon echt de show hier. Geweldig hoe zij tekeer gaan. Ze tieren en schelden er beiden op los en vooral Pacino is hier altijd erg gedreven in. De rest van de cast doet het ook goed, maar is toch net iets minder dan deze twee, al hangt dat ook van de rol af. Spacey vond ik bij momenten ook erg goed en vooral ook erg grappig, omdat hij op een gegeven moment echt van bijna iedereen wel een scheldkanonnade over zich heen krijgt, al verweerd hij zich met verve. Ook de bijdrage van Alec Baldwin, waarin hij een machtige speech aflevert, mag er zijn.

Ja een fijne film, zonder noemenswaardig verhaal, die echt omhoog gestuwd wordt door de indrukwekkende cast en het uitstekende acteerwerk.

3,5*

Met de acteurs die James Foley bij elkaar heeft weten te rapen voor zijn verfilming van het toneelstuk Glengarry Glen Ross kan het eigenlijk al niet misgaan. Want tja, al zou je lui als Jack Lemmon, Ed Harris, Alan Arkin, Jonathan Pryce, Kevin Spacey etc 90 minuten lang samen een banaan zien eten, zou het nog vrij makkelijk interessant worden. Het is dus niet zo vreemd dat Glengarry Glen Ross prima weet te boeien met het fantastische acteergeweld en de vaak treffende dialogen. Enige nadeel is dat het niet de volledige speelduur boeiend blijft. Met name als de tweede helft wordt ingeluid, wil het allemaal nog wel eens inzakken. Verder interessant hoe weinig sympathieke personages de film kent en je toch met weinig moeite met de karakters meeleeft. Lemmon weet als enige sympathiek uit de hoek te komen, maar desondanks is het best vermakelijk om naar een stel ruziënde klootzakken te kijken. Vooral de speech van Baldwin in het begin is erg tof.

3,5 sterren.

Sterrencast die volledig haar talent onderstreept. Vooral Jack Lemmon en Jonathan Pryce zijn uitstekend.

De film drijft op de schitterende dialogen, meestal van kritische, ontevreden en vooral in hun beroep ontgoochelde werknemers maar brengt ook wel wat humor als de met smoesjes gekruide verkoopstechnieken worden gedemonstreerd.

Heel bijzondere film

Wat een geweldige mooie cast! The best of the best kan je bijna wel zeggen!

Al Pacino, Jack Lemmon, and my all time favorite Kevin Spacey!

Wat een acteer geweld in deze film, Alec Baldwin heeft dan misschien maar een super klein rolletje maar zet wel een behoorlijke geloofwaardige bad motherfucker neer!

Het is een harde wereld als je in een makelaarskantoor werkt en dat is precies wat deze film laat zien en zonder twijfel had dat niet zo goed gelukt zonder deze talentvolle cast.

Deze film had in het belang van de mooie opbouw nog wel een half uurtje langer mogen duren, want deze 1 uur en 40 minuten gingen ontzettend snel voorbij.

Mijn stem van 4,5 blijft ook bij deze 2de keer kijken staan op een 4,5.

Redelijk.

Een boel bekende namen op een hoopje gegooid. Misschien zelfs iets te veel, want sommigen krijgen iets te weinig tijd om hun ding te doen. En dan denk ik vooral aan Spacey, zijn rolletje is wat aan de flauwe kant, zeker voor iemand van zijn kaliber.

Pacino is de meest overtuigende van de bende. HIj krijgt een paar sterke dialogen toegeschoven en brengt ze met veel overgave. Lemmon zit aan de andere kan, die bakt er jammer genoeg niet zoveel van vond ik. Beetje zoals het in het plot ook loopt.

Alle actie wordt zowat uit de film geknipt, Foley richt zich echt volledig op het praatgeweld. Daarvoor vond ik het dan toch net niet snedig en edgey genoeg. Bij momenten zakt de film een beetje in, vooral omdat de balans tussen de verschillende personages niet even sterk is. In de gesprekken is er te weinig weerstand en is er bijna altijd een dominante partij.

Heb me niet verveeld, gelukkig duurt de film ook niet al te lang, maar voor een pure dialoogfilm had het iets scherper gemogen.

2.5*

Overduidelijk een film die het moet hebben van de acteerkwaliteiten (Pacino, Spacey, Harris en Lemmon ) en dialogen, die jungle van het makelaarswereld ongenadig en meedogenloos moet neerzetten. Het lukt goed, sommige scenes zijn ijzingwekkend sterk en tegelijkertijd ook over the top. Dat laatste vond ik op een gegeven moment een minpuntje en lichtelijk ongeloofwaardig. Anyway het blijft heel onderhoudend en dan vooral het laatste halve uur. Wat een tour de force!

Saai plot sterk neergezet. Verhaal heeft maar weinig om handen, maar wordt sterk neergezet door de acteurs op dreef. Daardoor verveelt de film nooit, maar buiten dat heeft het maar bar weinig te bieden.

2,5*

Veruit de beste film van regisseur James Foley,At close range (1986) en the Chamber (1996) waren ook nog wel aardig maar voor de rest regeert hoofdzakelijk de middelmaat.Met zijn twee laatste Fifty shades films als dieptepunt.

Misschien was het wel omdat hij met dit toneelachtige scenario weinig fout kon doen.Daar zorgt de zowel indrukwekkende als uitstekende cast die bij Glengarry Glen Ross (1992) in stelling wordt gebracht wel voor.

Het verhaal is op zich weinig spectaculair (een soort wedstrijd tussen landverkopers en een hoop gedoe om de goede adressen) maar wordt wel sfeervol in beeld gebracht en de vaak scherpe en prima dialogen doen de rest.

Tja daar weten goede acteurs als Al Pacino,Jack Lemmon,Alan Arkin,Ed Harris en Alec Baldwin wel raad mee.De laatste maakt in zijn vrij korte screentijd (hilarisch) veel indruk maar het is uiteindelijk toch de gewiekste Pacino die de show steelt.Het leverde hem een Oscar nominatie op in het zelfde jaar als hij het beste acteur beeldje in de wacht sleepte voor Scent of a woman.Maar in deze film vind ik zijn prestatie evenredig sterk.

Tussen al dit acteergeweld sneeuwt alleen de rol van Kevin Spacey,buiten zijn schuld een beetje onder.

Voor de uiteindelijke kwaliteit van Glengarry Glen Ross doet dit uiteindelijk weinig af.

Een voortreffelijk stukje cinema.

“Put that coffee down! Coffee is for closers only.”

Glengarry Glen Ross is een echte acteursfilm. Je kunt zien dat het verhaal oorspronkelijk bedoeld is als toneelstuk met een verhaal dat maar twee locaties aandoet, de camera die dicht op de huid van de acteurs zit, en lange dialogen en monologen. Het verhaal is simpel, een makelaarskantoor wil zijn werknemers pushen tot betere resultaten en bedenkt een wedstrijd. Wie qua verkoopresultaten als eerste eindigt krijgt een auto, en wie als laatste eindigt krijgt ontslag.

Dit is het begin van veel verbaal geweld en met acteurs als Pacino, Lemmon, Baldwin, Spacey, Harris en Arkin kan je natuurlijk ook weinig fout doen. Vooral Pacino is fantastisch, en zijn laatste scènes met Lemmon en Pryce zijn briljant. Ook de weergaloze en onvergetelijke ‘Brass Balls’ speech van Alec Baldwin springt eruit. Hoe de werknemers worden gekleineerd is intrigerend en stuitend tegelijk. In het middengedeelte zakt de film wat in en het overval subplot had van mij niet gehoeven, maar het levert wel prachtige scènes op tussen Spacey en Lemmon. Glengarry Glen Ross laat zien wat er gebeurd als je een handvol top acteurs in een kleine ruimte neerzet en verbaal laat sparren.

De mensheid heeft grootse dingen verwezenlijkt. Zo proclameerde onze geschiedenisleraar uit het vijfde middelbaar en prompt toonde hij ons dia’s van astronauten die een vlag planten op de maan en van monumentale bouwwerken zoals de Sagrada Familia. Ik durf wedden dat hij echter nooit de film Glengarry Glen Ross had gezien. Zijn enthousiasme zou iets minder geweest zijn. Deze ietwat vergeten film uit begin jaren ’90 toont namelijk de lelijkheid van mens en maatschappij in al zijn glorie. Enerzijds verkopers die liegen, stelen, bedriegen om toch maar resultaten te behalen en anderzijds bedrijven die hun werknemers onderdrukken, uitzuigen, vernederen. De set up is staalhard : een arrogante manager (Alec Baldwin in een gastrol die hem eeuwige roem opleverde) spelt de verbouwereerde verkopers de les en dicteert ; nieuwe regels bij de wedstrijd ‘verkoper van de maand’ nl 1 ste prijs een cadillac, 2 de prijs een set keukenmessen (symboliek is nooit ver weg) en 3 de prijs is … ontslag. Het script van David Mamet (gebaseerd op zijn eigen toneelstuk bekroond met een Pulitzer prize) is een juweeltje. Dialogen die als donderslagen door het beeldscherm klieven, de 'you cost me 6000 dollar' monologue bv is één van de spannendste (verbale) gevechten tussen establishment en individu dat U ooit zal zien. Met GGR portretteert Mamet een milieu dat hij goed kent want zelf was hij ooit werkzaam in een makelaarskantoor. Zijn observatie is ongenadig. Mensen zitten gevangen in een systeem. Willen ze hun job behouden dan moeten ze hun ziel verkopen. Mamet schreef zijn toneelstuk immers in een periode van Amerikaanse crisis met grote werkloosheid tot gevolg. Het is ook film waarin we achterover geblazen worden door fenomenale acteerprestaties. AL Pacino, Jack Lemmon, Alan Arkin en Ed Harris incarneren stuk voor stuk granieten karakters, vol frustratie en woede. Dat is zeker ook de verdienste van regisseur James Foley. Er is vooral stevig gerepeteerd en chronologisch gefilmd zodat de continuïteit goed zat. Het is een waar genoegen om een Hollywood legende als Jack Lemmon (check zijn glansrollen in sprankelende Billy Wilder comedy’s als Some like it hot, The appartment, The fortune coockie en The front page) aan het werk te zien. Zijn rol als ooit topverkoper (Shelley the machine is zijn bijnaam) die nu als bijna pensioengerechtigde slechts een schaduw van zijn grote dagen is en geen enkele verkoop meer rond krijgt, spettert van het doek. Hoe hij probeert in de wagen zijn baas Kevin Spacey tips te ontfutselen bv is waarlijk klasse. Mamet was wel zo slim om geen zwart wit personages te creëren maar karakters van vlees en bloed, die we herkennen, die we misschien ooit zijn geweest of – durven we het toegeven – die we zijn. Foley heeft een vreemd parcours gereden. Zijn eerste film At close range (zie ook nr 90) mist net onze top 100 en was veelbelovend en met GGR was zijn status als coming man bevestigd. Daarna verzonk hij in middelmatige tot flauwe actie thrillers. Maar hier heeft hij gevoel voor kleuren (die rode china bowl), gevoel voor sfeer (die regen en hitte) en kiest hij voor een jazzy soundtrack dat perfect de nervositeit, de verwarring begeleidt. Het toneelmatige is zeker niet verdwenen (één ruimte, lange scenes) maar de acteurs brengen het tot leven. Een zeldzame film waarin toneel en film verenigbaar zijn. Maar niet iedereen was akkoord. Dit soort cinema krijgt veel kritiek, het wordt vergeleken met ‘talking heads’ (praten ipv beelden op een groot scherm) maar deze film bewijst dat verfilmd theater geen saaie brok tekst in een bordkartonnen decor hoeft te zijn. Er zijn er nog die de film omarmen want vreemd genoeg gebruiken bedrijfsleiders quotes en situaties uit de film (vb het ABC – Always Be Closing speech) als handleiding voor nieuwe rekruten. Nochtans is die prestatiedruk wat de film aanklaagt. Meneer de geschiedenisleraar : Heeft de mensheid nu iets geleerd ?

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 75 : Glengarry Glen Ross

De uitwassen van het kapitalisme leveren naast een hoop ellende gelukkig ook af en toe een fijne film op. Wall Street, The Big Short, The Wolf of Wall Street en deze Glengarry Glenn Ross past ook wel in dat rijtje. GGR is duidelijk verfilmd toneel, kortom vooral gepraat maar ik miste enige cinematografische hoogstandjes geen moment. Dat is grotendeels te danken aan de cast, waarbij vooral Jack Lemmon opvalt. Het knappe van diens rol is dat hij eigenlijk helemaal geen sympathiek figuur speelt -los van zijn bedenkelijke baan waarbij goedgelovigen geld uit de zak wordt geklopt snoeft hij er op los zodra hij denkt succes te hebben- maar door de tragiek van zijn ondergang voel je toch met hem mee. Overigens hoefden die korte telefoongesprekken over zijn in het ziekenhuis opgenomen dochter van mij niet zo, zijn personage was al beklagenswaardig genoeg.

De rest van de cast doet niet voor hem onder, maar Alec Baldwin verdient wel een vermelding als 'motivator' met zijn klassiek geworden speech vol lomp gescheld: "Good father? Fuck you, go home and play with your kids!" Geweldig ook hoe de rest eerst verbijsterd toekijkt en nog wat tegensputtert om de tirade daarna gedwee over zich heen te laten komen. Alleen voor die scène al een must-see.

Een tussendoortje met deze film die ik eigenlijk niet kende, qua titel of achtergrond, maar die wel de aandacht trok vanwege de cast, dus daarom voor de aardigheid maar even meegenomen bij de kringloop.

Opvallend toch zeker het begin met de classy aandoende soundtrack die naar jazz neigt en regenachtige sfeer in de donkere straten. Het is de opmaat voor een vergadering tussen praktische alle 'highrollers' in de film waar in principe het grote macho mannen afzeikfeest kan beginnen. Het is Baldwin ten voeten uit die in de opening met zijn dreigende speech de show steelt, onnodig te zeggen is dit een perfect kolfje naar zijn hand. Het zijn de eerste stappen binnen de louche en vooral leugenachtige makelaarswereld waar het niet telt wat je verkoopt of aan wie, maar dat het een feit is, dat je een 'closer' bent. Het is een beeld dat zich verder uitbreidt en het best vergeleken kan worden met een ratten- of slangennest waar ze elkaar bijkans aanvliegen en opvreten want zo hoort dat kennelijk in dat wereldje.

Een niet bijster ingewikkeld plot volgt met inbraak en veel verdachten en het past de film eigenlijk wel die toch vooral een platform is voor de acteurs. Mannen als Spacey en Harris die ik graag zie, of Pacino en Baldwin die even helemaal de vrije loop kunnen. Het is vooral Lemon die de zwakke schakel is en te gemakkelijk verschuift van brallen naar kruipen en vooral in de laatste hoedanigheid sneu en op een gegeven irritant overkomt. Verder ligt de nadruk uiteraard op het team van verkopers dat elkaar links en rechts naait, de ogen uitsteekt en elkaar chanteert of omkoopt en laten we daar nu genoeg van zien. Maar laat dat nu voor mij net het zwakke punt van de film zijn waar weinig sympathieke karakters in voor komen, uiteraard is dit een onderdeel van de film, toch vraag ik me regelmatig af waarom een zelfrespecterend iemand zulk werk zou willen doen en onbeert het mij aan binding met een karakter. Daarom wat mij betreft een voldoende maar niet een vet cijfer wat dat betreft want hoewel dit weliswaar een kundige film is heb ik er verder weinig mee.