Glengarry Glen Ross (1992)

Wat een teleurstelling. Eindelijk gekeken na veelvuldig gelezen te hebben over vooral de geweldige acteerprestaties van de indrukwekkende cast. Maar ik kan me er niet in vinden want het script waar ze mee moeten werken kan ik met geen mogelijkheid in komen. Wat mij betreft had deze film ook “5 Angry Men” kunnen heten want dat is wat ik er vooral aan over heb gehouden. Vijf mannen die erg boos zijn er daarom om het minste en geringste tirades beginnen. Het zal wel moeten voorstellen hoe het wereld van de “sleazy salesmen” is maar ik kan er echt helemaal niks mee.

Een interessante psychologische praatfilm waarbij een gezapig kantoortje met 4 makelaars voor blok worden gezet door het grote kantoor. Van gemoedelijkheid is nog nauwelijks sprake. Eten om niet gegeten te worden is het motto. Eigen vel eerst. Ineens worden strategieën en mooie praatjes bedacht om de vis de doen happen. Weten dat hij niet zal toehappen, maar toch blijven aandringen tegen alle morele principes in...

De film blinkt uit in zijn sterke dialogen en uitstekend acteerwerk. Jack Lemmon en Pacino op kop, maar ook het optreden van Baldwin was sterk, maar ook de rest van de cast was op dreef. Het is zo één van die uitwassen van het kapitalistisch systeem, de nieuwe gang van zaken in het kantoortje.

Absolute klassieker met verbaal vuurwerk en een cast propvol acteerkanonnen.

Pacino weet te charmeren terwijl het ook de grootste gluiperd is. Lemmon is het karakter waar we het meeste mee kunnen identificeren en zijn acteerwerk is vooral reactief: kijk naar zijn gezichtsuitdrukkingen zonder dat hij wat zegt, als hij reageert op wat de anderen zeggen. Subliem en het gehele ensemble is geweldig. De show wordt natuurlijk gestolen door Alec Baldwin's scene, met de bronzen ballen en Always Be Closing...maar natuurlijk eerst...

Put that coffee DOWN! Coffee is for closers only.

Die meme zou je bij elke koffieautomaat moeten plakken, haha.

Interessant is hoe verschillend bijvoorbeeld deze scene geinterpreteerd wordt. Er zijn verkopers in America die het een keigoede motivatiescene vinden. Verkopen is ook niet voor watjes. En je kunt het ook zien als een mooi vak. Voor wie het te hard vinden, ga maar een tijdje voor een klantenservice werken om te ervaren wat voor bagger je dan over je heen krijgt.

Anderzijds zijn er natuurlijk die deze over de top scene een walgelijk exces vinden van de prestatiemaatschappij. Natuurlijk kunnen velen daaronder het ook niet laten het kapitalisme erbij te halen. Toch gaat de film daar niet over. Het zou op zich komisch zijn een meer socialistische variant te zien van Mitch& Murray. De werknemers komen dan om half 11 aanzetten op kantoor en zitten vooral koffie te drinken. Of ze iets verkopen boeit ze niet, ze krijgen hun salarisje wel. En de vakbond verdient goed aan hun lidmaatschap zodat ze lekker vaak kunnen staken. Enfin...

Glengarry Glenn Ross laat een keiharde zakenwereld zien die niet geschikt is voor de tere ziel en waar extreme prestatiedruk boven het welzijn van personeel wordt geplaatst. Een keuze van dat bedrijf, gewoon een k*bedrijf dus en tsja die bestaan er natuurlijk genoeg. Je moet je ook afvragen waarom het slecht gaat met het bedrijf en waarom ze iemand denken te moeten ontslaan....is het bedrijf wel efficient en doelmatig genoeg? Zeer waarschijnlijk niet...en in de realiteit zouden veel mensen wegvluchten van zo'n bedrijf, zeker als het om de makelaardij gaat...je kunt vrij snel voor jezelf beginnen. En dan een stuk meer verdienen ook. Dus de markt zou het gewoon oplossen.

Maar dat geeft niet, want de film is gewoon een genot om naar te kijken en toont zijn eigen realiteit waarmee het toch kan raken. En bepaalde dingen zijn herkenbaar, zoals bijvoorbeeld de intense jaloezie en grote ego's. Let bijvoorbeeld op de spanning tussen Pacino en Harris. Harris blijkt geen lieverdje en als hij een keer dik scoort moet kennelijk iedereen het horen, als Pacino de waarheid spreekt. Terwijl hij niet blij kan zijn voor het succesje van Lemmon, terwijl Pacino het hem wel gunt. Hoewel zoals gezegd Pacino zelf onbetrouwbaar is.

Opvallend is ook dit: er komt geen enkele vrouw in voor! En ook al komt er geen enkel pistoolschot of vuistgevecht in voor, het is misschien wel de meest mannelijke film ooit (hoewel Predator, met al die opgepompte spieren, natuurlijk ook een flink testosteronfeest is).

Toch een kleine tegenvaller. Deze film sprak me wel aan en dan vooral door de topcast, maar achteraf gezien waren er misschien te veel grote namen. De rol van Baldwin bijvoorbeeld was erg klein, terwijl hij wel een erg sterke scène aflevert.

De opbouw was nochtans wel behoorlijk sterk. Er wordt een interessant uitgangspunt gecreëerd met de wedstrijd tussen de verkopers en we krijgen meteen een stevige toespraak te zien van Baldwin. Dat het de hele tijd pijpenstelen regende, gaf er nog een extra dimensie aan. Jammer genoeg kon het vervolg me veel minder boeien. Ik had veel liever een onderlinge strijd gezien tussen de verkopers, terwijl er nu enkel op de inbraak gefocust wordt.

2.5*

It takes brass balls to sell real estate

Herzien op bluray van 101BlackLabel, die de legendarische quote van hierboven in de artwork hebben verwerkt.

Het verhaal draait om een makelaarskantoor in Chicago. Een handvol ontroerend-goed makelaars krijgen van hogerhand een ultimatum opgelegd: de twee besten worden beloond (de eerste met een splinternieuwe Cadillac, de tweede met een messenset) en de rest vliegt de laan uit. Dit is de aanzet tot een moordende onderlinge concurrentie, die zelfs leidt tot criminele praktijken. Wanneer er dan ook nog eens wordt ingebroken in het kantoor, lopen de gemoederen hoog op.

Prachtige verfilming van Davids Mamets toneelstuk, waarbij de prestaties van de cast de film dragen. Pacino als de vlotte babbelaar Ricky Roma die zijn cliënten behoorlijk onder druk weet te zetten. Lemmon als veteraan in het vak Shelley "The Machine" Levene, die worstelt om zijn nek boven water te houden. Baldwin is maar even in beeld, maar zet een onvergetelijke rotzak neer. Hij wordt als de grofgebekte boodschapper Blake gestuurd vanuit het hoofdkantoor om het slechte nieuws te brengen. Er is geen ruimte voor verliezers. A-B-C: Always Be Closing, verkopen of failliet gaan, is het mantra van de verkoper. Terwijl hij de vastgoedverkopers onder druk zet, komt de regen buiten met bakken naar beneden.

Mamet bewerkte zijn met de Pulitzerprijs bekroonde toneelstuk voor het witte doek. De theatrale wortels zijn duidelijk aanwezig, wat regisseur Foley combineert met harde belichting en veel close-ups, om zo een claustrofobische sfeer te creëren. Het meeslepende en eindeloos citeerbare script wordt met messcherpe precisie neergezet door een ensemblecast op het hoogtepunt van hun kunnen.

Pacino kreeg een nominatie voor beste mannelijke bijrol. Hij won datzelfde jaar de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol in “Scent of a Woman”.

Een cultdrama dat in het rijtje van de beste films van de 90’s behoort!

Leuterfilm. Met agressieve dialogen. Met vuilbekkerij raak je ver in het leven, moet de auteur gedacht hebben. Nu ja, het gaat dan ook om de harde zakenwereld van deals sluiten. Zou nooit in die branche willen werken. Die lui lusten elkaar rauw. Het begint al met een tirannieke Baldwin als vertegenwoordiger van hun werkgever die hen de les leest met hun achteruitboerende verkoopcijfers. Het glijdt als water op een eend van hen af. Ze zijn harde taal gewend die jongens. Maar hun job hangt er ditmaal van af, dus ze nemen het toch wat ernstiger.

Het is niet mijn wereld wat hier getoond wordt, maar als je wil weten wat acteren is, dan moet je eens goed naar die mannen hier kijken. Lemmon, Pacino, Harris, Spacey... Ze hebben allen dialoog met elkaar maar wat een fysieke inspanning leveren ze hier. Ze werken zich letterlijk in het zweet met hun gekonkel om hun huid te redden. Bizar hoog cijfer voor deze film; waarschijnlijk een favorietje voor wie in de verkoopsector werkt.