Dirty Dancing (1987)

Eergister herzien en ik vond 'm nog steeds heel aardig. Ja, de dialogen zijn - vooral in het begin en het eind - wat 'gemaakt' maar de hoofdrolspeelster draagt de film uitstekend en Patrick Swayze vind ik ook zo eng niet meer. Hij zet alleen een soort ongenaakbaarheid neer in zijn rol (waarschijnlijk vanwege het thema van de armen v de rijken (simpel gezegd)). Dat raakt me nog steeds niet echt, maar jezus, het is ook gewoon een dansfilm en als zodanig overtuigend. De plot zit ook heel aardig in elkaar vind ik. Dus tussen het houterige begin en het drakerige einde zit een swingende film. Vooral Cynthia Rhodes kan dansen - wow! Niet voor niks dus dat zij als eerste werd gecast.
Dat die jongen die dat meisje zwanger maakte tegen de vader van de hoofdpersoon zegt dat ie blij is dat hij haar geholpen heeft, vond ik raar. Heeft ie net zo geloofwaardig een behoorlijk 'foute figuur' neergezet, gaat ie nog even halfzacht die dokter bedanken!
Wonderlijk detail dat me bij de laatste keer kijken pas opviel: dit vakantie-oord wordt aan de namen te horen slechts bezocht door joodse mensen! Roger Ebert suggereert in zijn recensie van deze film (hij geeft overigens één ster) dat de ouders van de protagoniste niet tegen haar liefje zijn omdat hij 'vies danst' maar omdat hij niet joods is en Variety zegt: [...] 'especially for those acquainted with the Jewish tribal mating rituals that go on in the Catskill Mountain resorts.'
Ander wonderlijk detail: voor zover ik weet wordt het woord 'abortus' geen enkele keer gebruikt, terwijl het toch wel een tamelijk belangrijk plotonderdeel is. Aan de andere kant: dat gebeurde in de tijd waarin het zich afspeelt waarschijnlijk evenmin.

Wat een marteling, een enorm lelijke hoofdrolspeler die veel te gay is, een hoofdrolspeelster met een enorm lelijke kont en een haakneus, een uber-cliché verhaal 1* en dat is nog te ruim

Voor zwijmelen ben ik intussen wel te oud (he, jakkes ), en Dirty Dancing heeft helaas weinig anders te bieden. De wanhopige poging een abortus-issue naar voren te brengen komt ook al niet erg geloofwaardig over.

2*.

Als ik deze film voor de tigste keer weer kijk, dan voel ik weer het heerlijke gevoel van een fantastische vakantie en een heerlijke allesomvattende vakantieliefde.

Misschien heeft deze film niet meer te bieden maar voor mij hoeft dat ook niet !!

Vermakelijke en romantische film doorspekt met een geweldige soundtrack. Inmiddels een klassieker. Bovengemiddeld.

Wat een ellende deze film zeg. Ik houd sowieso al niet echt van het genre en na deze film blijkt ook maar eens waarom. Grease vond ik nog best vermakelijk om te zien, maar hier kan ik toch weinig positiefs aan ontdekken. Een enkel leuk nummer misschien, maar verder? Het acteerwerk, verhaal, personages was wat mij betreft allemaal ondermaats en het hele dansgebeuren is ook totaal niet interessant. Maar goed, ik heb de film dan nu eindelijk gezien en dat was eens maar nooit meer wat mij betreft.

1,0*

Van het acteerwerk moet je het vooral niet hebben bij Dirty Dancing. Ookal spreekt het dansen me ook amper aan.

2,5*

First dance. First love. The time of your life

Een kleine maand geleden is Patrick Swayze overleden. Een verlies voor de filmwereld en ik verbaasde me er over dat ik maar weinig films met hem in de hoofdrol heb gezien. Als eerbetoon en om zijn bekendste film te zien ben ik deze Dirty Dancing in de Free Record Shop gaan halen. Gisteren opgezet en me goed geamuseerd.

Eerlijk gezegd, ik had nooit het vermoeden dat ik dansfilms leuk ging vinden. Het begon allemaal door Step-Up 2. Een goede kameraad was daar bijzonder lyrisch over en hij leende mij de film. Ik werd toen weggeblazen en werd tegelijkertijd nieuwsgierig naar de klassiekere dansfilms die vroeger een hele generatie tienermeisjes in vuur en vlam konden zetten. Ik kan me dan ook goed voorstellen dat Dirty Dancing dit deed. Vanaf de eerste scène tussen Swayze en Grey springen de vonken er van af en lijkt het één van de meest romantische filmkoppels ooit te worden. Dit wordt dan afzonderlijk allemaal nog eens versterkt met een aantal scènes zoals het oefenen voor de lift. Ook de metamorfose van Baby als preutse meid tot femme fatale is leuk uitgevoerd.

Een film als dit staat of valt met zijn dans en dat is nu volgens mij de reden waarom Dirty Dancing zo'n succes werd. De dansstijl die hier wordt uitgevoerd wordt niets voor niets het dirty dancing genoemd omdat het een meer erotische vorm is van het bekende stijldansen. Hedendaags is dat natuurlijk allemaal al achterhaald maar toch heeft het allemaal wel iets. Ik kan mijn vinger er niet op leggen maar gewoon al van het kijken naar de sterk uitgevoerde dansscènes word ik al goed gezind.

Jennifer Grey is goed voor de rol van Baby maar is toch naar het einde toe niet sexy genoeg om heel de film te dragen. Ik had liever Cynthia Rhodes, die nu de rol van Swayze's normale danspartner vertolkt, in die rol gezien maar die had er dan waarschijnlijk weer niet preuts genoeg uitgezien. Soit, degene die de film toch draagt is zonder twijfel Swayze. Het was in ieder geval wel confronterend om hem in deze rol te zien in de bloei van zijn leven terwijl hij juist ten onder is gegaan aan een meedogenloze ziekte. Ik heb hem nooit echt goed gevonden als acteur, in Point Break kan ik me hem niet meer herinneren en Ghost was te klef maar voor Dirty Dancing vorm ik graag een uitzondering.

Misschien is het wel totaal verkeerd dat ik dit als man geweldig vind maar dat kan me nu eigenlijk eens niets schelen. Ik had in ieder geval de tijd van mijn leven.

4*

Ik vind het een erg mooie sfeervolle film! Mooie muziek, er wordt leuk gedanst en er zit ook een leuk verhaal in.

Dit blijft een van mijn favo films!!

Behoorlijke dansfilm met mooie scens ( in het water, op een boomstam... ). De ontmoeting loopt perfect en het gaat er allemaal vrij probleemloos aan toe natuurlijk, om een cliche te noemen. Desondanks zit het wel mooi in elkaar, klassiekertje dit.

Wat 'Saturday Night' was voor de 70's is deze film voor de 80's. Gewoon een best mooie film, aardig verhaal, leuke rollen en gewldig dansen.

Pff, wat een vreselijk dom geneuzel. Dit had ook wel in een kwartier afgehandeld kunnen worden. Dansen, oefenen, weer dansen: Klaar!

Kvond het niks eerlijk gezegd. 2 sterren voor het feit dat ik vind dat er wel knap gedanst wordt..

Boh, wat een lamme ridicule film is dit! Dat gezemel is niet om aan te zien. Het is dat ik de liedjes stiekem nog wel geinig vond en ook her en der heb kunnen lachen. En vooruit, het is best vakkundig gemaakt. Maar anders was het eindoordeel lager uitgevallen.

Had het slechter verwacht.

Misschien ligt het aan mij, maar heb mij de hele film af lopen vragen of dit soort "vakantieoorden" echt bestaan, en zo ja, wie het in z'n hoofd haalt naar zo'n plaats op vakantie te gaan. Een soort van Benidorm voor Joden?

Verder vond ik de film nogal sterk schipperen tussen de 60s en 80s. Ofwel heb ik iets gemist, maar volgens mij speelt het zich allemaal toch af in de jaren 60, dat gevoel kreeg ik echter niet bepaald.

Acteerwerk is matigjes en ook de dansstukken vond ik niet echt spectaculair, het positieve van deze film is het extreem luchtige sfeertje dat er hangt. Af en toe probeert het allemaal iets te dramatisch te zijn, heeft een film als deze ook echt niet nodig, maar zelfs zaken als abortus en de sociale klassenoorlog kunnen er niet voor zorgen dat het allemaal aardig feel-good is.

Daarvoor dan ook mijn score, de rest kon me duidelijk minder bekoren.

2.0*

Dirty Dancing is wel een dure manier om het nummer I've had the time of my life te promoten. Je bent wel even mee met het dansen en het nummer, maar dat zou toch het minsten moeten zijn in een dansfilm. Verder is dit een flauw romantisch verhaaltje dat nergens bijzonder wordt. Het meest memorabele zijn dan ook enkele dansscènes, al had dit evengoed in een videoclip verteld kunnen worden. Ik hou wel van musicals, maar dit is gewoon een slechte muziekfilm zonder charme.

Dirty Dancing nog eens terug gezien n.a.v. het verschijnen in onze bioscopen nu 25 jaar geleden.

Een film waar toen veel om te doen was, iedereen wilde hem zien.

Wij wilden hem op video kijken en de 3 locale videotheken die vol hingen met Dirty Dancing posters hadden een wand met vele banden... die steeds compleet verhuurd waren, en zo werd hij ook nog eens moeilijk om te bemachtigen.

Ik kan net als toen nog steeds van de film genieten.

Het tijdloze verhaal, de overbekende soundtrack en de multigetalenteerde Patrick Swayze: acteren, dansen en zingen.. hij kon het allemaal.

Een echte klassieker die vol zit van de memorabele scenes die iedereen wel kent, mede door de clip van de enorme hit 'The time of my life'.

Net geen 5 sterren omdat het verhaal ietsje simpel en voorspelbaar is, maar dat maakt niet uit want we willen vooral 'Dirty' zien 'Dance'en

4,5 sterren

Deze film vroeger eindeloos gezien, omdat mijn moeder een zogenaamd oogje had op Patrick. (Ik keek duidelijk met andere ogen, want ik kan me er niet in vinden )

De film is wel leuk en romantisch en alleen al vanwege de bekende lift moet je hem een keer gezien hebben.

Wij vrouwen zijn af en toe goed in het zelf ontwikkelen van relatieproblemen, nietwaar? Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Welnee, pik er gewoon het meest problematische geval uit en huilen maar. Deze klassieker en genoeg andere films en boeken staan er vol mee. Als de vonk met de (lelijke) buurman meteen oversloeg en er binnen een uur getrouwd wordt is er namelijk ook niets aan.

Baby is wel erg naïef hier. Maar vooruit, in ‘63 waren de tijden anders en eigenlijk klopt het beeld wel. Ze werkte me nogal op mijn zenuwen. Ik snap er ook niets van waarom Johnny en die danseres zo snel om zijn van enigszins minachting naar diepe vriendschap en dus liefde. Heel raar om die danseres bij Baby in de armen te zien vallen. Het zullen de hormonen zijn ofzo?
Qua dansen zit het bij het animatiestel wel goed. En ook leuk om Baby zo onwennig te zien beginnen. The time of my life blijft wel ok om te zien. Verder op dansgebied weinig hoogstaands.

Het soapniveau blijft door iedereen gehanteerd voor het acteren. Gaat er dus mee door.

Voor deze klassieker een
2,5*

Onweerstaanbare dansfilm die door de jaren heen miljoenen fans heeft vergaard.

Het verhaal heeft bitterweinig om het lijf en voor een film die begint met de titel 'Dirty' is ze ontzettend braaf. Toch leef je als kijker mee met de soap van Baby en Johnny. Veel hiervan is te danken aan de natuurlijke chemie tussen Patrick Swayze en Jennifer Grey.

De dansscènes in de film mogen er zijn en werden gechoreografeerd door de gerenommeerde choreograaf Kenny Ortega, die later veel samenwerkte met Michael Jackson. Bij elke dansfilm hoort natuurlijk een goede soundtrack, en dat is bij Dirty Dancing zeker het geval. Het nummer (I’ve had) The time of my life van Bill Medley & Jennifer Warner werd een wereldwijde nummer-1 hit en tevens bekroond met een Oscar. Van de soundtrack zijn wereldwijd meer dan 40 miljoen exemplaren verkocht, waardoor het na die van The Bodyguard de meest succesvolle soundtrack ooit is.

Echte meidenfilm met tienerromantiek. De vrouw in mij is compleet tot leven gekomen Dirty Dancing was dé film waar ieder meisje op school toen over praatte en droomde. Het was dan ook een schot in de roos en een echt kassucces. En eerlijk, een slechte film vond ik dit zeker niet : conservatief vs progressief, sociale klassenprobleempjes, moeilijke relatie met vader. Het evenwicht tussen muzikale film en drama zit goed en dat zorgt er voor dat ik me nergens ging vervelen.

Swayze en Grey vormden een mooi filmkoppeltje. Het einde is totaal niet ernstig meer en laat de film zich helemaal gaan : een eighties nummer inlassen in een film die zich in de jaren '60 afspeelt, het saaie bandje wegsturen zonder tegenwind en iedereen die begint te dansen... ja hoor, meer feelgood dan dat vind je ze haast niet.

Ach, een beetje een standaard plot over het klasse verschil in de jaren '60 in de States.
De muziek is wel van die softe jaren '80 zwijmel muziek, maar dat past wel bij de stijl van deze prent.
De film moet het vooral hebben van de dansscenes, waarbij vooral op het einde alle remmen losgaan.
Het enige bij die scene waar ik dan weer aan dacht was: waar bleven al die stoelen die eerst in de zaal stonden?
Het jaren '60 sfeertje komt ondanks de toepasselijke auto's niet helemaal uit en je krijgt toch het idee dat je naar een jaren '80 prent aan het kijken bent. Dit komt ook wel voor een stuk door de eerder genoemde muziek, daar een track als "Hungry Eyes" van Eric Carmen echt zo'n typische jaren '80 sound heeft.
Daarnaast vind ik de aankleding van de personages ook niet helemaal jaren '60. Het Houseman gezin nog wel redelijk, vooral de twee zusjes. Dit verandert echter wanneer Grey's personage wat losser word door Schwayze z'n charme. Schwayze loopt er haast hetzelfde bij als het uit dezelfde periode stammende Road House. Geen ramp, want laat ik nou eens een zwak hebben voor films uit deze tijdsperiode.
Mede daardoor heb ik me dan ook prima weten te vermaken en heb ik nog wel smakelijk kunnen lachen een heel fout playback stukje van Schwayze en Grey. Daarnaast kent de film een wel prettig, feelgood einde, waardoor je met een grijns afsluit.
Grey vormt trouwens wel een plezierige vrouwelijke tegenpool van Schwayze. Beide personages hebben zo hun charme. Leuk filmkoppeltje.

Weinig binding met dans, het gespierde mannenlichaam van Patrick Swayze en het sleetse plot van de kalverliefde voor 'foute man'. Dan blijft er een nogal voorspelbaar niemendalletje over, maar met af en toe een bekende hit om mee te neuriën.

In mijn drang om zoveel mogelijk classics te zien nu ook maar eens een paar bekende dansfilms opgezocht. Nou scheelt het wel dat de muziek uit dit soort klassiekers altijd wel tof is, maar verder is het verhaal inhoudelijk wel zó pover zeg. Gelukkig zit het bij Dirty Dancing op gebied van chemie tussen Jennifer Grey en Patrick Swayze helemaal goed. Grey is niet overdreven sexy, maar zeker wel charmant. Ze moet natuurlijk ook een preuts meisje spelen dat later helemaal op bloeit tot een stralende, sexy danseres. En zeker Swayze spat van het scherm af, kan me goed voorstellen dat de dames dit een hele leuke film vinden.

Mooi romantisch plotje dat best goed werkt en de dansscènes zijn vrij goed uitgewerkt. Zeker de grote finale is echt spetterend en erg goed geregisseerd. Je moet wel een botterik zijn wil je niet met een goed gevoel de film afzetten. Maar het draait toch vooral om de muziek. The time of my life, She's like the wind en Hungry Eyes kent iedereen wel. Erg fijne nummertjes. Wat ik wel weer matig vond is dat deze 80's film zogenaamd in de jaren 60 af moet spelen, maar dat merk je aan de muziek juist nauwelijks.

Prima vermaak.

3*

Over het algemeen ben ik niet zo van dit thema... Maar aangezien Dirty Dancing toch vaak de hemel in geprezen werd besloot ik het toch maar om een kans te geven.

En het smaakt prima. We volgen de 17 jarige Baby die met haar niet zulke rijke ouders op vakantie gaat in een herberg waarbij ze al snel de veel oudere Johnnie ontmoet (prachtrol van Swayze). Maar zoals je het al weet moeten er weer een hoop hindernissen ondergaan worden om elkaar te bereiken. Johnnie is een cynische dansleraar die ik bijna wel in de categorie Will Hunting zou kunnen plaatsen... en ook de staff en de ouders van Baby leveren een niet zo'n vriendelijke bijdrage aan de crush. De stiekeme momenten tussen de twee waren wel sterk.... het was gelukkig niet een hemels sprookje met bloemetjes en dat de boel moeiteloos de goede richting in werd geduwd. Maar het einde.... Ja, toch heb ik wel even een traantje moeten wegpinken... En DE mooie soundtrack erbij...

Tsja, de tijd dat liefde de onderbuikgevoelens en een zure omgeving nog wist te overwinnen... en het nog niet echt steevast uitmaakte dat het meisje 17 was in deze kwestie...

4,0*

“Nobody puts Baby in a corner.”

Klassieker onder de dansfilms. Dirty Dancing laat zien hoe het moet en veel dansfilms hebben de succesformule proberen te kopiëren, maar het niveau van Dirty Dancing is nauwelijks geëvenaard. De film is geen meesterwerk, maar door de chemie tussen Swayze en Grey, de aanstekelijke muziek en een simpel maar doeltreffend verhaaltje is het een leuke en swingende film geworden. Swayze is een ster geworden door deze film, maar complimenten moeten ook uitgaan naar het ontwapende spel van Grey. Leuke actrice. Het einde met de muziek en bijbehorende dans is bijna cultuurerfgoed.

Matig gebeuren.

Ondanks dat het een klassieker status heeft vond ik dit een vrij knullige film die me geen moment heeft weten te overtuigen. Het feit dat het aanvoelt als een John Hughes film maakt het er qua acteerwerk dus niet veel beter op.

Swayze en Grey mogen er dan leuk uitzien, qua acteren is het best matig. De drama is slecht en vreemd, de romantiek is duf en je voelt geen moment echt een soort binding. Het voelt gewoon niet aan alsof je dit soort dingen kan gaan geloven.

Qua dans is het veel beter dan wat ik zelf kan, dus daar durf ik niet al te veel op te zeggen. Het zag er best knap en gedurfd uit soms. Maar ook hier geld weer dat het wat duffe acteren de geloofwaardigheid behoorlijk weg neemt van die scenes.

De feel good werkt dus ook niet helemaal daardoor. Wat wel leuk is is dat je er makkelijk doorheen bent en een aantal scenes plots wat beter zijn. Sommige actrices en acteurs hebben best wat charme, zoals Orbach. Hij was echt de koning qua acteren in dit verhaal naar mijn mening.

Uiteindelijk niet al te slecht, maar ik vond het iets te knullig en te afstandelijk soms om me echt emotioneel in te leven met de karakters. Daarin weet het verhaal simpelweg te weinig op te vallen en dat is jammer. Want het plot zelf was best leuk bedacht zo.

Romantische en heel bekende dansfilm, zich afspelend op een vakantieresort tijdens de 60er jaren. Inmiddels tig keer gekeken met mijn drie dochters, die er geen genoeg van kunnen krijgen (en mama stiekem ook niet). Verhaal is simpel: tiener ontworstelt zich aan haar ouders, laat zich verleiden door een danser en gaat stiekem uit. In die tijd was seksueel geschuifel natuurlijk uit den boze, zeker in conservatief Amerika! Dan speelt ook nog het klassenverschil een rol: rijk meisje van goede komaf i.t.t. arme jongen uit lagere sociale klasse. Muziek is mooi en wordt nog steeds geluisterd. Maar ondanks alle clichés, blijft het toch een hele mooie dansfilm! Bitterzoet om naar te kijken omdat Patrick Swayze zo ernstig ziek is geworden en veel te jong met 57 jaar is gestorven......

Naar aanleiding van ‘The movies that made us’ gisteren deze klassieker weer eens bekeken. En dit blijft toch wel een erg fijne film. Het liefdesverhaal is natuurlijk vrij voorspelbaar, maar tussendoor worden er genoeg interessante zijwegen bewandeld die dit verhaal boven de gemiddelde romantische film uittillen. Zo is er de duidelijke klassenstrijd, en natuurlijk de abortus, die zorgt voor de serieuze noot.

De chemie tussen Schwayze en Grey voelt authentiek, en je gelooft hun verhaal vanaf het eerste moment. Complimenten ook voor Grey, die zowel een onschuldige tiener speelt als een meer sensuele vrouw. Bovenal is dit namelijk een film over een jonge vrouw die haar eerste stappen zet naar volwassenheid, waarbij het aanleren van danspasjes gepaard gaat met de eerste stappen op het gebied van liefde en seks, in zowel de mooie als de minder fraaie kanten hiervan.

En zelf ben ik niet zo’n danser, maar als ik Schwayze zo bezig zie vind ik het toch jammer dat ik vroeger op dansles niet wat beter mijn best deed. Prachtig om te zien. Een tijdloos sprookje.

4*

Film die van geen wijken wil weten en blijvend vertoond wordt op alle TV-kanalen. Zou het voortijdig overlijden van een toch sympathieke acteur als Patrick Swayze hierin meespelen?

Hoe dan ook "Dirty Dancing" is zeker geen slechte film, vlot gebracht en met een uitstekende soundtrack, die op zijn beurt vereeuwigd lijkt.

En zeggen dat Patrick Schwayze en Jennifer Grey tegenvielen, ware ze grandioos tekort doen.

De film moet het vooral van de soundtrack hebben en natuurlijk van de prachtige en schattige Jennifer Grey. Eerlijk is eerlijk, dat was wel de reden waarom ik Dirty Dancing een kans heb gegeven, Grey in de 80's heb ik stiekem best een zwak voor.

De film is niet slecht, maar het verhaaltje heeft helaas gewoon erg weinig om het lijf en daarbij ook nog eens een niet al te snel tempo.

Swayze doet het aardig, maar is geen James Dean.

2,5*