The Sting (1973)

Een die ik al lang op mn lijst had.

Film die niet echt een heel hoog niveau haalt. Maar wel uitblinkt op enkele gebieden. Sfeer om van te genieten, de muziek is echt geweldig. De decors, kostuums, alles is piekfijn verzorgd. Sfeervolle films werken vaak goed bij mij. Verhaal dan, dat ik toch ook wel sterk en origineel vind.

Dan de punten die opzich goed zijn, maar niet geweldig. Degelijk is het beste woord voor bijvoorbeeld het acteerwerk. Het is goed, maar word nergens echt memorabel. De regie mocht er dan wel weer zijn van Hill. Zoals eerder gezegd schept hij zeker veel sfeer, alleen de verdelingen in hoofdstukken heb ik een dubbel gevoel bij, enerzijds: ergens briljant, waar weet ik niet. Maar anderzijds pakt het toch niet helemaal.

Gewoon goed, maar aangezien ik betere misdaadfilms gezien heb, toch een 4*. Al kun je deze puur doordat hij veel verschilt met een Godfather of Goodfellas, er ook weer niet heel best mee vergelijken. Hij pakte gewoonweg iets minder dan de andere misdaadfilms die ik goed vind.

Basta

Alhoewel er een jacht gaande is en de trekker wel eens wordt overgehaald, een caper filmpje dat min of meer onbezorgd en vrolijk z'n gangetje gaat. Daar hoort natuurlijk een groots opgezet, bijna dwaas plan bij. Zo mag je deze long con wel noemen. Jammer dat wanneer Hill het vlot wil laten overkomen, dat wat muf overkomt. Overgangetjes en dergelijke, à la, het is vooral de jolige muziek die met enige regelmaat een grote spelbreker vormt.

Daar staat tegenover dat de film nergens zeurt en Hill het vrijwel steevast in z'n vooruit heeft staan. Wat dat aangaat een keurig scenario en als het daar niet op leunt, dan doet het dat wel op de cast. Newman en Redford uiteraard, maar ook Shaw is hier al in vorm en Durning doet het aardig als ijzervreter. Levert al met al best wat leuks op, dat met de schilder en het pokerpotje in de trein bijvoorbeeld. Het slot valt ook helemaal in het pulletje.

De enige reden dat deze film de absolute top niet bereikt is dat het binnen het conventionele vaarwater blijft. Misschien hoort dat bij een film als deze ook wel zo, doch hadden enkele briljante ingevingen niet misstaan. Het einde bijvoorbeeld, waarmee de feel good sfeer nog maar eens wordt benadrukt. Want de film kende wel degelijk zijn wrange momentjes, waarbij er vakkundig werd geswitcht naar een naargeestige ondertoon. Verder hadden er wel een paar mooiere vrouwelijke exemplaren uitgekozen mogen worden.

Gangsterkomedie van de beste soort met een uitstekende Robert Redford (verdiende misschien wel de achtste Oscar in deze film), zonder hierbij de andere goede acts tekort te doen.

Prima verhaal, keurig en duidelijk gebracht en knap origineel in schuifkes verdeeld.

Spanning (cfr het pokeren) en zeker genietbaar zijn de kleuren en de muziek.

Wel aardig, maar de redenen van de status van deze film ontgaan mij volledig. Het begin is maar moeizaam, pas na een minuut of 45, als ze eenmaal in de trein zitten en het kaartspelletje begint, wordt het interessant. Acteerwerk is prima, en het verhaal is wel aardig, maar bij gebrek aan andere opvallende kwaliteiten zat ik de hele tijd te wachten op die enorme twist die de score dan zou rechtvaardigen, maar die kwam niet... Het is allemaal behoorlijk rechttoe-rechtaan en het verloop laat zich redelijk raden. Ook de geloofwaardigheid is niet zo sterk als wordt beweerd.

Dus voor mij een beetje een raadsel wat hier nou zo geweldig aan is. Een kleine 3*

Ik volg arno74. Ook ik begrijp de status van de The sting niet helemaal. Aardige film met een uitstekende Paul Newman en Robert Redford, maar meer ook niet. Mogelijks ben ik minder fan van het genre misdaad in combinatie met komedie waardoor ik moeite heb om het allemaal met een korreltje zout te nemen. The sting is zeker geen slechte film, maar een wow-effect had ik er ook niet van.

Uiteraard zijn de acteerprestaties op niveau en ook de leuke deuntjes zijn best fijn. Het plot is eenvoudig en voorspelbaar en wordt nergens genieus. Sfeer en decor zijn echter wel op niveau.

“Not only are you a cheat, you're a gutless cheat as well.”

Uitstekende film waarin Redford en Newman weer eens laten zien wat voor geweldige acteurs het zijn. Het plot lijkt in eerst instantie ingewikkeld in elkaar te steken, maar dat valt uiteindelijk wel mee en het is vooral zeer vermakelijk om te volgen hoe het plan van Redford en Newman zich langzaam ontvouwd. Met de nodige twists.

Een andere grote kracht van The Sting is de fantastische production design, waardoor je jezelf echt even in de jaren 30 waant. De sets, de auto's, de kleren etc. Allemaal geweldig gedaan. Shaw doet het ook goed als gangster, hoewel hij geen moment de indruk wekt een partij te zijn voor vooral Newman. The Sting is dan ook vooral een luchtige en vlotte actiekomedie met wat dramatische momenten.

Ouderwetse kwaliteit, op alle vlakken. Goed opgezet verhaal met enkele verrassingen. Boeiend van begin tot einde in een geweldige jaren '30 setting. Die dik twee uur zijn omgevlogen. Mooie cast. Newman en Redford doen het geweldig en ken ik van legio andere films. Shaw blijft voor mij de visser uit Jaws (Film, 1975) waarin ik hem beter vond dan in deze The Sting.

Al met al een aanrader, deze film.

Grote titel? Check. Bekende cast? Check. Goede beoordelingen en dito cijfer? Check. Bekende soundtrack? Warempel...en check. Hoge verwachtingen? Zeker!

Mis gaat het eigenlijk al bij het begin. Herkenbaar is de melodie, maar ook meteen veel te vrolijk en kolderiek naar mijn smaak. Het is het moment dat ik me even verder verdiep in de film en lees dat het een deels komische misdaadfilm is. Slik! Toch is daar behalve de flauwe melodie niet veel van te merken in het begin met de introductie van Hooker, Lonnegan, de truc op Mottala en het drama rond Luther. Tot dan niet slecht maar heel veel doet het me ook niet.

In het daarop volgende uur verzand de film mij teveel in de gebruikelijke ingredienten van de gemiddelde misdaad en gokspel films. De hele set up, het zal goed bedacht en uitgevoerd zijn, maar ik vind dergelijke dingen uitermate saai om naar te kijken. Net als die zogenaamde spanning met gokspellen en een toren hoge inzet, de belangen zijn groot uiteraard, het spel gevaarlijk in die zin, maar ook dat zegt me niets. Aardig is op zijn minst hoe men een goklocatie op zet met gasten en al, en zeker het einde is nog wel verassend, maar veel meer positiefs kan ik zo niet bedenken oer deze film.

Overduidelijk heb ik hier helemaal niets mee en waren het twee lange uren. Snel op naar een volgende leuke film.

Lichtvoetige misdaadfilm die me niet echt ligt. Goede acteurs wel, zeker Newman is in vorm. Qua decor een knipoog naar Hollywood misdaad uit de jaren '30, maar dan zie ik toch liever tijdgenoot Chinatown. Slecht is absoluut niet maar na anderhalf uur had ik het wel een beetje gezien.

Vijftig jaar en elf kijkbeurten later heeft deze film nog niets van zijn charme verloren. Uitstekend geschreven, foutloos geregisseerd, voorzien van extreem memorabele muziek, perfect ingevulde bijrollen (inclusief een hoofdschurk die zó onaangenaam is dat ik me niet kan voorstellen dat Robert Shaw in het dagelijkse leven aardig zou kunnen zijn) en natuurlijk de geweldige kleurrijke historische setting. Bovenal echter drijft deze film voor mij op de onwaarschijnlijke chemie tussen de twee hoofdrolspelers – het is toch wonderbaarlijk hoe twee acteurs uit verschillende generaties zo'n klik kunnen hebben. Iemand bij de studio moet vier jaar eerder hebben gedacht dat het misschien wel een goed idee was om eens te kijken hoe Paul Newman en Robert Redford het samen op het witte doek zouden doen, maar niemand had toch in de verste verte kunnen vermoeden hoe prachtig het resultaat zou zijn.
        Als de dag van toen herinner ik me nog hoe ondersteboven ik was van de twist dat Salino niet Redfords achtervolger maar juist zijn love interest zou zijn – van het moment waarop zij hem in dat steegje tegemoet loopt krijg ik nog altijd rillingen. Ja, dat was nog eens een tijd waarin je niet doodgegooid werd met twists, zodat ze extra effectief waren in andere klassiekers als The guns of Navarone en Planet of the apes.