The Ice Storm (1997)

Dan lees je niet goed, FK. Maar goed, ik herhaal mezelf wel even.

De bedoeling ligt er zoals ik dus al zei duimendik op. Een soort moreel verval, waarbij partnerwisseling opeens moet kunnen en de kinderen zich verwaarloosd voelen ondertussen (het is trouwens zo'n zes, zeven jaar geleden dat ik 'm in de bioscoop zag, dus de plot ben ik kwijt, maar volgens mij was er ook niet echt een interessant plot...) en zichzelf een beetje verliezen met wat lullig einde. Tja, interessant kon ik het niet vinden. Zoals iemand op IMDb zei: "The Ice Storm is the ideal second-rate movie for those who wish to feel that they are grappling with first-rate issues."

Iemand anders (Badattit) zei: "Bored rich people are boring."

Dat een emotionele kilte verbeeld wordt met zo'n winter des winters... niet echt subtiel, en dan ook nog een tamelijk saaie film. De karakters laten me simpelweg koud in deze koude film die trouwens heus niet de slechtste is, maar ik vind 'm geen top 250-film. Maar wat de top 250 betreft, verkeer ik wel vaker in de minderheidspositie.

Voor de rest prefereer ik Ang Lee-films boven vele anderen. The Wedding Banquet is een grote favoriet van me.

Voor de rest verlaat ik me op interessante stukjes op IMDb van SelfFate (met interessante snor-theorie), Howard Reynolds, Aldanoli, Dr Bob3, John G Olson, Hup234.4, markywaters, davidw555, craig johnson en Keith f hatcher. Aangezien ik moe ben en geen energie heb om hier over uit te weiden. Trouwens, als ik uitweid over films die ik niet de moeite waard vind, krijg ik toch het verwijt van FK dat ik er te veel aandacht aan besteed... .

Vandaag herzien en ik blijf het een schitterende film vinden. Subtiel? niet direct nee. Maar dat hoeft in dit geval ook niet.

Een soort zoektocht naar vrijheid. In dit geval in post-seksuele revolutie verworvenheden. Maar het werkt niet voor de hoofdpersonen. De levens van het gezin glijden van elkaar weg.

Mooie scene is als Allen haar dochter ziet fietsen en in haar verlangen naar jeugd en vrijheid de fiets pakt en iets jat in een winkel en prompt meteen betrapt wordt.

De laatste 10 minuten zijn ook al zo onwaarschijnlijk goed.

Fabelachtig mooie muziek ook. Ik las hier dat dezelfde man ook de muziek schreef voor The sweet hereafter. Dat verbaast me niks. Daar was het ook al zo mooi.

Erg veel mooie details maken de Amerikaanse jaren 70 sfeer voelbaar. Opmerkeijk knap omdat Ang Lee nooit in de VS was in die periode.

Die 4.5* blijft absoluut staan.

Dit was een erg grote tegenvaller... 'Dan steekt er een ijsstorm op, die alles zal veranderen...' Leek me een geweldig goed concept van een erg mooi drama met allerlei door elkaar heen lopende personages en hun relaties door elkaar. Ik had verwacht dat waarschijnlijk door die ijsstorm erg veel mensen binnen opgesloten zouden zitten en niks meer hadden dan elkaar, wat mij een mooi uitgangspunt leek en het cijfer hier op MM was ook best goed.

Echter, speelde die ijsstorm geeneens zo'n grote rol, het weerspiegelde eigelijk vooral het beetje 'koude' gevoel dat je bij deze film krijgt en wat hij uitstraalt. Natuurlijk hoefd de film dan niet direct slecht te zijn, en dat was hij ook niet. Wel was hij best saai (lees: er gebeurde niet veel) en ik had eigelijk toch niet echt het gevoel dat je de personages echt goed genoeg leerde kennen en dat er eigelijk zowat geen karakterveranderingen plaats vonden.

En toen was hij ineens afgelopen. Tja, wat moet ik ervan zeggen, geen slechte film, heeft me nog wel weten te boeien, maar nergens weten te raken. Hij laat mij gewoon....koud?

3*

(wat trouwens een grotere tegenvaller was, was de DVD-uitgave. Niet zo'n heel erg mooi beeld, Frans menu (met geen optie om hem zonder subs in het Engels te kijken (alleen Frans gesproken of Franse/Nedarlandse subs)) en hij staat ook nog eens lelijk in de kast)

Het klimaat verandert letterlijk en figuurlijk, Amerika staat op een overgangspunt, generaties komen in conflict en het ijs wordt gebroken. Aan symboliek duidelijk geen tekort in 'The Ice Storm', een prent die alles en iedereen voorafging met een hoogst gevatte reflectie op de suburbane Amerikaan. Lee doet de kijker als het ware ijzig stilstaan bij de zoektocht van de personages naar persoonlijke vrijheid en hoe ze daarbij de dagelijkse werkelijkheid trachten te ontlopen. De prachtige muzikale score heeft hierin een sterke bijdrage, al ontbeert het 'The Ice Storm' vooral aan de bijtende humor waaraan 'American Beauty' zo rijk was. 'The Ice Storm' beoogt uiteindelijk ook meer realisme en dat maakt hem licht inferieur aan zijn soortgenoten.

3.5*

Deze film is in de eerste plaats een zwarte komedie. Vreemd dat slechts enkelen hier dat ook opmerken. De voorloper van American Beauty, Happiness, the Royal Tenebaums, Ghost World, Little Miss Sunshine e.v.a.

Ang Lee blijkt een veelzijdige filmmaker en dit is een van zijn beste. Scherp, geestig, goed gemaakt en prima geacteerd. 4 sterren.

Mooie film met een hoop bekende acteurs (een aantal van hun zijn een paar jaar naar deze film definitief doorgebroken). Het verhaal zit mooi in elkaar en de sfeer past perfect bij deze film.

De jaren zeventig setting is leuk, de beelden van de storm zelf zijn fraai en er zitten een paar leuke, bizarre situaties in (o.a. Reagan masker). Maar over het algeheel is het nogal een saaie film met wat treurige typetjes (op Ricci na). Voegt wat mij betreft weinig toe aan het ontwrichte familie genre, want is nogal braaf.

2,5* omdat Ricci me toch wel kon bekoren hier, fijne ondoorgrondelijke rol.

Deze eens aan een herkijkbeurt onderworpen en ‘k blijf het een erg mooie film vinden. Die winterse beelden zorgen voor een leuk sfeertje, er wordt ijzersterk geacteerd en het geheel is doorspekt met leuke humor. Inderdaad bijzonder indrukwekkend van Ang Lee dat ‘ie de tijdsgeest zo goed lijkt weten te vangen. Topfilm: 4,5*

Laatst op tv gezien en dat was weer een klein pareltje. Dat er eigenlijk gefilmd wordt in 3 huizen en dat het dan toch nog zo vermakelijk kan zijn is erg knap. De ene na het andere kindsterretje komt voorbij. Ricci steelt voor mij de show. Zet meteen 1 van dr beste acteerprestaties neer.

Film kabbelt lekker door en erg spectaculaire dingen gebeuren er niet, maar er zit iets magisch aan of zo. Iedereen is zoekende en weet uiteindelijk nog niet goed wat ze nou precies willen.

Dat avondje met de autosleutels was trouwens geweldige tv haha. Het acteerwerk, de sfeer, het zoeken naar de reden van het bestaan beviel me allemaal uitstekend. Ga deze maar eens aanschaffen. Zeker voor herhaling vatbaar.

De beste Ang Lee die ik tot nu toe zag (ook pas de derde). Erg mooi klein portret van twee gezinnen waarin iedereen op zoek is naar een connectie, op nogal onverstandige wijze, met alle gevolgen van dien. Ik had nog nooit van zoiets als een sleutelfeest gehoord. Waren die er echt in de jaren '70? Het zou me niets verbazen. Echt zo'n idee dat zo overduidelijk mensen zal kwetsen dat je je afvraagt waarom er ook maar iemand was die dacht dat het een goed idee was om zo'n feest te houden. Het levert in ieder geval goed filmdrama op, met telkens kleine minidramaatjes. Leuk om te zien dat bij iedere sleutel er toch telkens weer spanning naar boven komt drijven.

Persoonlijk was The Ice Storm voor mij ook vooral een film van kleine momenten. De vreemde seksuele plannen van Ricci, korte dialogen die snijden (Sigourney Weaver die bijvoorbeeld tegen Kline zegt dat hij zijn mond moet houden omdat ze al een man heeft), een jongen die springt op een bevroren springplank (een prachtscène), dat soort dingen. Tot aan het einde waren het vooral dit soort kleine momenten die de film maakten, maar had ik geen idee wat nu precies het punt was. Maar toen Kline uiteindelijk in huilen uitbarstte begreep ik wel wat hij voelde, een soort gevoel dat niet in woorden is uit te drukken. Misschien het gevoel dat hij niet had hoeven zoeken naar liefde, omdat hij al een gezin had, hoe moeilijk het daarmee soms ook te leven valt. Zie je wel dat het niet in woorden te vangen is: het klinkt nu al meteen afgezaagd. Hoe dan ook, ik vond het een sterk einde en op een bepaalde manier voelde de rest van de film niet zo los meer. Het is vrij cynisch en van een film met de titel The Ice Storm hoef je sowieso geen warm portret te verwachten, maar zoals Goongumpa hier al eerder schreef heeft het iets oprechts en is er begrip voor alle acties. Ik kon niemand haten.
4*

'k vond hem niet mis. Het is wel een echte praatfilm geworden, dus veel actie hoef je hier niet te verwachten. Jammer dat het laatste kwartier of zo nog redelijk wat gebeurde om dan op het einde zo abrupt te stoppen.

De film bestond uit heel wat bekend volk en eigenlijk deden ze het allemaal wel overtuigend. Ook de jaren 70-sfeer kwam goed over.

'k vond het toch wel een mindere van Ang Lee, maar toch de moeite om te bekijken.

Dit is een zeer sfeervolle, melancholische film die je constant blijft boeien. Vooral door het verhaal van de personages die in zo'n goede sfeer zijn weergegeven en de manier waarop ze zijn neergezet. Behoorlijk zwaarmoedig maar niet deprimerend. Vooral Wendy was een zeer intrigerend persoon. De manier waarop zij op zoek ging naar een beetje warmte gaf kippenvel. Het jaren 70 gevoel was ook precies goed. Het trad niet op de voorgrond maar gaf het geheel wel een extra sfeertje mee.

De eerste vier films, die ik van regisseur Ang Lee zag waren geen succes. Sterker nog er was er geen eentje, die ook maar een voldoende behaalde. Dat zoiets dan blijkbaar geen garantie is voor een vijfde film blijkt maar weer uit deze The Ice Storm. In The Ice Storm wordt het verhaal verteld van twee gezinnen, die veel overeenkomsten en veel met elkaar te maken hebben. Een boeiend verhaal waarin iedereen zijn eigen weg zoekt, wat niet altijd even goed afloopt.

Opvallend ook hoeveel bekende acteurs hierin zitten, en ze doen het allemaal goed. Vooral de jongere Elijah Wood, Christina Ricci en Tobey Maguire, laten zien goed te kunnen acteren. Maar ook Kevin Kline, Sigourney Weaver en vooral Joan Allen spelen goed tot zeer goed. Er is er geen eentje die uit de toon valt, dat is wel opvallend. De eerste 70 minuten kijkt het allemaal erg lekker weg, maar in het laatste half uur wordt het pas echt goed. Als deijsstorm voorbijkomt, ontstaan ook de beste momenten van de film. Maguire in de trein en Wood wandelend over het ijs, met die nare elektriciteitskabel, waren niet alleen scènes, die er visueel geweldig mooi uitzagen, maar die ook nog eens erg spannend waren.

Verder is het ook knap hoe Lee het verhaal laat eindigen. Ik had me eigenlijk geen beter moment kunnen voorstellen. Bestontroerend, maar vooral ook heel begrijpelijk. Zo vielen de keuzes van iedereen wel te begrijpen, en had elke verhaallijn wel iets boeiends. De ondersteunende muziek mocht er ook zijn en draagt bij aan het sterke, soms gespannen sfeertje. Ik had trouwens ook nog nooit gehoord van een sleutelfeest. Best spannend natuurlijk, maar ook ideaal natuurlijk om je relatie om zeep te helpen. Het lijkt me een leuker spel voor vrijgezellen, al zou je dat dan weer iets anders op moeten zetten natuurlijk.

The Ice Storm is in ieder geval erg goed. Het bouwt langzaam op, maar eindigt echt zeer sterk. Ang Lee is er ineens weer een stuk interessanter door geworden. Zo zie je maar weer dat je iemand nooit te snel moet afschrijven, ook al heb je er al meerdere films van gezien.

4,0*

Bitter en cynisch portret van de zeventiger jaren, waarin de seksuele revolutie is overgewaaid naar welgesteld suburbia. Speels, subtiel en onderkoeld genoeg om als zwarte komedie te dienen, want er valt voldoende te lachen met dit gezelschap. Volwassenen die vooral met zichzelf bezig zijn, allemaal op zoek naar iets meer uit het verveelde leven en uiteraard mislukt elke poging daartoe. The Negative Zone, zoals onderweg door iemand wordt opgemerkt.

Hilarisch hoe Janey, een steenkoude Sigourney Weaver, reageert wanneer ze haar zoontje samen met het buurmeisje in de wc betrapt. Tekenend voor de stemming van de film is het wanneer en hoe Ben iets soortgelijks tegenkomt. Zo zijn er meer van dat soort ongemakkelijke, doordringende momentjes en opmerkingen. Met dergelijke ouders en nog wat rondslingerende drank en drugs gaat het met de kinderen uiteraard niet veel soepeler.

De één heeft iets met moleculen, de ander met explosies, Wendy is een regelrecht enigma en Pauls plannetje kan niet anders dan, laten we zeggen, naar de kloten gaan. Toch blijft de cast van vlees en bloed waarmee de film tastbaar blijft. Een fraaie scène als die op de duikplank tilt het naar een hoger plan, de zogenaamde key party zet de verhoudingen nog eens op scherp en de ijzige storm heeft een harde les in petto. En die is nog eens raak ook.

Een film die blijft hangen. Paar dagen geleden gezien, maar er blijven toch wat flarden voorbij schieten zo nu en dan. En dan heb ik het vooral over het laatste gedeelte, waar de 'Ice Storm' een feit is. Dit levert een paar prachtige scenes op; de sfeer, de duikplank, de elektriciteitskabels, gladde wegen. Alles en overal ijs. Sterke personages, zwarte humor, de ''aparte'' (maar geinige) seksgerelateerde plannetjes van Ricci, vader die drinkt en vreemd gaat, zoon in de trein. Mooi indringend portret van een gezin waar meer dan genoeg aan de hand is. Goede prent van Ang Lee. Neig nu wel bijna naar een hogere score.

The Ice Storm is een voorloper van films als American Beauty. De sfeer van de jaren '70 is er en ook de gehele sfeer is er één van zwarte humor en mensen die op zoek zijn naar wat meerwaarde in hun leven. Van jong tot oud met elk hun eigen vraagstukken. Het vergelijk met American Beauty 2 jaar later is al meermaals gemaakt. De accenten liggen anders en dat zal dan ook een ander publiek beter vinden. Waar American Beauty met momenten pittiger is en visueel meer gekleurd, is Ice Storm veel geloofwaardiger en naar het einde toe ook veel emotioneler.

The Ice Storm kent een geweldige cast met verschillende onderschatte acteurs. Ang Lee heeft een prachtig ensemble bijeen in z'n film waarbij elkeen schittert in zijn of haar eigen rol zonder de overhand te willen overnemen. Ironisch genoeg zorgt die passende casting er wel voor dat geen van hen er bovenuit schiet en ze dus ook bij de prijzen niet echt aanwezig waren. Sigourney Weaver (BAFTA en nominatie Golden Globe) is de enige uitzondering. Ik ben al blij dat de film zelf op z'n minst een prijs won op Cannes. Bij de Academy Awards hadden ze deze film blijkbaar totaal niet gezien...

De film is een wat verborgen pareltje met mooie setting, rustige onopvallende maar passende sfeer en bijhorende soundtrack. Een zeer boeiende en emotionele film die misschien wat mist in creativiteit, maar dat goedmaakt in vakmanschap.

Ice Storm gaat over dysfunctionele families, waarvan de leden lichtelijk maf zijn. Ze maken er eigenlijk allemaal maar een zootje van en dat maakt het interessant voor de kijker. Geen absolute topper zoals American Beauty dat niet, maar het sfeertje is wel okee en een hele rits bekende acteurs en actrices krijg je te zien.

“A person's body is his temple.”

Schitterende film. Ik heb The Ice Storm jaren geleden een keer gezien, en ik weet nog wel dat ik het een ontzettend indrukwekkende film vond. Bij herziening vallen er ook nog allemaal nieuwe dingen op die de film nog beter maken. Natuurlijk is het acteerwerk sterk en is de regie van Ang Lee vlijmscherp, maar ook de mooie cinematografie en vooral de sfeervolle muziek vallen nu nog meer op.

We volgen twee families die begin jaren 70 op het eerste gezicht vriendschappelijk met elkaar omgaan, maar daaronder gaat een explosieve wereld schuil vol met affaires, huwelijksproblemen, nieuwsgierigheid van de tieners naar seks, en veel drank en drugs. Van de acteurs maakt Christina Ricci de meeste indruk, maar ook Kline, Allen, Weaver, Sheridan en Maguire zijn uitstekend. Er is geen weak link in een cast vol bekende koppen. Het zijn allemaal personages die worstelen met zichzelf, en het levert een film op vol tragiek, herkenbare problemen en zelfs wat zwarte humor. En ik kan de cinematografie en de muziek niet genoeg prijzen. Een pareltje van Ang Lee.

Tot tevredenheid van de filmliefhebbers in het boeddhisme kan ook bij vrouwe cinema het nirvana ervaren worden meer bepaald in dit vroege meesterwerkje van regisseur/filosoof Ang Lee. We hebben hier niet te maken met een spetterende avonturenfilm (ondanks de titel !) met twist en turns maar met een film die pas na reflectie zijn ware aard laat zien. Niet dat dit een moeilijke, ontoegankelijke, onbegrijpelijke film is. In tegendeel, het is gemaakt volgens de bouwplannen van Hollywood. Alleen is het een film met meerdere lagen (ook andere films van Ang Lee zoals het prachtige Crouching tiger, hidden dragon of het stille ingetogen Brokeback mountain zijn films die rijper worden per visie). Verhaal is bedrieglijk eenvoudig. Tijdens een thanksgiving week-end in 1973 (volle paranoia tijd van complotten wegens het Watergate schandaal) wordt het gezin Hood getest op hun eenheid. De zoon gaat liever terug naar de campus wegens een afspraakje met de vamp van de academie, de dochter experimenteert met eerste seksuele ontmoetingen, vader Ben ligt te rampetampen met de buurvrouw en moeder Elena voelt zich gevangen en wil uitbreken. We weten reeds vanaf het begin hoe het plot zich zal ontwikkelen via de verwijzing naar stripverhaal ‘the fantastic 4’ : familie band wordt met de jaren sterker maar kunnen elkaar ook dieper kwetsen wanneer ze in een negatieve zone zitten. Hun grootste kracht is ook hun zwakte. Tijdens een ‘ice storm’ beleeft elk lid van het gezin het hoogtepunt van hun crisis. Maar eens je het laagje vernis van het verhaal pelt dan zie je andere thema’s opborrelen. Lee stelt het communicatie probleem centraal; Ouders die niet kunnen praten met hun kinderen (de hilarische scene waar Ben probeert de bloemetjes en bijen uit te leggen aan zijn verbijsterde zoon) en kinderen die niets vertellen aan hun ouders. Maar ook ouders met elkaar (op elk commando van zijn vrouw antwoord Ben ‘gotcha’ ) zijn vervreemd en afstandelijk (die heerlijke zin : the biggest fight we had in years was wheather to go back into couples therapy – daar kun je dagen over piekeren wat er precies allemaal in deze zin verscholen ligt). Zelfs de interactie tussen ouders met de klerikale (er zijn die vreemde scenes tussen Elena en een priester waarin telkens uitspraken verkeerd begrepen worden) stoot op stuntelige conversaties. Vreemd genoeg brengen deze scenes niks bij tot het verhaal. Zo lijken er op het eerste zicht wel meer overbodige scenes, scenes die niks met het verhaal te maken hebben maar dat is juist de kracht van de film. Die kleine maar rake observaties over gevoelens, illusies, geheimen (de key party scene observeert haarscherp hun hypocrisie). Het gevoel van een oosterse wijsheid (dat ook al in onze nr 90 zat) komt al vanaf de eerste minuut binnen gesijpeld met de muziekscore van Michael Danna. Maar ook in de betekenis. Zo zal je misschien niet meteen begrijpen waarom al die close ups van ijs. Stilaan besef je dat hier de tijd stilstaat; daarom begint Lee met een quasi onopgemerkte flashback. De vele close ups van ijs (in het eerste beeld reeds te zien bij de treinrails) refereren naar de symboliek dat ijs de tijd doet stilstaan. Maar je hoeft dit niet allemaal te weten om de film te beleven, je voelt gewoon dat er een stilstand is (de trein komt stil te staan bv en vertrekt pas op het einde), het ritme van de film is traag, we hebben tijd om alles te laten bezinken. Met een schare klasse acteurs dat niet direct tot de A list behoort (Kevin Kline was in de eighties misschien een ster, er is wel Sigourney Weaver maar slechts in bijrol) zoals Henry Czerny bv als een heerlijk arrogante collega en een schitterende Joan Allen aangevuld met toen nog jonge garde Tobey Maguire, Christina Ricci en de ravissante Katie Holmes. En ja, we worden ontroerd door hun pijn, hun verlies en hun fouten. En misschien zijn het ook een beetje onze fouten, onze verkeerde keuzes dat de film belicht. Deze herkenbaarheid brengt ons terug naar onze stamkroeg avonturen in Tip Pan Alley in de late jaren 90. Occasioneel liep het wel eens uit de hand maar we hadden er de volgende dag goede moed op dat wijsheid pas met de jaren wordt vergaard. Maar zie, Ang Lee denkt er anders over. Immers, in de film maken zowel de volwassenen als de jongeren fouten. Niemand is veilig. U weze gewaarschuwd.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn favoriete top 100' met op nr 85 : The ice storm

Prachtige film over twee gezinnen die naast elkaar wonen en Thanksgiving vieren. Een volwassen drama waarbij de personages en hun onderlinge verhoudingen zijn uitstekend neergezet (de gehele cast vult deze ook meer dan prima in). Mooi aangekleed (vooral ook de kostuums). Verder zorgt de ijs-regen zelf voor een aantal sfeervolle plaatjes.

Aardig.

Kom er eigenlijk pas net achter dat deze film door Ang Lee werd geregisseerd. Een regisseur waarvan ik vind dat deze prachtige films kan afleveren. Dat is mits hij zich tot de juiste projecten richt, en de wat subtielere en romantischere films behoren daar absoluut niet tot toe. Al is The Ice Storm best redelijk.

Wel wat simpel, maar een intellectueel of uitermate complex verhaal verwacht ik bij de gemiddelde Amerikaanse dramafilm allang niet meer. Ang Lee richt zich erg op de ontwikkeling van de personages waarvan er enkelen ook goed uit de verf komen. De escalerende verhoudingen tussen Weaver en Wood vond ik bijvoorbeeld sterk vormgegeven, anderzijds kent de film wel een overgewicht aan personages die niet allemaal in de film passen.

Wat de titel van de film betreft; maak je borst maar niet nat. Met een ramp heeft deze film weinig te maken. Het lijkt eerder een thematische toevoeging te zijn om de finale wat op te leuken, maar dit is van korte duur. Uiteindelijk wordt namelijk het inhoudelijke zelf op de voorgrond geplaatst. Deze is weinig verrassend en zelfs behoorlijk herkauwd, maar nog best boeiend.

Qua vormgeving is het allemaal net niet genoeg, er wordt net wat te veel voordeel geperst uit de omgeving terwijl de regie de film juist op het sleeptouw moest nemen. Op basis daarvan kan ik het geen wonderbaarlijk geslaagde film noemen, maar wel een film die het hart op de juiste plek heeft zitten en absoluut wat boeiender uitpakt van de gemiddelde dramafilm. Daarvoor uiteraard een voldoende.

Ik zag ook al wat van Ang Lee passeren. Een aangename regisseur zonder echt hoge toppen te scheren bij mij. Hier met deze 'The ice storm' een film volgens mijn verwachtingen. Goed, maar niet memorabel. Leuk om te zien, maar niet iets dat me noodzakelijk zal bijblijven.

Een plot gaande over twee gezinnen die naast elkaar wonen. De personages komen zoals steeds bij Lee goed naar voren, worden redelijk uitgewerkt. Vervolgens worden de onderlinge relaties verder uitgediept en wordt gekeken hoe die zich tegenover elkaar verhouden. De personages worstelen met elkaar en vooral met zichzelf. En dat is er aan te zien.

Dergelijke film heeft nood aan een sterke cast en die is hier zeker aanwezig. Ik zou zelfs durven spreken van een sterrenensemble. Kline, Weaver, Maguire, Sheridan, Ricci ... Ze doen het allemaal goed.

Het was alweer een lange tijd geleden dat ik nog iets van Ang Lee gezien had, waarschijnlijk van toen Life of Pi uitkwam, maar dat is een erg fijn filmpje geworden.

We krijgen best redelijk wat familiedrama voorgeschoteld met ontrouwe echtgenoten en een affaire tussen twee bevriende gezinnen, een tienerdochter met vreemde seksuele interesses, moeder en dochter die beide kleptomanen blijken te zijn,… het zijn toch vooral allemaal kleinere momenten die de film tot 1 geheel maken, maar het hoogtepunt van de film situeert zich op het ‘sleutelfeest’. Best wel grappig, want ik had nog nooit over een dergelijk feest gehoord en stond er niet bij stil dat het eventueel over partnerruil zou kunnen gaan tot het moment dat de mannen en de vrouwen klaar zaten in de woonkamer.

De film heeft ook veel bekende namen en vooral jonge acteurs die later nog naam zouden maken. Christina Ricci vind ik toch de meest opvallende hier als de tienerdochter Wendy die seksuele avontuurtjes beleeft met de buurjongens. Ik schrok er wel van dat Buffalo '66 een jaar later werd gemaakt, want hier leek ze een stuk jonger te zijn. Ze doet het hier in ieder geval erg goed, maar dat mag eigenlijk gezegd worden van de hele cast.

Fijn filmpje van Ang Lee met veel familiedramaatjes, mensen die zoekende zijn, communicatieproblemen tussen de gezinsleden en een aantal leuke momenten met een tempo dat rustig voortkabbelt.

3.5*