Underground (1995)

De film begint heel aardig en het eerste deel is zeker leuk.
Het tweede deel wordt mateloos lang gerekt en is te beschrijven met 'saai'.
Het derde deel verwart me dan weer volledig. Ze gaan van een licht, komisch, satirisch sfeertje naar melodrama. Het voegt bovendien weinig toe aan het verhaal. De hele symboliek verdwijnt en het leek alsof ik plots naar een andere film keek.

Maar wat ik al helemaal niet begreep waren zowel het einde als het deel waar de helikopter Blacky plots begint te beschieten, waar kwam dat vandaan? En het einde, zitten ze in de hemel ofzo? Of moet dat een beeld geven van hoe hun leven er uit had gezien als er geen oorlog was geweest?

Kusturica

Wederom een verschrikkelijk originele film. Misschien iets minder komisch dan Black Cat, White Cat, maar alsnog veel gelachen hoor. Zijn fascinatie voor dieren komt wederom naar voren in Underground en de belachelijke personages leveren vaak weer heerlijke scenes op. De muziek is wederom geweldig lachwekkend.

Het verhaal is nog beter dan in BCWC, een wijze geschiedenisles, zeker als je de tijdgeest in ogenschouw neemt. Ironisch en treffend. Mooi einde ook.

4*

Wat een film.. En wat is deze film veel tegelijk. Een testament voor wat ooit Joegoslavie was, een boze film, een gevoelige, een semi-chaotische en een grappige.

Kusturica heeft duidelijk een tik van Fellini gehad, maar geeft er behoorlijk zijn eigen draai aan. Kreeg bij deze film een veel persoonlijker en veel urgenter gevoel dan bij Time Of The Gypsies, de enige andere Kusturica die ik zag. Een film die het leven tegelijk omarmt en vervloekt. Een begrafenis waarop toch maar een feest wordt gegeven.

De humor lag me niet altijd evenveel, maar de trouwscene is geweldig. Om nog maar te zwijgen over het bittere, hoopvolle einde.

Voorlopig 4.0*

Kom op nog een sterretje erbij en hij komt langzaam aan terug in de top 250. Waar hij dik thuishoort.

Emir Kosturica maakt gewoon leuke films. En de stijl is fris.

4.5*

Mooie, leuke film, Kusturica vind ik veeeeeeeeeel beter dan Fellini by the way. Leuke humor, origineel, te gekke muziek, geweldige acteurs en super geregisseerd. Aanrader............!!

Ik had behoorlijk hoge verwachtingen van deze film, ten eerste omdat de film in de top 250 staat en ten tweede, omdat die kerel bij FRS een hele uitleg van een kwartier zat te geven over hoe geweldig hij de film wel niet vond. Normaal vind ik een speelduur van 170 minuten nog niet zó extreem lang, zeker niet voor een oorlogsfilm aangezien dat bijna een standaard is voor het genre. Toch vond ik de film een bijzonder lange zit, maar het mag gezegd worden dat het wel de moeite waard was.

Het verhaal was heerlijk absurd, in het eerste uur van de film vond ik het zelfs wat té absurd, inclusief de humor. Mijn eerste reactie was dan ook niet helemaal positief, zo leek de humor niet aan mij besteed te zijn en begon ik me wat te ergeren aan de hoofdpersonages die geen 5 seconden hun mond wisten te houden. Al heb ik in die beginscènes toch wel enkele keren goed moeten lachen, wanneer Blacky daar op dat plein zat, een kat bij haar nekvel nam en daarmee zijn schoenen afveegde om die kat vervolgens terug weg te gooien. Ook die scène in dat theatergebouw met die dialoog tussen Natalija en die andere acteur, waarbij de Duitsers de hele tijd hun hoofden mee bewogen met de acteurs.

Het tweede deel was gelukkig van een veel hoger niveau, ik kreeg zelfs het idee dat van dan af het verhaal pas echt begon. Zo maakt de film een tijdsprong en zie je hoe Blacky en anderen in een kelder leven terwijl ze voorgelogen worden door hun beste vriend Marko. Vanaf dat stuk begint ook het dramagedeelte wat meer de overhand te nemen, hoewel Kusturica het niet kon laten om hier en daar toch nog een geslaagde grap te gebruiken. Humor en Drama wordt zelfs op een meesterlijke wijze vermengd met elkaar, ook in het derde en laatste stuk van de film. Zoals dat stuk waarbij Marko samen met Natalija verbrand werd in die rolstoel. Grappig daarbij was dat die rolstoel al brandend heel de tijd rondjes bleef rijden terwijl Blacky het vuur nog wou doven met zijn jas. Heerlijk sadistische scène.

Er zitten duidelijk een hele hoop leuke vondsten in deze film, ook wat montage betreft scoort deze film goed. Zo krijg je geregeld een zwart scherm voor je neus met een tekst erop, omringd door een sierlijke kader. Dit diende er vooral voor om de hoofdstukken van elkaar te scheiden of om er wat onzinnige uitleg in te zetten. Ook het gebruik van archiefbeelden (van WOII) om massataferelen aan te geven was een goede vinding. De personages waren (zoals ik eerder al aanhaalde) in het eerste stuk nogal vervelend doordat ze geen moment konden zwijgen, terwijl dat later in het verhaal aanzienlijk verbeterde. Wat deze film verder nog speciaal maakt is de soundtrack die voor het grootste deel uit het vrolijke getrompetter van een orkestje bestond...

Uitstekende, absurde film, jammer van dat eerste hoofdstuk..

4.0 sterren

Kusturica schiet hier wederom een beetje tekort. Vooral het verhaal en de wel heel lange speelduur zijn minpunten. Bovendien begrijp ik echt niet waar hij naartoe wilde met de verwijzingen naar de historische werkelijkheid, die wel heel hard afsteken bij zijn enigzins absurde wereld en hierdoor eigenlijk niet echt pastten binnen de film. Gezien de thematiek enigzins logisch, maar op vlak van sfeer en/of gevoel volstrekt onnodig en zelfs tegenstrijdig.

De typische Kusturica gekte neemt hierna wel snel de bovenhand; lange scènes waarin vooral de gipsymuziek een belangrijke plaats innemen zijn wederom vrij amusant al beginnen ze toch vrij snel te vervelen, waar dan eigenlijk de zich nogal vaak herhalende refreintjes schuldig voor zijn. Hoe dan ook, Kusturica laat hier wel wederom zien dat hij grote en drukke scènes tot in de puntjes controleert en vaak nogal lang en uitvoerig rond één mop werkt, die dan misschien een beetje timing missen, maar hun beoogde effect zeker niet. Knap en vrij uniek. Ook de openingsscène in de zoo vond ik zeer mooi.

Ik vind Kusturica dan ook nog steeds een vrij interessant regisseur (al werkt hij wel vaak rond dezelfde thematiek en met dezelfde setting), die in mijn ogen best te vergelijken valt met Jeunet. Al missen zijn films wel enigzins de visuele flair van de films van laatstgenoemde.

Dikke 3.5*

Ik denk dat iemand die is geboren in Sarajevo en zo'n beetje middenin in de misère van zijn vaderland heeft gezeten toch wel weet wat hij wil doen, maken en zeggen met zijn film.

Volgens mij spreek jij jezelf tegen door te schrijven dat het tegenstrijdig is en het niet te begrijpen wat het absurde universum van Kusturica met de historische werkelijkheid te maken heeft. Voilà je geeft zelf het antwoord. Die werkelijkheid is ook absurd en iemand die daar middenin leeft heeft dat denk ik best wel in de gaten. Dat lijkt mij niet 'enigzins' logisch, maar volkomen logisch en helemaal niet zo tegenstrijdig.

Ik heb het inderdaad een beetje knullig verwoord. Ik begrijp immers wel wat het doel ervan was, ik ervaarde het eerder als storend en als een 'stijlbreuk' met de rest van de film. In die zin begreep ik niet wat Kusturica aan het denken was toen hij ze er tussen lastte.

OK, ik ben het met je eens dat de films van Kusturica wat vermoeiend zijn en warrig, uitgesponnen over kunnen komen. Ook lijken de films best veel op elkaar in hun stijl. Ik denk dat je voor jezelf je favorieten eruit moet pikken, die je inhoudelijk het meest aanspreken. Zelfs was ik na de eerste vijf, zes films wel uitgekeken en was minder eager ook de nieuwe te gaan zien. Niet omdat ik denk dat ze slecht zijn. Als de regisseur je verder wel boeit, gewoon nog wat ander proberen. Black Cat White Cat wellicht. Zelf vond ik Time of the gypsies vooral ook nog geweldig.

Black Cat, White Cat heeft zelfs vrij lang in m'n top 10 gestaan en staat nog steeds bij de 5 sterren. Life is a Miracle heb ik ook al gezien en was mij eigenlijk niet zo goed bevallen; kijkervaring was vrij gelijk aan de deze. Time of the Gypsies staat ook nog klaar om eens te bekijken, maar dit zal nog wel even duren.

YES!! zaterdag gevonden bij de media markt voor maar 6,99!!!

heerlijke film!

Deze film wel nuchter kijken !!

Anders heb je kans op een psychose !!

Wat een heerlijk absurd hilarisch bizar en toch moralistisch verhaal !!

Deze film is zo fantastisch! Ik vind hem nog ietwat beter dan Black cat White cat, maar ach, waarom zou ik ze vergelijken, het zijn beiden prachtfilms. Emir Kusturica handelt naar een onbeschrijfelijk maar volmaakt genre.

De stijlwisselingen waar ik her en der wat klachten over lees hebben me totaal niet gestoord. Ik heb me er ook wel wat over verbaasd, maar het heeft me vooral geammuseerd.

Terwijl ik dit schrijf riedelt de muziek van de aftiteling nog door, en staat er een lach op mijn gezicht. Deze film moet door menig, zij het niet alle, filmliefhebbers gezien worden! Heerlijk.

Je hebt van die regisseurs, die duidelijk hun eigen stempel op een film kunnen drukken en Kusturica is er daar eentje van. Je hoeft maar vijf minuten van deze film te zien of je ziet gelijk al van wie deze afkomstig is en dat is positief bedoeld.

Wat een film is dit weer. Op sommige momenten werkelijk onnavolgbaar. Een oorlogsfilm, doordrenkt met slapstick humor, dan weer serieus, dan weer enorm chaotisch, vol met typische, gekke, leuke personages en natuurlijk mogen de diverse diersoorten ook deze keer niet ontbreken. Daarnaast bevat de film ook nog heerlijke instrumentale muziek, die ervoor zorgt dat de film de gehele speelduur lang een leuke sfeer met zich meedraagt. De trouwerij is trouwens een absoluut hoogtepunt van de film. Wat daar allemaal gebeurt is meesterlijk gedaan qua humor, vooral als die aap dat kanon afschiet.

Ja ik heb best wel genoten van deze film, al haalt de film wat mij betreft zeker niet bij Black Cat, White Cat, die qua humor en personages onovertroffen is en blijft. Toch laat Kusturica ook in deze film zien een uniek regisseur te zijn en een regisseur, die mij meer dan bevalt en zelfs een van mijn favorieten geworden is.

4,0*

En zo ondek ik ook wat werk van de beruchte Joegoslavische regiseur Kusturica. En het begint allemaal al helemaal geweldig met het pareltje Underground. Een schitterende uitgebreide anti-oorlogsfilm met een boodschap. Nadat ik deze film gezien had dacht ik ook daadwerkelijk dat het om een echtbestaand persoon ging maar als je later even op internet zoekt dan blijkt die Marko en de rest alleen maar verzonnen figuranten te zijn. (je denkt natuurlijk dat ze echt zijn vanwege die nieuws-beelden en die toespraken wat je zo nu en dan te zien krijgt)

De film is gewoon fantastisch en het begint allemaal harstikke mooi en het bloeit ook erg op. Eerst zien we de bombardementen op Belgrado en dat word natuurlijk ook weer leuk neergezet als tegelijkertijd een dierentuineigenaar zijn dieren maar los laat lopen om te bevrijden en dat je dan eerst de Olifanten en de Giraffen over de verwoeste straten ziet lopen. Hoe droog. Dan komen we bij dat stuk dat er een ondergronds schuilkelder word gebouwt waar de groep (waaronder die fantastische hoofdpersonages Blacky, Marko en die actrice) in gaan schuilen en verder gaan met loltrappen en feestvieren. Maar nu krijgen we ook wel te weten waar films als Blast from the Past en Goodbye Lenin hun mosterd vandaan hebben gehaald, aangezien een grote groep mensen in die schuilkelder nog denken dat het de 2de wereld-oorlog is dankzij de hoofdpersonages die dat nog proberen wijs te maken, terwijl we al 20 jaar verder zijn en er ondertussen al vrede is, gevolgt met die Joegoslavische burgeroorlog. En zo krijgen we ook uiteindelijk een ondergrondse wereld die uitgebreid word en dat je onder de grond bv naar plaatsen kan gaan als bv Berlijn of Italie. En dat is nou een typische vorm van heerlijke sarcastische humor. Wat ook erg leuk was waren die oorlogscenes spelen in die film. En natuurlijk is er naast absurde sarcastische zwarte humor ook plaats voor drama en realiteit. De sfeer was ook om te smullen en voelde ook erg appart aan aangezien dit toch wel een van de weinige Joegoslavische films is die ik gezien heb, het voelt ook echt zo aan. En ook de muziek was erg mooi doch chaotisch en soms heeft het ook wat weg van een toneelstuk.

Ook die hoofdstukovergang (dat zwarte scherm met die sier eromheen) vond ik erg leuk. Alsof het een jaren 40 documontaire is.

Ook dat einde vond ik erg mooi met dat ondergrondse tunnelnetwerk die door die mensen zijn gebouwt die nog denken dat het oorlog is.

Voor de rest een heerlijke zwarte komedie en een hele mooie kennismaking met Kusturica. Ook van deze regiseur zal ik snel wat werk van opspeuren. Maar deze film is echt een juweeltje uit een arm gedeelde van Europa en is echt een 5,0* waard. Topklasse!

Bij vlagen geniaal, maar helaas net wat te lang; met name naar het einde toe begint de film een beetje te trekken en verslapt de aandacht. Maar zeer fijn te zien dat veelal Black Cat, White Cat-achtig niveau werd gehaald. Dezelfde fantastische muziek en absurde typetjes en situaties. Daarbij is Underground tegelijkertijd een fantastische ode aan en een mooi afscheid van Joegoslavië...

Dik 4*.

Absurditeit van het niveau Apocalypse Now!

Toppertje!

Franz!

Deze film ook weer met een halfje verhoogd, heerlijke surrealistische en absurde kijkervaring.

Kusturica kan me helaas weer niet bekoren, na eerder al het tegenvallende Black Cat, White Cat. Dit is gewoon mijn ding niet echt denk ik. Waar het nog meer dan aardig begint, mondt het allemaal uit in een deceptie. Het duurt naar het einde toe echt veel te lang allemaal.

Maffe personages kunnen leuk zijn, maar dat zijn ze in deze film veelal niet voor mij. Ik heb best een paar keer kunnen lachen, maar dan houdt het ook snel op. De 'Underground' sfeer is wel uitstekend en de ondergrondse delen zijn uitstekend gefilmd. Jammer dat we het grootste deel van die tijd geteisterd worden door die vreselijk tetterende kleremuziek. Daar had ik op een gegeven moment echt helemaal genoeg van.

Veel scénes worden jammergenoeg onnodig lang uitgerekt en zijn totaal niet interessant of boeiend. Dit, zoals eerder vermeldt, vooral naar het einde toe. De humor is vaak overdreven geforceerd en de balans met het drama-gedeelte werkte ook absoluut niet voor mij. De rol van de vrouw vond ik een ook erg vaag. Dan weer dit, dan weer dat, dan weer ja en dan weer nee (zoiets?) van haar kant. Beetje vervelend eigenlijk. Wat wel leuk was, vond ik het gevoel dat ze daar ondergronds nog dachten dat er nog een oorlog bezig was, terwijl dit helemaal niet meer zo is. De scénes van de ontsnapping van de filmcrew daar buiten dan vond ik dan ook erg leuk. Beetje vreemd eigenlijk dat zo'n chaotische film, met zoveel karakters en bizarre gebeurtenissen niet echt boeiend en veel te veel saaie momenten kent.

Aan originaliteit absoluut geen gebrek en daar mijn complimenten voor. Maar dit was niet echt mijn ding en als totaalplaatje vond ik het maar rommeling, onsamenhangend en werkte het gewoon niet. Slecht was het zeker niet en ik heb het gevoel dat dit na herziening misschien wel eens beter kan worden, maar ik kan er nu eerst niet veel mee.

Tja, als je niet kan genieten van deze geweldige soundtrack, wordt het inderdaad lastig....

Klopt, al was dit nog maar één van de vele minpunten. Helaas.

Het was even inkomen, maar Underground bleek net als Black Cat, White Cat erg leuk. Mijn 2e Kusturica en ik wil zeker meer van de man gaan zien.

Zoals gezegd is het even inkomen maar al snel komt die echte Kusturica sfeer naar voren. Snel maken we kennis met Blacky en Marco om wie het verhaal min of min draait. Erg leuke personages en het blijft ook leuk en interessant om ze te volgen. De film is volgens de borden die in de film voorkomen onderverdeeld in 3 gedeeltes, soms leek het echter of het uit meerdere gedeeltes bestond. Dat maakte het af en toe een wat moeilijke zit, mede omdat er toch wat dode momenten in de film zitten die het tempo er een beetje uithaalt door er te lang bij te blijven. Toch wordt dat ruimschoots goed gemaakt door de vele bizarre en humoristische momenten. Bij vlagen is het weer een erg drukke maar prettige boel, die je aandacht er volledig bijhoud.

Ook is de film doorspekt met geniale vondsten die de wat langdraderige stukken ruimschoots weer compenseren. Ook wordt er een goede balans gevonden tussen het serieuzere en het minder serieuze. Kusturica maakt om de oorlog zelf geen grappen en brengt dit goed en af en toe ook zoals het was in beeld. Het zijn de personages zelf die in rare situaties komen door de oorlog. Het is dan ook een erg karakter gedreven film. Die karakters worden erg goed neergezet door de geweldige cast, die de humor daardoor ook erg naturel over laat komen. De muziek die bijna continu aanwezig is, zorgt voor veel van de sfeer in de film, toch kan ik begrijpen dat het vele getetter en de drukte van het geheel voor veel kijkers te veel van het goede is. Ik zag de humor er wel van in.

Underground is opnieuw een meesterwerkje van Kusturica, Leuke humor, opnieuw een drukte van jewelste en goede karakters. Bij herzienig kan de film nog wat stijgen, maar voorlopig een dikke:

4*

1 woord; wow

Jouw verachtingen matchten niet met de genre.. je keek de totaal verkeerde film. Je bent een hockeyspeler die naar een potje rugby gaat kijken.. jij bent te soft voor deze films. niet doen meer.

De soundtrack's los van de films van Kusturica zien is al onmogelijk, eigenlijk zegt dat ook wel genoeg over het niveau ervan.

s0062423 schreef:

(quote)

Het is eerder zo; ik ben een hockeyspeler die naar een hockeywedstrijd is gaan kijken waar plots de spelregels van rugby gebruikt werden. Dit leverde wel al en toe leuke taferelen op, maar het geheel was toch vooral slordig. En btw, ik te soft

dan heb jij deze film op een andere planeet gekeken.