Underground (1995)

Niet helemaal mijn film en mijn humor. Wel een wonderlijke film die inderdaad wat te lang duurt.

Veel bizarre karakters en dito scenes.

Compromis: 3 sterren

Wederom een heerlijke uiterst genietbare film van Kusturica die echt een eigen stijl lijkt te hebben.

De bijna constant aanwezige, vrolijke, vaak onder begeleiding van instrumenten terugkerende muziek zorgt tijdens veel scènes voor een goed sfeertje en het zorgt ervoor dat je wat sympathie voor de personages krijgt. Voor mij zijn films van Kusturica tot nu toe allemaal Feel Good movies!

Enig nadeel is dat de grappendichtheid wat naar beneden keldert als Marko daadwerkelijk daad bij woord voegt. Het wordt dan ietwat langdradig maar nooit saai of zo. 4*

Beetje een misser deze film.

Waar Black Cat, White Cat een aangename semimislukking was, draait het bij deze film eigenlijk helemaal de soep in.

Film is eigenlijk niet veel meer dan een hoop ondermaatse kolder verspreid over drie delen die weinig tot niets aan elkaar toevoegen. De film duurt dan ook veel en veel te lang. Dat hele derde deel hangt er maar als een vervelend, 30 minuut durend nawoord aan.

De humor werkt niet, het drama dat plots fors de kop op steekt de laatste 30 minuten nog minder. Niet moeilijk, aangezien we plots interesse dienen te tonen in personages die de vorige twee uur als dronken lapzwanzen door de film hobbelden.

Doe daarbij de tomeloos irritant kwetterende en continue voortdurende muziek en een film als deze heeft nog maar weinig kans op slagen.

Wel positief was het gezellige sfeertje dat doorheen de film blijft hangen. Ook het "underground" concept is erg aardig. Deed wat denken aan die volkstammen op vergeten eilandjes die nog steeds denken dat het oorlog is. Alleen had het allemaal veel beter (en mooier - hoe slecht was die make-up om hen ouder te doen lijken!) gemoeten.

Domste scene was de ontsnapping, toen ze midden in de filmcrew terechtkwamen. Humor die ook volop te bewonderen valt in slechte Vlaamse TVproducties.

Nee, niet mijn film. Begint valt dan allemaal nog wel mee, maar door de speelduur blijft het maar rekken, rekken en steeds meer en meer vervelen.

Zooi van 3 uur. Hier en daar wat frisse elementen, daarvoor nog een kleine 1.5*

Geweldig komische film met dramatisch goeie momenten. Film die enerzijds echt wat te melden heeft en anderzijds niets meer is dan een geslaagde komedie. Heel interessante cinema die je moet zien. Een beleving. Dikke 4 sterren...

. Ik had nog nooit iets van Kusturica gezien, maar dit is echt een waanzinnige film. Geweldig originele vondsten, maar zoals vrijwel altijd bij films die idee op idee stapelen is niet alles even raak.

Laatste halfuur is bij vlagen ook wel wat langdradig.

Maar toch een uitermate knappe film met briljante muziek ook.

Underground is een van de meest orginele films die ik gezien heb. De film zit vol met briljante vondsten (van ondergedoken apen tot zwemmende koeien), excentrieke personages, prachtige shots, geweldige muziek en een perfecte mix tussen komedie en drama . En dat allemaal verpakt in een allesomvattend verhaal over vriendschap, liefde en bedrog in een land dat over de jaren heen in 1000 stukjes verscheurd wordt.

5 dikke sterren!

Underground haalt ondergrondse emoties bij mij los. Wat een prachtige film, die de geschiedenis van Joegoslavië op wonderbaarlijke manier vastlegt. Ik ben niet echt bekend met de geschiedenis van Joegoslavië, maar dit is helemaal niet nodig om deze film te kunnen waarderen. Ondanks dat Kusturica met vele symbolen de gehele moderne geschiedenis van Joegoslavië laat zien, is het niet noodzakelijk om al deze symbolen te herkennen. Waarschijnlijk heb ik nog geen kwart van deze symbolen doorzien.

Waar te beginnen bij deze film? Waarschijnlijk bij het begin. De film komt prachtig van start. Begeleid onder de fantastische muziek van Goran Bregovic worden de hoofdpersonages voorgesteld: Marko en Blacky. Het bezatte duo wordt achtervolgd door een fanfareorkest, dat rennend en tierend prachtige tonen uit hun blazers laat komen. Het is dan ook prachtig om te zien, dat de actieve muziek van Goran Bregovic, met een fanfareorkest wordt vertolkt. De muziek is in deze film letterlijk en figuurlijk een personage geworden.

De lading tijdens het eerste deel van de film, de tweede wereldoorlog, is ook vooral gericht op de slapstickhumor. Heerlijke overdreven humor, die niet zot genoeg kan zijn. Ondanks het hoge slapstickgehalte, weet Kusturica er voor te zorgen dat het niet vervelend begint te worden. Hij kent zijn grenzen en weet het komedie- en drama-effect op een verschrikkelijk mooie manier af te wisselen. Des te verder het verhaal vordert, des te meer het drama effect komt bovendrijven. Ondanks dat dezelfde grappen zowel aan het begin als aan het eind worden afgespeeld (zoals de kopstoot-grap), weet Kusturica er elke keer een andere lading aan te geven. Dit is zo verschrikkelijk knap, en hieraan merk je dat Kusturica de film volledig in de hand heeft.

Visueel zit de film ook verschrikkelijk goed in elkaar. De kelder is prachtig gestileerd weergegeven. Daarbij laat Kusturica de camera ook technisch sterk door de kamer gaan. Visueel is de film misschien wel tijdens het trouwfeest op zijn hoogtepunt. Anderzijds verandert de visuele stijl weer drastisch na de uitbraak, en komt de film in zijn grauwere tinten ook goed tot zijn recht. Verhaaltechnisch wordt het verhaal na de uitbraak ook wat grauwer en donkerder en wordt de film weer wat dramatischer.

Daar komt nog bij dat de film nog meer in waardering stijgt tijdens deze laatste driekwartier. Het ondergrondse wegennetwerk wordt prachtig grauw weergegeven en als Ivan weer in het voormalige Joegoslavië verschijnt, is de film op zijn hoogtepunt. Het is schrijnend om te zien dat Ivan mag sterven in de kerk die hij zelf gesticht lijkt te hebben. Het is hartverscheurend om Marko en Natalija brandend om het kruis te zien circuleren, en de zoektocht van Blacky naar zijn zoon komt prachtig tot zijn eind tijdens het prachtige waterfestijn. Ongelofelijk hoe deze familie (dit land) verscheurd kon worden. Gelukkig lijkt de toekomst voor de volgende generaties rooskleuriger, hoewel dit verhaal natuurlijk geen einde heeft.

Best originele film, beetje jammer dat nog al wat scenes te lang worden door gerekt (vooral de trouw scene had ik op een gegeven moment wel genoeg van).

Het begin was even 'in komen', maar daarna bleef ik toch wel behoorlijk aan het scherm vast plakken. Veel leuke vondsten, beetje jammer dat de humor mij toch iets tegen viel, ik had op dat vlak iets meer verwacht. Ik twijfel over de score, maar ik houd Underground voorlopig op 3,5*

Het explosieve Slavische sfeertje van Kusturica in deze bij vlagen absurde film is erg hip. Laat je niet afschrikken door de tijdsduur, want de minuten vliegen voorbij. Oke, toegegeven, het einde mocht wat korter en is niet zo heel passend bij de rest.

Underground blijkt voor mij helaas geen meesterwerk te zijn. Daarvoor is de balans in de film niet optimaal genoeg voor. Sommige scènes zijn overduidelijk te lang of simpelweg niet interessant genoeg, en tijdens andere momenten is de humor te overdreven en slapstick. Dit zorgt ervoor dat ik de karakters in de film niet optimaal kon waarderen, met als gevolg dat de film en zijn karakters mij steeds minder kon boeien. Jammer, want de film begon zo goed met die scènes in de dierentuin.

Kusturica

Wederom een verschrikkelijk originele film. Misschien iets minder komisch dan Black Cat, White Cat, maar alsnog veel gelachen hoor. Zijn fascinatie voor dieren komt wederom naar voren in Underground en de belachelijke personages leveren vaak weer heerlijke scenes op. De muziek is wederom geweldig lachwekkend.

Het verhaal is nog beter dan in BCWC, een wijze geschiedenisles, zeker als je de tijdgeest in ogenschouw neemt. Ironisch en treffend. Mooi einde ook.

4*

Wat een film.. En wat is deze film veel tegelijk. Een testament voor wat ooit Joegoslavie was, een boze film, een gevoelige, een semi-chaotische en een grappige.

Kusturica heeft duidelijk een tik van Fellini gehad, maar geeft er behoorlijk zijn eigen draai aan. Kreeg bij deze film een veel persoonlijker en veel urgenter gevoel dan bij Time Of The Gypsies, de enige andere Kusturica die ik zag. Een film die het leven tegelijk omarmt en vervloekt. Een begrafenis waarop toch maar een feest wordt gegeven.

De humor lag me niet altijd evenveel, maar de trouwscene is geweldig. Om nog maar te zwijgen over het bittere, hoopvolle einde.

Voorlopig 4.0*

Ik had behoorlijk hoge verwachtingen van deze film, ten eerste omdat de film in de top 250 staat en ten tweede, omdat die kerel bij FRS een hele uitleg van een kwartier zat te geven over hoe geweldig hij de film wel niet vond. Normaal vind ik een speelduur van 170 minuten nog niet zó extreem lang, zeker niet voor een oorlogsfilm aangezien dat bijna een standaard is voor het genre. Toch vond ik de film een bijzonder lange zit, maar het mag gezegd worden dat het wel de moeite waard was.

Het verhaal was heerlijk absurd, in het eerste uur van de film vond ik het zelfs wat té absurd, inclusief de humor. Mijn eerste reactie was dan ook niet helemaal positief, zo leek de humor niet aan mij besteed te zijn en begon ik me wat te ergeren aan de hoofdpersonages die geen 5 seconden hun mond wisten te houden. Al heb ik in die beginscènes toch wel enkele keren goed moeten lachen, wanneer Blacky daar op dat plein zat, een kat bij haar nekvel nam en daarmee zijn schoenen afveegde om die kat vervolgens terug weg te gooien. Ook die scène in dat theatergebouw met die dialoog tussen Natalija en die andere acteur, waarbij de Duitsers de hele tijd hun hoofden mee bewogen met de acteurs.

Het tweede deel was gelukkig van een veel hoger niveau, ik kreeg zelfs het idee dat van dan af het verhaal pas echt begon. Zo maakt de film een tijdsprong en zie je hoe Blacky en anderen in een kelder leven terwijl ze voorgelogen worden door hun beste vriend Marko. Vanaf dat stuk begint ook het dramagedeelte wat meer de overhand te nemen, hoewel Kusturica het niet kon laten om hier en daar toch nog een geslaagde grap te gebruiken. Humor en Drama wordt zelfs op een meesterlijke wijze vermengd met elkaar, ook in het derde en laatste stuk van de film. Zoals dat stuk waarbij Marko samen met Natalija verbrand werd in die rolstoel. Grappig daarbij was dat die rolstoel al brandend heel de tijd rondjes bleef rijden terwijl Blacky het vuur nog wou doven met zijn jas. Heerlijk sadistische scène.

Er zitten duidelijk een hele hoop leuke vondsten in deze film, ook wat montage betreft scoort deze film goed. Zo krijg je geregeld een zwart scherm voor je neus met een tekst erop, omringd door een sierlijke kader. Dit diende er vooral voor om de hoofdstukken van elkaar te scheiden of om er wat onzinnige uitleg in te zetten. Ook het gebruik van archiefbeelden (van WOII) om massataferelen aan te geven was een goede vinding. De personages waren (zoals ik eerder al aanhaalde) in het eerste stuk nogal vervelend doordat ze geen moment konden zwijgen, terwijl dat later in het verhaal aanzienlijk verbeterde. Wat deze film verder nog speciaal maakt is de soundtrack die voor het grootste deel uit het vrolijke getrompetter van een orkestje bestond...

Uitstekende, absurde film, jammer van dat eerste hoofdstuk..

4.0 sterren

Kusturica schiet hier wederom een beetje tekort. Vooral het verhaal en de wel heel lange speelduur zijn minpunten. Bovendien begrijp ik echt niet waar hij naartoe wilde met de verwijzingen naar de historische werkelijkheid, die wel heel hard afsteken bij zijn enigzins absurde wereld en hierdoor eigenlijk niet echt pastten binnen de film. Gezien de thematiek enigzins logisch, maar op vlak van sfeer en/of gevoel volstrekt onnodig en zelfs tegenstrijdig.

De typische Kusturica gekte neemt hierna wel snel de bovenhand; lange scènes waarin vooral de gipsymuziek een belangrijke plaats innemen zijn wederom vrij amusant al beginnen ze toch vrij snel te vervelen, waar dan eigenlijk de zich nogal vaak herhalende refreintjes schuldig voor zijn. Hoe dan ook, Kusturica laat hier wel wederom zien dat hij grote en drukke scènes tot in de puntjes controleert en vaak nogal lang en uitvoerig rond één mop werkt, die dan misschien een beetje timing missen, maar hun beoogde effect zeker niet. Knap en vrij uniek. Ook de openingsscène in de zoo vond ik zeer mooi.

Ik vind Kusturica dan ook nog steeds een vrij interessant regisseur (al werkt hij wel vaak rond dezelfde thematiek en met dezelfde setting), die in mijn ogen best te vergelijken valt met Jeunet. Al missen zijn films wel enigzins de visuele flair van de films van laatstgenoemde.

Dikke 3.5*

Je hebt van die regisseurs, die duidelijk hun eigen stempel op een film kunnen drukken en Kusturica is er daar eentje van. Je hoeft maar vijf minuten van deze film te zien of je ziet gelijk al van wie deze afkomstig is en dat is positief bedoeld.

Wat een film is dit weer. Op sommige momenten werkelijk onnavolgbaar. Een oorlogsfilm, doordrenkt met slapstick humor, dan weer serieus, dan weer enorm chaotisch, vol met typische, gekke, leuke personages en natuurlijk mogen de diverse diersoorten ook deze keer niet ontbreken. Daarnaast bevat de film ook nog heerlijke instrumentale muziek, die ervoor zorgt dat de film de gehele speelduur lang een leuke sfeer met zich meedraagt. De trouwerij is trouwens een absoluut hoogtepunt van de film. Wat daar allemaal gebeurt is meesterlijk gedaan qua humor, vooral als die aap dat kanon afschiet.

Ja ik heb best wel genoten van deze film, al haalt de film wat mij betreft zeker niet bij Black Cat, White Cat, die qua humor en personages onovertroffen is en blijft. Toch laat Kusturica ook in deze film zien een uniek regisseur te zijn en een regisseur, die mij meer dan bevalt en zelfs een van mijn favorieten geworden is.

4,0*

En zo ondek ik ook wat werk van de beruchte Joegoslavische regiseur Kusturica. En het begint allemaal al helemaal geweldig met het pareltje Underground. Een schitterende uitgebreide anti-oorlogsfilm met een boodschap. Nadat ik deze film gezien had dacht ik ook daadwerkelijk dat het om een echtbestaand persoon ging maar als je later even op internet zoekt dan blijkt die Marko en de rest alleen maar verzonnen figuranten te zijn. (je denkt natuurlijk dat ze echt zijn vanwege die nieuws-beelden en die toespraken wat je zo nu en dan te zien krijgt)

De film is gewoon fantastisch en het begint allemaal harstikke mooi en het bloeit ook erg op. Eerst zien we de bombardementen op Belgrado en dat word natuurlijk ook weer leuk neergezet als tegelijkertijd een dierentuineigenaar zijn dieren maar los laat lopen om te bevrijden en dat je dan eerst de Olifanten en de Giraffen over de verwoeste straten ziet lopen. Hoe droog. Dan komen we bij dat stuk dat er een ondergronds schuilkelder word gebouwt waar de groep (waaronder die fantastische hoofdpersonages Blacky, Marko en die actrice) in gaan schuilen en verder gaan met loltrappen en feestvieren. Maar nu krijgen we ook wel te weten waar films als Blast from the Past en Goodbye Lenin hun mosterd vandaan hebben gehaald, aangezien een grote groep mensen in die schuilkelder nog denken dat het de 2de wereld-oorlog is dankzij de hoofdpersonages die dat nog proberen wijs te maken, terwijl we al 20 jaar verder zijn en er ondertussen al vrede is, gevolgt met die Joegoslavische burgeroorlog. En zo krijgen we ook uiteindelijk een ondergrondse wereld die uitgebreid word en dat je onder de grond bv naar plaatsen kan gaan als bv Berlijn of Italie. En dat is nou een typische vorm van heerlijke sarcastische humor. Wat ook erg leuk was waren die oorlogscenes spelen in die film. En natuurlijk is er naast absurde sarcastische zwarte humor ook plaats voor drama en realiteit. De sfeer was ook om te smullen en voelde ook erg appart aan aangezien dit toch wel een van de weinige Joegoslavische films is die ik gezien heb, het voelt ook echt zo aan. En ook de muziek was erg mooi doch chaotisch en soms heeft het ook wat weg van een toneelstuk.

Ook die hoofdstukovergang (dat zwarte scherm met die sier eromheen) vond ik erg leuk. Alsof het een jaren 40 documontaire is.

Ook dat einde vond ik erg mooi met dat ondergrondse tunnelnetwerk die door die mensen zijn gebouwt die nog denken dat het oorlog is.

Voor de rest een heerlijke zwarte komedie en een hele mooie kennismaking met Kusturica. Ook van deze regiseur zal ik snel wat werk van opspeuren. Maar deze film is echt een juweeltje uit een arm gedeelde van Europa en is echt een 5,0* waard. Topklasse!

Bij vlagen geniaal, maar helaas net wat te lang; met name naar het einde toe begint de film een beetje te trekken en verslapt de aandacht. Maar zeer fijn te zien dat veelal Black Cat, White Cat-achtig niveau werd gehaald. Dezelfde fantastische muziek en absurde typetjes en situaties. Daarbij is Underground tegelijkertijd een fantastische ode aan en een mooi afscheid van Joegoslavië...

Dik 4*.

Kusturica kan me helaas weer niet bekoren, na eerder al het tegenvallende Black Cat, White Cat. Dit is gewoon mijn ding niet echt denk ik. Waar het nog meer dan aardig begint, mondt het allemaal uit in een deceptie. Het duurt naar het einde toe echt veel te lang allemaal.

Maffe personages kunnen leuk zijn, maar dat zijn ze in deze film veelal niet voor mij. Ik heb best een paar keer kunnen lachen, maar dan houdt het ook snel op. De 'Underground' sfeer is wel uitstekend en de ondergrondse delen zijn uitstekend gefilmd. Jammer dat we het grootste deel van die tijd geteisterd worden door die vreselijk tetterende kleremuziek. Daar had ik op een gegeven moment echt helemaal genoeg van.

Veel scénes worden jammergenoeg onnodig lang uitgerekt en zijn totaal niet interessant of boeiend. Dit, zoals eerder vermeldt, vooral naar het einde toe. De humor is vaak overdreven geforceerd en de balans met het drama-gedeelte werkte ook absoluut niet voor mij. De rol van de vrouw vond ik een ook erg vaag. Dan weer dit, dan weer dat, dan weer ja en dan weer nee (zoiets?) van haar kant. Beetje vervelend eigenlijk. Wat wel leuk was, vond ik het gevoel dat ze daar ondergronds nog dachten dat er nog een oorlog bezig was, terwijl dit helemaal niet meer zo is. De scénes van de ontsnapping van de filmcrew daar buiten dan vond ik dan ook erg leuk. Beetje vreemd eigenlijk dat zo'n chaotische film, met zoveel karakters en bizarre gebeurtenissen niet echt boeiend en veel te veel saaie momenten kent.

Aan originaliteit absoluut geen gebrek en daar mijn complimenten voor. Maar dit was niet echt mijn ding en als totaalplaatje vond ik het maar rommeling, onsamenhangend en werkte het gewoon niet. Slecht was het zeker niet en ik heb het gevoel dat dit na herziening misschien wel eens beter kan worden, maar ik kan er nu eerst niet veel mee.

Het was even inkomen, maar Underground bleek net als Black Cat, White Cat erg leuk. Mijn 2e Kusturica en ik wil zeker meer van de man gaan zien.

Zoals gezegd is het even inkomen maar al snel komt die echte Kusturica sfeer naar voren. Snel maken we kennis met Blacky en Marco om wie het verhaal min of min draait. Erg leuke personages en het blijft ook leuk en interessant om ze te volgen. De film is volgens de borden die in de film voorkomen onderverdeeld in 3 gedeeltes, soms leek het echter of het uit meerdere gedeeltes bestond. Dat maakte het af en toe een wat moeilijke zit, mede omdat er toch wat dode momenten in de film zitten die het tempo er een beetje uithaalt door er te lang bij te blijven. Toch wordt dat ruimschoots goed gemaakt door de vele bizarre en humoristische momenten. Bij vlagen is het weer een erg drukke maar prettige boel, die je aandacht er volledig bijhoud.

Ook is de film doorspekt met geniale vondsten die de wat langdraderige stukken ruimschoots weer compenseren. Ook wordt er een goede balans gevonden tussen het serieuzere en het minder serieuze. Kusturica maakt om de oorlog zelf geen grappen en brengt dit goed en af en toe ook zoals het was in beeld. Het zijn de personages zelf die in rare situaties komen door de oorlog. Het is dan ook een erg karakter gedreven film. Die karakters worden erg goed neergezet door de geweldige cast, die de humor daardoor ook erg naturel over laat komen. De muziek die bijna continu aanwezig is, zorgt voor veel van de sfeer in de film, toch kan ik begrijpen dat het vele getetter en de drukte van het geheel voor veel kijkers te veel van het goede is. Ik zag de humor er wel van in.

Underground is opnieuw een meesterwerkje van Kusturica, Leuke humor, opnieuw een drukte van jewelste en goede karakters. Bij herzienig kan de film nog wat stijgen, maar voorlopig een dikke:

4*

Bij toevallig tegen deze film aangelopen en door de vele positieve reacties toch behoorlijk enthousiast geworden om deze te gaan kijken.

De film begint erg sterk met het bombardement op de dierentuin.als inleiding op de oorlog waarna het wat inzakt door erg flauw en over de top spel. Nadat ik dat gedeelte met veel pijn en moeite was doorgekomen liet de film zich van zijn geniale kant zien. De scenes onder en boven de grond zijn op prachtige wijzen komische dan weer dramatisch en worden ondersteund door een sterke score. Sommige zullen zich aan de steeds terugkerende band gaan irriteren maar het past perfect bij de film en ik kan het erg waarderen.

Ondanks dat het verhaal eigenlijk triest en tragisch is weet Kusturica aan haast iedere scenes wel iets positiefs mee te geven. Dit maakt de film luchtig maar tegelijkertijd ook serieus en die mix is hier perfect toegepast.

Het is in het begin even doorbijten maar je zult er rijkelijk voor beloont worden met dit juweel van een film.

Aanrader!

4*

Nu dan toch, de Kusturica waar alles op z'n plek valt. Underground is zelfs een klein meesterwerk te noemen, omdat het zo perfect het evenwicht weet te vinden tussen slapstick en tragiek. De unieke stijl van Kusturica, een soort mengeling van Chaplin en Fellini, komt hier uitstekend tot z'n recht. Zelfs martelen is iets grappigs in deze film, en ook verder worden alle genreregels met betrekking tot de tweede wereldoorlog bijvoorbeeld overboord gezet. Toch wordt het deze keer niet flauw, sterker nog, Underground is een zeer betrokken film waar de pijn om het lot van Joegoslavie overal aanwezig is. Een paar saaie momenten zijn er wel, maar die worden snel weer goedgemaakt. Het einde van de film is aangrijpend en indringend. Zelfs in de dood dansen de personages nog door, met ongebroken levenslust. Prachtig.

Ongelovelijke film, een prachtige mix van slapstick en drama. Een zeer zwaar onderwerp word met zoveel lol en humor gebracht dat je maar door wilt blijven kijken, heerlijk. Nog nooit gezien ook, deze filmstijl. De eerste helft van de film geeft vooral mooi de vriendschap tussen Blacky en Marko weer en hoe men er het beste van weet te maken in de kelder ook al is de oorlog al voorbij. Maar je weet dat het niet koek en ei kan blijven en dan komt dat eind vol met drama, tranen in mijn ogen vanaf het stuk dat Blacky het bevel geeft tot executie, ook al weet hij niet dat het zijn 2 oude vrienden Marko en Natalija zijn die gedood gaan worden, of Ivan, teleurgesteld in zijn broer's leugen zichzelf ophangend aan de kerkklokken. Maar vooral het besef van Blacky als hij de vlammende rolstoel en de paspoorten ziet van wat hij gedaan heeft is prachtig. Het surrealistische eind past perfect bij de film en daarom ook een perfect cijfer, een 5*.

Een film die je meteen meesleept, deels door de bekende muzikale ondersteuning. De film geeft zowel een grote dosis humor als een apart beeld van de oorlog(en) in het Oosten van Europa. Waar de meeste films dergelijke periode bekijken aan de Westelijke kant met de bevrijding van de Amerikanen, de confrontatie met het Oostblok achter het IJzeren gordijn, is dit net de andere kant. Niet de verzuurde communisten zoals ze veel afgeschilderd worden, maar evengoed mensen die genieten van het leven, gebukt gaan onder de oorlog en soms alles doen om zich te redden als het er op neer komt.

De film is als een mix van Goodbye Lenin en Doctor Zhivago met soundtrack die constant wil zeggen 'oorlog of geen oorlog, we gaan door tot het einde en liefst al feestend'. Naast het verhaal zelf schept de film ook een beeld van een land dat constant in oorlog leeft. Terwijl de Westerse wereld zich stilaan terug opbouwde na de oorlog, was dat minder evident voor het Oosten. Na WOII komt de Koude Oorlog en nadien de burgeroorlogen voor grondgebied. Het feestend karakter toont aan dat de mensen er stilaan mee leren leven.

Ook al zijn de grote thema's de humor en de drama van een land in oorlog, toch heb je ook meer emoties. Die van liefde, familie, goedgelovigheid, ... Er is veel te beleven en dat maakt de lange zit toch zeer aangenaam.

Een groot minpunt is misschien toch deels de lange tijd (ook al is het een leuke film, iets korter had wel gemogen) en vooral de grote dooddoener van de film die als een koude douche op het scherm spat: de monoloog op het einde van de film als een moraliserende vinger met zelfs deels propaganda. Dat had echt niet gemogen en breekt compleet de sfeer.

Los daarvan is deze film een absolute aanrader, die denkelijk door velen vanwege het drukke karakter misschien niet altijd zal geaprecieerd worden.

Op zijn minst een merkwaardige film.

Heeft Kusterica cynisch willen suggereren dat een leven ondergronds misschien uiteindelijk beter en veilger is dan bovengronds waarbij een land als Joegoslavië van de ene oorlog in de andere oorlog werd geloodst en eindelijk verscheurd achterblijft ? (De schitterende eindscène verduidelijkt dit toch).

De grillige opbouw, de absurditeit, het dooreenweven van humor en brutalteit, het voortdurend blootleggen van menselijke gedragingen allerlei, het oorlogs- en ook politiek gebeuren, niet zonder hekeling (blauwhelmen), de uitbundige muziek, de symboliek, het ontbreken van een duidelijk verhaal van A tot Z, het zijn de ingrediënten die ge van een film van die cineast moogt verwachten en waarvan ge houdt of gewoon ervan af blijft.

Vond het op vele punten interessant te beleven. Misschien iets te lang.

Curiositeit in de hoogste versnelling.

Belgrado. Het goede leven - drinken, gokken, vrouwelijk schoon - en opgejaagd worden door een strakke, gekke Balkan band. Een film vullende score waar de ambacht van af straalt. Underground is royaal in haar ambitie, bloedmooi in de uitvoering, allegorisch in zijn opzet. Niet alleen is de film geweldig onderhoudend - komisch, spannend, ontroerend - Kusturica schetst ook een relevante chaos van akelige controle en rode politiek. Verbluffend zijn de mensen die zich hieraan onttrekken en letterlijk onder de oppervlakte leven. Ondergronds betekent óók chaos, maar dan culturele chaos - waar de geneugten des levens de boventoon voeren. Deze film laat je lachen, verwonderen, maar bovenal verdwalen. Politieke films zijn doorgaans evenwichtig of gekleurd, vaak saai, maar zelden cineastisch zo broeierig en provocerend. Geniaal. The Tin Drum staat me voor de geest als een licht vergelijkbare tegenhanger.

Deze lange Servische absurdistische, abstracte, zwarte komedie, drama en oorlogsfilm is ongetwijfeld de Magnum opus van Kusturica. De film leidt de kijker op bizarre wijze door de recente geschiedenis van (voormalig) Joegoslavië (haar oorlogen) door het verhaal te vertellen van een aantal mensen en een aap door de jaren heen. Geweldige ervaring!

Ik zag de korte versie van net geen drie uren. Een Kusturica die in de lijn ligt van de andere films die ik al van hem zag. Komisch, absurd, kleurrijke personages en een stevig tempo waarin heel wat gebeurt. Een bijzondere film ook omdat het en boodschap tracht te brengen over de moeilijke momenten van Joegoslavië.

Qua tijdslijn zijn er drie momenten te onderscheiden met de Tweede Wereldoorlog, de Koude Oorlog en de burgeroorlog in de jaren 90. Met de nodige creativiteit en luchtigheid wordt de boodschap met een kwinkslag aan de hand van doldwaze protagonisten verteld.

De film kent een aantal geweldige scènes. De startscène met het bombardement met de dierentuin was sterk, maar vond ik eerder tragisch. Wel absurd waren de filmscènes of die in het water. Om nog maar te zwijgen van de bombastische folklore muziek.